အခန်း ၂၃၅

အခန်း (၂၃၅) အရှင်မင်းကြီးကို လုပ်ကြံခြင်း

သူ၏ ဤဓားချက်က အရှင်မင်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် နီရဲနေပြီး ပါးစပ်မှလည်း အော်ဟစ်နေလေ၏။

"ခွေးဧကရာဇ်... သေလိုက်တော့"

အချိန်က နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်လား၊ မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်လား မသိနိုင်ပေ။ မည်သူမျှ သတိမထားမိသေးခင်မှာပင် ထိုလူက အရှင်မင်းကြီး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားကို မြှောက်ကာ အရှင်မင်းကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးချရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ဤဓားချက်သာ ထိသွားပါက မသေလျှင်တောင် သေချာပေါက် ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အရှင်မင်းကြီးမှာ လန့်ဖျပ်ပြီး အရက်ရှိန်ပင် ပြယ်သွားတော့သည်။

နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သော်လည်း မတော်တဆ ခြေချော်ကာ လှေကားထစ်တွင် ယိမ်းကျသွားပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်...

အနောက်မှ လူတစ်ယောက်က အရှင်မင်းကြီး၏ အရှေ့တွင် ဝင်လာကာ ထိုလူက ဓားချက်ကို ဝင်ခံလိုက်လေသည်။

သုန်ယွီကျုံး ၏ "အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြ" ဆိုသော အော်သံပင် မထွက်ပေါ်လာသေးခင်မှာပင် ဓားထိုးလိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရတော့၏။

'ဇွတ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ညည်းညူသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူက အကြံအောင်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးပင် မပေါ်လာသေးခင်မှာပင် ထိုးမိသူမှာ အရှင်မင်းကြီး မဟုတ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

လင်ရှင်းကျစ် က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဓားက သူ၏ ဘယ်ဘက် ရင်ဘတ်ထဲသို့ တည့်တည့် စိုက်ဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နာကျင်မှုကိုပင် သတိမပြုနိုင်သေးခင် ထိုလုပ်ကြံသူက ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထပ်မံ ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူက မိမိ၏ အသက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထိုလူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆွဲထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ထိုလူကို ဆွဲကာ လှေကားထစ်က‌နေ အတူ လိမ့်ကျသွားတော့၏။

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း သတ်ပုတ်နေကြစဉ် လင်ရှင်းကျစ် ၏ သွေးများကလည်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် စီးကျနေတော့သည်။

အရှင်မင်းကြီး၏ ဘေးတွင် အတူတကွ စောင့်ကြပ်နေသော ကျန်းဟွမ့်ချင်း က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းတို့ အားလုံး မျက်စိကန်းနေကြတာလား... အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြလေ"

လူနှစ်ဆယ်ခန့်က အရှင်မင်းကြီးကို အလယ်တွင် ထားကာ အရှေ့၊ အနောက်၊ ဘယ်၊ ညာ မှ ဝန်းရံကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

အားလုံးက ဓားများကို ထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြ... အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြ"

သုန်ယွီကျုံး ၏ စူးရှသော အော်သံကြောင့် လူအများအပြား အလျင်အမြန် ပြေးလာကြတော့သည်။

ဘေးဘက်အခန်းထဲတွင် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ကိုယ်လုပ်တော်များ အားလုံးမှာ သုန်ယွီကျုံး ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားကြတော့၏။

"လုပ်ကြံတာလား... အရှင်မင်းကြီး အန္တရာယ် ရှိနေတာလား"

ယင်းဖေး က အရင်ဆုံး ဝတ်ရုံကို ယူကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် မုချန်ကျိုက် က သူမကို မသိမသာ ဆွဲထားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"မယ်မယ်... ကျွန်မတို့ရဲ့ စတုတ္ထမင်းသား ကို သတိရပါဦး"

ဤစကားတစ်ခွန်းက ယင်းဖေး ကို လန့်ဖျပ်သွားစေပြီး ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

ယီဖေး က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ တုန်ရီနေကြသော အသုံးမကျသည့် လူများကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ငိုဖို့ပဲ သိနေတယ်... အားလုံး ဒီမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေကြ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လူအချို့ကို ခေါ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားတော့သည်။

စစ်သူကြီးမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူပီပီ အရေးကြီးချိန်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ဤကဲ့သို့ ပြတ်သားစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။

ဒုတိယမင်းသား က ဤသတင်းကို ကြားသည်နှင့် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ လင်ဝမ်ယိ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လင်ဝမ်ယိ ကို ‌မတွေ့ရတော့ချေ။

သူမက တံခါးဝနှင့် နီးနေပြီး အစကတည်းက အရှင်မင်းကြီးဆီ လိုက်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကာကွယ်ကြ" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမက အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့လေပြီ။

ထို့ကြောင့် မည်သူကမျှ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပြီး ပုန်းအောင်းရန် နေရာရှာနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။

ချန်အန်းနန်းဆောင် ၏ အရှေ့ဘက်။

အရှင်မင်းကြီး အနားယူရာ နေရာ။

ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးကို သေသေချာချာ စေ့စေ့စပ်စပ်ရွေးချယ်ထားပြီး မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်အောင် စစ်ဆေးပြီးမှသာ ဤနေရာတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

အရှင်မင်းကြီးကို လုပ်ကြံမယ့်သူ က ရုတ်တရက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ်လာရတာလဲ။

လင်ဝမ်ယိ က ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် ပြေးလာချိန်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လုပ်ကြံသူနှင့် ခံရသူမှာ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူမှန်း သူမ မသိသေးဘဲ အရှင်မင်းကြီးကိုသာ အလောတကြီး ရှာဖွေနေမိ၏။

အဝါရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသူကို လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အခြေအနေများက ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ယခုအချိန်တွင် လင်ရှင်းကျစ် ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ခိုင်မာပြတ်သားမှုများ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို အားပြုကာ တောင့်ခံနေလေသည်။

ထိုလူကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲထားနေ၏။

ထိုလုပ်ကြံသူမှာ အရှင်မင်းကြီး၏ ဘေးတွင် လူတွေ ပိုပိုများလာသည်ကို မြင်သောအခါ လုပ်ကြံရန် မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လှည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

သို့သော် လင်ရှင်းကျစ် က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည်နည်း။

"အရှင်မင်းကြီး ကို လုပ်ကြံတာ... သေဒဏ်ပေးရမယ့် အပြစ်ပဲ"

ပါးစပ်မှ သွေးများက ဆက်တိုက် စီးကျနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ နာကျင်မှုကလည်း အသက်ကို တဖြည်းဖြည်း လုယူနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သူ လက်လွှတ်မပေးချေ။

အကယ်၍ လက်လွှတ်လိုက်ပါက နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ အများအပြား ရှိလာပေလိမ့်မည်။

"သေချင်နေတာလား"

သူနှင့် လုပ်ကြံသူ ရုန်းရင်းဆန်ခက် နေစဉ်မှာပင် ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး ရှီပိ က အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

ထိုလုပ်ကြံသူ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သဖြင့် ထိုလူမှာ လေးမီတာခန့် အဝေးသို့ လိမ့်သွားတော့၏။

ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီးနောက် တပ်မှူးကို ကြောက်ရွံသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လျှာကို ကိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတော့၏။

ရှီပိ က ရှေ့တိုးကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခွေရှီရှို့"

ထိုလူမှာ အသက်မရှိတော့ချေ။

သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားတော့၏။

သူ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော အမှားအယွင်းမျိုး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရာ မျိုးဆက်ကိုးဆက်တိုင်အောင် သေဒဏ်ပေးခံရမည် မဟုတ်လား။

အရှင်မင်းကြီး ကို လှည့်ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း နောင်တရပြီး ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီအမတ် က အရည်အချင်း မရှိပါဘူး... လုပ်ကြံသူ ခွေရှီရှို့ က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားပါပြီ"

အရှင်မင်းကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ထိုက်ဆန်းတောင် တွင် ဘိုးဘေးများကို ပူဇော်ခဲ့ပြီး တာ့ဝေ့ပြည် တစ်ခုလုံးက သူ၏ လက်အောက်တွင် ရှိနေသည် မဟုတ်လား။

ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည်မှာ တစ်နာရီတောင် မပြည့်သေးခင် သူ့အသက်ကို ယူမယ့် လုပ်ကြံသူ ရောက်လာရတာလဲ။

ဒါ့အပြင် 'ခွေးဧကရာဇ်' လို့တောင် အော်ဟစ်သွားသေးတယ်။

ဒါကို သူက ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ။

"ရှီပိ... မင်းက အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ်... နန်းတော်ထဲကိုတောင် လုပ်ကြံသူ ဝင်လာတာ... တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ"

စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ရှီပိ မှာ ကြောက်လွန်း၍ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

နဖူးပေါ်တွင်လည်း ချွေးပေါက်များ အပြည့်ဖြစ်နေလေ၏။

ဆယ့်နှစ်လပိုင်း၏ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ကျောပြင်တွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား ခံစားနေရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လင်ရှင်းကျစ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပျော့ခွေပြီး လဲကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာမှ သွေးများက စီးကျနေလေ၏။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်ပြားပေါ်တွင် သွေးကွက်ကြီး တစ်ကွက် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး ထွက်သက်သာ များပြီး ဝင်သက် နည်းနေလေပြီ။

ဤမြင်ကွင်းက လူအများအပြားကို ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

"အစ်ကို"

"ဟယ့်စုန်း"

"ကိုယ်ရံတော်လင်"

လင်ဝမ်ယိ က သူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အရှင်မင်းကြီးကို အန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ လင်ရှင်းကျစ် ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

သူမက အရူးတစ်ယောက်လို အောက်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးဆင်းသွားလေသည်။ သူမ ရောက်သွားချိန် နောက်ကျပါက အစ်ကိုဖြစ်သူ အသက်မရှိတော့မည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

သူမ၏ မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော အရှင်မင်းကြီး လည်း မျက်‌မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လှေကားထစ်များအတိုင်း ချက်ချင်း ပြေးဆင်းလာခဲ့လေ၏。

"အစ်ကို... အစ်ကို..."

လင်ဝမ်ယိ က သွေးများ ထွက်နေသော ဒဏ်ရာကို လက်ဖြင့် ဖိထားကာ သွေးတိတ်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၏။

မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏。

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်"

အကုန်လုံး သူမကြောင့်ပါ... အကုန်လုံး သူမရဲ့ အမှားတွေပါပဲ။

သူမကသာ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင်... အစ်ကိုကလည်း အရှင်မင်းကြီး ရှေ့မှာ ဒီလို အသက်စွန့်ပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

အနာဂတ်ဆိုတာ အရေးကြီးပေမယ့်... သူမ အတွက်တော့ အစ်ကို့ရဲ့ အသက်လောက် ဘာမှ အရေးမပါဘူး။

"သမားတော်... သမားတော် ရော ဘယ်မှာလဲ"

လင်ဝမ်ယိ က ဒဏ်ရာကို ဖိထားရင်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

အရှင်မင်းကြီး မှာ စိုးရိမ်နေသော်လည်း လင်ဝမ်ယိ၏ ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်ကို အနည်းငယ် ငြိမ်အောင်ထားပြီး ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏。

"သမားတော် ကို မြန်မြန် သွားခေါ်... ဘေးဘက်အခန်းကို ရှင်းလင်းပြီး ကိုယ်ရံတော်လင် ကို အဲဒီကို ရွှေ့လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အရှင်မင်းကြီး၏ စကား ဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်ရှင်းကျစ် က သွေးများ ပေကျံနေသော လက်ဖြင့် အရှင်မင်းကြီး၏ ဝတ်ရုံစကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို အားပြုကာ အရှင်မင်းကြီးကို တောင်းပန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမှာ... ညီမလေး တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ... တကယ်လို့များ..."

သူ၏ စကားများက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေပြီး အရှင်မင်းကြီး လည်း အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။

လင်ဝမ်ယိ၏ လက်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ကို ထပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခိုင်မာပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မင်း စိတ်ချပါ... ကိုယ်တော် သိပါတယ်"

ထို့နောက် သုန်ယွီကျုံး ကို လှည့်ပြောလိုက်လေ၏。