အခန်း ၁၅၁
Vol. 16 Ch. 151
အခန်း (၁၅၁) သားရဲဒီရေလှိုင်း ကျရောက်လာရင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်မှာမဟုတ်ဘူး
တတိယ အဆင့် လပြည့် ခရစ်စတယ် ငွေရောင် မြွေက ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်ဘဲ ချန်ကျီ၏ လုပ်ရပ်ကို လုံးဝ သဘောမပေါက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ချန်ကျီကမူ စိတ်များ အလွန် တက်ကြွနေသည်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း လပြည့် ခရစ်စတယ် ငွေရောင် မြွေ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်ကို မသိပေ။
သို့သော် ရပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ရှုခင်းများကို လှမ်းကြည့်ရသည်မှာ တကယ်ကို မဆိုးလှပေ။
တတိယ အဆင့် လပြည့် ခရစ်စတယ် ငွေရောင် မြွေတွင် ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေး မရှိသဖြင့် ၎င်း၏ ဂူ ရှိရာသို့ မတတ်သာဘဲ တွားသွားရတော့သည်၊ ၎င်း၏ အနောက်တွင် ၎င်းထက် နှစ်ဆခန့် သေးငယ်သော ဒုတိယ အဆင့် လပြည့် ခရစ်စတယ် ငွေရောင် မြွေက လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်၌ပင် ချန်ဖန်က ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရာ လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
“စီနီယာအစ်ကို ချန်... ကျွန်တော်တို့ ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ဝေးသေးလား” ကျိုးချွမ်၏ ကုန်ခမ်းသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊ သူ့တွင် မည်သည့်ဒဏ်ရာမှ မရှိသဖြင့် ယခုအခါ အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေသော်လည်း အနည်းငယ် မူးနောက်နောက် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“မနက်ဖြန် မနက် မိုးမလင်းခင် ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်၊ မင်းတို့ ဆက်ပြီး နားနေကြ”
“စီနီယာအစ်ကို ချန်... တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ကို အရင် ချထားပေးပါလား၊ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်တည်း ဓားပျံစီးတဲ့ အမြန်နှုန်းက သေချာပေါက် ပိုမြန်လိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော့်ဒဏ်ရာက သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး” ယွီရှင်းစစ်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ယွီရှင်းစစ်က အမှန်စင်စစ် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အသက်ရှူနှုန်း များက အလွန်အမင်း ဗရမ်းဗတာ ဖြစ်နေသည်၊ ချန်ဖန်က သူ့ကို ကုသရေးဆေးလုံးများ အဆက်မပြတ် တိုက်ကျွေးမနေခဲ့လျှင် သူက မေ့မြောသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ချန်ဖန်က ယခုအခါ ယွီရှင်းစစ်၏ စကားကို နားထောင်ပြီး သူ့ကို ချထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ၊ ယွီရှင်းစစ်က ယခုအချိန်တွင် ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရောက်ရန် လိုအပ်နေပြီး သူ၏ သွေးကြော များကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကူညီ ပြုပြင်ပေးရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“စကားမများနဲ့၊ ဂျူနီယာညီလေး ကျိုး... မင်း နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး သည်းခံလိုက်ပါ၊ သူ့ကို မြဲမြဲတွဲထား”
“ကျွန်တော် တောင့်ခံထားပါ့မယ် စီနီယာအစ်ကို ချန်”
ချန်ဖန်က ဓားပျံကို အရှိန်မြှင့်ရန် ခွန်အားအားလုံးကို ဆက်လက် အသုံးပြုရင်း ရင်ထဲ၌ တွေးနေမိသည်။ “သခင် ဘာဖြစ်နေလဲ မသိဘူး”
ထိုအချိန်၌ပင် ဝမ်နန်မြို့အတွင်း၌...
ဤအချိန်တွင် ဟဲကွမ်းတောင်တန်းမှ ထွက်ပြေးလာကြသော ကျင့်ကြံသူအချို့ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့က ဟဲကွမ်းတောင်တန်းတွင် သားရဲဒီရေလှိုင်း ဖြစ်ပွားနေသည့် ကိစ္စကို လူတိုင်း သိရှိအောင် ဖြန့်ဝေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့သခင်အိမ်တော်၏ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က ထိုလူများကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းကာ မြို့သခင်အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် သားရဲဒီရေလှိုင်း သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စမှာလည်း ဆက်တိုက် ဂယက်ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်၊ မြို့သခင်အိမ်တော်တွင် ယခုအခါ တာဝန်ယူ နေသူမှာ ဒုတိယအရာရှိ ဝူထုံ ဖြစ်သည်။
ဝူထုံက ကိစ္စများ၏ အကြောင်းစုံကို သိရှိသွားပြီးနောက် အလားတူပင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်၊ သူသည်လည်း သားရဲဒီရေလှိုင်းကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးသော်လည်း သားရဲဒီရေလှိုင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကိုမူ ကြားဖူးနားဝ ရှိသည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ရာ မှာ ကျင့်ကြံသူ တပ်မကြီးတစ်စု ချီတက်လာသည့်အလား မခြားနားလှပေ၊ ထို့ပြင် မိစ္ဆာသားရဲများက သေခြင်းတရားကို ပိုမို မမှုကြဘဲ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြရာ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် မြက်တစ်ပင်မျှပင် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ ။
“ဒုတိယအရာရှိ ဝူ... မြို့သခင်ကော”
“မြို့သခင်က တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံ နေတုန်းပဲ၊ မင်းလည်း သိတာပဲကို”
“ဒါဆိုရင် မြို့သခင်ကို အမြန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး အခြေအနေကို ဦးဆောင် ခိုင်းလိုက်ပါတော့၊ သားရဲဒီရေလှိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝူထုံ၏ ရင်ထဲ၌လည်း မတတ်သာခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ သူတို့ မည်မျှအထိ အကန့်အသတ် ရှိသည်ကို သူ မသိဘဲ နေမည်လား၊ သားရဲဒီရေလှိုင်းကို မည်သို့မျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ ။
သို့သော် ယခုအချိန်သည် လျိုထိုင်ကို ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာရန် ခေါ်ယူရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ၊ လျိုထိုင် တံခါးပိတ်ပြီး ဘာလုပ်နေသည်ကို သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိသည်၊ သို့သော် သူက ပြောပြ၍မရပေ ၊ ထို့ပြင် ယခုအချိန်တွင် လျိုထိုင်ကို လုံးဝ သွား မနှောင့်ယှက်သင့်ပေ။
ဝူထုံက ဤအချိန်တွင် ရှေ့သို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ဘဲ “စကားမများနဲ့တော့၊ အခုချက်ချင်း မြို့တံခါးအားလုံးကို ပိတ်လိုက်၊ မြို့စောင့်စစ်သည် အားလုံး မြို့ရိုးပေါ် တက်ပြီး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြ။ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က ကင်းလှည့်မှု အရှိန်မြှင့်လိုက်၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်လို ဆူပူအုံကြွမှုမျှ လုံးဝ မဖြစ်ပွားစေရဘူး၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင် မှန်သမျှကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်ကွပ်ရမယ်။ မင်းတို့က မိသားစု အားလုံးဆီကို သတင်းသွားပို့လိုက်၊ သားရဲဒီရေလှိုင်း ကျရောက်လာရင် ဘယ်သူ မှ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး လို့ ပြောလိုက်”
“ဒုတိယအရာရှိ ဝူ... ဒီလောက်ပဲလား”
“ဒါဆိုရင် အခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ၊ ဒီမိသားစုတွေထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်က ဝမ်နန်မြို့ဘက်မှာ ရှိနေတယ်လို့ မင်း ထင်လို့လဲ”
“တကယ်ပဲ မြို့သခင်ကို ထွက်လာဖို့ မခေါ်ဘူးလား၊ မြို့သခင်ကို ထွက်လာပြီး အခြေအနေကို ဦးဆောင်ခိုင်းတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”
“မြို့သခင် သိပါလိမ့်မယ်၊ ငါ အခု မြို့ရိုးပေါ် သွားမယ်၊ မင်းတို့ လုပ်စရာ ရှိတာတွေကို လုပ်ကြ၊ မြို့သခင် ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ကြစို့”
ဝူထုံ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ယဲ့မိသားစု
“လူတိုင်း ဝမ်နန်မြို့ကနေ ဆုတ်ခွာပြီး ဘေးလွတ်ရာကို ရှောင်ကြ”
“မြို့တံခါးတွေ ပိတ်လိုက်ပြီ”
“ဒါဆိုရင် လျှို့ဝှက်လမ်းကနေ သွားမယ်”
“မြို့သခင်အိမ်တော်က လူ ရောက်လာပါတယ်”
“မတွေ့ဘူး”
ဝမ်မိသားစု
“မိသားစုခေါင်းဆောင်... မြို့သခင်အိမ်တော်က သတင်းပို့လာပါတယ်”
“သားရဲဒီရေလှိုင်း ကျရောက်လာရင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့”
" အုတ်မြစ်ချခြင်း အဆင့် အကြီးအကဲ အားလုံးကို အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်တော့၊ အုတ်မြစ်ချခြင်း အဆင့် အောက်က မျိုးနွယ်စုဝင်တွေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးကို လျှို့ဝှက်အခန်းထဲ သွားခိုင်းလိုက်”
“မိသားစုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ရမှာလား”
“ဟမ့်... ငါတို့ ဝမ်မိသားစုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် အားလုံးက ဝမ်နန်မြို့မှာ ရှိနေတာ၊ ငါတို့ နောက်ထပ် ဘယ်ကို သွားနိုင်ဦးမှာလဲ”
လျူမိသားစု
“မိသားစုခေါင်းဆောင်... မြို့သခင်အိမ်တော်က လူ ရောက်လာပါတယ်”
“မတွေ့ဘူး”
လင်းမိသားစု
“မိသားစုခေါင်းဆောင်... မြို့သခင်အိမ်တော်က လူ ရောက်လာပါတယ်”
“မတွေ့ဘူး”
.....
ဝူထုံက မြို့သခင်အိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် မြို့ရိုးရှိရာ ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်၊ သူက လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် “သားရဲဒီရေလှိုင်း ကျရောက်လာရင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။
သူက တစ်လှမ်းမျှပင် မရပ်နားဘဲ ဆက်တိုက် အော်ဟစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝူထုံ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူ၏ အနောက်တွင် လိုက်ပါလာသော လူအရေအတွက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို များပြားလာခဲ့သည်၊ လမ်းကြားများထဲမှ လူများ၊ ဆိုင်ခန်းများထဲမှ လူများ၊ မြို့ထဲသို့ ခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာပြီး မြို့တံခါးဆီသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာကြသော လူများက တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
၎င်းတို့အားလုံးက ဝူထုံ၏ အနောက်တွင် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာကြသည်၊ ဤလူများမှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အများစုမှာ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်ကြပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် များ ဖြစ်ကြကာ အုတ်မြစ်ချခြင်း အဆင့် မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။
“သားရဲဒီရေလှိုင်း ကျရောက်လာရင် ဘယ်သူမှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်မှာမဟုတ်ဘူး”
ဝူထုံက မြို့ရိုးပေါ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်၊ သူက အလွန် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း အလွန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။
မြို့သခင်အိမ်တော်၏ အင်အားဖြင့် သားရဲဒီရေလှိုင်းကို ဘယ်လိုမှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသည်၊ ယခုအခါ သူက လူသားများစွာ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ စေတနာအလျောက် ပါဝင်လာကြရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်သည်။
ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက ရလဒ် အလွန်နည်းပါးပြီး သားရဲဒီရေလှိုင်းအပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု မရှိနိုင်ကာ သားရဲဒီရေလှိုင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်လည်း မည်သည့် ခုခံနိုင်စွမ်းမျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း...
သူက မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ ၊ အမြဲတမ်း တစ်ခုခုတော့ လုပ်ဆောင်ရပေမည်။
မြို့တွင်း၌ လုံးဝ ဆူပူအုံကြွမှု မဖြစ်စေရဘူး၊ မဟုတ်လျှင် သားရဲဒီရေလှိုင်း မရောက်လာသေးခင်မှာပင် ဝမ်နန်မြို့အတွင်း၌ သွေးချောင်းစီးနေပေလိမ့်မည်။
ကျန်ရှိသောအရာမှာ အံ့ဖွယ်များ ပေါ်ပေါက်လာရန်၊ မြို့သခင် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာပြီး သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်၊ သားရဲဒီရေလှိုင်းက လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး အခြားနေရာသို့ သွားရန်၊ သို့မဟုတ် ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူများ ရောက်ရှိလာရန် ဆုတောင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။
သို့သော် ဤမျှော်လင့်ချက်များက မကြီးမားကြောင်း သူ သိသည်၊ မြို့သခင် ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာလျှင်ပင် ၎င်းက ရွှေအူတိုင်အဆင့် သာ ဖြစ်သဖြင့် သားရဲဒီရေလှိုင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်၊ သို့သော် မြို့သခင် ရှိနေခြင်းနှင့် မရှိနေခြင်းက အလွန် ကြီးမားသော ကွာခြားမှု ရှိပေသည်။
သားရဲဒီရေလှိုင်း လမ်းကြောင်းပြောင်းရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ ၊ ဟဲကွမ်းတောင်တန်းနှင့် အနီးဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း မြို့မှာ ဝမ်နန်မြို့ ဖြစ်ပြီး အခြားသော နေရာများမှာ သေမျိုး များ နေထိုင်ရာ နေရာများ ဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာသားရဲများက ကျင့်ကြံခြင်း မြို့သို့ တိုးမဝင်လာလျှင် သားရဲဒီရေလှိုင်း၏ အဓိပ္ပါယ် မှာ မရှိတော့ပေ ၊ စစ်ပွဲဟူသည် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များအတွက် မဟုတ်ပါလော။
ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူများ ရောက်ရှိလာရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဝမ်နန်မြို့က ထိုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ပါ့မလား။
ဝမ်နန်မြို့က ချင်းယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် အနီးဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း မြို့ ဖြစ်သော်လည်း တွက်ချက်ကြည့်လျှင် အကွာအဝေးမှာ မနီးလှပေ။
ထိုအချိန်တွင် မင်ရှင်းကျိုက် ဆိုင်ထဲမှလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ သူ၏ မျက်နှာတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ လောကကြီးကို ငြီးငွေ့နေသော အမူအရာများ မရှိတော့ဘဲ ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်ကာ ဝူထုံ၏ အနောက်မှ တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲမှလည်း ဆေးဆိုင်တွင် အရောင်းမသွက်သဖြင့် အလုပ်ပြုတ်တော့မည့် လူငယ် အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်၊ သူသည်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ ဆေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဆေးဆိုင်ထဲမှ “အရူး” ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤစကားလုံးက မည်သို့ ပျံ့နှံ့လာသည်ကို မမေးပါနှင့်၊ အချို့သော စကားလုံးများ၏ ပျံ့နှံ့မှု အမြန်နှုန်းက ဤမျှအထိ မြန်ဆန်လှသည်။
အနန္တ ကုန်စုံဆိုင် တွင် ရှန်းဝမ်စန်းသည် ချန်ကျီက သားရဲဒီရေလှိုင်းကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိသေးသော်လည်း သူသည်လည်း အလားတူပင် ထွက်လာခဲ့ပြီး ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်ကာ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လျက် မြို့ရိုးရှိရာ ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
နောက်ထပ် လူများစွာလည်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်၊ ၎င်းတို့အားလုံးက သူတို့ လုပ်နိုင်သောအရာမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိကြောင်း သိကြသည်။
မိုးပြိုရင် အရပ်မြင့်သူတွေက တောင့်ခံလိမ့်မယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးက ပုန်းအောင်းနေသော လူများ မဖြစ်လိုကြဘဲ ထိုအရပ်မြင့်သူများ ဖြစ်လာစေရန် ကြိုးစားလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝူထုံက ဝမ်နန်မြို့၏ မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်၊ သူနှင့်အတူ မြို့ရိုးပေါ်သို့ လိုက်ပါတက်ရောက်လာကြသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိသားစု အင်အားစုများမှ လူစုစုပေါင်းမှာ နှစ်ရာပင် မပြည့်ပေ ။
ဤလူများထဲတွင် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများက အများစု ဖြစ်ပြီး မိသားစု အင်အားစုများမှ စေလွှတ်လိုက်သော လူဦးရေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်၊ သို့သော် ထိုမိသားစု အင်အားစုများမှ စေလွှတ်လိုက်သော လူများမှာ အုတ်မြစ်ချခြင်း အဆင့်များကို အဓိက ထားရှိသဖြင့် ၎င်းတို့က ဤလူအုပ်စုထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အမြင့်မားဆုံး အစုအဖွဲ့ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။
ဝူထုံက မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် စေတနာအလျောက် ပါဝင်လာကြသူ ဤမျှလောက်သာ ရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ သက်ပြင်းချမိသလို တစ်ဖက်မှလည်း ဝမ်းမြောက်မိသည်။ “ဝမ်နန်မြို့က အနည်းဆုံးတော့ လုံးဝကြီး ပုပ်သိုးမသွားသေးပါဘူး”
“ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မြို့သခင်အိမ်တော်က သေချာပေါက် ရင်ထဲမှာ မှတ်သားထားပါ့မယ်”