အခန်း ၁၀၁

အခန်း (၁၀၁) - အကြွေးဆပ်စမ်း။

အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ရှယန်နန် သည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားသံများကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။

ထုံးဟွမ် က ယဲ့ချန် အား ရည်းစားလှလှလေး မရနိုင်ကြောင်း ဘဝတွင် အောင်မြင်မှုမရှိကြောင်း လှောင်ပြောင်ဝါကြွားနေချေ၏။ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှယန်နန် ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာလာလေပြီ။

"ဒီလူတွေက ယဲ့ချန် ကို ဒီလောက်ထိတောင် အထင်သေးရတာလား သူတို့ရဲ့ အတ္တကြီးမှုနဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို လှောင်ပြောင်နေတာကို ငါ သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ငါ အခုချက်ချင်းသွားပြီး သူတို့မျက်နှာတွေကို ရိုက်ချိုးပစ်ချင်လိုက်တာ ဟူး...ဒါပေမဲ့ အေးဆေးပဲ ကိုင်တွယ်ရမယ်။"

ထိုအတွေးကြောင့် ယဲ့ချန် အတွက် မျက်နှာရအောင် ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုသူကို ကူညီခြင်းသာ အကောင်းဆုံးနည်းဟု သူမ ယုံကြည်နေချေ၏။ သို့သော် သူမ၏ မသိစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံး တစ်နေရာ၌ ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော အတုအယောင်ဆက်ဆံရေးက တစ်နေ့နေ့တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်လျှင် ကောင်းလေမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်လေးပင် တိတ်တဆိတ် ကိန်းအောင်းနေလေ၏။

စကားပြောနေစဉ် ရှယန်နန် သည် ယဲ့ချန် အား စနောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်၌ ယဲ့ချန် ၏ ဖခင်သည် ရုတ်တရက် ရောက်လာသော ထိုမိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေပြီ။

"ရည်း... ရည်းစား ဟုတ်လား ရှောင်ချန် ရဲ့ ရည်းစားလား။"

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ငါတို့ ဘာမှမသိရပါလား။ မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက ချစ်ကြိုက်သွားတာလဲ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ တွဲမိရတာလဲ။ ငါတို့လို သာမန်မိသားစုနဲ့ သူက ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေမှာလဲ။"

"ဦးလေး... ယဲ့ချန် က ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကြီးကို မပြောပြခင် နည်းနည်းလေး စောင့်ဦးမယ်လို့ ပြောလို့ပါ။"

ရှယန်နန် က အလွန်ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ အမူအရာမှာ တကယ့်ကို သဘောကောင်း၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်နေချေ၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ယဲ့ချန် အပေါ်ထားရှိသော မေတ္တာရိပ်တို့မှာ အလိုလို ပေါ်လွင်နေလေပြီ။ ထိုအကြည့်ကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းပင် သူမသည် ယဲ့ချန် ကို အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။

ထုံဟွမ် မှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားလေပြီ။ ရှယန်နန် ကဲ့သို့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးသဖွယ် လှပပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော မိန်းကလေးမျိုးကို သူသည် တီဗီဖန်သားပြင်ထဲ၌သာ မြင်ဖူးခဲ့ပေ၏။ ထိုသို့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ယဲ့ချန် ၏ ရည်းစားဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ့စိတ်ထဲ၌ပင် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

အထူးသဖြင့် ယဲ့ချန် ကဲ့သို့ သာမန်အိမ်ထောင်စုမှ ပေါက်ဖွားလာသော လူငယ်တစ်ယောက်က ဒီလိုအဆင့်အတန်းမြင့်မားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ချစ်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည်ဆိုသော အချက်မှာ သူ့အတွက် လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ထုံဟွမ် ၏ ပါးပြင်များမှာ ပူထူလာပြီး မနာလိုစိတ်တို့က ရင်ထဲ၌ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာလေပြီ။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှု မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့ ရောနှောပေါ်လွင်နေလေ၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒါက ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါမျိုးကို ရနိုင်မှာလဲ။ ငါ့ထက် ဘာများသာနေလို့လဲ။"

ထုံဟွမ် သည် စိတ်ထဲ၌ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေမိလေ၏။

မေဖန်း မှာလည်း ထိုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းကို အသာငုံ့ထားလိုက်လေသည်။ အစောပိုင်းက ယဲ့ချန် နှင့် သူ၏ မိသားစုကို အထင်သေးကာ ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားများအားလုံးကို ပြန်တွေးမိသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရှက်ရမှုများ ပိုမိုပေါ်လွင်လာသည်။

အထူးသဖြင့် ရှယန်နန် ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ပတ်နာရီနှင့် လက်ကိုင်အိတ်တို့မှာ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မိမိနှင့် တစ်ဖက်လူကြားရှိ ကွာခြားမှုကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရလေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အဆင့်အတန်းကွာခြားမှုကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်

မေဖန်း သည် မြေကြီးထဲသို့ပင် တွင်းတူးဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်လာလေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန် ၏ မိခင်သည် ဆိုဖာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ယဲ့ချန် ကို ဘေးတစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်သည့် မျက်နှာဖြင့် တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"သားရယ်... သား အခုချက်ချင်း သွားပြီး အဖမ်းခံလိုက်ပါတော့လား။"

"အမေ ရူးနေတာလား ကျွန်တော်ကဘာလို့ အဖမ်းခံရမှာလဲ။"

ယဲ့ချန်ထိုသို့ပြန်မေးလိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် မည်သို့သော အကြောင်းကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူက ထိုသို့ပြောရသည်ကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။

"ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ အဖမ်းခံရမှာလဲလို့ ပြောနေရတာလဲ။ ကျွန်တော် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။"

ယဲ့ချန် က မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သားရယ် အမေက သားအမေလေ။ သားအကြောင်း အမေ မသိဘဲနေမလား။ သားရည်းစားသာ သာမန်မိန်းကလေးဆိုရင် အမေတို့ ယုံမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးက အရမ်းလှတယ် အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ် အရမ်းမြင့်မြတ်လွန်းတယ်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူက ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဘာမှမလုပ်ဖူးတဲ့ သူဌေးသမီးလေးဆိုတာ သိသာတယ်။ သားက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် စွဲဆောင်နိုင်မှာလဲ။ သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲလာတာကလွဲရင် တခြားနည်းလမ်းရှိသေးလို့လား။ သားအနေနဲ့ အခုချက်ချင်း သွားဝန်ခံလိုက်ရင် အပြစ်လျော့နိုင်ပါတယ်။"

ယဲ့ချန် ၏ မိခင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေ၏။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန် မှာ စကားပင် ခဏတိတ်သွားလေပြီ။ သူ့မိခင်၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းလွန်းလှသော်လည်း ထိုအတွေးထဲတွင် သားအပေါ်ထားရှိသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့် ပါဝင်နေသည်ကို သူ နားလည်မိလေသည်။

"အမေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို လိုက်ပိုးပန်းတာ မဟုတ်ဘူး သူက ကျွန်တော့်ကို ပြန်လိုက်နေတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမေ့သားက အရမ်းချောပြီး အရမ်းတော်နေလို့လေ။"

ယဲ့ချန် က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့မိခင်မှာ ခဏတာ စကားများပျောက်သွားလေ၏။ သူမ၏သားသည် ယုံကြည်မှုအလွန်များနေသည်လော။ သို့မဟုတ် တကယ်ပင် ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းရှိနေသည်လောဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ယဲ့ချန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ်မှုမရှိသည့်အတွက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာချေ၏။ ခဏအကြာတွင် ယဲ့ချန် သည် စိတ်မရှည်တော့သည့် အမူအရာဖြင့် စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ အမေ။ ဒီနေ့ အဒေါ်ဟွမ် ကို ခေါ်ထားတာ ကျွန်တော့်ကို အကြွေးပြန်တောင်းခိုင်းမလို့ မဟုတ်လား။ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့။ အလုပ်ကို စလိုက်ကြရအောင်။"

ယဲ့ချန်မိခင်ကိုပြောလိုက်ကာ ထုံဟွမ် ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ ယဲ့ချန် ထံသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ အစောပိုင်းက အားနည်းသူတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ခံခဲ့ရသော လူငယ်တစ်ယောက်သည် ယခုအချိန်တွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရင်ဆိုင်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အားလုံးအနည်းငယ် အံ့ဩမိကြလေ၏။

ယဲ့ချန် သည် ထုံဟွမ် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးအောက်တွင် သူ၏ မိဘများအတွက် မတရားခံခဲ့ရသော အရာများကို ပြန်လည်ရယူလိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ် ကိန်းအောင်းနေလေပြီ။

"အစ်ကို ဟွမ်။ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကျွန်တော်တို့ဆီက ချေးထားတဲ့ ယွမ်တစ်သိန်းကို ပြန်ဆပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလို့ ထင်တယ်။ အစ်ကို စတော့ဈေးကွက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာထားတယ် အိမ်ဝယ်တယ် ကားဝယ်တယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒီတစ်သိန်းလောက်က အစ်ကို့အတွက် ခက်ခဲမယ်မထင်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မိဘတွေ အိုစာအတွက် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သူတို့အတွက် မလွယ်ကူပါဘူး။ အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုတယ်။"

ယဲ့ချန် က လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

သူ၏ အသံမှာ မမြင့်မနိမ့် ဖြစ်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပါဝင်နေလေပြီ။ ယခင်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့် ယဲ့ချန် မဟုတ်တော့ပေ။ ယနေ့ သူလာရောက်ရခြင်းမှာ မိဘများ၏ ချွေးနည်းစာဖြင့် စုဆောင်းထားသော ငွေကို ပြန်လည်ရယူရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုယွမ်တစ်သိန်းသည် ယဲ့ချန် အတွက် ငွေပမာဏတစ်ခုသာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ မိဘများ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားရှာဖွေစုဆောင်းထားသော အားထုတ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကိုမျှ လက်ခံပေးမည် မဟုတ်ချေ။

ထုံဟွမ် သည် ယဲ့ချန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း အလျင်စလို မတုံ့ပြန်ပေ။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးဆေးသည့် အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ယဲ့ချန် ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လုံးဝ အလေးထားခြင်းမရှိသည့် ပုံစံဖြင့် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အခြားတစ်ဖက်ပေါ် တင်ထားလေသည်။

ထို့နောက် ဆေးလိပ်ကို တစ်ချက်ဖွာလိုက်ပြီး ယဲ့ချန် ဘက်သို့ မျက်လုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချန် အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ရှိရင် ငါပြန်ဆပ်မှာပေါ့။"

ထုံဟွမ် သည် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်ပြောလာလေ၏။

"ငါ အိမ်ဝယ်ထားတယ် ကားဝယ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ မေဖန်း နဲ့ ငါက လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ အကုန်အကျတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ငါ့မှာ တစ်ပြားမှ မရှိတော့ဘူး ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံရှာဆပ်ရမှာလဲ။ မင်းက ငွေလိုနေလို့ လာတောင်းတာလား။ မင်းရည်းစားဆီမှာပဲ တောင်းလိုက်ပါလား။"

ထုံဟွမ် ၏ စကားများမှာ အရှက်မဲ့လွန်းလှပေသည်။ မိမိက အကြွေးရှင်ဖြစ်သူထက် ပိုမိုအဆင့်မြင့်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေပြီး သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သင့်သော အကြွေးကိစ္စကိုပင် လွယ်လွယ်ကူကူ လျစ်လျူရှုထားလေသည်။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန် ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားလေပြီ။ သို့သော် သူသည် ဒေါသကို ထုတ်ဖော်မပြဘဲ အေးအေးဆေးဆေးသာ ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

အကြောင်းမှာ ထုံဟွမ် သည် ငွေမရှိ၍ မဆပ်နိုင်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရှိနေသည့်ငွေကို အိမ်ကားနှင့် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် အသုံးပြုကာ ယဲ့ချန်၏ မိဘများ၏ ငွေကိုတော့ အရေးမထားသည့်အတွက် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ယဲ့ချန် ၏ စိတ်ထဲ၌ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ခိုင်မာစွာ ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။ ထုံဟွမ် ကို သင့်တော်သော သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ချန် သည် ဒေါသကို အံကြိတ်ကာ ထိန်းထားလိုက်လေသည်။ အကယ်၍ သူသည် အရင်ကလို သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသေးပါက ထိုစကားများကို ကြားပြီး မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အတိတ်က ယဲ့ချန် မဟုတ်တော့ချေ။ သူ့တွင် အခြားသူများ မသိသော စွမ်းအားများ ရှိနေပြီး မိမိကို အထင်သေးသူများအား သင့်တော်သော အဆုံးသတ်ပေးနိုင်စွမ်းလည်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထုံဟွမ် ကို ချက်ချင်း အမျက်ထွက်ပြမည့်အစား သူ၏ အားနည်းချက်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန် သည် မိမိ၌ရှိသော ယင်ယန်မျက်လုံး ကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ ခဏအတွင်း၌ ထုံဟွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အခြေအနေများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာချေ၏။

ထိုအထဲတွင် ငွေကြေးကံကြမ္မာနှင့် ပတ်သက်သော အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန် ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေပြီ။

"ထုံဟွမ် မင်း ပိုက်ဆံဆပ်မှာလား မဆပ်ဘူးလား။ မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား။"

ယဲ့ချန် က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ထုံဟွမ် သည် ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်လေ၏။ သူက ယဲ့ချန် အနေဖြင့် ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မသိသေးသောအရာမှာ ယဲ့ချန် သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကံကြမ္မာကိုပင် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အင်အားတစ်ရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယဲ့ချန် သည် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ဆက်လက်ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် မေဖန်း အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ အမှန်တရားမှော်စာရွက် ၏ စွမ်းအားဖြင့် အသာအယာ ထိလိုက်လေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် မေဖန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အမှန်တရားများမှာ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ဘဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူမသည် မိမိ၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များ ထုံဟွမ် ကို မည်သို့ လှည့်စားခဲ့သည်များနှင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ ဝန်ခံပြောဆိုလာလေ၏။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေပြီ။ တစ်ချို့မှာ မယုံနိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေကြပြီး တစ်ချို့မှာ မေဖန်း ၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် ရွံရှာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ဤအမှန်တရားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထုံဟွမ် သည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အရှက်ရမှုတို့ ရောနှောကာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ပျက်ယွင်းသွားပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်လာလေသည်။

"ဒါ... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။"

ထုံဟွမ် က အော်ဟစ်ကာ အိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အဒေါ်ဟွမ် သည်လည်း အခြေအနေကို ဆက်လက်မခံနိုင်တော့ဘဲ မေဖန်း ကို ဆွဲခေါ်ကာ အရှက်တကွဲဖြင့် အိမ်ထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။