အခန်း ၁၁၀

အခန်း (၁၁၀) - မင်းအတွက် ပြေးစက်တစ်ခု ဝယ်ပေးမယ်။

မိုချင်းနှင့် ကျန်းဟိုင်တို့၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေမှုအောက်တွင် ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စာလုံးနဲ့ ကံကြမ္မာဟောခြင်းဆိုတာ ကံကြမ္မာဗေဒင်ပညာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ။ တရုတ်စာလုံးတွေကို အသုံးပြုပြီး ဂဏန်းတွက်ချက်မှုနဲ့ ကံကြမ္မာကို ခန့်မှန်းဟောပြောတာပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီနည်းလမ်းက အရိုးရှင်းဆုံး ဟောနည်းတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်တယ်။"

"တရုတ်စာလုံးတွေက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတဲ့ အရာတွေ။ ရှေးခေတ်ဘိုးဘွားတွေက ဒီစာလုံးတွေကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့အချိန်ကတည်းက နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါဝင်နေခဲ့ပြီး သဘာဝနဲ့လည်း ဆက်နွယ်မှု ရှိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် စာလုံးတွေကနေ အချက်အလက်တွေကို ခွဲခြမ်းပြီး ကံကြမ္မာကို ခန့်မှန်းနိုင်တာပဲ ဖြစ်တယ်။"

ဒါဟာ ယဲ့ချန်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် စာလုံးဖြင့် ကံကြမ္မာဟောခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းရွှေပညာနှင့် ရုပ်သွင်ဗေဒင်ကို အခြေခံလေ့လာထားခဲ့သဖြင့် စာလုံးဗေဒင်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း အနည်းငယ် နားလည်ထား၏။ သူသည် ကံစမ်းပြီး ဟောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

"အခုအချိန်က ညနေ ၄ နာရီ ၂၀ မိနစ်ဆိုတော့ ဂဏန်းနှစ်ခု တွက်ကြည့်မယ်။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရေးခဲ့တဲ့ ပထမစာလုံးက လူ ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီစာလုံးမှာ လေဖြတ်ချက် ၂ ချက်ပဲ ရှိတယ်။ ၁၆ ကို ၂ နဲ့စားရင် ၈ ရမယ်။ ရှစ်ကွက်ပညာအရ ၁ နဲ့ ၉ က ချီယမ်ဂဏန်းတွော၀ နဲ့ ၈ က ကွနမဂဏန်းတွေ ဖြစ်တယ်။ ၂ က ဒူ၊ ၃ က လီ၊ ၄ က ဇန်၊ ၅ က ဆွန်၊ ၆ က ခန်း၊ ၇ က ကန် ဖြစ်တယ်။"

"ဒါကြောင့် ပထမဂဏန်းက ကွန်ဟက်ဆာဂရမ် ဖြစ်တယ်။"

"ကွန်ဂဏန်းက မိန်းမသားတွေကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ အမေ ဇနီး သမီး စတဲ့ အမျိုးသမီးတွေအားလုံးနဲ့ ဆက်နွယ်နေတတ်တယ်။ မင်းရဲ့ ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ရသလောက် မင်းမိဘတွေက ဆုံးပါးသွားပြီ။ မင်းမှာ ယောက္ခမရှိမယ့် ရုပ်လည်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကွန်ဂဏန်းက မင်းရဲ့ ဇနီးကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ဒါဆို ဒုတိယဂဏန်းက မင်းရဲ့ ဇနီး အခု ညနေ ၄ နာရီ ၂၀ မိနစ်မှာ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ဖော်ပြပေးလိမ့်မယ်။"

"တကယ်ကို တိကျတာပဲ။"

မိုချင်း၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွား၏။

ကျန်းဟိုင်၏ မိဘနှစ်ပါးသည် လွန်ခဲ့သော ၅ နှစ်အတွင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆုံးပါးသွားခဲ့ခြင်းနှင့် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူ၏ဇနီး သားဦးမွေးဖွားခဲ့ခြင်းတို့ကို သူမ သိရှိထားသည်။

သို့သော် ကျန်းဟိုင်ကတော့ ယုံကြည်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"မင်းရေးခဲ့တဲ့ ဒုတိယစာလုံးက 'မှန်' ဖြစ်တယ်။ အဲ့ဒီစာလုံးမှာ လေဖြတ်ချက် ၅ ချက် ရှိတယ်။ ၂၀ ကို ၅ နဲ့စားရင် ၄ ရမယ်။ ဒါကြောင့် ဒုတိယဂဏန်းက ဇန်ဟက်ဆာဂရမ် ဖြစ်တယ်။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဇန်ဟက်ဆာဂရမ်က မိုးခြိမ်းသံကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ နွေဦးအစမှာ အရာအားလုံးကို နိုးထစေတဲ့ မိုးခြိမ်းသံမျိုးပဲ။ ဇန်ရဲ့ ပထမဆုံး အဓိပ္ပာယ်က လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်တယ်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာ ပြေးတာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားတာ ကားအမြန်မောင်းတာ စတဲ့ အရာအားလုံးက လှုပ်ရှားမှုတွေပဲ။"

"အတိုချုပ်ပြောရရင် လှုပ်ရှားနေတဲ့ အရာတိုင်းက ဇန်နဲ့ ဆက်နွယ်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းအနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ ဇန်က ခြေထောက်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။"

"အစ်မမို မိုးခြိမ်းသံက ဘယ်လိုအသံမျိုးလို့ ထင်လဲ။"

မိုချင်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘန်း... မိုးခြိမ်းရင် ဘန်း ဘန်း ဆိုပြီး မမြည်ဘူးလား"

"အတိအကျပဲ။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒုတိယဂဏန်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ခွဲခြမ်းကြည့်မယ်ဆိုရင်..."

ယဲ့ချန်က ကျန်းဟိုင်ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဇနီးက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ပြေးနေတာ ဒါမှမဟုတ် Gym မှာ လေ့ကျင့်နေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရင်း ဘန်းဘန်း ဆိုတဲ့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်နေလိမ့်မယ်"

"ဟားဟားဟား..."

ကျန်းဟိုင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပါပဲ။ အချိန်ကို ကြည့်ဦး။ ညနေ ၄ နာရီကျော်နေပြီ။ ငါ့မိန်းမက ဒီအချိန်မှာ Gym သွားဆော့မယ်တဲ့လား။"

"သူ့မှာ Gym Member ကတ်တော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ညစာစားပြီးမှပဲ သွားလေ့ရှိတာ။ မင်းဟောတာက လုံးဝ မမှန်ဘူး။"

"ကျန်းဟိုင် အဲ့ဒီလောက် အမြန်မငြင်းနဲ့ဦး။ တကယ်မှန်မမှန် သိဖို့က လွယ်ပါတယ်။ နင်ရဲ့ ဇနီးကို အခုချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ပြီး မေးကြည့်လိုက်လေ။"

မိုချင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဟိုင်လည်း ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး Speaker ဖွင့်ကာ သူ၏ ဇနီးထံ ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။

တူ... တူ... တူ...

"ဟယ်လို... ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟင်းရွက်သွားဝယ်နေတာလား။"

"ဟူး... ဟူး... ကိုကို... ကျွန်မ... ကျွန်မ ပြေးနေတာ။"

ဖုန်းထဲမှ အမျိုးသမီး၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြားရသည်။

"ကျွန်မ... ဟို... ပြေး... ပြေးနေတာ..."

"ဘန်း... ဘန်း..."

"ဘာ"

ကျန်းဟိုင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ပြေးနေတာလား။ ဒါဆို ဘာလို့ ဘန်းဘန်း ဆိုတဲ့ အသံ ကြားနေရတာလဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

"အို... ကျွန်မ... ကျွန်မ ပြေးရင်း ဖိနပ်စီးထားလို့ အဲ့ဒီလို အသံမြည်တာပါ။"

"နင်... နင်..."

ကျန်းဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း စိမ်းဖန့်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းတစ်ဖက်မှ အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်လာသည်။

"Sprinting လုပ်တော့မယ်"

"ကိုကို... ကျွန်မ Gym မှာပါ။ တခြား... တခြားလူတွေလည်း... ပြေးနေကြတာပါ။"

"ပြေးတာ ရပ်လိုက်စမ်း နင် နောက်ကစပြီး Gym မသွားရတော့ဘူး။ နင့်အတွက် Running စက်တစ်ခု ဝယ်ပေးမယ်"

ကျန်းဟိုင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။

"စိတ်ကို ထိန်းပါ။"

ယဲ့ချန်က ကျန်းဟိုင်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျော်ဖြတ်လို့ မရနိုင်တဲ့ အတားအဆီးဆိုတာ မရှိပါဘူး။"

ကျန်းဟိုင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တဆိတ် လှည့်ထွက်သွား၏။

"ဟားဟားဟား..."

မိုချင်းမှာ ရယ်မောလွန်း၍ ခန္ဓာကိုယ်ပင် တုန်ယင်နေသည်။

"ယဲ့ချန် ဒါက ငါ့ဘဝမှာ အရယ်ရဆုံးအရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို တိကျလွန်းတယ်။ တကယ်ကို ထူးခြားတယ်"

"အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

ယဲ့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လာပါ အစ်မမို အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အစ်မရဲ့ မိဘတွေက ပညာတတ်တွေဆိုတော့ စကားပြောရ လွယ်ကူမှာပါ။"

ထိုသို့ပြောကာ သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ အိမ်ရှေ့နားသို့ ရောက်သောအခါ ငိုယိုနေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆုံမိသည်။ မိုချင်းက ထိုမိန်းကလေးကို လှမ်း မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချိုင် ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"မမမို... ကျွန်မတော့ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး... ကျွန်မ အလုပ်ထွက်တော့မယ်။ ဦးလေးကျန်းက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ဆဲပြန်ပြီ။"

ထိုမိန်းကလေးသည် ကျေးလက်ဒေသမှ မြို့ပေါ်သို့ အလုပ်လာလုပ်သော ရိုးရိုးသားသား ကလေးမလေးတစ်ယောက် ဖြစ်၏။ မိုချင်းက ယဲ့ချန်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူက ဦးလေးကျန်းရဲ့ အိမ်အကူပါ။ ဦးလေးကျန်းက အစ်မရဲ့ ဖခင်နဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေပါ။ ဒေါ်လော့ ဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူက တဖြည်းဖြည်း ထူးဆန်းလာတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒေါ်လော့ ချက်ပေးနေကျ ဟင်းရည်အရသာကို အရမ်းလွမ်းနေတယ်။"

"အဲ့ဒီအရသာအတိုင်း ချက်ပေးနိုင်တဲ့သူကို ငွေ ၅ သိန်းပေးမယ်လို့တောင် ပြောထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုထိ ဘယ်သူမှ သူလိုချင်တဲ့ အရသာမျိုး မလုပ်နိုင်သေးဘူး။ သူ့သား ကျန်းချောင်ကလည်း စိတ်တိုလွယ်တဲ့သူဖြစ်ပြီး အဖေကိုတောင် ရိုက်ဖူးတယ်။"

မိုချင်းက ယဲ့ချန်ကို ခေါ်ကာ ဦးလေးကျန်း၏ အိမ်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အိမ်ထဲရောက်သောအခါ ခေါင်းတွင် ပတ်တီးစည်းထားပြီး နားရွက်ဘက်မှ သွေးစိမ့်နေသော အသက် ၆၀ ခန့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အလုပ်ထွက်မယ်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး... ဒီဟင်းရည်က ဘယ်တော့မှ ငါလိုချင်တဲ့ အရသာ ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

ဦးလေးကျန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှောင်ချိုင်က ဟင်းရည်ချက်နေသည်။ ယဲ့ချန်က မီးဖိုချောင်အတွင်းကို လေ့လာကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ရှိနေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။

"ဒီဟင်းရည်ရဲ့ အရသာကို ပြန်ဖန်တီးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို သိပြီထင်တယ်။"

ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လော့ ချက်ပေးနေကျ အရသာမျိုးကို ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ်။"

"ယဲ့ချန် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

မိုချင်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဦးလေးကျန်းကို သူ့ဇနီးရဲ့ အမှတ်တရအရသာကို ပြန်ခံစားစေချင်ရုံပါ။"

"ဟင်း... တချို့အရာတွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားကြည့်ရင် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။"

ဦးလေးကျန်းက ဟင်းရည်ကို ခပ်ယူပြီး အရသာ မြည်းကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း ကျလာသည်။

"မှန်တယ်... ဒီအရသာပဲ။"

"ငါ့ဇနီး ချက်ပေးနေကျ အရသာပဲ။"

ဦးလေးကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှောင်ချိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချိုင်... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီအရသာကို ချက်တတ်သွားတာလဲ"

ရှောင်ချိုင်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ သူမသည် ဟင်းရည်ထဲသို့ ဘာတစ်ခုမှ ထည့်ထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယဲ့ချန်က ဦးလေးကျန်းဘေးသို့ ကပ်သွားကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း ဒီဟင်းရည်အရသာကို ဖန်တီးပေးနိုင်တာက အဲဒီအိတ်ထဲက အရာဝတ္ထု မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ဦးလေးရဲ့ အမှတ်တရတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာပါ။"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောပြရမယ်... ဦးလေးရဲ့သား ကျန်းချောင်က ဦးလေးကို ဒီလိုအရသာမျိုး နောက်ထပ် မခံစားစေချင်တော့ဘူး။ သူက ဦးလေးကို အသက်ရှင်နေရင်းနဲ့ သေဆုံးသလို ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။"

ယဲ့ချန်က ထို ကြွက်သတ်ဆေးအိတ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်၏။ အိတ်အတွင်းတွင် ဆေးဝါးများ မဟုတ်ဘဲ သာမန်အရသာမှုန့်များနှင့် အိမ်တွင်အသုံးပြုသည့် အမွှေးနံ့သာများသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။"

ဦးလေးကျန်းမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း... ဦးလေးရဲ့သား ကျန်းချောင်က ဦးလေးရဲ့ အမွေကို စောစောရချင်နေတာပါ။"

"သူက ဦးလေးရဲ့ ဟင်းရည်ထဲကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေတာကို ရှောင်ချိုင်က တွေ့ထားပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ သူ မလာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေကို သိအောင် ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာပါ။"

ထိုအချိန်တွင် အိမ်တံခါး ပွင့်သွား၏။ ကျန်းချောင်တစ်ယောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဝင်လာသည်။

"ဟေ့ အဖေ ဒီညလည်း ဟင်းရည်ချက်ပြန်ပြီလား။"

"ခင်ဗျားက ကျုပ် အမွေမပေးဘဲ အဲဒီအိမ်အကူမလေးကိုပဲ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဟင်းချက်ခိုင်းနေတာလား။"

ဦးလေးကျန်းသည် သူ၏သားကို ကြည့်ရင်း ရင်နာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ယဲ့ချန်ကတော့ ကျန်းချောင်ကို အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကြွက်သတ်ဆေး'တွေက ဒီညတော့ အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူး ကျန်းချောင်။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ငါတို့ အကုန်သိသွားပြီလေ"

ကျန်းချောင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်ယွင်းသွား၏။

"မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

မိုချင်းသည် ရဲအရာရှိတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်သကဲ့သို့ ကျန်းချောင်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။

"ကျန်းချောင် နင့်ရဲ့အဖေကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင် အဖမ်းခံရတော့မယ်။ နင်လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ငါတို့ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပြီ"

ကျန်းချောင်မှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ သို့သော် ယဲ့ချန်၏ လျင်မြန်သော လက်တစ်ချက်ကြောင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွား၏။ အရာအားလုံးမှာ ဒီနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မိုချင်း၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

မိုချင်း၏ အိမ်မှာ ရှေးဟောင်းပညာရှင်တို့၏ အိမ်ပုံစံအတိုင်း ပြင်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဖခင် မိုထင်ဝမ်၏ ပန်းချီလက်ရာများ၊ စာပေလက်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယဲ့ချန်အတွက်တော့ မိုချင်း၏ မိဘများနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သည်။