အခန်း ၂၂၉၅

အခန်း ၂၂၉၅ ထူးဆန်းသော မှတ်ဉာဏ်ပျောက်ဆုံးခြင်း

ဝမ်ချောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်ပုံစံကို သူ မြင်ရခဲလှပြီး ဤကာလအတွင်း နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်လာခဲ့ရသည့်အပြင် သိန်းငှက်အိုကြီးဘက်မှလည်း ကျန်းချွယ်ထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့သောကြောင့် သူတို့ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြကာ မြို့တော်တွင် ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားနေပြီဟု အမှန်တကယ် တွေးထင်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်သော ထန်မင်းဆက် ၏ မြို့တော်မှာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် စည်ပင်ဝပြောပြီး စည်ကားနေဆဲဖြစ်ကာ၊ မဟုတ်ပေ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ စည်ကားပြီး ပို၍ စည်ပင်ဝပြောလာသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ကုန်းမြေကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းပြီးနောက် နိုင်ငံအသီးသီးကို နယ်နိမိတ် အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းလိုက်ရာ လက်ရှိ ထန်မင်းဆက်၊ လက်ရှိ မြို့တော်တွင် စုရုံးရောက်ရှိနေသော လူအင်အားမှာ ယခင်အချိန်များကထက် များစွာပိုမိုများပြားနေခဲ့သည်။

ရှေ့တွင် ဝမ်ချောင်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မြို့တော်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။

မျက်စိရှေ့ရှိ အခြေအနေများအရ အရာအားလုံးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်အတိုင်း အေးချမ်းနေသော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ သူ၏ရင်ထဲ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချို့ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေသကဲ့သို့ ဝေဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။

"သွားကြစို့၊ အရင် ပြန်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောတာပေါ့"

ဝမ်ချောင်က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်ပြီး ကျန်းချွယ် ကို ရှာတွေ့လျှင် သို့မဟုတ် သူ၏ ကြီးမြတ်သော ရှန်ထိုက်နှစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်ရှုလိုက်ပါက အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဝါး သကြားလုံးတွေ ဝေနေပြီ၊ သကြားလုံးတွေ ဝေနေပြီ"

"သားသမီး ရတနာတွေ အမြန်ဆုံး ရပါစေ၊ သက်ဆုံးတိုင် ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေ"

"ငါ့ဟာ၊ ငါ့ဟာ"

……

ဤအချိန်မှာပင် ကလေးငယ်များ၏ ရယ်မောသံများ မြို့တံခါး အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ချောင်သတိမထားမိသေးခင်မှာပင် အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သော ကလေးငယ် ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်က ဆော့ကစားရင်း ရယ်မောကာ မြို့တံခါး အတွင်းမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး လက်ထဲတွင်လည်း မင်္ဂလာသကြားလုံး များကို အများအပြား ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင် တောက်ပလှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ဝါးခြင်းတောင်းလေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးရွှင်နေပြီး ဝမ်ချောင်တို့၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လိုက်ပါက ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝါးခြင်းတောင်းလေးထဲတွင် မင်္ဂလာသကြားလုံး များစွာ ရှိနေသေးသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထိုကလေးငယ်များ အပြင် အချို့သော လမ်းသွားလမ်းလာ များကလည်း မင်္ဂလာသကြားလုံး အနည်းငယ် တောင်းယူကြကာ မင်္ဂလာယူကြပြီး လေထု တစ်ခုလုံးမှာ ပျော်ရွှင်ဖွယ် အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"မိန်းကလေး၊ ဒါက ဘယ်အိမ်က မင်္ဂလာဆောင်လို့ မင်္ဂလာသကြားလုံး တွေကို မြို့တံခါးပေါက်အထိ လာဝေနေရတာလဲ"

ချင်းယန် သခင်လေးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တိုးသွားကာ စကားပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းဟင်း သခင်လေး ပြောတာက ဆန်းနေပါလား။ မြို့ရိုးပေါ်မှာ မီးပုံးတွေ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပျော်ရွှင်စရာ စာတန်းတွေနဲ့ အနီရောင် မီးပုံးကြီး တွေ အများကြီး ချိတ်ဆွဲထားတာကို သခင်လေး မတွေ့ဘူးလား။ အခု မြို့တော်ထဲမှာ နန်းတော်က ခွင့်ပြုထားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲအကြောင်းကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ။ ဒါက မျိုးနွယ်ခြားဘုရင်နဲ့ရွှီမိသားစုက သခင်မလေးရွှီတို့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြတာလေ"

ထိုအမျိုးသမီးက ချင်းယန် သခင်လေးကို အလွန် ထူးဆန်းသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်မှာ မူလက အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ထိုနေရာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ခိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အနောက်ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော သိန်းငှက်အိုကြီးနှင့် လီစီယီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မြို့တော်သို့ စတင်ရောက်ရှိလာချိန်ကတည်းက မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ထိုအနီရောင် ပျော်ရွှင်ဖွယ် အလှဆင်မှုများကို သူတို့ သတိထားမိခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအချိန်က ဝမ်ချောင်နှင့် လူတိုင်း၏ရင်ထဲတွင် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြသဖြင့် များများစားစား မတွေးတောမိခဲ့ကြပေ။ ထိုအမြင့်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အနီရောင် မီးပုံးကြီး များနှင့် မြို့တံခါးပေါက်တွင် ဝေငှနေသော မင်္ဂလာသကြားလုံးများက အရှင်နှင့် သက်ဆိုင်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မတွေးထင်ခဲ့ကြပေ။

ဝမ်ချောင်နှင့် ရွှီချီချင်တို့၏ ရာစုနှစ် မင်္ဂလာပွဲကြီး အကြောင်းကို မြို့တော်တွင် မသိသူ မရှိလောက်အောင် ကျော်ကြားနေပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း အဓိက အချက်မှာ မင်္ဂလာပွဲ၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ ဝမ်ချောင်သည် ဤကာလအတွင်း မြို့တော်တွင် လုံးဝမရှိခဲ့ရာ မြို့တော်အတွင်း၌ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် စတင် ပြင်ဆင်နေရသနည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ပြိုင်တူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှ အချိန်လေးအတွင်း ချင်းယန် သခင်လေးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ကာ လျင်မြန်စွာပင် ဝမ်ချောင်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"အရှင်"

"တကယ်ကို အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ်"

ဤအချိန်မှာပင် သိန်းငှက်အိုကြီးက စကားပြောလာခဲ့ပြီး သူ၏စူးရှသော အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

မြို့တော်က ထိုမြို့တော်ပင်ဖြစ်ပြီး ယခင်ကနှင့် ဘာမှ မကွာခြားသော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ သူက အလွန်ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ဒီနေရာက အရမ်း ငြိမ်သက်လွန်းနေတယ်လို့ မင်းတို့ မခံစားရဘူးလား"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငြိမ်သက်နေတာကရော ဘာမှားနေလို့လဲ"

လီစီယီက အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သိန်းငှက်အိုကြီးတွင် ထူးခြားသော အမြင်တစ်ခုခု ရှိနေမည်ဟု သူ တွေးထင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤအရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ၊ မြို့တော်က အမြဲတမ်း အေးချမ်းပြီး စည်ပင်ဝပြောကာ ကောင်းဇူဧကရာဇ်မှသည် လက်ရှိ ဧကရာဇ်သစ်အထိ အမြဲတမ်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့ရာ ဤအရာက ဘာများ အံ့အားသင့်စရာ ရှိနေလို့လဲ။

"စီယီ မင်း အရှင့်နောက်ကို လိုက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဆိုတော့ အရှင် မြို့တော်ကို ပြန်လာတိုင်း ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မင်းလည်း သိသင့်တယ်၊ အခု မျက်စိရှေ့က အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမှာလား။ ဒါ့အပြင် အဲဒီမိန်းကလေး က ဝမ်မိသားစုရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလို့ ပြောနေပေမယ့်...... အရှင်က မျက်စိရှေ့မှာ ရပ်နေတာကိုတောင် သူက မမှတ်မိဘူးလေ"

သိန်းငှက်အိုကြီးက အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်ပြီး ထူထပ်သော မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးသွားခဲ့သည်။

"အာ"

သိန်းငှက်အိုကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီစီယီမှာ နောက်ဆုံးတော့ သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ ဟုတ်တယ်…. ဒီနေရာက တကယ်ကို ငြိမ်သက်လွန်းနေတယ်။

အရှင် မြို့တော်ကို ပြန်လာလျှင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေခြင်းမျိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုမျှမက သူ၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မင်္ဂလာသကြားလုံး ဝေနေသော ထို မိန်းကလေး သာမကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးက တကယ်ကို ငြိမ်သက်လွန်းနေပြီး လူဒီလောက် များနေတာတောင်မှ အရှင့် ကို သတိထားမိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ သူက လုံးဝ မရှိနေသလိုမျိုးပဲ။

အလိုအလျောက်လိုပင် သူတို့ သုံးဦးက ခေါင်းလှည့်ကာ ဝမ်ချောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားမှု မရှိသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ သိသာထင်ရှားစွာပင် ဤထူးဆန်းမှုများကို သူ အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ထပ်မပြောနဲ့တော့၊ စံအိမ်တော်ကို ရောက်ရင် အားလုံး ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်"

ဝမ်ချောင်က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သိန်းငှက်အိုကြီး ဘာလုပ်ချင်နေသလဲ ဆိုတာကို သူ သိသော်လည်း ယခု မြို့တံခါး အနီးတွင် ပြည်သူများ များပြားလှရာ ပြဿနာ ကြီးထွားသွားအောင် လုပ်ရန် မသင့်တော်ပေ။ သို့သော် သေချာသော အချက်တစ်ချက်မှာ သူတို့ မြို့တော်တွင် မရှိသည့် ဤကာလအတွင်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သေချာပေါက် ကစားကွက် ဆင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက မည်သူပင်ဖြစ်ပါစေ ဝမ်ချောင်သည် သူ့ကို နောင်တရသွားအောင် လုပ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်ပြီး စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားကာ နောက်တစ်ခဏတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော ရွှေရောင် အချိန်နှင့် အာကာသ ကွင်းဆက်တစ်ခုက ခြေအောက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ဝမ်ချောင်သည် အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအင်များကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ကာ သူတို့ သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

……

မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် စံအိမ်တော်၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

ဝမ်ချောင်က လူသုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ စံအိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် လှံရှည်များက ကြက်ခြေခတ် ကာဆီးလာပြီး စံအိမ်တော် တံခါးပေါက်တွင် အရပ်ရှည်ရှည် ကိုယ်ရံတော် အနည်းငယ်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တိုးလာကာ ဝမ်ချောင်၏သွားရာလမ်းကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ မင်းတို့က အရှင့်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့"

ဝမ်ချောင် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် ဘေးနားရှိ သိန်းငှက်အိုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ထန်မင်းဆက်၏ သူရဲကောင်းဖြစ်ပြီး အထက်ပိုင်း နန်းတွင်း အမတ်ကြီးများမှသည် အောက်ပိုင်း သာမန် ပြည်သူများ အထိ၊ သူတို့ အားလုံး အပါအဝင် မည်သူမဆို ဝမ်ချောင်အပေါ်တွင် အလွန် လေးစားရိုသေကြပြီး ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံကြရာ ဤလူအနည်းငယ်က အရှင်၏ကိုယ်ရံတော်များ ဖြစ်လျက်နှင့် အရှင့်အပေါ် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရဲသည်မှာ အလွန်ရဲတင်းလွန်းလှပြီး ထန်မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတွင် ဤမျှလောက် အတိုင်းအတာ လွန်ကဲအောင် လုပ်ရဲသူ မည်သူမျှ မရှိပေ

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ"

မျှော်လင့်မထားသည်မှာ သိန်းငှက်အိုကြီး၏ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် အနည်းငယ်မှာ ဆုတ်ခွာသွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် သိန်းငှက်အိုကြီးထက်ပင် ပို၍ ဒေါသထွက်နေကြသည်။

"အရှင်က စစ်ချီသွားလို့ အပြင်ကို ရောက်နေတာ၊ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ဖို့ ရက်အနည်းငယ် လိုသေးတယ်၊ မင်းတို့က သတ္တိအရမ်းကောင်းနေပါလား၊ အရှင့်ကိုတောင် ဟန်ဆောင်ရဲတယ်ပေါ့၊ အရှင်က အမြဲတမ်း နှိမ့်ချတတ်တဲ့ သူဆိုတော့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ အခုချက်ချင်း ငါ့ရှေ့ကနေ ထွက်မသွားဘူးလား"

စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် အနည်းငယ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာမှာ လူစိမ်းအနည်းငယ်ကို အမှန်တကယ် ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မျက်စိရှေ့ရှိ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော မှိုင်းညို့သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။

ဤကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးက မိမိကို အမှန်တကယ် မမှတ်မိခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော ကိစ္စမျိုး မရှိတော့ပေ။ ထို့အပြင် မိမိက ဆင်းဒူကို တစ်ခေါက် သွားခဲ့ရုံလေးသာ ရှိသေးသည်။ စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော်များက သူ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးတဲ့လား။

"အမြန် ထွက်သွားကြ"

စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးက လက်ပါကာ နှင်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဝီခနဲ အသံနှင့်အတူ လေဟာပြင်ထဲတွင် စိတ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု မသိမသာ လက်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးမှာ လူတစ်ယောက်က အကြောပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

ဝမ်ချောင်၏ စိတ်စွမ်းအင်များမှာမူ ဤစံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦး၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ အစောကြီးကတည်းက ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး"

အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက်တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ဤကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရသည် သို့မဟုတ် နောက်ပြောင်မှု တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ချောင်သည် သူတို့၏ဦးနှောက်ထဲသို့ ရှာဖွေကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မိမိနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ် တစ်ခုမျှ မရှိကြောင်းကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

မိမိ တည်ရှိမှုက သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲမှ လုံးဝဖျက်ပစ်ခံလိုက်ရပုံရပြီး အနည်းငယ်မျှ အရာကျန်ခဲ့ပုံ မရပေ။

"အရှင်၊ ဘာတွေ စုံစမ်းသိရှိရလဲ"

ချင်းယန် သခင်လေးနှင့် သိန်းငှက်အိုကြီးတို့က ဘေးမှနေ၍ ဝမ်ချောင်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြရာ ဤအချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မေးလိုက်ကြသည်။

"ဘာမှ မရှိဘူး"

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ဆက်လက်၍ အတွင်းသို့ ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် နောက်တစ်ခဏ၌ မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘန်း ဘန်း"

အရပ်ရှည်ရှည် စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးမှာ သစ်သားတိုင် နှစ်ခုအလား တည့်မတ်စွာ လဲကျသွားပြီး သတိလစ်သွားကြတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းအံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဝမ်ချောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင်ပင် မှင်သက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင် နယ်ပယ်ရှိ ကျွမ်းကျင်မှုအပေါ် ဝမ်ချောင်က အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားပြီး ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် စမ်းသပ်မှု အတိုင်းအတာလောက်က အင်အားကြီးမားသော စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးကို အလွယ်တကူ သတိလစ်သွားစေရန် လုံးဝမလုံလောက်ပေ။

ဤလူနှစ်ဦး သတိလစ်သွားခြင်းက ထိုမျှလောက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ပြဿနာ တစ်ခု မပြီးသေးခင် နောက်ပြဿနာ တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဝမ်ချောင်သည် ၎င်း၏အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းရန် အချိန်မရသေးခင်မှာပင် နောက်တစ်ခဏ၌ အလွန်တရာ စူးရှထက်မြက်သော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုက စံအိမ်တော် အတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် -

"ဘယ်သူလဲ စံအိမ်တော် မှာ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ရဲတဲ့သူ"

"ဂျွတ် ဂျွတ် ဂျွတ်"

ထိုအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဆက်တိုက်ဆိုသလို စက်ယန္တရားများ လှုပ်ရှားသံများက စံအိမ်တော်၏ နေရာအနှံ့အပြားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် မျိုးနွယ်ခြားဘုရင် စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံး၏ အလင်းနှင့် အမှောင် နေရာတိုင်းတွင် လူရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူရိပ်များက နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင်၊ တံခါးပေါက်တွင်၊ ထိုမျှမက စံအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ လူနေအိမ်များထဲတွင်ပင် စံအိမ်တော်မှ ကျွမ်းကျင်သူ အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာကြပြီး ဒူးလေးမြားများ အားလုံးက ဝမ်ချောင်တို့ဆီသို့ ပြိုင်တူ ချိန်ရွယ်ထားကြကာ ထိုအထဲတွင် ထန်မင်းဆက်၏ လေးမြင်းရထားကဲ့သို့သော အကြီးစား လက်နက်များပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

တံခါးပေါက်မှ စံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦး လဲကျသွားခြင်းက စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံး၏ ကာကွယ်ရေး စနစ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်တို့မှာ လူတိုင်း၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အခြေအနေများ ပိုမိုတင်းမာလာချိန်တွင် ဘေးနားရှိ သိန်းငှက်အိုကြီး၏ မျက်လုံးများက တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဤစံအိမ်တော် ကိုယ်ရံတော်များထဲမှ ရင်းနှီးနေသော လူရိပ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျန်းချွယ် မင်း ရောက်လာတာ အတော်ပဲ၊ ဒီလူတွေကို အမြန် နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်စမ်း၊ မင်းက အရှင့် ကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

သိန်းငှက်အိုကြီးက ထို လူငယ်လေး၏နာမည်ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းချွယ်ကို သူကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏အမိန့်များကို အမြဲတမ်း နာခံလေ့ ရှိရာ ဤသည်မှာလည်း သိန်းငှက်အိုကြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားက...... ဆရာလား?"

တံခါးအနောက်ဘက်တွင် ထိုလူငယ်လေးမှာ အစပိုင်း၌ သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

"ဆရာက အပြင်ဘက်ကို သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စောပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ"

ကျန်းချွယ်၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လျင်မြန်စွာပင် ရှေ့သို့ အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ကြည့်နေကြတာလား၊ လေးတွေ မြားတွေကို အမြန် ပြန်သိမ်းကြစမ်း"

ကျန်းချွယ်၏အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ စံအိမ်တော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သိပ်သည်းစွာ ပြည့်နှက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် လူရိပ်များက ချက်ချင်းပင် အသီးသီး လူစုကွဲသွားကြသည်။

သိန်းငှက်အိုကြီး၏ အရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီးနောက် ကျန်းချွယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးစားချစ်ခင်သည့် အမူအရာများ အပြည့်ရှိနေပြီး ထို စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

"ဒါနဲ့ ဆရာ၊ ဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ"

နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ကျန်းချွယ်သည် သိန်းငှက်အိုကြီး၏ ဘေးရှိ ဝမ်ချောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချွယ် ပေါ်လာသောကြောင့် လေထုက အများကြီး သက်သာသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းချွယ်က နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် လေထုမှာ ထပ်မံ၍ တင်းမာကာ ထူးဆန်းလာခဲ့ပြန်သည်။

ချင်းယန် သခင်လေးနှင့် လီစီယီတို့မှာ ဘေးမှနေ၍ နားထောင်နေကြပြီး မျက်ခွံများပင် အဆက်မပြတ် တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။

******