အခန်း ၂၆၈

အခန်း (၂၆၈) - လေ့ဟောက်ကျန့်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု

ရှို့ဝူ၏စကားကို ကြားသောအခါ လေ့ဟောက်ကျန့်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ထိုင်ရန် အမူအရာပြလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီတော့ ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာကြတာလဲ..."

လေ့ဟောက်ကျန့်၏ရှေ့ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ရှို့ဝူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့က အက်စ်မြို့တော် ပတ်ဝန်းကျင်က ဖုတ်ကောင်တွေကို ရှင်းလင်းဖို့ စီစဉ်နေတာပါ... အခုက အသစ်ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ ဗုံးတွေကို သုံးမှာဖြစ်လို့ သူတို့ကို နေရာတစ်ခုဆီ မြှူဆွယ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... အဲဒီနေရာကတော့ အက်စ်မြို့တော်က လေဆိပ်ပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လေ့ဟောက်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေ့ဟောက်ကျန့်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ဗိုလ်ကြီးရှို့က ကျုပ်ကို လေဆိပ်ဘက် ဖုတ်ကောင်တွေ မြှူဆွယ်ပေးဖို့ ကူညီစေချင်တာပေါ့..."

ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဖီးနစ်သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနက်ရောင်သစ်ကိုင်းများကို သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စားပွဲပုလေးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလေ့က ဖုတ်ကောင်တွေကို တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ခေါ်ဖို့ ကူညီပေးမယ်လို့ သဘောတူရင်တော့ ခင်ဗျား..."

ရှို့ဝူ စကားမဆုံးမီမှာပင် လေ့ဟောက်ကျန့်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် သဘောတူတယ်..."

သူ၏ မြန်ဆန်လှသော အဖြေကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူသည် မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိသည်။ လေ့ဟောက်ကျန့်၏ မျက်လုံးနီနီများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ရှို့ဝူက သူ့ကို ခေတ္တမျှ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလေ့က ကူညီဖို့ သဘောတူပြီဆိုတော့ ဖုတ်ကောင်တွေကို ဒီနေ့ မွန်းတည့်ချိန်မတိုင်ခင် လေဆိပ်ဆီကို မြှူဆွယ်ပြီးခေါ်ပေးပါ..."

လေ့ဟောက်ကျန့်သည် ဖီးနစ်သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုရင်း ရှို့ဝူကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ဒီကိစ္စကို ကျုပ်ဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ ဗိုလ်ကြီးရှို့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့ကို လျစ်လျူရှုကာ စားပွဲပုလေးပေါ်ရှိ အနက်ရောင်သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့သာ အာရုံအပြည့်အဝ စိုက်ထားလေသည်။

သူ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လေ့ဟောက်ကျန့်ကို ပြောစရာ အရေးကြီးကိစ္စ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်၏လက်ကို ဆွဲ၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေ့ဟောက်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတဲ့အတွက် ကျုပ်တို့ ခွင့်ပြုပါဦး..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ လေ့ဟောက်ကျန့်သည် အတွေးထဲမှ နိုးထလာလေသည်။ သူသည် အနေရခက်စွာဖြင့် အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို လိုက်မပို့တော့ဘူး... ဗိုလ်ကြီးရှို့၊ မိန်းကလေးကျူး... ဖြည်းဖြည်း ကြွကြပါ..."

ထိုနှစ်ယောက် သူ၏အိမ်လေးထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လေ့ဟောက်ကျန့်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ စားပွဲပုလေးပေါ်ရှိ အနက်ရောင်သစ်ကိုင်းများကို ဂရုတစိုက် ထိတွေ့ရင်း သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအနက်ရောင်သစ်ကိုင်းတွေနဲ့ဆိုရင် ဖုတ်ကောင်တွေကို လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာ ပိုများလာတော့မယ်... တကယ်ပဲ အိပ်ချင်နေတဲ့အချိန် ခေါင်းအုံးလာပေးသလိုပဲ..."

သူတို့ပေးခဲ့သော ဖီးနစ်သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများကို ဖုတ်ကောင်များ မြှူခေါ်ရန် ငါးစာအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ ဆုလာဘ်အဖြစ် လေ့ဟောက်ကျန့်က အထင်လွဲနေသည်ကို မသိရှိသဖြင့် ကျူးလင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ သခင်လေးလေ့ရဲ့ အပြုအမူက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ကိုယ် ဖီးနစ်သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်းတွေကို ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာကို မြင်လိုက်ရသလို ပြုမူနေတာကို တွေ့လိုက်တယ်...”

“သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်မျက်လုံးကိုတောင် ကိုယ် သံသယဝင်သွားတယ်..."

သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်သည် နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမသည် ရှို့ဝူကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖီးနစ်သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်းတွေက သခင်လေးလေ့နဲ့ တခြားဖုတ်ကောင်တွေအတွက် အရမ်းတန်ဖိုးရှိမယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်...”

“ခုနက သခင်လေးလေ့ရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရတာ သူက ဖီးနစ်သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်းတွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာနဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေအပေါ် အဲဒီသစ်ကိုင်းတွေရဲ့ အာနိသင်တွေကို သိနေပုံရတယ်..."

ဖီးနစ်သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများကို မြင်ချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်သွားသော လေ့ဟောက်ကျန့်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ပြန်တွေးမိပြီးနောက် ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်လည်း မင်းနဲ့ အတွေးတူတယ်... မင်း သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်းကိစ္စ ပြီးသွားတဲ့အခါ လေ့ဟောက်ကျန့်ဆီ သွားပြီး ဖီးနစ်သစ်ပင်ရဲ့ သစ်ကိုင်းတွေအကြောင်း သူ့ကို မေးကြည့်လို့ရတယ်..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် လေ့ဟောက်ကျန့်နှင့် ဖီးနစ်သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများအကြောင်း အလုပ်ရှုပ်စွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး မသိလိုက်ခင်မှာပင် ရုံးခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနှစ်ယောက် လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ဝေ့က သူတို့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ရှို့၊ ရှောင်လင်... ငါတို့ဘက်က ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြီးသွားပြီ... အခု အချိန်မရွေး ထွက်ခွာလို့ရပြီ..."

ရှို့ဝူသည် သူ၏လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မိနစ် ၃၀ နေရင် ထွက်ကြမယ်... စစ်စခန်းမှာ လူစုပြီး စစ်သားတွေနဲ့အတူ တစ်ပါတည်း ထွက်ခွာကြတာပေါ့..."

ထန်ဝေ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားသူများကို အသိပေးရန် ထွက်သွားလေသည်။ အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝန်ထမ်းများနှင့် စွမ်းအင်ရှင်များကို ကြည့်ရင်း ကျူးလင်က ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှို့ဝူ... ဒီမစ်ရှင်အတွက် ရှင့်ကို ဘယ်အဖွဲ့မှာ တာဝန်ချထားတာလဲ..."

"ဗုံးကြဲအဖွဲ့မှာလေ..."

သူက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမကို ဖြေကြားပြီးနောက် သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှို့ဝူသည် ကျူးလင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"လင်အာ... ဘာလို့ ဒါကို မေးရတာလဲ..."

ကျူးလင်သည် သူ၏မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဗုံးကို ကြည့်လို့ရမလား..."

ရှို့ဝူသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လင်အာ... အခု မင်း ဘာတွေစီစဉ်နေတာလဲ..."

နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်း မပြုနိုင်သဖြင့် ကျူးလင်သည် လိမ်ပြောရန် လိုအပ်လာတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေရန်သာ အမြဲရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။

သူမ မှတ်မိနိုင်သည်ထက်ပင် ပိုမိုကြာရှည်စွာ သိကျွမ်းခဲ့သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှို့ဝူသည် သူမ၏ အလေ့အကျင့်အားလုံးကို ကောင်းစွာ သိရှိနေပေသည်။

သူမ ဘာမျှမပြောဘဲ တစ်ဖက်သို့ အကြည့်လွှဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီဗုံးက ဘာမှ ထူးခြားတာမရှိပါဘူး... ငုံးဥအရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ အနက်ရောင်ဘောလုံးလေးတစ်ခုပါပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တွေးတောလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီမစ်ရှင်မှာ မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မှာလား..."

ကျူးလင်သည် သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တကယ် ရှင့်နောက် လိုက်ခဲ့လို့ ရတာလား..."

ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့..."

သူ၏အဖြေကို ကြားသောအခါ ပြုံးရွှင်သွားသော သူမ၏မျက်နှာလေးကို မြင်ပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

'မင်းနောက်မှ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေမယ့်အစား ငါနဲ့အတူနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်လေ...'

မိနစ် ၃၀ အကြာတွင် စစ်ကားတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ဝူလင်စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ စစ်ကားတန်းရှည်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုရင်း သာမန်လူများသည် သူတို့အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေကြသည်။

စခန်းမှ တရားဝင် ကြေညာချက်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသောကြောင့် လူများသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်စွာ စောင့်ဆိုင်းရင်းသာ ခန့်မှန်းနေနိုင်ကြလေတော့သည်။