အခန်း ၁၀၄

အခန်း (၁၀၄) - မင်းက အရမ်းချောတာပဲ။

အိမ်အိုကြီး၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သရဲဖုံးကွယ်ခြင်းစွမ်းအားကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ယဲ့ချန်တို့ ရှေ့တွင် ကျန်ရှိနေသည်မှာ ထိုတစ္ဆေနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရမည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုသရဲသည် ယင်စွမ်းအင်များ အလွန်ထူထပ်ပြီး သဘာဝအရ အန္တရာယ်များလှသော နေရာတစ်ခုတွင် ပုန်းကွယ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်နှင့် နေရာ၏ အားသာချက်ကို ရရှိထားသော သရဲတစ္ဆေမျိုးသည် ကိုင်တွယ်ရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။ ယခင်က သူ နှိမ်နင်းခဲ့သော မီးလောင်ထားသော သရဲထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်သည် အတွေ့အကြုံများစွာ ရရှိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေ၏။

"ယန်နန်... မင်း ငါနဲ့အတူ အထဲဝင်မှာလား မဟုတ်ရင် အပြင်မှာ လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခု ရှာပြီး ပုန်းနေတာ ပိုကောင်းမယ်။"

ယဲ့ချန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်မ ပြောပြီးသားလေ အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြမယ်လို့ ဒါက ကျွန်မနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်မ အပြင်မှာ မနေနိုင်ဘူး။"

ယန်နန်သည် အလွန်ကြောက်နေသော်လည်း သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်မာနေသည်။

ယဲ့ချန်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမကို အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရလျှင် သူ၏စိတ်ထဲတွင် မအေးချမ်းနိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ။"

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်း အထဲသို့ မဝင်သေးဘဲ ယဲ့ချန်သည် သူ၏ အဆောင်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကာကွယ်ရေးအဆောင်၊ ဝိညာဉ်တည်ငြိမ်စေသောအဆောင်တို့ကို ရှယန်နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ထိုအဆောင်များသည် မီးလောင်ပြာကျသွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ရှယန်နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ယန်နန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလာပြီး အရိုးထိအောင် အေးစက်စေသော ယင်လေများ၏ သက်ရောက်မှုကို မခံစားရတော့ပေ။

"ယန်နန်... ငါ့လက်ကို ကိုင်ထားမလွှတ်နဲ့။"

ယဲ့ချန်က လက်ကို ဆန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

ယန်နန်က ယဲ့ချန်၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ထိုအချိန်မှသာ နှစ်ယောက်သား အိမ်အိုကြီးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကြသည်။ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ လမင်းနှင့် ကြယ်များသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသည် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားပြီးပတ်ဝန်းကျင်မှ အနက်ရောင် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။မကြာမီ ရှေ့ရှိ အိမ်အိုကြီး၏ ပုံရိပ်ပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

"ဆ... ဆရာကြီး..."

ယန်နန်၏ အသံထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သေစမ်း... သရဲဝင်္ကပါပဲ။"

ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် သိုလှောင်ခန်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထိုပစ္စည်းမှာ အအဆောင်များ ကပ်ထားသော အဖြူရောင် စက္ကူမီးအိမ်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ရေး မီးအိမ်ဖြစ်ပြီး သရဲဖုံးကွယ်ခြင်းနှင့် ဝင်္ကပါများကို ဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသည်။

ယဲ့ချန်သည် တာအိုစွမ်းအင် အနည်းငယ်ကို မီးအိမ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သောအခါ မီးအိမ်မှ ရွှေရောင်အလင်းရောင် ပျံ့နှံ့လာသည်။ ထိုအခိုက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော သရဲဝင်္ကပါများသည် တစ်ခဏအတွင်း ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ယန်နန် ငါတို့ တတိယထပ်ကို တန်းသွားမယ်။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်သည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ပထမထပ်တွင် ပျက်စီးနေသော ပရိဘောဂများနှင့် အိမ်အိုကြီး၏ စိုစွတ်ပုပ်သိုးနေသော အနံ့အသက်များသာ ကျန်ရှိနေသည်။ ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံများပေါ်၌ သွေးစက်ဟောင်းများ ထင်ကျန်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သတင်းစာအချို့သည် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ဝဲပျံလာသည်။ ယဲ့ချန်က ထိုထဲမှ တစ်စောင်ကို လက်လှမ်းဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုသတင်းစာသည် ၁၉၉၃ ခုနှစ်မှ ထုတ်ဝေထားသော စာစောင်ဖြစ်ပြီး စာသားများမှာ သွေးဖြင့် ရေးထားသကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

သတင်းတွင် ၁၉၉၃ ခုနှစ် ဟဲရှီးမြို့ရှိ ဂုန်းရွာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော လူသတ်မှုအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် ကုန်းရှောင်လီဆိုသော အမျိုးသမီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကုန်းချန်၏ သစ္စာဖောက်မှုအပေါ် ဒေါသကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုန်းရှောင်လီသည် အလှအပကို အလွန်နှစ်သက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွာပြင်တွင် လမ်းဘေးစားဖားအဖြစ် လုပ်ကိုင်ကာ ရရှိသည့်ငွေများဖြင့် အလှကုန်များ ဝယ်ယူလေ့ရှိသူပင်။ ထိုအကြောင်းအရာများကို သိရှိသွားသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကုန်းချန်သည် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ သူမကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကုန်းချန်ကိုလည်း ဥပဒေအရ ကွပ်မျက်ခဲ့၏။ သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူ၏ မိသားစုဝင်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထူးဆန်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

"အော်... ဒီတော့ ကုန်းရှောင်လီဆိုတာ ဒီမိန်းမပျက် သရဲပေါ့။"

ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံး၏ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားခဲ့၏။

"သူမက တကယ့် မိန်းမပျက် သရဲပဲ။"

"ဆရာကြီး... မိန်းမပျက် သရဲဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ။"

ယန်နန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်စဉ်အချိန်မှာ သူတို့က အမျိုးသားတွေကို ဆွဲဆောင်တတ်ကြတယ်။ ညအချိန်ရောက်ရင် အမျိုးသားတွေရဲ့ ယင်စွမ်းအင် ကို စုပ်ယူပြီး သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ကြတယ်။ အဲ့ဒီလို စုပ်ယူခံရသူတွေက နောက်ဆုံးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... လူပေါင်း ၂၀ ကျော်ကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာဆိုရင် သူမက အလွန်ရက်စက်တာပဲ။"

"ဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ဆက်ပြောမယ်။ အခု တတိယထပ်ကို သွားရမယ်။"

ယဲ့ချန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ယန်နန်၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

တတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သွေးနံ့များ ထူထပ်စွာ ပျံ့နှံ့နေပြီး အေးစက်သော ယင်စွမ်းအင်များက နေရာအနှံ့ လှည့်ပတ်နေသည်။

အခန်းအတွင်းမှာ လူအရိုးစုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကြီးမားသည့် ခန်းမတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် လူ ၂၀ မှ ၃၀ ခန့်၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်နိုင်သော အရိုးများကို တွေ့ရ၏။

နံရံများပေါ်၌ သွေးများ စီးကျနေပြီး အခန်းအတွင်းတွင် အခြောက်ခံထားသော ရုပ်အလောင်းများကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုရုပ်အလောင်းများမှာ လူငယ်များဖြစ်ကာ အသက်မဆုံးမီ အလွန်နာကျင်စွာ ခံစားခဲ့ရပုံ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဒီနေရာမှာ လူဘယ်လောက်တောင် သေဆုံးခဲ့တာလဲ။"

ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူ၍ အခန်းအတွင်းရှိ အထောက်အထားများကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

"ယန်နန် ကျိုးဟွေလီ ရှိမရှိ အမြန်ရှာကြည့်"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေလှမ်းသံများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ ထူးဆန်းသော ထိုအသံသည် လူ၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေပြီး မသိမသာ ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် စွမ်းအားတစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။ မကြာမီ ငွေခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သော်လည်း အေးစက်သော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဟီးဟီး... ကိုလူချောလေး ငါ့ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာရှာတဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ။ မင်းက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး... မင်းက အရမ်းချောတယ်... ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အချောဆုံးပဲ... ငါ မင်းကို အရမ်းသဘောကျတယ်..."

ခြေသံများက ခန်းမဝတွင် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ ထိုအချိန်၌ ယဲ့ချန်နှင့် ယန်နန်တို့ နှစ်ဦးသားမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုကို ခံစားမိကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော အရာမှာ သာမန်မဟုတ်သည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယဲ့ချန်၏ အကြည့်က အေးစက်သွား၍ ထိုနေရာကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။

ယန်နန်ကလည်း ယဲ့ချန်၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှေ့မှ မြင်ကွင်းအား မျက်စိမလွှဲဘဲ ကြည့်နေသည်။