အခန်း ၂၆၂

အခန်း (၂၆၂) - လျှို့ဝှက်တံခါး

ကျူးလင်သည် အဝေးမှနေ၍ ဖုတ်ကောင်များကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်ရင်း ပုန်းကွယ်နေလိုက်သည်။ သုံးမိနစ်ကျော်ခန့် ပုန်းအောင်းနေပြီးနောက် စစ်ကားများသည် သူမပုန်းကွယ်နေသည့်နေရာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြတ်မောင်းသွားကြပြီး ယင်းတို့နောက်တွင် နှေးကွေးလေးလံနေသော အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကြီး ပါလာလေသည်။

စစ်ကားတစ်စီး သူမအနီးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ကျူးလင်သည် ကားထဲ၌ ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

'သူမက ရှို့ဝူ လက်ဖြတ်ပစ်လိုက်တဲ့ အမျိုးသမီး မဟုတ်ဘူးလား...'

စစ်ကားများ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ကျူးလင်သည် တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားလိုက်သည်။ သူမ ခန့်မှန်းထားသည်နှင့်မတူဘဲ ယာဉ်တန်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော ကစားကွင်းသို့ မသွားဘဲ အက်စ်မြို့အနီးရှိ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ရင်းနှီးနေသော ပြိုကျပျက်စီးနေသည့် အိမ်များကိုကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။

'ဒီရွာက ငါနဲ့ရှို့ဝူ ထူးဆန်းတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီလူတွေက ဘာလို့ ဒီရွာကို လာကြတာလဲ...'

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံများကို ကျူးလင် ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် လက်သင်္ကေတတစ်ခုကို ဖော်လိုက်ပြီး စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်တစ်လုံး၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မြူခိုးများက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး အရိပ်အယောင်မျှမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပျောက်မန္တန် အသက်ဝင်သွားချိန်တွင် ဓာတ်ခွဲခန်းသုံး အင်္ကျီအဖြူဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဦးဆောင်သည့် စစ်သားတစ်စု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့၏နောက်တွင် အခြားစစ်သားနှစ်ဦး ဆွဲလာသော လှောင်ချိုင့်တစ်ခုကို စစ်သားလေးဦးက စောင့်ကြပ်နေကြသည်။ လှောင်ချိုင့်ထဲတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်ဖုတ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း ကျူးလင်၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။

ဂျောက်…

ညီညာမှုမရှိသော လမ်းကြောင့် လှောင်ချိုင့်လှုပ်ခါသွားချိန်တွင် အင်္ကျီအဖြူဝတ် အမျိုးသားက စစ်သားများကို လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သတိထားကြ... အဲဒီအကောင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းတို့အားလုံး ဖုတ်ကောင်ဖြစ်သွားမယ်..."

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် စစ်သားများသည် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လှောင်ချိုင့်ကို ပိုမိုသတိထားကာ ဆွဲသွားကြလေသည်။ ကျူးလင်သည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း လှောင်ချိုင့်ထဲမှ လူငယ်ဖုတ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ တွေးလိုက်မိသည်။

'သူလည်း သခင်လေးလေ့နဲ့ တခြားဖုတ်ကောင်တွေလိုပဲ လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ပုံရတယ်...'

ထိုလူများ အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် တိတ်တဆိတ် ထပ်လိုက်သွားလိုက်သည်။

ထိုလူများကို တစ်နာရီကျော်ကြာ လိုက်သွားပြီးနောက် အင်္ကျီအဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဝါးကို နံရံပေါ် ဖိချလိုက်သည်ကို ကျူးလင် မြင်လိုက်ရသည်။

ဂျိ… ဂျိ… ဂျိ…

သူ၏လက်ဝါး နံရံနှင့် ထိမိပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် နံရံသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားကာ ပွင့်လာလေသည်။

အဝေးမှ ပုန်းကွယ်နေသော ကျူးလင်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းသုံး အင်္ကျီအဖြူဝတ် အမျိုးသားနှင့် စစ်သားများ လှောင်ချိုင့်ကိုဆွဲ၍ လျှို့ဝှက်တံခါးထဲ ဝင်သွားချိန်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ နံရံအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

သူမသည် ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော နံရံရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် နံရံကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း နံရံ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အယောင်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ညစ်ပတ်နေသော နံရံ၏အနောက်တွင် သတ္တုတံခါးတစ်ချပ် ရှိနေပြီး ထိုသတ္တုတံခါး၏အနောက်တွင် ရှည်လျားသော စင်္ကြံကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကျူးလင်သည် နံရံကို ဖျက်ဆီးရမည်လောဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကျန်းရိမုနှင့် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများသည် ဝူလင်စခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကင်းစောင့်များသည် သူတို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်သားများကို စွတ်ဖားဆွဲရာတွင် ကူညီပေးရန် လျင်မြန်စွာ ရှေ့ထွက်လာကြသည်။ စွတ်ဖားပေါ်ရှိ သတိလစ်နေသူများကို ကြည့်ကာ ကင်းစောင့်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးကျန်း... သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

ကျန်းရိမုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျုပ်လည်း မသိဘူး... ရေခဲပြင်ရေကန်နားမှာ သူတို့ကို တွေ့ခဲ့တာ..."

အခြားကင်းစောင့်တစ်ဦးက ကျူးလင်ကို မတွေ့သည့်အခါ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူးရော... ဗိုလ်ကြီးကျန်း... ဒီမနက် ခင်ဗျားတို့ သူမနဲ့အတူ စခန်းကနေ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းရိမုက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူးက မပြန်ခင် ရေခဲပြင်ရေကန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်သေးတယ်လို့ ပြောတယ်..."

ကျူးလင်သည် သူတို့စခန်းတွင် အင်အားအကောင်းဆုံး သဘာဝလွန်စွမ်းအင်ရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း အားလုံးသိထားကြသဖြင့် ကင်းစောင့်များသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းအနည်းငယ်ကိုသာ မေးပြီးနောက် ထပ်မမေးကြတော့ပေ။

တံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းရိမုသည် ချော်ရည်ငါး၏ မိစ္ဆာအမြုတေနှင့် စောင်များကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူတွေကို ဆေးရုံကို ချက်ချင်းပို့လိုက်... ပြီးတော့ သဘာဝလွန်စွမ်းအင်ရှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို သူတို့ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်..."

အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျိုးစုယွီနှင့် အခြားသူများက တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ကြီး..."

အမိန့်ပေးပြီးနောက် ကျန်းရိမုသည် အစီရင်ခံစာရေးရန် ဇုန် (၁) သို့ ပြန်သွားလေသည်။ ကျိုးစုယွီနှင့် အခြားစစ်သားများက သတိလစ်နေသော လူများကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အက်စ်မြို့အနီးရှိ ရွာငယ်လေးထဲတွင် ကျူးလင်သည် နံရံကို မဖျက်ဆီးတော့ဘဲ ဝင်ပေါက်အသစ်ရှာရန် ရွာထဲ၌ စူးစမ်းလေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကျူးလင်သည် နောက်ထပ် လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်တံခါးကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သံဇကာကို ခွာချလိုက်လျှင် ထိုတံခါးကို ဖွင့်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားလေသည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

'ထူထူ... ခဏလောက် ထွက်လာလို့ရမလား...'

သူမ၏မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် ထူထူသည် ကျူးလင်၏ ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာကာ သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ထူထူသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြိုကျပျက်စီးနေသော အိမ်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်မ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..."

သူမက ထူထူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အက်စ်မြို့နားက ရွာငယ်လေးတစ်ရွာပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် လျှို့ဝှက်တံခါးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက် ဒီတံခါးကို ဖွင့်ပေးနိုင်မလား..."

သူမ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်ပြီးနောက် ထူထူက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ... ဒါက တံခါးမဟုတ်ဘူး... ရေဆိုးထုတ်မြောင်းကြီး..."

သူမသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရေဆိုးထုတ်မြောင်း... ဘယ်သူက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ရေဆိုးထုတ်မြောင်းကို တည်ဆောက်မှာလဲ..."

ထူထူသည် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ... ဒီကမ္ဘာက လောကဘုံခြောက်ပါးထဲက တခြားကမ္ဘာငယ်တွေနဲ့ မတူဘူး... ဒီကမ္ဘာက လူသားတွေဟာ ကျင့်ကြံတာတို့၊ မန္တန်နဲ့ အစီအရင်တွေကို အသုံးပြုတာတို့ မလုပ်နိုင်တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ နည်းပညာကိုပဲ တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်ကြတယ်...”

“မြို့တွေ၊ ရွာတွေကို ရေကြီးတဲ့အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ဖို့အတွက် မြေအောက်မှာ ဧရာမရေဆိုးထုတ်စနစ်တွေကို တည်ဆောက်ထားကြတယ်... ဒီရေမြောင်းကလည်း အဲဒီရေဆိုးထုတ်စနစ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ..."

ထူထူ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ လေးစားအားကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူသားတွေက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ လူမျိုးပဲ... သူတို့က ကန့်သတ်ချက်ရှိတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ အသိပညာတွေကို အသုံးပြုပြီး သူတို့ဘဝကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာအောင် နည်းလမ်းရှာနိုင်လောက်တဲ့အထိ ဉာဏ်ကောင်းကြတယ်..."

ထူထူသည် သူတို့ရှေ့ရှိ ရေဆိုးထုတ်မြောင်းကို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်ကို ပြန်ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်မ... ဒီရေဆိုးထုတ်မြောင်းထဲကနေ ဝင်သွားဖို့ သေချာရဲ့လား..."