အခန်း ၆၉
Vol. 7 Ch. 69
အခန်း (၆၉) - မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမဲလိုက်ကောင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဖမ်းမိတာလဲ
နေ့လယ်ခင်း၏ ရွှေရောင်နေခြည်သည် ထုံလော်ကူ လမ်းကြားထဲသို့ ဖြာကျနေသည်။ မွန်းလွဲ ၅ နာရီ တိတိတွင် စစ်သုံးကား တစ်စီးသည် နံပါတ် ၉၅ ခြံဝင်းရှေ့၌ အရှိန်သတ်၍ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျိုးရှောင်ပိုင်သည် ကားပေါ်မှ သွက်လက်စွာ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး တံခါးဝရှိ အိမ်နံပါတ်ပြားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပြီ... ဒီနေရာပဲ။ နံပါတ် ၉၅… နန်းလော်ကူ လမ်းကြား”
သူမ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးကြောရင်း ထမင်းဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည့် အဒေါ်ကြီးများ၏ စူးစမ်းသည့် အကြည့်တို့သည် သူမအပေါ်သို့ ဝဲကျလာသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာသော ထိုမိန်းကလေး၏ နုနယ် ပျိုမြစ်မှုနှင့် ကျော့ရှင်းမှုက ရပ်ကွက်တွင်းမှ သူတို့နှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ ထူးခြားနေသည်။ စန်းတာ့မားသည် ဘေးနားရှိ အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် အတို့ခံလိုက်ရသည်။
“ဟဲ့... စန်းတာ့မား ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဒီကလေးမလေးက ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ။ ရှင်တို့အိမ်က ကျဲချန်ရဲ့ ရည်းစားများ ဖြစ်နေမလား”
စန်းတာ့မားသည် ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး... ငါလည်း မသိဘူး”
ကျိုးရှောင်ပိုင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း လျှောက်လာပြီးမှ အနီးအနားရှိ အဒေါ်ကြီးများကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“အဒေါ်တို့... ယန်ချုံး ဆိုတဲ့လူက ဒီခြံဝင်းထဲမှာ နေတာ ဟုတ်ပါသလား”
“ဪ... ချုံးဇီကို ရှာတာလား။ ဟုတ်တယ် သူက အလယ်ဝန်းမှာ နေတာ။ သမီးလေး... ဟိုဘက်မှာ အဲဒီအိမ်က ချုံးဇီအိမ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး ထင်တယ်”
စန်းတာ့မားသည် ယန်ချုံးကို လာရှာသည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် လက်ထဲက ဟင်းရွက်ဇလုံကို အမြန်ချကာ ကျိုးရှောင်ပိုင်ကို အလယ်ဝန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။ သူမသည် အိမ်ရှေ့ရောက်သည်နှင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“ရှောင်ကျွမ်း... ရှောင်ကျွမ်းရေ... အိမ်မှာရှိလား”
အိမ်ထဲမှ ယန်ရှောင်ကျွမ်းနှင့် ဟယ်ယွီရွှေတို့ ထွက်လာကြသည်။
“ဘာကိစ္စလဲ စန်းတာ့မား... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”
“ဒီမှာကြည့်... ဒီသမီးလေးက ချုံးဇီကို လာရှာတာတဲ့”
ကျိုးရှောင်ပိုင်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မနာမည် ကျိုးရှောင်ပိုင်ပါ။ မနေ့က ယန်ချုံးက ကျွန်မအဘိုးကို အပ်စိုက်ကုပေးဖို့ ကတိပေးထားလို့ လာကြိုတာပါ”
“ဪ... အစ်မက မျိုးရိုး ကျိုး မလား။ အစ်ကိုချုံးဇီက ပြောထားပါတယ်။ သူ အခုထိ ပြန်မလာသေးလို့ အိမ်ထဲမှာပဲ ခဏ ထိုင်စောင့်ပါဦးလား”
ကျိုးရှောင်ပိုင်လည်း အားနာ မနေဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မိန်းကလေး သုံးယောက်မှာ အသက်အရွယ်ချင်း မကွာလှသဖြင့် မကြာခင်မှာပင် ရယ်မောသံများဖြင့် သဟဇာတ ဖြစ်သွားကြသည်။
ထိုစဉ် ခြံဝင်းထဲသို့ ယန်ချုံး ပြန်ရောက်လာသည်။ လက်ထဲတွင် အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထားသည်။ စန်းတာ့မားသည် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် အမြန် ပြေးသွားသည်။
“ချုံးဇီ... ပြန်ရောက်ပြီလား။ အိမ်မှာ ဧည့်သည် ရောက်နေတယ်ကွဲ့။ အသက် ၁၆၊ ၁၇ လောက်ရှိမယ်။ သိပ်ကို ချောတဲ့ ကလေးမလေးပဲ။ ကြည့်ရတာလည်း သာမန်မိသားစုက မဟုတ်ဘူး”
ယန်ချုံးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်သည်။
“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သမီးပါ။ ကျွန်တော့်ကို သူ့အိမ် လိုက်ပို့မလို့”
သူသည် လက်ထဲက အိတ်ကို စန်းတာ့မားထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါက စန်းတာယဲ့ မှာထားတဲ့ ယုန်နဲ့ တောကြက်ပါ။ မနက်ဖြန် ကျဲချန်ရဲ့ ရည်းစားလာရင် ချက်ကျွေးဖို့ သိမ်းထားလိုက်ပါဦး”
စန်းတာ့မား အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။
“အို... တကယ်ပဲလား။ ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ ချုံးဇီရာ။ မနက်က ဆန်းတာယဲ့က ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူနေတာ။ မင်းဆီကနေ အသားရပါ့မလားလို့ တွေးနေတာ။ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ၊ စန်းတာယဲ့ ပြန်လာရင် ငါ လာပေးခိုင်းလိုက်မယ်”
“၁၅ ယွမ်ပဲ ပေးပါ။ စက်ရုံသွင်းဈေးအတိုင်းပဲ ယူလိုက်တာပါ”
စန်းတာ့မားက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ အပြင်ဈေးမှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောကောင်ဆို အနည်းဆုံး အစိတ် (၂၀) လောက် ပေးရမှာ။ ချုံးဇီရယ်... မင်းက တကယ်ကို ရိုးသားတာပဲ။ ဒါနဲ့... မင်းအခုလို ငါတို့ကို ပေးလိုက်တော့ စက်ရုံဘက်က အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ရပါတယ် စက်ရုံအတွက် သွင်းရမဲ့ဟာတွေ သွင်းပြီးပါပြီ။ ဒါက အပိုပဲ”
စကားပြောရင်းနှင့် ယန်ချုံးသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော ကျိုးရှောင်ပိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရောက်နေပြီလား ရှောင်ပိုင်”
“ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုယန်။ ရှောင်ကျွမ်းပြောလို့ အစ်ကို အမဲလိုက်သွားတယ်ဆိုတာ ကြားရပေမဲ့ ကျွန်မ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရတာပါ။ အစ်ကို့ကို ကြည့်ရတာ ဒီလောက် သိမ်မွေ့ ယဉ်ကျေးနေတာ တကယ်ကြီး အမဲလိုက်တတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
ယန်ချုံးသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော့်အလုပ်ပဲလေ။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ထမင်းတစ်လုပ် စားရဖို့က မလွယ်တော့ မဖြစ်နိုင်တာတွေကိုပဲ ဖြစ်အောင် လုပ်နေရတာပေါ့”
ကျိုးရှောင်ပိုင် စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။
‘ရှင်က ဒီလောက် ဆေးပညာ တော်တာကို ဆေးခန်း ဖွင့်ရင်တောင် ထမင်းစားဖို့ ပူစရာ လိုသေးလို့လား’
“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး… ကျွန်တော် အဝတ်အစား လဲလိုက်ဦးမယ်။ တောင်ပေါ်က ပြန်လာတာဆိုတော့ ရွှံ့တွေပေနေလို့ပါ”
ယန်ချုံး အဝတ်အစားလဲပြီး ပြန်ထွက်လာသောအခါ ကျိုးရှောင်ပိုင်သည် သူ့ကို စူးစမ်းသည့် အကြည့်တို့ဖြင့် အမြဲ ကြည့်နေသည်။ ယန်ချုံးက ရယ်မောလျက် မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုပဲ အဲဒီလောက် ကြည့်နေတာလဲ။ မျက်နှာပေါ်မှာ ပန်းပွင့်နေလို့လား”
“ပန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ဆီမှာ အရမ်း ဆန်းကြယ်တဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ။ အစ်ကို့အသက်က ကျွန်မထက် မကြီးလှပေမဲ့ ဆေးပညာက တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပဲ။ ဆရာကြီးဖန်တောင် အစ်ကို့ကို ဆရာလို့ ခေါ်ရတယ်။ ဒါတင် မကသေးဘူး ဒီလောက် တော်တဲ့သူက စက်ရုံမှာ ပစ္စည်းဝယ်သူ လုပ်နေလိုက် တောင်ပေါ်မှာ သေနတ်ထမ်းပြီး အမဲလိုက် နေလိုက်နဲ့... တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပဲ”
ယန်ချုံးသည် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သူမကို မေးလိုက်သည်။
“ရှောင်ပိုင်... မင်း ဒီနှစ် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ”
“နှစ်သစ်ကူးရင် ၁၇ နှစ် ပြည့်ပါပြီ”
“အထက်တန်း တက်နေပြီပေါ့နော်”
“ဟုတ်ကဲ့ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်ပါ”
ယန်ချုံး ခေါင်းညိတ်သည်။
“မင်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မိသားစုက ဆိုတော့ ဝတ်ဖို့ စားဖို့ မပူရတဲ့ အရိပ်အောက်မှာ ကြီးပြင်းလာသူပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့လို လူပေါင်းစုံနေတဲ့ ခြံဝင်းကျယ်မှာတော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် နေ့တိုင်း ရုန်းကန်ရတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အားကိုးပြီး ဘဝကို မရပ်မနား တိုက်ပွဲဝင်မှသာ အသက်ရှင်နိုင်မှာ”
ကျိုးရှောင်ပိုင်သည် ယန်ချုံး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။ အရင်က သူမ ကြားဖူးခဲ့သော ဖခင်နှင့် အဖိုး၏ စကားများကို ပြန်တွေးမိပြီး သူမ နားလည် စပြုလာသည်။ သူမသည် မေးစေ့လေးကို ထောက်ကာ ယန်ချုံးကို ကြည့်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိချင်တာကတော့ ဒီလောက် သိမ်မွေ့တဲ့ အစ်ကိုက ဒီလောက် များပြားတဲ့ အမဲကောင်တွေကို ဘယ်လိုများ ဖမ်းမိတာလဲ ဆိုတာပါပဲ။ အစ်ကိုရဲ့ အမဲလိုက်နည်းက ဘာများလဲ”