အခန်း ၁၀၃

အခန်း (၁၀၃) - ရှာတွေ့ပြီ။

ညဉ့်အချိန် ယန်မြို့သည် မီးရောင်စုံတို့ဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။ ယဲ့ချန်သည် Mercedes-Benz G-Classကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်ရင်း ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။

"ဒီညတော့ တစ္ဆေအုပ်စုတစ်ခုလောက် ထပ်ပြီး နှိမ်နင်းနိုင်မယ် ထင်တယ်။ အမြတ်လည်း ရဦးမယ်။ မဆိုးဘူး"

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည် တစ္ဆေများနှင့် ဝိညာဉ်များကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုအစား သူတို့ကိုပင် မျှော်လင့်နေမိသည်။ သူ့အတွက် ဤအဖြစ်အပျက်များသည် အမဲလိုက်ခြင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာများမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိသူမှာ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယဲ့ချန်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှယန်နန်၏ စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်မှု ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။

"ဆရာကြီး... ဒီည ကျွန်မတို့ ကျိုးဟွေလီ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်မယ် ထင်လား။"

"တွေ့နိုင်မယ် ထင်တယ်။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အခု ကျွန်တော်တို့ ကျိုးဟွေလီ သွားခဲ့တဲ့ ခြေရာနောက်ကို လိုက်နေတာ။ သူ အဲဒီနေ့က ထွက်သွားပြီးနောက် ဘယ်ကို ရောက်သွားခဲ့လဲဆိုတာ သိချင်တယ်။ ဆက်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ရှယန်နန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန်သည် ကားကို တစ်နာရီကျော် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းသည် မြို့နှင့်ဝေးကွာသော ကျေးလက်ဒေသတစ်ခုဖြစ်သည့် ဟဲရှီးမြို့ သို့ ဦးတည်သွား၏။ ယန်မြို့ရှိ ထိုမြို့ငယ်လေးသည် ဖွံ့ဖြိုးမှုနောက်ကျပြီး ဝေးလံသောနေရာဖြစ်သောကြောင့် စောင့်ကြည့်ကင်မရာများ လုံးဝ မရှိပေ။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျိုးဟွေလီက ဒီလိုနေရာမျိုးထိ ထွက်ပြေးလာတာလား။"

ရှယန်နန်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ကားသည် ခရုသင်းနှင့် ကျောက်စရစ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းကြမ်းပေါ်တွင် တုန်ခါရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်ရွေ့လျားနေသည်။

"မမှားနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်မလည်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး။ မှောင်နေတော့ တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့ဘက်၌ ကားအစီးရေ အတော်များများ ရပ်ထားသော ကျယ်ဝန်းသည့် ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကွင်းပြင်အနီးတွင် ရှည်လျားသော လမ်းကြားတစ်ခု ရှိနေပြီး လမ်းကြားနှစ်ဖက်စလုံးတွင် အမြင့်အနိမ့် မတူညီသော ကျေးလက်အိမ်များ တည်ရှိနေ၏။

ထိုအိမ်များမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးဆန်းသည့် မီးရောင်များသည် ညအမှောင်ထဲတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းလက်နေသည်။ ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းသည် လမ်းကြားဝတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကားကို ဒီထက်ပိုပြီး မောင်းဝင်လို့ မရတော့ဘူး။"

ယဲ့ချန်က ကားကို ရပ်နားရာနေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ရှယန်နန်နှင့်အတူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းကြားဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်သွားကြ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလို လေထဲတွင် အရည်အသွေးနိမ့် မိတ်ကပ်နံ့များ ပျံ့နှံ့လာသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းမူးသလို ခံစားရပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းကြားအတွင်း နေ့စဉ်ဘဝ၏ ရှုပ်ထွေးသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေလေပြီ။

အမျိုးသမီးများစွာသည် အိမ်စောင်းများအောက်တွင် ပေါ့ပါးသောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ ခြယ်သထားကာ ဖြတ်သွားသူများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်နေကြသည်။

"ဟေ့ အစ်ကို... အထဲဝင်ပြီး ပျော်ပါးပါဦး။"

"တစ်ခါဆော့ဖို့ ၆၀ ပဲ ကျမယ် မဆော့တဲ့သူက အရူးပဲ။"

"လာပါ... လာပါ။ ဒီမမက နူးညံ့ပြီး ဂရုစိုက်တတ်တယ် အတူနေရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်။"

ထိုအမျိုးသမီးများက ဖြတ်သွားသော အမျိုးသားများကို ဆွဲခေါ်နေကြပြီး မြင်ကွင်းမှာ ထူးခြားလွန်းလှပေ။

"အမ်... ဒါ... ဒါက..."

ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်မတို့ နေရာမှား ရောက်လာတာလား။"

ရှယန်နန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩနေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

"မှားဖို့ မရှိပါဘူး။"

ယဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါက ဒီလို ရှေးရိုးဆန်တဲ့ လမ်းတွေကို ကြိုက်တယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေကြားမှာ ထူးခြားတဲ့ ရင်းနှီးမှု ရှိတယ်။ ညဘက်ပူတဲ့အချိန်ဆို အားလုံး လမ်းမပေါ်ထွက်ပြီး လေညှင်းခံကြတယ် ဖုန်းသုံးကြတယ် စကားပြောကြတယ်။ လူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လျစ်လျူမရှုကြဘူး။"

"ဆရာကြီးရယ် ကျွန်မ ဘာမှမသိဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။ လမ်းဘေးက အရာတွေကို ဒီလောက်တောင် အနုပညာဆန်အောင် ပြောနိုင်တာ တော်တော် ပါရမီရှိတာပဲ။"

ထိုအချိန်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက လမ်းကြားအတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်ရောက်သွားလေမည်။ ယဲ့ချန်၏ အကြည့်က ထိုအလင်းနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်သွားသည်။

"သွားကြမယ်။"

ယဲ့ချန်က ရှယန်နန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လမ်းကြားအတွင်းသို့ အမြန်ဝင်သွားလိုက်​သည်။

ထိုအလင်း၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရန် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသားပင်။ ရှေ့တွင် ဘာတွေစောင့်ကြိုနေမည်ကို မသိသော်လည်း နောက်ဆုတ်ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ ယခုခရီးက မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေပြီဖြစ်၏။

သို့သော် ထိုအလင်းတန်းက လမ်းကြားအတွင်းတွင် ရပ်တန့်မသွားပေ။ လမ်းကြားကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်သော လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်ကုန်းများ ပေါ်လာသည်။ လရောင်အောက်တွင် တောင်ပေါ်ရှိ သင်္ချိုင်းကုန်းများကို မြင်ရပြီး ကြက်သီးထစရာ အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့နေပေသည်။

ရှယန်နန်သည် ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားပြီး တုန်ရီနေသည်။

"ဆရာကြီး... ကျိုးဟွေလီက ဒီသင်္ချိုင်းကုန်းထဲ ရောက်နေတာလား။ ဒါက တော်တော် ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။"

ထိုအလင်းတန်းက တောင်ပေါ်သို့ အေးဆေးစွာ ဝင်ရောက်သွားလေပြီ။ မြားတစ်စင်း ပစ်ပြီးသွားလျှင် နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်၍ မရတော့ပေ။ မည်မျှပင် အန္တရာယ်များပါစေ သူတို့ ဆက်သွားရမည်ပင်။

"ယန်နန်... မင်း ကြောက်ရင် အရင်ပြန်ပြီး ကားထဲမှာ စောင့်နေ။"

"မကြောက်ပါဘူး။ ဆရာကြီးနဲ့ပဲ အတူရှိချင်တယ်။ ဆရာကြီးရှိနေရင် ကျွန်မ မကြောက်ဘူး။"

ရှယန်နန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ခုပြန်လှည့်သွားရင် ပိုတောင် ကြောက်ဦးမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို တောင်ပေါ် တက်ကြမယ်။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူတို့နှစ်ယောက် တောင်ပေါ်သို့ ခြေလျင်တက်လာကြသည်။ တောင်လမ်းမှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းပြီး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေကာ နေရာတိုင်းတွင် သင်္ချိုင်းကုန်းများ ရှိနေသည်။ လေတိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း ပေါင်းပင်များ လှုပ်ခါကာ ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ယဲ့ချန်ကတော့ လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူက သရဲများကိုပင် မကြောက်သူဖြစ်သောကြောင့် ဤသင်္ချိုင်းကုန်းများက သူ့ကို ခြောက်လှန့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယင်ယန်မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ စကင်ဖတ်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့် ယင်စွမ်းအင် သို့မဟုတ် အငြိုးအတေးကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။

တောင်ကွေ့တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသောအခါ တောင်ခြေတွင် မီးရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အိမ်ခြေတစ်ရာခန့်ရှိသော ရွာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ထိုအလင်းတန်းက ရွာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ယန်နန် ရှာတွေ့ပြီ။ ကျိုးဟွေလီက ဒီရွာထဲမှာပဲ ရှိရမယ်။"

ယဲ့ချန်က ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ရှယန်နန်ကို ခေါ်ကာ တောင်အောက်သို့ အမြန်ဆင်းပြီး ရွာဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာသည်။

ပထမဆုံး အကြည့်တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် အရာတစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။ ရွာအတွင်းမှ တီဗီသံများနှင့် ကလေးငိုသံများ ကြားနေရသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ထိုနေရာမှာ လူနေမှုအပြည့် ရှိနေပေသည်။ စိတ်ကူးယဉ်ဝတ္ထုများတွင် ဖော်ပြလေ့ရှိသော တစ္ဆေရွာမျိုး မဟုတ်ပေ။

"ဆရာကြီး ... ဒီရွာရဲ့အိမ်တိုင်းကို ရှာရမှာလား။ ရွာသားတွေအားလုံး အိပ်နေကြပြီ ထင်တယ်။"

"စောင့်ပါဦး။"

ယဲ့ချန်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှေးကာ ရှေ့ဘက်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ရွာနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် အထီးကျန်နေသော အိမ်အိုကြီးတစ်လုံးကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအိမ်၏ အဆောက်အအုံမှာ နှစ်ထပ်ဖြစ်ပြီး အတော်လေး ပျက်စီးယိုယွင်းနေကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် လူတစ်ရပ်စာလောက် မြင့်သော ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မီးရောင်တစ်စက်မျှ မထွက်ပေါ်ဘဲ အလွန်မှောင်မိုက်နေပေသည်။

ယဲ့ချန်သည် ရှယန်နန်ကို ခေါ်ကာ ထိုအိမ်အိုကြီးဆီသို့ အေးဆေးစွာ လျှောက်သွားသည်။ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ၈၀ ၉၀ ခုနှစ်ဝန်းကျင်က ဆောက်ထားသည့် အိုဟောင်းနေသော အိမ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များ ပုပ်သိုးနေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုကျနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်နေပေသည်။

အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး အရွက်များ ကြွေကျနေသော သစ်ပင်အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် မက်မွန် မာလကာ ဝါး သစ်ဆိမ့် ထောပတ်သီးပင်များကို တစ္ဆေပင်ငါးမျိုးဟု သတ်မှတ်ကြပြီး အိမ်အနီးတွင် မစိုက်သင့်ပေ။ ဤအိမ်ဝင်း၏ အခြေအနေက ထိုတားမြစ်ချက်များကို ချိုးဖောက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

အိမ်အိုကြီးအနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ အေးစက်စက် လေပြင်းများက ယဲ့ချန်နှင့် ရှယန်နန်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တိုက်သွားသည်။ အနီးအနားတွင် အသံတစ်ချက်မျှ မရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယဲ့ချန်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူက ယင်ယန်မျက်လုံးကို မဖွင့်ရသေးသော်လည်း ဤအိမ်၏ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငြိုးအတေးနှင့် မကောင်းသော စွမ်းအင်များမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။ တစ်ခုတော့ သေချာပေသည်။ လူများစွာသည် ဤနေရာတွင် အသေဆိုးဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြခြင်းပင်။

"ဆရာကြီး..."

ရှယန်နန်က တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ဘာလို့ ဒီအေးစက်တဲ့လေကို ထိလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ခေါင်းတွေ မူးလာသလို ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာတွေကိုမှလည်း သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး။"

ယဲ့ချန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဒီလေက တိုက်ထုတ်သွားလို့ပဲ။ လူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ လေမျိုးက တစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါ ယင်လေ ပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့။ ခဏနေရင် အားလုံး ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။"

"ဆရာကြီး... ကျိုးဟွေလီ ဒီအိမ်အိုကြီးထဲမှာ ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။"

ရှယန်နန်က အနည်းငယ် သံသယဖြစ်သည်။

"ဆရာကြီး ကြည့်ပါဦး အနီးနားမှာ ရွာရှိတယ်။ တကယ်လို့ ကျိုးဟွေလီသာ ဒီအိမ်မှာ ပုန်းနေတာ ဒါမှမဟုတ် သေနေတာဆိုရင် ရွာသားတွေ မသိဘဲ မနေနိုင်ဘူးလေ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယဲ့ချန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်သလို ပြော၏။

"ဒီအိမ်အပြင်ဘက်မှာ ကတ်ကြေးပုံစံ ဖြတ်သွားတဲ့ လမ်းငယ် နှစ်ခုရှိတယ်။ အိမ်က ကတ်ကြေးရဲ့ ပါးစပ်နားမှာ ရှိနေတယ်။ ဖုန်းရွှေပညာအရ ဒီအိမ်ဟာ ကတ်ကြေးစွမ်းအား ရိုက်ခတ်ခြင်း ခံနေရတာပဲ။"

"လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိတာရှိတယ်လမ်းက အိမ်ကို ဖြတ်ရင် ဘေးအန္တရာယ် မြင်ရမယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ကတ်ကြေးစွမ်းအားဆိုတာ မကောင်းတဲ့ ဖုန်းရွှေပုံစံပဲ။ ဒီလိုအိမ်မှာ နေရင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဆုံးရှုံးမယ် မိသားစုဝင်တွေ သေဆုံးမယ် မတော်တဆ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရမယ်။ အထူးသဖြင့် အိမ်ရှင်အတွက် အလွန်မကောင်းဘူး ဖျားနာတာ အမှုအခင်း ဖြစ်တာတွေ ဖြစ်တတ်တယ်။"

"ဒီနေရာက အဆိုးရွားဆုံး နေရာပဲ ယင်စွမ်းအင်တွေ စုစည်းပြီး မပျောက်ပျက်သွားဘူး။"

ပြောနေရင်း ယဲ့ချန်သည် ပုံစံဖော်အဆောင်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြီး မီးရှို့လိုက်ရာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုတ်တရက် နှစ်ထပ်သာရှိသော အိမ်အိုကြီးသည် အထပ်တစ်ထပ် ထပ်တက်လာ၏။ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အထပ်တစ်ထပ် ထပ်တိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအထပ်တွင် သွေးနီရောင် မီးအိမ်များ ချိတ်ဆွဲထားပြီး နံရံများတွင် လူသွေးဖြင့် စွန်းထင်းနေသကဲ့သို့ သွေးရောင်နွယ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် အိမ်အိုကြီးသည် အသွင်ပြောင်းသွားသည်။ ယင်စွမ်းအင်များ ပျံ့လွင့်နေပြီး အငြိုးအတေးများက ကောင်းကင်အထိ တက်သွားသည်။ အလွန်ထူထပ်သော အငြိုးအတေးများသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ကြယ်တာရာများကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး သွေးများ စက်ကျနေ၏။

တတိယထပ်အပေါ်တွင် ကောက်ကွေးနေသော တစ္ဆေမျက်နှာများ ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တစ္ဆေများ အော်ဟစ်နေကြသည်။ လေထဲတွင် လူငယ်အချို့၏ နာကျင်စွာ ညည်းညူသံများကိုပင် ကြားနေရလေပြီ။

ယဲ့ချန်၏ စွမ်းအင်များ တိုးပွားလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိုးမြင် စိတ်ခံစားမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ... သရဲ ဖုံးကွယ်ခြင်း ပဲ။ သာမန်လူတွေကတော့ နှစ်ထပ်အိမ်လို့ပဲ မြင်ကြမှာဒါပေမဲ့ တကယ့်လျှို့ဝှက်ချက်ကတော့ အထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ တတိယထပ်မှာပဲ။ ဒီတတိယထပ်က သရဲအိမ်ပဲ။ ကျိုးဟွေလီနဲ့ တခြား ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လူငယ်တွေ ဒီသရဲအိမ်ထဲမှာပဲ ရှိနေရမယ်။ အင်း... နေရာက အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်ပြီး ယင်စွမ်းအင်က ထူထပ်တော့ သရဲတွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးဖို့ ပိုလွယ်ကူတာပေါ့။ ဒါက သရဲမွေးမြူဖို့ သဘာဝကျတဲ့ နေရာပဲ။ ဒီမှာ ပုန်းနေတဲ့ သရဲက အရမ်းကို ရက်စက်မှာပဲ။"

ယဲ့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် ဖုန်းထုတ်ပြီး သွေးစက်နေသော သုံးထပ်အိမ်အိုကြီးကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံများကို မိုချင်းထံ ပို့ပေးရမည်ဖြစ်၏။ ရှယန်နန်၏ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်းကို သက်သေပြရန် ထိုအရာက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပေ။

"ဆ... ဆ... ဆရာကြီး... အခု... အခု ဘာ... ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

ရှယန်နန်သည် ကြောက်ရွံ့မှု အပြည့်ဖြင့် ယဲ့ချန်ကို ဝက်ဝံကဲ့သို့ ဖက်တွယ်ထားသည်။

"ဘာလုပ်ရမလဲ အထဲဝင်ရမှာပေါ့။"

ယဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ရှေ့ရှိ သွေးစက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သုံးထပ်အိမ်အိုကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုနေရာ၏ အတွင်းတွင် မည်မျှပင် အန္တရာယ်များ ရှိနေပါစေ သူ နောက်ဆုတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။