အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) - စာလုံးဖြင့် ကံကြမ္မာ ဟောခြင်း။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရှယန်နန်က အရင်ဆုံး နိုးလာခဲ့၏။

သူမသည် ယဲ့ချန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရသည့်အခါ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ရင်ခုန်သံများပင် ရပ်တန့်တော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာကို အနမ်းများဖြင့် မိုးရွာသကဲ့သို့ နမ်းရှိုက်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ယဲ့ချန်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းများ အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်လည်း မကြာမီ နိုးလာ၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နက်ရှိုင်းသော အချိန်ခဏလေးကို ထပ်မံ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် ပျော်ရွှင်သော အချိန်များမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

နံနက် ၉ နာရီ မတိုင်မီတွင် ရှယန်နန်၏ ဖုန်းမြည်လာ၏။ ကုမ္ပဏီတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် သူမ ချက်ချင်း ပြန်သွား၍ ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေသည်။ ရှယန်နန်မှာ မသွားချင်သော်လည်း အလုပ်တာဝန်ကြောင့် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

"သူဌေးတွေဆိုတာ တကယ်ပဲ အလုပ်ရှုပ်ကြတာပဲ..."

ယဲ့ချန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်၏။

"ကဲ... ပြန်အိပ်လိုက်ဦးမယ်။"

မနေ့ညက နောက်ကျမှ အိပ်ခဲ့ရသဖြင့် ယဲ့ချန်မှာ အိပ်ရေးမဝသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနားယူရန် ပြန်လည် အိပ်စက်လိုက်၏။

နေ့လယ်အချိန်တွင်။

အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေစဉ် ဖုန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယဲ့ချန်သည် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချန်... ခွေးမသား ခွေးမသား။"

ဖုန်းထဲမှ လူတစ်ယောက်၏ မောဟိုက်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ချန် နားထောင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုအသံမှာ ထုံဟွမ်၏ အသံဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

"ဟားဟား..."

ယဲ့ချန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုဟွမ် ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ။"

"ငါ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မလား။"

တုံဟွမ်၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေ၏။

"ငါ ထီပေါက်သွားပြီ Real Madridက ၀-၄ နဲ့ ရှုံးသွားတယ်။ ငါ ယွမ် ၂ သိန်း လောင်းထားတာ၊ အခု ယွမ် ၆၅ သန်း ပေါက်သွားပြီ။"

"ငါ ချမ်းသာပြီ တကယ် ချမ်းသာပြီ။"

"တစ်ညတည်းနဲ့ ဘဝပြောင်းသွားတာပဲ။"

"စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ နှလုံးတောင် ရပ်တော့မယ်ထင်တယ် ငါ့ဘဝရဲ့ အမြင့်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်သွားပြီ။"

"အော်..."

ယဲ့ချန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

"အစ်ကိုဟွမ် ညက အစ်ကိုလည်း အဲ့ဒီပွဲမှာ ယွမ် ၂ သိန်း လောင်းထားတာလား။"

"ငါ မင်းဖုန်းကို သုံးပြီး လောင်းလိုက်တာလေ။"

ထုံဟွမ်က မာန်ပါပါ ပြော၏။

"တော်ပြီ ရှောင်ချန် မင်း ဘယ်မှာရှိနေလဲ။ ငါ အခုလာခဲ့မယ်။ ဆုကြေးငွေ ရောက်ပြီလား။ ခဏနေ ဘဏ်သွားပြီး ငွေတွေကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်ရအောင်။"

"ဟားဟားဟား..."

ယဲ့ချန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဟွမ် အစ်ကိုက တကယ်ပဲ ဟာသလုပ်နေတာပဲ။ အစ်ကိုက ငါ့ဖုန်းကို သုံးပြီး ဝယ်တာတဲ့လား။ အဲ့ဒါ ငါလောင်းထားတာ။ ရင်းနှီးငွေ နှစ်သိန်းကလည်း ငါ့ပိုက်ဆံပဲ။ အဲ့ဒါနဲ့ အစ်ကိုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါနိုင်သွားတာကို မြင်ပြီး မနာလိုဖြစ်နေတာလား။"

"ခွေးမသား။ သေစမ်း။"

ထုံဟွမ်သည် ဒေါသထွက်ကာ ဟောက်လိုက်၏။

"ရှောင်ချန် မင်း ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ သုည လေးဆိုတဲ့ ရလဒ်က ငါလောင်းထားတာ။ ကဲပါလေ ငါ နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးမယ်။ ငွေရရင် မင်းရဲ့ ရင်းနှီးငွေ နှစ်သိန်းကို ပြန်ပေးမယ်။ မင်းမိဘတွေဆီက ငါချေးထားတဲ့ တစ်သိန်းလည်း ပြန်ပေးမယ်။ ပြီးရင် နောက်ထပ် နှစ်သိန်း ထပ်ပေးမယ်။ အဲ့ဒါဆို စုစုပေါင်း ငါးသိန်း ရမှာပဲ။"

"အခုတော့ ကျေနပ်ပြီလား။ ရှောင်ချန် လောဘမကြီးနဲ့။ မကျေးဇူးကန်းနဲ့နော်။"

"ဆောရီးပဲ အစ်ကိုဟွမ်။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အစ်ကို့ကို ကော်မရှင်ခ နည်းနည်းပေးဖို့ စိတ်ကူးရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့အပြုအမူက ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အခုတော့ ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး။"

"ဒါဆို ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်။ ခြောက်ဆယ့်ငါးသန်းဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး။ ငါတောင် နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်။"

"ယဲ့ချန်။ သေစမ်း။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ထုံဟွမ်၏ ဒေါသသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ သတိပေးလိုက်မယ်။ မင်းသာ ငွေမပေးရင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်။"

လူများပြောကြသည့်အတိုင်း စည်းစိမ်ကြောင့် လူသေတတ်ပြီး အစာကြောင့် ငှက်သေတတ်သည်။ ခြောက်ဆယ့်ငါးသန်းဆိုသော ပမာဏက သာမန်လူတစ်ယောက် ဘဝတစ်လျှောက် ရှာဖွေရန်ပင် ခက်ခဲသော ငွေပမာဏ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်သည် တုံဟွမ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်းကို ချလိုက်၏။ မထင်မှတ်ဘဲ ဖုန်းချပြီး မကြာမီ နောက်တစ်ကြိမ် ဖုန်းမြည်လာပြန်သည်။ ယဲ့ချန် စိတ်အနည်းငယ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသော်လည်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ထုံဟွမ်မဟုတ်ဘဲ မိုချင်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ချန် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ယဲ့ချန် ဒီနေ့ ညစာကျွေးမယ်လို့ ညက ပြောထားတာ မေ့သွားပြီလား။"

မိုချင်းက ရယ်မောရင်း ပြော၏။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်မမို။ ကျွန်တော် အတန်းမတက်ဘဲ အစ်မ စီစဉ်ထားတာကိုပဲ စောင့်နေတာ။"

ယဲ့ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ညစာ စားမှာလား။ ငါ့အိမ်မှာ စားမယ်။"

မိုချင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မအိမ်မှာလား။"

ယဲ့ချန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွား၏။

"အစ်မမို အဲ့ဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား။"

"ပြေပါတယ်။ ကဲ ဒီလောက်ပါပဲ။ ဒီနေ့ အလုပ်ကနေ စောစော ပြန်မယ်။ ညနေ လေးနာရီလောက်ဆို ရပ်ကွက်ရဲ့ အဓိကတံခါးဝမှာ စောင့်နေပါ။ နောက်မကျနဲ့။"

မိုချင်းက မြန်မြန် ပြောလိုက်သည်။

"အလုပ်ကိစ္စလေး ရှိသေးလို့ ညနေကျမှ တွေ့မယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ယဲ့ချန် ဖုန်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့ချန် အနည်းငယ် ထပ်အိပ်လိုက်၏။ နိုးလာပြီးနောက် ဟိုတယ် စားသောက်ဌာနသို့ ဖုန်းဆက်ကာ နေ့လယ်စာ မှာယူလိုက်သည်။ စားသောက်ပြီးနောက် တီဗီကြည့်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့၏။

အချိန်တန်သောအခါ ယဲ့ချန်သည် ဟိုတယ်မှ ထွက်လာပြီး မိုချင်း ပြောထားသော ရှန်ရှုဖန် ရပ်ကွက်ဘက်သို့ ကားမောင်းသွားလိုက်သည်။ ကားရပ်ပြီးသည်နှင့် ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော မိုချင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိုချင်းမှာ အလုပ်မှ အခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာပုံရ၏။ သူမသည် ရဲယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်နှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝသော အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ယဲ့ချန် သိကျွမ်းခဲ့သော လှပသည့် အမျိုးသမီးများထဲတွင် လင်းယွီရှီးမှာ သန့်စင်သည့်အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရှယန်နန်မှာ လှပတင့်တယ်သည့် အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ထန်မော့ရွှေမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ စန်းယွီမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ယခု သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော မိုချင်းမှာမူ သံမဏိနှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ခန့်ညားပြီး ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ယဲ့ချန်က အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အစ်မမို စောင့်ခိုင်းထားမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

"အခုလေးတင်ပဲ ရောက်တာပါ။"

မိုချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး အသံကို တိုးကာ ပြော၏။

"ယဲ့ချန် ဒီနေ့ အိမ်မှာ အဖေနဲ့အမေ ရှိတယ်။"

ယဲ့ချန်မှာ နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မမို၊ အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

မိုချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် ပြန်တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ယဲ့ချန် ဒီလိုပါ။ မင်းရဲ့ အစ်မမိုလည်း အသက်အရွယ် ရလာပြီ။ လက်ထပ်ဖို့ အရွယ် ရောက်နေပြီပေါ့။ ငါကတော့ အခုထိ မစဉ်းစားသေးပေမဲ့ အဖေနဲ့အမေကတော့ အဲ့လို မထင်ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို ကြည့်ပေးဖို့အတွက် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာခိုင်းနေတယ်။"

ယဲ့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွား၏။

"ငါ့အဖေနဲ့အမေက ငါ သိကျွမ်းတဲ့ ယောက်ျားတွေကို သိနေကြတယ်။ အဲ့ဒီလူတွေကို ခေါ်သွားရင် သူတို့က သံသယဝင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့ သူတို့ မသိဘူး။"

မိုချင်းက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မမို၊ ကျွန်တော့်ကို ရည်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းမလို့လား။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်၏။

အစ်မမိုရေ ကျွန်တော်က ညစာစားရုံပဲ ထင်ထားတာ၊ အခုတော့ ဒီလို အစီအစဉ် ရှိနေတယ်ပေါ့။

"ရည်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

မိုချင်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့ တမင်သက်သက် ဟန်ဆောင်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ယောက်ျားတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးရှိလဲဆိုတာတော့ သူတို့ကို မပြောဘူး။ သူတို့ဘာသာ သူတို့ တွေးကြပါစေ။"

"ယဲ့ချန် စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဘဝကို ငါ ထိခိုက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။ အရမ်းမစဉ်းစားနဲ့။ သာမန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို သွားလည်သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

ခဏရပ်ပြီးနောက် မိုချင်းသည် စိတ်မကောင်းသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"အဖေနဲ့အမေကလည်း အသက်ကြီးလာပြီလေ။ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒလေးတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

"အစ်မမိုက ဒီလောက် လှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတာ ယောက်ျားတွေ အများကြီး ဝိုင်း သဘောကျကြမှာပဲ။ ဘာလို့ ရည်းစားကောင်းကောင်း မထားတာလဲ။"

ယဲ့ချန်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"သင့်တော်တဲ့သူနဲ့ မတွေ့သေးလို့ပါ။"

မိုချင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေ၏။

"ငါက ရွေးချယ်လွန်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အလျှော့ပေးပြီး နေရမယ့်အစား တစ်ယောက်တည်းပဲ နေချင်တဲ့ အမျိုးအစားပါ။"

"ဒီလိုဆိုရင် အစ်မမိုရဲ့ မျက်နှာကို မပျက်စေရပါဘူး။ ကျွန်တော် ကူညီပေးပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်းစားနေရာမှာ အစ်မမိုကို အစားထိုးခိုင်းရမလား မသိဘူး။ တကယ်ပြောရရင် ရဲမေတစ်ယောက်ကို ရည်းစားထားရတာလည်း ဂုဏ်ရှိတာပဲ။ ယူနီဖောင်းနဲ့ဆို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပေါ့။"

ယဲ့ချန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

မိုချင်းက ရက်ရက်ရောရော သဘောတူလိုက်၏။

"မင်း တကယ်လိုအပ်ရင် အစ်မမိုက အပြည့်အဝ ကူညီပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲ့ဒီအဆင့်အထိ ရောက်လာဖို့ မလိုလောက်ပါဘူး မဟုတ်လား။ မင်းမှာ သူဌေးမ ရှယန်နန် ရှိနေပြီလေ။ အဲ့လို အထက်တန်းစား မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ တွဲတာက ငါ့ထက် ပိုပြီး ဂုဏ်ရှိမှာပေါ့။"

သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေချိန်တွင် လူတစ်ယောက် အလျင်အမြန် လမ်းလျှောက်လာ၏။

"ရှောင်ချင်း"

ယဲ့ချန်သည် အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး မျက်နှာလေးထောင့်ပုံစံ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူကကျန်းဟိုင် အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူက ငါ့ကို ကြိုက်နေတာ။ ငါကတော့ တစ်ခါမှ သဘောမတူခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်း သူ အိမ်ထောင်ကျသွားပေမဲ့ ဒီလူက စိတ်မတည်ငြိမ်ဘူး။ အမြဲတမ်း ငါ့ဆီလာပြီး သူ့အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးတော့မယ်ဆိုပြီး လာတိုင်တတ်တယ်။ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက်ပဲ။"

မိုချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယဲ့ချန်၏ နားအနီးတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ လေလိုပဲ သဘောထားလိုက်။"

"ဟေ့... ရှောင်ချင်း နင်ဒီနေ့ ရည်းစားတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်သွားမယ်လို့ နင့်ရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ဆီက ကြားလိုက်ရတယ်။ ဟုတ်လား။"

ကျန်းဟိုင်ဟု ခေါ်သော အလတ်စားအရွယ် အမျိုးသားက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ယဲ့ချန်ကို မုန်းတီးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်၏။

"ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အခုလို ပြေးလာတာလား။"

မိုချင်းက ကျန်းဟိုင်ကို အရေးမထားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်းဟိုင် နင်က အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်လေ။ အားယားနေမယ့်အစား နင့်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ။ ငါ့ဆီလာပြီး မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။"

"ဟေ့ ရှောင်ချင်း ငါက နင့်ကို အလိမ်မခံရအောင် ပြောပြနေတာပါ။"

ကျန်းဟိုင်က အရှက်မရှိသလို ပြန်ပြော၏။

"ယဲ့ချန်ညသူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ သွားကြရအောင်။"

မိုချင်းက ယဲ့ချန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြ၏။ ကျန်းဟိုင်မှာလည်း မျက်နှာပြောင်စွာဖြင့် နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။ ရပ်ကွက်အတွင်း ရောက်သောအခါ ယဲ့ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခဏ လေ့လာကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မမို အစ်မတို့ ရပ်ကွက်ရဲ့ ဖုန်းရွှေပုံစံက တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားပြီး မြောက်ဘက်ကို ကျောပေးထားတယ်။ ဘယ်ညာက အဆောက်အဦးတွေကလည်း အချိုးကျတယ်။ ပြီးတော့ ဝါးပင်နဲ့ ထင်းရှူးပင်တွေကိုလည်း အများကြီး စိုက်ထားတယ်။ ဒီသစ်ပင်နှစ်မျိုးက ခံနိုင်ရည်ကောင်းပြီး ယန်စွမ်းအင် မြင့်မားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာက စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းပေးနိုင်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အလွယ်တကူ ဝင်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အော်။"

မိုချင်းက အံ့အားသင့်သွား၏။

ယခင်က သူမသည် ဒီလိုအရာများကို သိပ်မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယဲ့ချန်သည် အံ့ဖွယ်ပညာများကို ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်း သိထားသောကြောင့် စိတ်ဝင်စားစွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ဒီရပ်ကွက်ကို တြိဂံပုံမြေကွက်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတယ်။ ရိုးရာဖုန်းရွှေ အယူအဆအရ တြိဂံပုံဆိုတာ မီးဓာတ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး မီးမြေလို့ ခေါ်တယ်။ မီးမြေပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တွေက မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ ပိုများတတ်တယ်။ ဒါ့အပြင် ဝါးပင်နဲ့ ထင်းရှူးပင်တွေကလည်း အလွန် တောင့်တင်းပြီး ယန်စွမ်းအင် မြင့်မားတာကြောင့် မီးဓာတ်ကို ပိုပြီး အားပေးနေတယ်။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှင်းပြလိုက်၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ယဲ့ချန် အဲ့ဒါကိုတောင် ပြောနိုင်တာလား။"

မိုချင်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ် ငါတို့ ရပ်ကွက်မှာ မီးလောင်မှု အသေးစားတွေ တကယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကံကောင်းလို့သာ အကြီးအကျယ် မဖြစ်ခဲ့တာ လူတွေလည်း ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ဘူး။"

"ရှောင်ချင်း ဒီလူက လိမ်နေတာ။"

နောက်မှ လိုက်လာသော ဇန်းဟိုင်က ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို သရဲဇာတ်လမ်းတွေကို ဘယ်လို ယုံနိုင်မှာလဲ။ ရှန်ရှုဖန် ရပ်ကွက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မီးလောင်မှုတွေက ယန်မြို့ သတင်းတွေထဲမှာတောင် ပါခဲ့တာပဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဟိုင်သည် အကာအကွယ်ပေးသူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ ယဲ့ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အလုပ်အကိုင်ကောင်းကောင်း မရှာဘဲ ဒီလိုအရာတွေနဲ့ လူတွေကို လှည့်စားနေတာလား။ ရှောင်ချင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောပြီး လိမ်ညာနေတာလား။"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် အစ်မမိုရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဟောနေတာ။ ဘာဖြစ်လဲ။"

ယဲ့ချန်က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီလူက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသူပဲ။

ကျန်းဟိုင်က တရားမျှတသူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း ဒီလိုလူတွေက အကုန်လုံးက လူလိမ်တွေ။ မကြာသေးခင်ကပဲ ကံကြမ္မာဟောခြင်းရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေကို ဖော်ထုတ်ထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ဖူးတယ်။ ဒီလုပ်ငန်းက လူတွေကို လှည့်စားတာပဲ။ သူတို့က နက်နဲတဲ့ပညာရှိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ လူတွေကို လှည့်စားကြတာ။"

"ဥပမာ သူတို့က အဖေ အသက်ရှင်ပြီး အမေ သေဆုံးမယ် ဆိုတာမျိုးတွေ ပြောတတ်ကြတယ်။ အဲ့ဒီစကားက အရမ်းကို ဝေဝါးတယ်။ မင်းရဲ့ အမေက အရင်ဆုံး သေသွားရင် အဖေ အသက်ရှင်ပြီး အမေ သေဆုံးဖြစ်သွားမယ်။ မင်းရဲ့ အဖေက အရင်ဆုံး သေသွားရင်လည်း အဖေ သေဆုံးပြီး အမေ အသက်ရှင်လို့ ပြန်ပြောလို့ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အမြဲတမ်း အကြောင်းပြချက် ရှာနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါအားလုံးက လှည့်ကွက်တွေပဲ။"

"ကျန်းဟိုင် နင်ပြောလို့ပြီးပြီလား။ ငါက သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးလား။ နင်က ငါ့ကို သင်ပေးဖို့လား။"

မိုချင်းသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ကျန်းဟိုင်ကို တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချင်နေ၏။

"ရှောင်ချင်း နင်အလိမ်ခံနေရတာကို ငါ ဒီအတိုင်း မကြည့်နိုင်ဘူး။"

ကျန်းဟိုင်က စိတ်မကောင်းဖြစ်သည့် အမူအရာ ပြပြီးနောက် ယဲ့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဖွင့်ပြမယ်။ မင်းက ဒီလောက် တတ်ကျွမ်းတယ်ဆိုရင် ရှောင်ချင်းကလည်း မင်းကို ယုံကြည်နေတယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း ဟောကြည့်စမ်း။ ရဲရဲသာ ဟောကြည့်။"

"တကယ်ပြောရရင် ငါက အလွယ်တကူ အလိမ်ခံရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာမှာပဲ နေခဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်မကွဲစေနဲ့။"

"ဟားဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို ဘာဟောခိုင်းချင်တာလဲ။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မျက်နှာကြည့်ပြီး ဟောတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ များတယ်။ ဦးခေါင်းလေးထောင့်ရင် စည်းစိမ်ရှိမယ် ဦးခေါင်းဝိုင်းရင် အသက်ရှည်မယ်.ထိပ်ပြားရင် အသက်တိုမယ် ဆိုတာမျိုးတွေ။ ငါလည်း စာအုပ်နည်းနည်း ဖတ်ဖူးလို့ ရွတ်ပြနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

"မင်း တကယ် စွမ်းတယ်ဆိုရင် စာလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောကြည့်စမ်းပါ။"

​"စာလုံးနဲ့ ဟောတာလား။"

ယဲ့ချန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

"စာလုံးနဲ့ ကံကြမ္မာဟောတာကလည်း ဟောနည်းတစ်မျိုးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနည်းမှာ ငါ အရမ်းမကျွမ်းကျင်သေးဘူး။ ကျွမ်းကျင်သူတွေဆိုရင် စာလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ အဓိပ္ပာယ်အများကြီး ဖော်ထုတ်နိုင်တယ်။ ငါကတော့ အနည်းဆုံး စာလုံးနှစ်လုံးလောက် လိုအပ်တယ်။"

​"ဒါဆို ငါ စာလုံးနှစ်လုံး ရေးပေးမယ်။ မင်း ဟောကြည့်လိုက်။"

ကျန်းဟိုင်က ယဲ့ချန်ကို လှောင်ပြောင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ​မိုချင်းက အစက တားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသဖြင့် ရပ်လိုက်သည်။ သူမလည်း ယဲ့ချန်၏ အရည်အချင်းကို သိချင်နေမိ၏။

​"ကောင်းပြီ မင်းစိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးလိုက်။ မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတွေကို ငါ ဟောပေးမယ်။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။

​"ဟားဟားဟား... မင်းက တကယ်ကို မတွေ့မချင်း လက်မလျှော့တဲ့သူပဲ။"

ကျန်းဟိုင် ရယ်မောလိုက်၏။

​သူက ဒီအရာကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ ဒီလူကို မိုချင်း၏ရှေ့မှာ အရှက်ရအောင် လုပ်နိုင်ပါက ဒီလူသည် နောက်ထပ် မိုချင်း၏အိမ်သို့ ဝင်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်နေ၏။

အကယ်၍ ဒီလိမ်ညာသူကို မိုချင်းရှေ့မှာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီလူက မိုချင်းအိမ်ကို ထပ်ပြီး ဝင်လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်သလို သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်လည်း ပျက်စီးသွားမည်ဟု ကျန်းဟိုင် စိတ်ထဲတွင် တွေးနေ၏။

"ခဏစောင့် ငါ့မှာ စက္ကူနဲ့ ဘော့ပင် ရှိတယ်။"

ကျန်းဟိုင်က အိတ်ထဲမှ စက္ကူအဖြူတစ်ရွက်နှင့် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးချလိုက်၏။

ပထမစာလုံးမှာ "လူ" ဖြစ်ပြီး ဒုတိယစာလုံးမှာ "မှန်" ဖြစ်သည်။

သူ ရေးထားသော စက္ကူကို ယဲ့ချန်ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"လူမှန်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်က မှန်ကန်ရမယ် စိတ်နှလုံးကလည်း ဖြောင့်မတ်ရမယ်။ လူတစ်ယောက်က ကြင်နာတတ်ရင် ကောင်းချီးတွေ ရလာမှာပဲ။ ကဲ မင်း ဒီစာလုံးနှစ်လုံးနဲ့ ငါ့ကံကြမ္မာကို ဟောကြည့်စမ်း။"

ကျန်းဟိုင်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ယဲ့ချန်က စက္ကူကို လက်ခံယူပြီး စာလုံးနှစ်လုံးကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တောက်ပလာ၏။