အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇) -ဆံပင်ရှည်နဲ့ ပိုကြည့်ကောင်းလား ဆံပင်တိုနဲ့ ပိုကြည့်ကောင်းလား။

ယဲ့ချန်၏ သိုလှောင်နေရာအတွင်းတွင် ဆုလာဘ်များစွာ ပြည့်နှက်နေ၏။ သို့သော် အထူးခြားဆုံးအရာမှာ သရဲတစ်ကောင်ထပ်မံ ရရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆွဲကြိုးချသရဲမသည် လက်ရှိတွင် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေဆဲပေ။ မီးလောင်ထားသော သရဲလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာလျက်ရှိ၏။

သို့သော် အဓိကအကျဆုံးအရာမှာ နောက်ထပ် သရဲတစ်ကောင် ရရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသရဲမှာ နန်းတွင်းသူ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးသရဲတစ်ကောင် ဖြစ်၏။

ထိုအမျိုးသမီးသရဲ၏ အသွင်အပြင်သည် ယဲ့ချန်ကို အလွန်အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်လှပပြီး ကျော့ရှင်းသော အငွေ့အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ဖြူစင်နူးညံ့သော အသားအရေနှင့် ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်တို့ကြောင့် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ထူးခြားလှ၏။

သူမ၏ မျက်ခုံးတန်းများသည် အနည်းငယ် ကျုံ့နေပြီး နူးညံ့သော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းကပင် သူမကို ပိုမို ဆွဲဆောင်မှုရှိစေသည်ပေ။

【မိန်းမပျက် သရဲ - အလယ်အလတ်အဆင့် ပြင်းထန်သော သရဲ ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့် သရဲဖုံးကွယ်ခြင်း၊ အဆင့်မြင့် သရဲဝင်္ကပါ နှင့် အဆင့်မြင့် သရဲကုတင်ကဲ့သို့သော သရဲအတတ်ပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကြောင့် ဝိညာဉ်များကို ဖမ်းယူနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုအတတ်သည် မြေခွေးဝိညာဉ်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လေမည်။ သို့သော် သခင် ယဲ့ချန်နှင့် အမျိုးသမီးများအပေါ်တွင် ထိုစွမ်းအားမှာ သက်ရောက်မှု ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သတိပြုရန်မှာ ဤသရဲသည် ညအချိန် လှုပ်ရှားခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ နေရောင်ခြည်နှင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ပါက သူမ၏ ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယင်စွမ်းအင်များ အလွန်အကျွံ ကုန်ဆုံးသွားပြီး အားနည်းသည့် အခြေအနေသို့ မရောက်စေရန် သတိထား အသုံးပြုရမည်လား။】

မိန်းမပျက်သရဲ၏ ဆွဲဆောင်မှုအတတ်များသည် သူ့အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အလွန်လှပနေသော်လည်း သူမမှာ သရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ယဲ့ချန် သိထားပြီးဖြစ်ရာ မည်သည့် မကောင်းသော အတွေးမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းမပျက်သရဲက အလယ်အလတ်အဆင့် ပြင်းထန်တဲ့ သရဲဆိုတော့ ဆွဲကြိုးချသရဲမနဲ့ မီးလောင်ထားသော သရဲတို့ထက် ပိုမို အားကောင်းမှာပဲ။ ဟားဟား... အခုတော့ ငါ့မှာ သရဲ သုံးကောင်တောင် ရှိသွားပြီ။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ငါ မသွားနိုင်တဲ့ နေရာမရှိတော့ဘူး..."

ယဲ့ချန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်နေမိ၏။ ယနေ့ညသည် အလွန် အန္တရာယ်များခဲ့သော်လည်း အခက်အခဲများအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ ရရှိလာသော ဆုလာဘ်များကလည်း အလွန် များပြားလှသောကြောင့် ယဲ့ချန်အတွက် အလွန် ကျေနပ်စရာကောင်းနေ၏။

ထို့နောက် သူသည် ရရှိထားသော တာအိုစွမ်းအင် ၅ ခုကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဒါအိုစွမ်းအင် ၈ ခုအထိ ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ နတ်ဘုရားဆန်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုမို ခန့်ညားလာလေပြီ။

"ဟင် ဆရာကြီး ဆရာကြီးက ပိုပြီး ချောလာသလိုပဲနော်။ ဘာဖြစ်တာလဲ။"

ရှယန်နန်၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် တောက်ပနေ၏။

"ရှယန်နန် မင်း ငါ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟင် စကားမပြောတဲ့အချိန်မှာတော့ ဆရာကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါက အားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ တကယ့်သဘောသဘာဝကို မြင်ရတော့တာပဲ။"

ရှယန်နန်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဟွေလီသည် တဖြည်းဖြည်း နိုးလာလေပြီ။ သူ၏ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး အသက်ရှူနှုန်းလည်း ပုံမှန်ဖြစ်လာ၏။ သို့သော် သူ၏ အိုမင်းခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသွင်အပြင်မှာ မပြောင်းလဲသေးပေ။

"ရှယန်နန်... ဆရာကြီးယဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျိုးဟွေလီသည် ခွန်အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာပြီး ထိုင်လိုက်၏။

"ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်။ ဒီနေရာက တကယ့်ကို ငရဲမင်းရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးလိုပဲ..."

"ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ ကျိုးမိသားစုက ရှယန်နန်ကို မင်းသေဆုံးမှုအတွက် အပြစ်တင်ခဲ့တာမဟုတ်လား။ မင်း အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရမယ်နားလည်လား။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဆရာကြီးယဲ့ စိတ်ချပါ။ ဆရာကြီးနဲ့ ရှယန်နန်က ငါ့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ သူတွေပါ။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။"

ကျိုးဟွေလီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ သွားကြစို့။"

ယဲ့ချန်တို့ သုံးယောက်သည် အိမ်အိုကြီးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ မြို့ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရဲကားများ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မိုချင်းသည် ရဲယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမိန့်ပေးနေ၏။

"ယဲ့ချန်"

မိုချင်းသည် ယဲ့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးလာသည်။

"ကျိုးဟွေလီကို တွေ့ပြီလား။"

"ကြည့်လိုက်ပါ... ဒီအဘိုးအိုက ကျိုးဟွေလီပဲ။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ မိုချင်း၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည်။

"ကျိုးဟွေလီ... ရှင် တကယ်ပဲ ကျိုးဟွေလီလား။ ဘာလို့ဒီလောက်အထိ ဖြစ်သွားတာလဲ။"

"ဒီအဖြစ်အပျက်က အချိန်အတော်ကြာခဲ့တယ်။ ဒါက ငါ့ အမှားပါပဲ... ထားလိုက်ပါတော့။ အခု အသက်ရှင်လျက် ပြန်တွေ့ရတာတင် ကံကောင်းနေပါပြီ။"

ကျိုးဟွေလီက စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ဆရာကြီးယဲ့နဲ့ ရှယန်နန်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ သူတို့သာ မကယ်ခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ အလောင်းကိုတောင် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

မိုချင်းသည် ယဲ့ချန်ကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။ ဒီနေရာကို ဘယ်လို ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။"

"ဟားဟား အသေးအဖွဲ နည်းလမ်းလေးတစ်ခုပဲ ရှိတာပါ။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်မမိုချင်းဒီကိစ္စရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကိုတော့ ကျိုးဟွေလီဆီကပဲ မေးလိုက်ပါ။ လိုအပ်ရင်နေရာကို ကိုယ်တိုင် လိုက်ပြခိုင်းလိုက်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ယန်မြို့မှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ လူငယ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့အားလုံး အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြပြီ။"

မိုချင်းသည် ယဲ့ချန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီး နောက်နေ့တွင် ညစာဖြင့် ဧည့်ခံမည်ဟု ဆိုလိုက်၏။ ထို့နောက် ယဲ့ချန်သည် ရှယန်နန်ကို ခေါ်ကာ Mercedes-Benz G-Classကားဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကားမောင်းနေစဉ် ရှယန်နန်က မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ဆရာကြီးနဲ့ အရာရှိမိုချင်းက ရင်းနှီးကြတာလား။"

"သာမန်ပဲ။"

ယဲ့ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ဒီည ဘယ်မှာ အိပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ အချိန်က တော်တော် နောက်ကျနေပြီ..."

ရှယန်နန်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တိုးညင်းနေ၏။ ကားအတွင်းတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှယန်နန်သည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ ရှက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံဖြင့် လက်ချောင်းများကို အသာအယာ ကစားနေသည်။

မကြာမီ မြို့တွင်းသို့ ရောက်ခါနီးအချိန်တွင် ရှယန်နန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

"ဆရာကြီး... ကျွန်မကို ဆံပင်ရှည်နဲ့ ပိုကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်လား ဆံပင်တိုနဲ့ ပိုကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်လား။

"

ယဲ့ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ရှယန်နန် မင်းရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ခဏကြည့်ရအောင်..."

ရှယန်နန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း မှတ်ပုံတင်ကတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။

ယဲ့ချန်က ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆံပင်တိုတိုဖြင့် လန်းဆန်းတက်ကြွနေသော ရှယန်နန်၏ ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် အရာတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားလေပြီ။