အခန်း ၈၄

အခန်း ၈၄ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု စတင်ခြင်း

မိုနာ၏ လက်ညှိုး ညွှန်ပြရာ ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ရိုအန်က အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ ငွေကြေးသုံးစွဲမှု မှတ်တမ်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဆဋ္ဌမမြောက် ဘဏ် ဓားပြတိုက်မှု ဖြစ်ပွားပြီး လေးရက်မြောက် နေ့မှာ အယ်လ်ကန် က မိသားစု တစ်စုလုံး ကို ခေါ်ပြီး ဒီ မီရှယ်လင် ကြယ်ပွင့်အဆင့် စားသောက်ဆိုင် မှာ ညစာ အကြီးအကျယ် သွားစား ခဲ့ကြတယ်..."

မိုနာ၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် မီရှယ်လင် ကြယ်ပွင့်အဆင့် စားသောက်ဆိုင် ဧည့်ခန်းမ ၏ လုံခြုံရေး ကင်မရာ မှတ်တမ်းက ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ အနည်းငယ် ချိန်ညှိလိုက်ပြီးနောက် အယ်လ်ကန် တို့ မိသားစု ထိုညက ညစာစားနေသည့် ရုပ်သံမှတ်တမ်း က စုံထောက်နှစ်ဦး ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အယ်လ်ကန် ၏ သမီးဖြစ်သူ တက္ကသိုလ် တက်ရောက်ခွင့် ထောက်ခံစာ ရရှိခဲ့သဖြင့် မိသားစု အောင်ပွဲခံ ညစာစားပွဲ ကျင်းပနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အလွန် ထင်ရှားလှလေသည်။ ထိုညစာစားပွဲ အတွင်း အယ်လ်ကန် က သမီးဖြစ်သူ ဆယ်လီနာ ကို ဝိုင် အနည်းငယ်မျှ သောက်ခွင့် ပြုထားသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရလေသည်။

ညစာစားပွဲ တစ်လျှောက်လုံး အယ်လ်ကန် တို့ မိသားစု က အလွန် နွေးထွေး ပျော်ရွှင်နေကြကြောင်း မြင်တွေ့ရလေသည်။

လုံခြုံရေး ကင်မရာ မှတ်တမ်းကို ကြည့်ရှုအပြီးတွင် ကွန်ပျူတာ ဘေးရှိ ရိုအန် က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။ မိုနာ က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ဘဲ စကားဆိုလေသည်။

"သမီး တစ်ယောက် တက္ကသိုလ် တက်ရမယ် ဆိုတာ က အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလေ ဒီလို စားသောက်ဆိုင် မျိုး လာပြီး အောင်ပွဲခံ တာ က အရမ်း ကို ပုံမှန် ပါပဲ..."

အယ်လ်ကန် တို့ မိသားစု၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှု အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်ချင်းစာ၍လား သို့မဟုတ် ဆယ်လီနာ ကို အားကျနေ၍လား မသိသော်လည်း မိုနာ ၏ လက်ရှိ စိတ်ခံစားချက် က အလွန် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

"အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာ ကို တိုက်ရိုက် သွားပြီး စုံစမ်း စစ်ဆေး ကြည့်တာ အကောင်းဆုံး ပဲ..."

အမှန်တရား ကို ဖော်ထုတ် မတွေ့ရှိသေးမီ အချိန်အထိ ရိုအန် က အပိုစကားများ ဆက်လက် မပြောဆိုတော့ချေ။

လေစီ က ရုံးသို့ ပြန်မရောက်သေးဘဲ ရက်ဒ် ကလည်း ဆေးရုံပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် ဤတစ်ကြိမ် ကွင်းဆင်း စစ်ဆေးရာတွင် ရိုအန် နှင့် အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ မိုနာ သာလျှင် ရှိလေသည်။

ရိုအန် က အခြေခံ တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ အပါအဝင် သံမဏိ ကျည်ကာအင်္ကျီ မီးခိုးဗုံး အသံဖမ်းဗုံး နှင့် ဂလော့ခ် ဆယ့်ရှစ် သေနတ် နှစ်လက် အပြင် ကျည်ပိုဆံ့သော ကျည်အိမ်အရှည် ဆယ်ခု အထိ တပ်ဆင် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မိုနာ က နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ပြောစရာ စကားပင် ဆွံ့အသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။

ရိုအန် ၏ လုံခြုံရေး လိုအပ်ချက် ခံစားမှု က ပုံမှန်ထက် များစွာ လွန်ကဲနေကြောင်း မိုနာ က ယခုအချိန်တွင် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အတည်ပြု နိုင်သွားပြီ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးက နယူးယောက် မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် မောင်းနှင်သွားပြီး ကွင်းစ် ရပ်ကွက် ရှိ အဝတ်လျှော်ဆိုင် သို့ အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ချလွင်..."

အဝတ်လျှော်ဆိုင် ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က မိုနာ ကို ခေါ်ဆောင်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အဝတ်လျှော်ဆိုင် အတွင်းရှိ အဝတ်လျှော်စက် အချို့က အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေလေသည်။ ထိုအထဲမှ စက်တစ်လုံး က ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်နေပုံ ရပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြင့် လူဖြူ အမျိုးသမီး တစ်ဦး က စက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကာ တီးတိုး ဆဲရေးတိုင်းထွာ နေရင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

"အက်ဖ်ဘီအိုင်..."

အဝတ်လျှော်ဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရိုအန် က အက်ဖ်ဘီအိုင် ၏ ရွှေရောင် တံဆိပ်ပြား ကို ထုတ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူဖြူ အမျိုးသမီး ထံသို့ ထုတ်ပြလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီ အဝတ်လျှော်ဆိုင် ရဲ့ ပိုင်ရှင် က ဘယ်မှာလဲ..."

"ငါ က ဆိုင်ရှင် ပဲ..."

လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ရိုအန် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသမီး ဇိုအီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြန်လည် ဖြေကြားလေသည်။

"မင်းတို့ က ငါ့ကို ဘာကိစ္စ နဲ့ လာရှာတာလဲ..."

"မင်း က ဆိုင်ရှင် ဟုတ်လား..."

မျက်စိရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး ၏ စကားကြောင့် ရိုအန် ၏ မျက်မှောင်များ တင်းတင်း ကြုတ်သွားတော့သည်။

"ဒီ ဆိုင် ရဲ့ ပိုင်ရှင် က အယ်လ်ကန် မဟုတ်ဘူးလား..."

ရိုအန်တို့ လာရောက်ရှာဖွေသူမှာ အယ်လ်ကန်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသောအခါ ဇိုအီတစ်ယောက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ ခါးကို လက်ထောက်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ အယ်လ်ကန် ကို စတင် ဆဲရေးတိုင်းထွာ လေတော့သည်။

"စုံထောက် ကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ် ဒီ ဆိုင် ရဲ့ အရင် ပိုင်ရှင် အစစ် က အယ်လ်ကန် ပါ ဒါပေမဲ့ သူ က ပြီးခဲ့တဲ့ တမန်နေ့ ည တုန်းက ဒီ အဝတ်လျှော်ဆိုင် ကို ဈေးပေါပေါ နဲ့ ငါ့ ဆီ ရောင်းချ သွားခဲ့တယ်..."

"ငါ နဲ့ သူ က သိလာတာ နှစ်တွေ တောင် တော်တော် ကြာနေပြီ ငါ က သူ့ကို ရိုးသား တဲ့ လူ တစ်ယောက် လို့ ထင်မှတ် ထားခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ငါ့ ဆီ ရောင်းချ သွားတဲ့ အဝတ်လျှော်ဆိုင် က စက်တွေ အကုန်လုံး ချို့ယွင်း ချက် တွေ အများကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ် လို့ တကယ် ကို ထင်မထား ခဲ့မိဘူး ဒီ မနက် ကတည်းက အခု အချိန် အထိ စက်တွေ ကို လိုက်ပြင် နေရလို့ ငါ တော်တော် ကို ဒုက္ခ ရောက်နေပြီ..."

ဇိုအီ ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် နှင့် မိုနာ တို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို စုံထောက်နှစ်ဦးစလုံးက ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားကြသဖြင့် လက်ယမ်းပြကာ တစ်ဖက်လူ ၏ စကားကို အလျင်အမြန် ဖြတ်တောက် လိုက်လေသည်။

"အယ်လ်ကန် က တမန်နေ့ ည တုန်းက ဒီ ဆိုင် ကို မင်း ဆီ ရောင်းသွားတယ် လို့ ပြောတယ် နော် ဘာဖြစ်လို့ ရောင်းတာလဲ ဆိုတာ ကို သိလား..."

"ငါ က ဘယ်လို လုပ် သိမှာလဲ..."

ဇိုအီ ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အောက်သို့ ကွေးကျသွားပြီး မျက်နှာ တစ်ခုလုံး မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အမူအရာများ ပြည့်နှက် နေလေသည်။

"သူ့ သမီး က တခြား ပြည်နယ် က တက္ကသိုလ် မှာ သွားတက် ရတော့မှာ ဆိုတော့ ဒီ နေရာ မှာ ဆက်မလုပ် ချင်တော့လို့ နေမှာပေါ့..."

'ဒီ အခြေအနေ ကို အခွင့်ကောင်း ယူပြီး နယူးယောက် မြို့ ကနေ ထွက်ပြေး သွားတာ များလား...'

မိုနာ က ရိုအန် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရိုအန် ၏ မျက်လုံးများ တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အယ်လ်ကန် က ဒီ ဆိုင် ကို မင်း ဆီ ရောင်းချ တဲ့ အချိန် တုန်းက သူ့ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ က ဘယ်လို ရှိလဲ အလောတကြီး နိုင်တဲ့ ပုံစံ မျိုး ရော တွေ့ရသေးလား..."

ရိုအန် ၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားသော တွေးဆချက် အချို့ ပေါ်ထွက် လာခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဇိုအီ က ခေါင်းခါယမ်း လိုက်ပြီး လမ်း၏အဆုံးတွင် ဇိုအီ ပိုင်ဆိုင်သော မုန့်ဖုတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။ တမန်နေ့ညက အယ်လ်ကန် လာရောက်ရှာဖွေစဉ်က အလောတကြီး ဖြစ်နေသော အမူအရာမျိုး လုံးဝ မတွေ့ရကြောင်းနှင့် ဆိုင်၏ ဈေးနှုန်းကို နှစ်ဖက်စလုံး အတော်ကြာ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးညှိနှိုင်း ပြီးမှသာ သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် ၏ မျက်မှောင်များ တင်းတင်း ကြုတ်သွားပြီး စိတ်ထဲရှိ အတွေးအမြင် များ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ် သွားတော့သည်။

"အိုကေ ပူးပေါင်း ပါဝင်ပေး တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

နောက်ထပ် ပြီးစလွယ် မေးခွန်း အနည်းငယ် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြီးနောက် အသုံးဝင်သော အခြား သတင်း အချက်အလက်များ မရရှိနိုင်တော့ကြောင်း ရိုအန် သိရှိသွားလေသည်။ အပိုစကားများ ဆက်လက် မပြောတော့ဘဲ ရိုအန် နှင့် မိုနာ တို့က အဝတ်လျှော်ဆိုင် အတွင်းမှ တိုက်ရိုက်ပင် လှည့်ထွက် လာခဲ့ကြတော့သည်။

လီဗာကို အားကုန် နင်းချလိုက်ပြီးနောက် အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးက လမ်းမ ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးထွက် သွားတော့သည်။

ခရီးသည် ထိုင်ခုံ တွင် ထိုင်နေသော မိုနာ ၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်း က ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှား နေပြီး မျက်မှောင်များ တင်းတင်း ကြုတ်ထားလေသည်။

"အယ်လ်ကန် တို့ မိသားစု နယူးယောက် မြို့ ကနေ ထွက်ခွာ ဖို့ လေယာဉ် လက်မှတ် ဝယ်ထားတဲ့ မှတ်တမ်း မတွေ့ရဘူး နယူးယောက် မြို့ ပတ်ဝန်းကျင် အဝေးပြေး လမ်းမ တွေ ပေါ်မှာ နယူးယောက် ရဲတပ်ဖွဲ့ က ချထားတဲ့ စစ်ဆေးရေး ဂိတ် တွေ မှာလည်း အယ်လ်ကန် တို့ မိသားစု ကား နဲ့ ထွက်ခွာ သွားတဲ့ မှတ်တမ်း လုံးဝ မရှိဘူး..."

"ဒါဆို သူတို့ မိသားစု နယူးယောက် မြို့ ထဲမှာ ပဲ ရှိနေသေး တာ ဖြစ်ရမယ်..."

ရိုအန် က ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။ အယ်လ်ကန် အနေဖြင့် ခြိမ်းခြောက် ခံရမှု တစ်ခုခု ကြောင့်သာ အဝတ်လျှော်ဆိုင် ကို အလျင်စလို ရောင်းချ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ရိုအန် မူလက ထင်မှတ် ထားခဲ့လေသည်။ သို့သော် စောစောက ဇိုအီ ပြောပြ သွားသော အယ်လ်ကန် ၏ အခြေအနေ အရ ဆိုလျှင် ခြိမ်းခြောက် ခံထားရသည့် ပုံစံမျိုး နှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးက အယ်လ်ကန် နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက် ရှိ ဟောင်းနွမ်း နေသော တိုက်ခန်း အဆောက်အအုံ ရှေ့သို့ အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိ သွားလေသည်။

ဓာတ်လှေကား ဖြင့် တတိယထပ် သို့ တက်လာခဲ့ကြပြီးနောက် ရိုအန် နှင့် မိုနာ တို့က စင်္ကြံလမ်း အတိုင်း လျှောက်လာ ကာ အယ်လ်ကန် အိမ် ၏ တံခါး ရှေ့သို့ ရောက်ရှိ သွားကြလေသည်။ ထို့နောက် ရိုအန် က တံခါး ကို စတင် ခေါက်လိုက်လေသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

"အိမ်ထဲမှာ လူ ရှိလား..."

ရိုအန် က အသံကျယ်ကြီး ဖြင့် အော်ဟစ် မေးမြန်း လိုက်သော်လည်း အခန်း အတွင်းမှ မည်သူမျှ ပြန်လည် ဖြေကြား ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထိုအခြေအနေ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မိုနာ က ခေါင်းစောင်း လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရိုအန် ၏ နှာခေါင်း က တစ်ချက် လှုပ်ရှား သွားပြီး မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ သွားတော့သည်။ ထို့နောက် မိုနာ ကို ဘေးသို့ အမြန် ရှောင်ရှား ရန် လက်ယမ်း ပြကာ အချက်ပြ လိုက်လေသည်။

စုံထောက် နှစ်ဦး က လက်နက် များကို ထုတ်ယူ လိုက်ပြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ် ကာ သုံးစက္ကန့် ရေတွက် လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ရိုအန် က အိမ်တံခါး ကို ခြေထောက်ဖြင့် ပြတ်သားစွာ ကန်ဖွင့် လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီး ဖြင့် အော်ဟစ် လိုက်လေသည်။

"အက်ဖ်ဘီအိုင်..."

ရိုအန် နှင့် မိုနာ တို့က သေနတ် များကို လက်နှစ်ဖက် ဖြင့် ကိုင်ဆောင် ထားပြီး တပ်လှန့် နေသော အနေအထား ဖြင့် အိမ် အတွင်းရှိ အခန်း တိုင်း ကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေး လိုက်ကြသည်။ အခန်း များ အားလုံး တွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြု နိုင်ပြီးနောက် ပြိုင်တူ စကားဆိုလေသည်။

"လုံခြုံတယ်..."

"လုံခြုံတယ်..."

သေနတ် များကို အိတ်ကပ် ထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်း လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် နှင့် မိုနာ တို့က လေးနက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထား များဖြင့် ဧည့်ခန်း ဆီသို့ လျှောက်သွား လိုက်ကြသည်။

ဧည့်ခန်း က သိပ်မကျယ်ဝန်း လှဘဲ ရုပ်မြင်သံကြား တစ်လုံး နှင့် ဆိုဖာ တစ်လုံး သာ ရှိလေသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အညိုဖျော့ရောင် ဆိုဖာ ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း သည် နီရဲ နေသော သွေးများ ကြောင့် အမည်းရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲ နေပြီ ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒီ နေရာ မှာ တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

မိုနာ ၏ မျက်မှောင်များ တင်းတင်း ကြုတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့် လိုက်သည်။ ဧည့်ခန်း အတွင်း၌ သွေးကွက် များ ကျန်ရစ် နေသော်လည်း အခြေအနေ တစ်ခုလုံး ကို ကြည့်ရသည်မှာ ရှုပ်ပွ နေခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ လူသတ်မှု ဖြစ်ပွား ခဲ့သည့် ပုံစံမျိုး နှင့် မတူညီကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

ရိုအန် ၏ မျက်နှာ ပေါ်တွင်လည်း လေးနက်သော အမူအရာ များ ပေါ်ထွက် နေလေသည်။ အိမ် အတွင်းရှိ အိပ်ခန်း အချို့ ကို စစ်ဆေး ကြည့်ပြီးနောက် အယ်လ်ကန် တို့ ဇနီးမောင်နှံ နှင့် သမီးဖြစ်သူ ၏ ဗီရို အတွင်းရှိ အဝတ်အစား များ မှာ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ် ထားပြီး ကုတင် များ မှာလည်း အလွန် သန့်ရှင်း နေကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

သို့သော် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦး ၏ အခန်း မှာမူ အလွန် ရှုပ်ပွ နေပြီး ရှင်းလင်း ထားသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိကြောင်း သိသာ ထင်ရှား လှလေသည်။ အဝတ်ဗီရို ကို ဖွင့်ကြည့် လိုက်ရာ အတွင်းရှိ အဝတ်အစား များ က နေရာအနှံ့ ဆွဲချ ထားသကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲ နေလေသည်။

မီးဖိုချောင် အတွင်းသို့ လျှောက်သွား ကာ ရေခဲသေတ္တာ ကို ဖွင့်ကြည့် လိုက်ရာ အတွင်း၌ ကာလတို အတွင်း စားသုံး ရမည့် အစားအစာ များ မရှိဘဲ ရေရှည် သိမ်းဆည်း ထားနိုင်မည့် အစားအစာ များ သာ အပြည့် ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိ လိုက်ရလေသည်။

"ကြည့်ရတာ အယ်လ်ကန် က ဇနီးသည် နဲ့ အတူ သမီး ဖြစ်သူ ကို တက္ကသိုလ် အထိ သွားပို့ ဖို့ ရည်ရွယ် ထားတဲ့ ပုံစံ ပဲ..."

အကြမ်းဖျင်း တစ်ချက် ဝေ့ကြည့် လိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က ဧည့်ခန်း ဆီသို့ ပြန်လျှောက် လာခဲ့သည်။ လက်နှစ်ဖက် ကို ရင်ဘတ် ပေါ်တွင် ယှက်ထား လိုက်ပြီး မျက်မှောင် ကြုတ်ကာ စဉ်းစား သုံးသပ် လေသည်။

"သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက် ကို အိမ်စောင့် အဖြစ် ထားခဲ့တယ် သူတို့ က အောက်ဆင်း ပြီး ဈေးဝယ် ဖို့ အဆင်မပြေ လို့ အယ်လ်ကန် က သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက် အတွက် အစားအစာ တွေ အများကြီး ချန်ထား ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်..."

ရိုအန် ၏ ခွဲခြမ်း စိတ်ဖြာမှု ကို နားထောင်ပြီးနောက် မိုနာ က ခေါင်းညိတ် လိုက်ပြီး အပိုစကားများ မပြောတော့ချေ။ အိမ် တစ်ပတ် စစ်ဆေး ပြီးနောက် မိုနာ ၏ ကောက်ချက်ချမှု မှာလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ဆိုဖာ ပေါ်ရှိ သွေးများ က မည်သို့ ဖြစ်လာရသနည်း ဆိုသည့် အချက် ကိုမူ အနည်းငယ် သံသယ ဝင်နေဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။

"မသိဘူး..."

ရိုအန် က ခေါင်းခါယမ်း လိုက်သည်။ သွေးများ ကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့် တွင် သဲလွန်စ စစ်ဆေးရေး ဌာန မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် များကို ဤနေရာ သို့ လာရောက် စစ်ဆေး ရန် ခေါ်ယူ လိုစိတ် များ ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် ရိုအန် နှင့် မိုနာ တို့ ၏ ဤတစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားမှု မှာ လျှို့ဝှက် စစ်ဆင်ရေး တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် သဲလွန်စ စစ်ဆေးရေး ဌာန ကို ခေါ်ယူ ခြင်း က သိပ်ပြီး သင့်လျော် မည် မဟုတ်ကြောင်း တွေးတော လိုက်မိလေသည်။

"ကား ပေါ် ပြန်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လမ်းမ တွေ က လုံခြုံရေး ကင်မရာ မှတ်တမ်း တွေကို စစ်ဆေး ကြည့်ကြတာပေါ့ အယ်လ်ကန် ရဲ့ ကား ဘယ်ကို ထွက်သွား လဲ ဆိုတာ ကို သိရအောင် လို့..."

အချိန် အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ် သွားပြီးနောက် ရိုအန် က အိမ် အတွင်း၌ အကြိမ်များစွာ ရှာဖွေ ကြည့်သော်လည်း မည်သည့် သဲလွန်စ ကိုမျှ ရှာဖွေ မတွေ့ရှိ ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် မိုနာ ဘက်သို့ လှည့်ကာ စကားဆိုလေသည်။

"စောစောက အောက်ထပ် မှာ အယ်လ်ကန် ရဲ့ ကား ကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး အဲ့ဒီ ကား ကို အယ်လ်ကန် တို့ မိသားစု က မောင်းသွား ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်း များတယ်..."

"အိုကေ..."

မိုနာ က ခေါင်းညိတ် လိုက်ပြီး နေရာမှ ထကာ ရိုအန် နှင့် အတူ ထွက်ခွာ ရန် ပြင်ဆင် လိုက်လေသည်။

စုံထောက် နှစ်ဦး အယ်လ်ကန် အိမ် ၏ တံခါးဝ မှ ထွက်လာ ခဲ့ပြီးနောက် ရိုအန် က တံခါး ကို မူလ အတိုင်း ပြန်လည် ပိတ်ထား ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မှာပင် စင်္ကြံလမ်း နှင့် အလှမ်းမဝေး လှသော ဓာတ်လှေကား ပွင့်လာခဲ့ပြီး လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး အတွင်းမှ ထွက်လာ ခဲ့ကြလေသည်။

လက်နက် အပြည့်အစုံ တပ်ဆင် ထားသော ရိုအန် နှင့် မိုနာ ၏ ကျည်ကာ အင်္ကျီ ပေါ်တွင် ရေးသား ထားသော အက်ဖ်ဘီအိုင် အဖြူရောင် စာလုံး များကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး က ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။ အကြည့်ချင်း ဖလှယ် လိုက်ကြပြီးနောက် ဓာတ်လှေကား နှင့် အလှမ်းမဝေး လှသော လှေကား ဆီသို့ ပြိုင်တူ လျှောက်သွား ကြလေသည်။

တံခါး ကို ပိတ်ပြီးခါစ ရိုအန် က ခေါင်းစောင်း ကာ ထိုမြင်ကွင်း ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ အသံတိတ် ပင် ဂလော့ခ် ဆယ့်ရှစ် သေနတ် ကို ထုတ်ယူ လိုက်သည်။ မိုနာ ကို ရိုအန် ၏ နောက်ကျော တွင် ကာကွယ် ထားလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီး ဖြင့် အော်ဟစ် လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ခဏ နေပါဦး..."

နောက် တစ်စက္ကန့် တွင် လှေကား တံခါးဝ သို့ ရောက်ရှိ နေသော လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး က သေနတ် များကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆွဲထုတ် လိုက်ကြသည်။ ချိန်ရွယ် ခြင်းပင် မပြုလုပ် တော့ဘဲ ရိုအန် တို့ နှစ်ဦး ရှိရာ လမ်းကြောင်း ဆီသို့ ခလုတ် နှိပ်ကာ ပစ်ခတ် လိုက်ကြတော့သည်။

လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး လက်များကို ရင်ဘတ် ဆီသို့ လှမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့် တွင် ရိုအန် ၏ မျက်လုံးများ အတွင်း၌ အေးစက်သော အလင်းတန်း များ တောက်ပ သွားလေသည်။ မိုနာ ကို အယ်လ်ကန် ၏ အိမ် အတွင်းသို့ အားကုန် တွန်းပို့ လိုက်သည် နှင့် တစ်ချိန်တည်း မှာပင် လက်မြှောက် ကာ သေနတ် တစ်ချက် ပစ်ခတ် လိုက်ရာ ဘယ်ဘက် ရှိ လူဖြူ လူငယ် ၏ ကျောပြင် အလယ် တည့်တည့် သို့ မှန်ကန် သွားတော့သည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

"အား..."

"သောက်ကျိုးနည်း..."

သေနတ်သံ သုံးချက် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ် လာပြီးနောက် ရိုအန် က ခန္ဓာကိုယ် ကို စောင်းကာ အိမ် အတွင်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ဖြင့် ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်း လိုက်လေသည်။

လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး ထဲမှ တစ်ဦး က စူးရှစွာ အော်ဟစ် လိုက်ပြီး ခေါင်းစိုက် ကာ လှေကား ပေါ်မှ ပြုတ်ကျ သွားလေသည်။ အခြား တစ်ဦး ကမူ ဆဲရေးတိုင်းထွာ နေရင်း လှေကား ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်း သွားပြီး အသင်းဖော် ကို တွဲကူ ကာ အတူတကွ ထွက်ပြေး ရန် ပြင်ဆင် နေလေသည်။

"ရိုအန် နင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား..."

ရိုအန် ၏ တွန်းချ မှုကြောင့် မြေပြင် ပေါ်သို့ လဲကျ သွားသော မိုနာ က အလျင်အမြန် ကုန်းထ လိုက်ပြီး မျက်နှာ ပေါ်တွင် စိုးရိမ် ပူပန် သည့် အမူအရာ များ ပြည့်နှက် နေလေသည်။ ရိုအန် က လှည့်ကာ အံသွားများ ပေါ်လာသည် အထိ ပြုံးပြ လိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး စိတ်ချ..."

စောစောက သေနတ် ပစ်ခတ် လိုက်သည့် အခိုက်အတန့် တွင် ရိုအန် ၏ တုံ့ပြန်မှု အမြန်နှုန်း မှာ မြေအောက်ခန်း အတွင်း၌ ရှိစဉ် ကလောက် မမြန်ဆန် သော်လည်း ယခင် ကထက် အနည်းငယ် ပိုမို မြန်ဆန် နေကြောင်း ခံစား လိုက်ရလေသည်။

ထို အကြောင်း ကို တွေးတော မိသွားသောအခါ ရိုအန် က ဆက်လက် တုံ့ဆိုင်း နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဂလော့ခ် ဆယ့်ရှစ် သေနတ် ကို ကိုင်ဆောင် ကာ တိုက်ပွဲဝင် အနေအထား ဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြေးထွက် သွားတော့သည်။

မိုနာ က ထို မြင်ကွင်း ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ အနောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါ သွားလေသည်။ သို့သော် မိုနာ ကို အံ့ဩ မှင်သက် သွားစေသည့် အချက် မှာ မိုနာ နှင့် ရိုအန် တံခါးဝ မှ ထွက်ခွာ သည့် အချိန် ကွာခြားမှု မှာ နှစ်စက္ကန့် ပင် မပြည့် သော်လည်း မိုနာ တံခါးဝ မှ ထွက်လာ ချိန်တွင် ရိုအန် တစ်ယောက် စင်္ကြံလမ်း ၏ အဆုံး သို့ပင် ရောက်ရှိ နေပြီ ဖြစ်ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

'သောက်ကျိုးနည်း...'

မိုနာ ၏ စိတ်ထဲတွင် တီးတိုး ဆဲရေးတိုင်းထွာ လိုက်မိသည်။

'ရိုအန် က ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဒီလောက် တောင် မြန်နေရတာလဲ...'

မိုနာ ၏ အတွေးများ ကို ရိုအန် လုံးဝ မသိရှိ ခဲ့ပေ။ လှေကားဝ သို့ ပြေးဝင် သွားသည့် အခိုက်အတန့် တွင် ရိုအန် က လှေကား ၏ ထောင့်ချိုး ဆီသို့ အသံဖမ်းဗုံး တစ်လုံး ကို ပြတ်သားစွာ ပစ်သွင်း လိုက်တော့သည်။

"ဘုန်း..."

အသံဖမ်းဗုံး ပေါက်ကွဲ သွားသည့် အခိုက်အတန့် တွင် လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး ၏ မျက်စိရှေ့ တွင် အလင်းရောင် များ ဖြာထွက် သွားပြီး နားရွက် များ ပြင်းထန်စွာ နာကျင် လာကာ ခေါင်း တစ်ခုလုံး မူးဝေ သွားတော့သည်။

ရိုအန် က ထို အခြေအနေ ကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့် များ အနည်းငယ် ကွေးတက် သွားလေသည်။ လက်မြှောက် ကာ ဂလော့ခ် ဆယ့်ရှစ် သေနတ် ကို လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး ၏ လက်မောင်း များ ဆီသို့ ချိန်ရွယ် လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်း နေခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ ခလုတ် ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲလိုက်တော့သည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

"အား..."

လက်မောင်း များ သေနတ် မှန်သွားသဖြင့် လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး ၏ လက်ထဲရှိ သေနတ် များ မြေပြင် ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြုတ်ကျ သွားလေသည်။ လူဖြူလူငယ် နှစ်ဦး က မသိစိတ် ၏ စေ့ဆော်မှု အရ သေနတ် များကို ပြန်လည် ကောက်ယူ ရန် ပြင်ဆင် လိုက်ကြသော်လည်း ထိုလူငယ်များ ၏ မယုံကြည် နိုင်လောက်အောင် အံ့ဩ နေသော အကြည့်များ အောက်တွင်ပင် ရိုအန် က လူဖြူလူငယ် နှစ်ဦး ၏ အရှေ့သို့ ပြေးဝင် လာခဲ့ပြီ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ် သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ် လာပြီး လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး ၏ မျက်နှာ ပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ကျရောက် လာတော့သည်။ နှာခေါင်းရိုး များ ကျိုးကြေ သွားပြီး အနောက်သို့ လန်ကျ ကာ မြေပြင် ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျ သွားကြလေသည်။

မိုနာ သေနတ် ကိုင်ဆောင် ကာ လှေကားဝ သို့ ပြေးဝင် လာချိန် တွင် ရိုအန် က လူဖြူ လူငယ် နှစ်ဦး စလုံး ကို လက်ထိတ် ဖြင့် အတူတကွ ခတ်ထား ပြီးပြီ ပင် ဖြစ်လေသည်။

မိုနာ က ပြောစရာ စကားပင် ဆွံ့အ သွားရလေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း…”