အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂) - ထွက်ခွာခြင်း။

အဒေါ်ဟွမ် တို့ မိသားစုသုံးယောက်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာ ယဲ့ချန် တို့အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြလေသည်။ အကြွေးပြန်မဆပ်ရရန် အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံ ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ မျက်နှာပျက်ကာ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြင့် အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားရလေပြီ။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် ရှယန်နန် မှာ ရယ်မောလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မဝတော့သလို ဖြစ်နေလေသည်။ ယဲ့ချန် နှင့် အတူရှိနေသည့် အချိန်တိုင်းတွင် ထူးခြားသည့် အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲ၌လည်း ထိုလူငယ်နှင့် အတူရှိရခြင်းသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရလေ၏။

"နေပါဦး ရှောင်ချန်ရယ်။ အဲဒီ ယွမ်တစ်သိန်းကိစ္စက ဒီအတိုင်း ပြီးသွားပြီလား။"

ယဲ့ချန် ၏ မိခင်က ရယ်မောရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန် သည် ဖုန်းကို အသာခါယမ်းပြရင်း အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အမေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ထုံဟွမ် အမေ့ဆီက ယူသွားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အတိုးနဲ့တကွ ပြန်ဆပ်မှာပါ။"

ယဲ့ချန် သည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မရှင်းပြတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်းကို အသာပြောင်းလိုက်လေ၏။

"အမေ ဒါထားလိုက်ပါတော့။ ရှယန်နန် ရှိနေတာကို။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန် ၏ မိခင်သည် ရှယန်နန် ဘက်သို့ သံသယရိပ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် ဤမိန်းကလေးမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပပြီး အဝတ်အစားနှင့် အမူအရာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်မိသားစုမှ မဟုတ်ကြောင်း သိသာနေလေပြီ။ သူမကို မြင်မြင်ချင်းပင် မိခင်ဖြစ်သူမှာ သဘောကျမိသော်လည်း ယဲ့ချန် နှင့် တကယ်ပင် ရည်းစားဖြစ်နေသည်လောဆိုသည့် အတွေးကတော့ စိတ်ထဲမှ မပျောက်သေးချေ။

"ဒေါ်လေး။"

ရှယန်နန် က ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ရှယန်နန်ရေ... ဒီမှာ လူစိမ်းမရှိတော့ဘူး။ ဒေါ်လေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ။ သားနဲ့ သမီးက ဘာတွေလဲ။"

ယဲ့ချန် ၏ မိခင်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး... သမီးက တကယ်ပဲ ယဲ့ချန် ရဲ့ ရည်းစားပါ။"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေပြီး မရိုးသားသည့် အကြံအစည်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း ထင်ရှားနေလေ၏။

ထို့နောက် သူမသည် ယဲ့ချန် ၏ လက်မောင်းကို အသာတွဲကာ ရှက်ရွံ့သည့် အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး... သမီးက ယဲ့ချန်ထက် အသက်နည်းနည်း ပိုကြီးနေတော့ ဒေါ်လေးတို့ သဘောမတူမှာ ကြောက်လို့ပါ။"

ယဲ့ချန် ၏ မိခင်မှာ ရှယန်နန် ၏ ရှက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ သံသယများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဒီကောင်မလေးက ငါ့သားရဲ့ ရည်းစားအစစ်ပဲ။ ဘယ်သူမှ ဒီလောက်အထိ သဘာဝကျကျ သရုပ်ဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ဟု တွေးမိကာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ပြုံးမိလေ၏။

"ကောင်းလိုက်တာ။ ကောင်းလိုက်တာ။ သမီးက သုံးနှစ်လောက်ကြီးတာက ရွှေခဲကို ကိုင်ထားရတာနဲ့ တူတယ်ဆိုတာမျိုးပေါ့။ ရှယန်နန်ရေ ဒေါ်လေး ဒီနေ့ အရမ်းပျော်တာပဲ။"

မိခင်ဖြစ်သူက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

"အသက်ကြီးတာက ပိုကောင်းတာပဲ။ အသက်ကြီးရင် လူတွေကို ပိုဂရုစိုက်တတ်တယ်။"

ယဲ့ချန် မှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားလေသည်။

ရှယန်နန်ရေ မင်း သရုပ်ဆောင်တာကတော့ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ။

"အဟမ်း... ရှယန်နန်ရေ ဒေါ်လေးနဲ့အတူ ရပ်ကွက်ထဲ လမ်းလျှောက်မလား။ ဈေးဝယ်သွားပြီးရင် ဒေါ်လေး သမီးအတွက် ညစာ အရသာရှိရှိ ချက်ကျွေးမယ်လေ။"

"ကောင်းပါပြီ ဒေါ်လေး။ သမီး ဈေးဝယ်လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။"

ရှယန်နန် က နာခံစွာ ပြန်ဖြေလေသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

"သား... မင်းအမေက ဒီအတိုင်းပဲ။ သူက အထင်ကြီးခံချင်တဲ့သူ။ သူ အခု ရှယန်နန်ကို ခေါ်သွားတာ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲက လူတိုင်းကို ဒါ ငါ့ချွေးမပဲလို့ လိုက်ကြွားမှာပေါ့။"

ယဲ့ချန် သည် ဖခင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ့ကို လွှတ်ထားလိုက်ပါ အမေ ပျော်ရင် ပြီးတာပါပဲ။"

"သား... မင်းက တကယ်တော်တာပဲ။ ရှယန်နန်က တကယ်လှတယ် ကျက်သရေရှိတယ် ထူးချွန်တယ်။ သူက သူဌေးသမီးလေးပဲ မဟုတ်လား။"

ဖခင်ဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်မှာပါ။"

ယဲ့ချန် က ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေလေသည်။

"သတိထားနော်..."

ဖခင်ဖြစ်သူက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကောင်မလေးကို ဆေးတွေ ဘာတွေ မသောက်ခိုင်းနဲ့။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မကောင်းဘူး။ ရပ်ကွက်အပြင်ဘက် လှည့်လိုက်ရင် ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်။ အဲဒီမှာ အကာအကွယ်ပစ္စည်းတွေ ရတယ်။ ငါးဘူးဝယ်ရင် တောင်ဘက်က ဆေးတွေပါ အလကားပေးတယ်။"

ယဲ့ချန် တစ်ယောက် ရေသောက်နေရင်း နင်သွားလေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ရှယန်နန် တို့ ပြန်ရောက်လာကြလေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အလွန်ရင်းနှီးနေကြပြီး တကယ့် ယောက်ခမနှင့် ချွေးမကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြလေ၏။ အထူးသဖြင့် ရှယန်နန် မှာ မိခင်ဖြစ်သူကို ချိုသာစွာဖြင့် အမေဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့်အထိ ရင်းနှီးသွားလေပြီ။

ညစာစားချိန်တွင် ယဲ့ချန် သည် ယင်ယန်မျက်လုံး ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ မိဘနှစ်ပါး၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေကြောင်း မြင်တွေ့ရလေ၏။

ရှယန်နန် မှာလည်း မိသားစုအတွင်းသို့ အပြည့်အဝ ဝင်ဆံ့နေပြီး လူတိုင်းကို အစားအသောက်များ ထည့်ပေးကာ ဂရုစိုက်ပေးနေလေသည်။

"အမေ... သမီး အလျင်စလို ဖြစ်သွားလို့ လက်ဆောင် မယူလာမိဘူး။"

ရှယန်နန် က အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပင်မဲ့ သမီ ကျန်းမာရေးနဲ့ အလှအပဆေးလုံးလေး တစ်လုံးတော့ ယူလာခဲတယ်။"

ယဲ့ချန် ကလှည့်ကာ သူ့လက်ထဲမှ ပြန်လည်နုပျိုခြင်းဆေး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"အမေ... ဒါက ရှယန်နန် နိုင်ငံခြားကနေ ပိုက်ဆံအများကြီးပေးပြီး ဝယ်လာတာ။ အခုပဲ စားလိုက်ပါ။"

ပြောကာ မိခင်ဖြစ်သူထံ ပေးလိုက်လေသည်။

"ရှယန်နန်ရယ် သမီးက တကယ် သိတတ်တာပဲ။"

မိခင်ဖြစ်သူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုဆေးလုံးကို ဘာမှမမေးမြန်းဘဲ ဝိုင်နှင့်အတူ မျိုချလိုက်လေ၏။

"ဒေါ်လေးက ကျန်းမာရေးဆေးတွေကို ဘယ်တော့မှ မယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှယန်နန် ပေးတာဆိုတော့ အဆိပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဒေါ်လေး ဘာမှမပြောဘဲ စားမှာ။"

"အမေ... အဲဒီဆေးကို ကျွန်တော် ပေးရင်ရော။"

"အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်လိုက်မှာပေါ့။"

မိခင်ဖြစ်သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဒီလိုဆေးမျိုးကို အစိုးရခွင့်ပြုချက်နဲ့ ဝယ်ရတာ။ ရှယန်နန်က စီးပွားရေးသမားဆိုတော့ သူဝယ်တာကို ယုံတယ်။ သားက ဘယ်မှာဝယ်မှာလဲ။ အတုတွေဖြစ်ပြီး အမေ့ကို သတ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ယဲ့ချန် မှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စကားများပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။

"အမေ... ဒီဆေးက အရမ်းကောင်းပါတယ်။ စားပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အရမ်းကောင်းလာလိမ့်မယ်။"

ရှယန်နန် ကလည်း ယဲ့ချန် ဘာပေးလိုက်မှန်း မသိသော်လည်း အခြေအနေကို နားလည်ကာ ဇာတ်လမ်းကို ဝင်ကူပြောပေးလိုက်သည်။

ထိုညစာမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှပေသည်။ ယဲ့ချန် သည် စကားအများကြီး မပြောဘဲ မိခင်ဖြစ်သူကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာ အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်၍ အသက်အရွယ်ကြောင့် အိုမင်းလာပြီဖြစ်သော်လည်း ငယ်စဉ်က အလွန်လှပခဲ့ကြောင်း သိသာနေလေ၏။

ညစာစားပြီးနောက် ရှယန်နန် သည် ပန်းကန်ဆေးပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက ခွင့်မပြုပေ။ အိပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရှယန်နန် က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ဘာဆေးပေးလိုက်တာလဲ။"

ယဲ့ချန် သည် အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပါ။ နောက်တစ်ခါ အမေနဲ့ တွေ့ရင် မင်း အံ့ဩသွားလိမ့်မယ်။"

"ဆရာကြီး... ဒီနေ့ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒေါ်လေးတို့နဲ့ ရှိနေရတာ မိသားစုတစ်ခုလိုပဲ။ နောက်လည်း ခဏခဏ လာခဲ့မယ်။"

ရှယန်နန် က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ယဲ့ချန် သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော့။ အလုပ်လုပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"

ရှယန်နန် သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး။ ကျွန်မတို့ ကျိုးဟွေလီ ကို သွားရှာကြမလား။"

ယဲ့ချန် သည် စိတ်ထဲတွင် အာရုံစိုက်ကာ စနစ်အတွင်း၌ တာဝန်အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"တာဝန် - ကျိုးဟွေလီ သို့မဟုတ် သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ရှာဖွေပါ။"

ထို့နောက် ယဲ့ချန် သည် ဝိညာဉ်လိုက်ရှာခြင်း အဆောင် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအဆောင်ပေါ်တွင် ကျိုးဟွေလီ ၏ အမည်နှင့် မွေးသက္ကရာဇ်ကို ရေးသားလိုက်လေသည်။

ပြီးနောက် လက်ညိုးကို အသာကိုက်ကာ သွေးစက်တစ်စက်ကို အဆောင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ တာအိုစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး အဆောင်ကို မီးရှို့လိုက်လေ၏။

ခဏအတွင်း အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အိမ်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းသွားသည်။ ယဲ့ချန် သည် မျက်ဝန်းများကို အနည်းငယ်မှေးကာ ထိုအလင်းတန်း၏ ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့။"

ကားကို မောင်းထွက်ကာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။