အခန်း ၇၀
Vol. 7 Ch. 70
အခန်း (၇၀) - စစ်ဒေသ ဆေးရုံကို လာချင်သလား
ကျိုးရှောင်ပိုင်၏ အမေးကို ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား။ တကယ်တော့ ငါက တော်တော် သန်မာတာနော်”
ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကြွက်သားအစွမ်း ပြသည့် ဟန်ပန်ကို လုပ်ပြလေသည်။
“ကြည့်စမ်း... ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကြွက်သားတွေချည်းပဲ”
ထိုအခါ ကျိုးရှောင်ပိုင်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဖူးခနဲ ရယ်ချလိုက်မိတော့သည်။ ဆောင်းရာသီဖြစ်၍ အနွေးထည် အထူကြီးများကို ထပ်ကာထပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားရသဖြင့် မည်မျှပင် လှပတောင့်တင်းသော ကြွက်သားများ ဖြစ်နေပါစေ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင်တော့ ဘာဆို ဘာမျှ မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“အစ်ကိုယန်က တော်တော် ဟာသမြောက်တာပဲ။ အစကတော့ အရမ်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေတတ်တဲ့သူလို့ ထင်ထားတာ။ ဒီလောက် ဟာသဉာဏ်ရွှင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”
ကားလေးသည် စစ်ဒေသ ဝင်းကြီးအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ ပင်မ ဂိတ်တံခါးဝကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် ကင်းစောင့် စစ်သားက အဝေးမှ နေ၍ပင် မြင်သည်နှင့် တလေးတစား အလေးပြုလိုက်သည်။
ဤခြံဝင်းကြီးမှာ ယန်ချုံး တွေးထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ဝင်းအတွင်း၌ တစ်ပုံစံတည်း ဆောက်လုပ်ထားသော ခြံငယ်လေးများက အတန်းလိုက် အစီအရီ တည်ရှိနေပြီး လမ်းပြပေးမည့် သူသာ မပါပါက ဤနေရာစိမ်းတွင် လမ်းပျောက်သွားရန် အလွန် လွယ်ကူလှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ကျိုးရှောင်ပိုင်အရွယ် လူငယ် ကောင်လေး၊ ကောင်မလေးများကို နေရာအနှံ့ တွေ့ရသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့အားလုံးမှာ ကျိုးရှောင်ပိုင်ကဲ့သို့ သာမန် အရပ်ဝတ် အရပ်စားများ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိဘဲ စိမ်းလန်းသော စစ်ဝတ်စုံများကိုသာ တူညီစွာ ဆင်မြန်းထား ကြသည်။
“ကျွန်မကတော့ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ရတာ သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စစ်အရာရှိ ခြံဝင်းထဲက ကလေးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ကြွားဝါနေသလို ခံစားရလို့လေ”
ကျိုးရှောင်ပိုင်က ဖွင့်ဟ ပြောဆိုသည်။
ယန်ချုံးကမူ ဘာမျှ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။
ကားလေးသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကားရပ်လိုက်ချိန်တွင် အဘိုးကျိုးမှာ တံခါးဝ၌ ကြိုတင် ရပ်စောင့်နေနှင့်ပြီး ဖြစ်လေသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော ယန်ချုံးကို မြင်သည်နှင့် သူက စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာစွာဖြင့် လက်လှမ်းပြကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဆရာယန်... ရောက်လာပြီကိုး။ ကျုပ်ဖြင့် ခင်ဗျားကို တစ်နေကုန် မျှော်နေခဲ့ရတာ”
ကျိုးရှောင်ပိုင်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောသည်။
“အစ်ကိုယန်... ကျွန်မ့အဘိုးက စိတ်မရှည်တတ်ဘူးလေ။ မနေ့က ပြန်ရောက်ကတည်းက တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောနေတော့တာပဲ။ ရှင် စိုက်ပေးလိုက်တဲ့ အပ်တွေက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ နွေးထွေးတဲ့ ရေစီးကြောင်းလေး တစ်ခုလို ခံစားရစေတယ်တဲ့။ အဲဒီ ရေစီးကြောင်းက သွေးကြောတွေထဲ စီးဆင်းသွားပြီး ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေ အကုန်လုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သလိုပဲ ဆိုပြီးတော့လေ။ အရမ်းကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ် ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒီနေ့ မနက်စောစောထပြီး ရှင့်ကို သွားခေါ်ဖို့… အပ်လာစိုက်ပေးဖို့ ကျွန်မကို တိုက်တွန်းနေတော့တာပဲ။ ရှင်က နေ့လယ်ဘက် အလုပ်လုပ်ရသေးတယ်။ ညဘက်မှ လာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ် ဆိုတာကို ကျွန်မနဲ့ ဖေဖေလည်း အတော်ကြာအောင် ရှင်းပြရတယ်။ အဲဒါတောင် အခုနကတင် သူက ကျွန်မနဲ့အတူ ရှင့်ကို လိုက်ကြိုမယ် ဆိုပြီး အတင်း လုပ်နေသေးတာ”
ယန်ချုံးက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောသည်။
“အဘိုး... ရောဂါကုတယ် ဆိုတာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင့်လိုက် လုပ်ရတာ။ လောလို့ မရဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီအပ်စိုက် ကုထုံးမှာ အချိန် အရမ်းကပ်လွန်းရင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိတဲ့အပြင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးပါ ရှိနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အဘိုးရေ... နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော် လာတာကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့သာ စောင့်ပါ။ လုံးဝ မလောပါနဲ့။ စိတ်ချပါ… အဘိုးရဲ့ ဒီလောက်လေးရှိတဲ့ ပြဿနာကို တစ်ပတ်အတွင်း အပြတ်ရှင်းပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်”
“ကြားတယ်မလား အဘိုး။ မစ္စတာယန်လည်း ပြောနေပြီပဲ။ အဘိုးက စိတ်မလောရဘူး… စကားနားထောင်ရမယ် သိလား”
“မစ္စတာယန်က ပြောမှတော့ နားထောင်ရမှာပေါ့။ လူနာဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်စကားမှ နားမထောင်ရင် ဘယ်ရမလဲ”
အဘိုးကျိုးက ရယ်သွမ်းသွေးလျက် ဆိုလေသည်။
လူအများလည်း ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ခြံဝင်းလေးမှာ သိပ်မကြီးမားလှသော်လည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှင်းလင်းထားပြီး ဖုန်တစ်စက်မျှ မရှိလောက်အောင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ် နေလေသည်။
အိမ်အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ယန်ချုံးက အဘိုးကျိုးအား အပ်စိုက် ကုသမှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ပေးသည်။ လိုအပ်သော အပ်များကိုတော့ အဘိုးကျိုးက လူလွှတ်၍ ကြိုတင်ပြင်ဆင် ထားနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ငွေအပ်များကို ဆွဲနှုတ်လိုက် ပြီးနောက် အဘိုးကျိုးမှာ မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူ၏ လက်များ၊ ခြေများကို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ဆိုလေသည်။
“မစ္စတာယန်... ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်က အခု အရမ်း ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်။ ချက်ချင်းပဲ အသက် အတော်များများ ပြန်ငယ်သွားသလိုမျိုးပဲ”
“အဘိုးက ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ဖို့ သေချာ ဂရုစိုက်လေ့ ရှိမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက အမြဲကောင်းမွန် နေတာပါ။ သွေးကြောတချို့ ပိတ်ဆို့နေလို့သာ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလေ။ အခု သွေးကြောတွေ ပွင့်သွားပြီ ဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ပေါ့ပါးသွားတာပေါ့။ နောက်နောင်လည်း လေ့ကျင့်ခန်း ဆက်လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင် အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေနဲ့ဆို ရှေ့လျှောက် အသက်တစ်ရာကျော်တောင် နေရမဲ့ အဘိုးကြီး ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်”
အဘိုးကျိုးက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“မင်းက တကယ် စကားပြောတတ်တာပဲ။ ကျုပ်တောင် ယုံချင်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်အရ ဆိုရင်တော့ ကျုပ် အနည်းဆုံး အသက် ၈၀၊ ၉၀ လောက်အထိ အသက်ရှင်ဖို့က ပြဿနာ မရှိတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ နောင်ကိုတော့ ဆရာယန်ကို ခဏခဏ အကူအညီ တောင်းရတော့မယ် ထင်တယ်”
ထို့နောက် အဘိုးကျိုးက တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားဟန်ဖြင့် သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ မေးလိုက်သည်။
“နေပါဦး ဆရာယန်... မင်းရဲ့ ဆေးပညာက ဒီလောက် မြင့်မားနေတာကို ဘာလို့ စက်ရုံ တစ်ရုံထဲမှာပဲ ကျေနပ်ပြီး နေနေရတာလဲ။ ငါတို့ စစ်ဒေသ ဆေးရုံကို လာပြီး အလုပ် မလုပ်ချင်ဘူးလား။ မင်းသာ ဆန္ဒရှိရင် ကျန့်နန်ကို စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စတွေ အခုချက်ချင်း ကူလုပ်ပေးခိုင်း လိုက်မယ်လေ”
ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဘိုးကျိုးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်တဲ့သူဆိုတော့ တပ်မတော်နဲ့ ဆေးရုံက စည်းမျဉ်း စည်းကမ်းတွေကို အသားကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ စက်ရုံမှာပဲ လွတ်လပ်တဲ့ ဝယ်ယူရေး ဝန်ထမ်းအဖြစ် အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်”
အဘိုးကျိုးက လက်မလျှော့ချင်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ထပ်မံ စည်းရုံးလေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရမဲ့ အခွင့်အရေးတွေက မင်း စက်ရုံကထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လေ။ ပြီးတော့ မင်း ဝင်လာတာနဲ့ စစ်တပ် အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားခွင့်တွေရမှာ။ မင်း မိသားစုဆိုရင်လည်း စစ်မှုထမ်း မိသားစုရဲ့ ခံစားခွင့်တွေ ရမှာပေါ့။ ဒါက တခြားလူတွေ အိပ်မက် မက်လောက်တဲ့အထိ လိုချင်ကြတဲ့ အရာတွေပဲနော်”
ယန်ချုံးက ခေါင်းကို ထပ်မံခါရမ်း လိုက်သည်။
“အဘိုးကျိုးရဲ့ စေတနာကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် စိတ်သဘာဝနဲ့ဆို စက်ရုံကပဲ ပိုကိုက်ညီတယ်လို့ ထင်လို့ပါ”
အဘိုးကျိုးမှာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေသည်ကို မြင်တော့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကိုသာ ချလိုက်နိုင်တော့သည်။
“ဟူး... နှမြောစရာပဲ။ တပ်မတော်မှာ မင်းလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူမျိုး တကယ် လိုအပ်တာကွ။ ဒီလိုလုပ်ပါ... မင်းဘာသာ ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် စိတ်ပြောင်းသွားရင် ငါ့ကိုသာ လာပြောလှည့် ငါ သေချာပေါက် ကူလုပ်ပေးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ… ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးကျိုး”
ထိုစဉ် ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ကျိုးရှောင်ပိုင်က ဝင်မပြော၍ မနေနိုင်တော့ဘဲ စကားထောက်လိုက်သည်။
“အဘိုး... အဘိုး မသိသေးလို့ပါ။ အစ်ကိုယန်က ဆေးပညာတင် တော်တာ မဟုတ်ဘူး။ သေနတ်ပစ်လည်း အရမ်း ကျွမ်းကျင်ပုံရတယ်။ သူ နေ့တိုင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်တာ သားကောင်တွေ အများကြီး ရလာတတ်တယ်”
“ဟုတ်လား...”
အဘိုးကျိုးမှာ ပို၍ပင် နှမြောတသ ဖြစ်သွားရလေတော့သည်။
“ကြည့်ရတာ မင်းက တပ်မတော်ထဲမှာပဲ ရှိသင့်တဲ့ သူပဲ။ နှမြောစရာပဲကွာ... နှမြောစရာပဲ”
ယန်ချုံးက ပြုံးလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး ဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်သင့်ပြီ။ မနက်ဖြန်ကျမှ အဘိုးကို ဆက်ပြီး အပ်လာစိုက်ပေးပါ့မယ်”
အဘိုးကျိုးက အလျင်စလို တားဆီးလိုက်ကာ ထမင်းစားပြီးမှ ပြန်ရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း ယန်ချုံးက အိမ်ကလူများ စိတ်ပူနေလိမ့်မည်ဟု အကြောင်းပြကာ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သို့ဖြစ်၍ အဘိုးကျိုးလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ကျိုးရှောင်ပိုင်ကိုသာ သူ၏ ကားဖြင့် လိုက်ပို့ပေးရန် မှာကြားလိုက်ရတော့သည်။
အပြန်လမ်းခရီးတွင် ကျိုးရှောင်ပိုင်က နှမြောတသဟန်ဖြင့် စကားစလာသည်။
“အစ်ကိုယန်... ကျွန်မထင်တာ ရှင် ကျွန်မအဘိုးရဲ့ အကြံပြုချက်ကို သေသေချာချာ စဉ်းစားသင့်တယ်နော်။ ရှင်သာ စစ်ဒေသ ဆေးရုံကို လာလုပ် ဖြစ်မယ်ဆိုရင် ရှင်နဲ့ ရှင့်မိသားစုအတွက် အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ။ နောက်ပိုင်း ရှောင်ကျွမ်း စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီး အနုပညာတပ်ဖွဲ့ဝင် ဘာညာလုပ်မယ် ဆိုရင်လည်း သူ့အတွက် လမ်းစကောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ”
“ကောင်းပါပြီ... ငါ ပြန်ရောက်ရင် သေချာပေါက် ဂရုတစိုက် စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်”
ယန်ချုံးက ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
……………………….
သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မိုးသောက်၍ အမှောင်ပင် ပျိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်၌ ယန်ရှောင်ကျွမ်းက ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ထားနှင့်ပြီး လူသုံးယောက်စလုံး ယန်ချုံး ပြန်အလာကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေကြသည်။ ယန်ပုကွေ့ကလည်း ငွေ ၁၅ ကျပ် လာရောက် ပေးအပ်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကားများစွာကို ဆိုသွားခဲ့သေးသည်။
တစ်ဖက် မျက်နှာချင်းဆိုင် အိမ်ခန်းအတွင်း၌မူ ယီကျုံးဟိုင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်မှ လူများ ဝင်ချည်ထွက်ချည်နှင့် စည်ကားသိုက်မြိုက် နေသည်ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် လှမ်း၍ ကြည့်နေလေသည်။ ထိုစဉ် ယီတာ့မားက အပြင်မှ ဝင်လာပြီး စကားစသည်။
“ချုံးဇီတို့ အိမ်ကတော့ ဒီရက်ပိုင်း တကယ်ကို စည်ကားနေတာပဲ။ ယွီရွှေကလည်း ကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်မပြန်ဘဲ အဲဒီမှာချည်း တစ်နေကုန် အချိန်ဖြုန်းနေတာ။ အဘိုးကြီးယန်ဆိုရင်လည်း တစ်နေကုန် အဲဒီကို သွားနေတာပဲ။ မနက်ဖြန် ကျဲချန် စေ့စပ်ပွဲရှိလို့ အမျိုးသမီးဘက်က မိသားစုတွေ လာကြမယ်တဲ့လေ။ အဲဒါကြောင့် အဘိုးကြီးယန်က သူ့အတွက် တောကြက်နဲ့ တောယုန်လေး ဘာလေး ရအောင် အမဲလိုက်ပေးဖို့ ချုံးဇီကို အကူအညီ တောင်းထားတာတဲ့”
ယီကျုံးဟိုင်က တစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ ယီတာ့မားက ဆက်၍ ပြောပြန်သည်။
“ဒါနဲ့... လူတွေ ပြောနေကြတာ ကြားတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ယန်ကျဲချန် သံမဏိစက်ရုံထဲ ဝင်လုပ်ခွင့်ရတာလည်း ချုံးဇီ ကူညီပေးလို့တဲ့။ အဲဒီကိစ္စက တကယ်ပဲလား။ အဲဒါသာ တကယ်ဆိုရင်တော့ အခု ချုံးဇီရဲ့ အရည်အချင်းက တော်တော် ကြီးမားနေပြီပဲ။ အဘိုးကြီးယန်တို့ မိသားစုကတော့ ချုံးဇီကို သေချာပေါက် ကျေးဇူးတင်နေကြတော့မှာပဲ...”
ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် ယီကျုံးဟိုင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ
“ကျွန်မ ပြောမယ် ရှင်လည်း တကယ့်ကိုပဲ။ အရင်တုန်းက အဘိုးကြီးယန်က ကျွန်မတို့အိမ်က အလုပ်နေရာ ခွဲတမ်းကို လာဝယ်တုန်းက ရှင်သာ ယွမ် ငါးရာနဲ့ ရောင်းလိုက်ရင် ပြီးနေတာကို။ ဒါဆိုရင် အဘိုးကြီးယန်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တာကိုတောင် ရလိုက်ဦးမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့မှာလည်း ကလေးမှ မရှိတာ ဒီအလုပ်ခွဲတမ်း နေရာကို ချန်ထားပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ။ အခုတော့ တွေ့လား... ဒီကျေးဇူးက ချုံးဇီဆီ ရောက်သွားပြီ။ အဘိုးကြီးယန်ကတော့ နောက်ဆို ရှင့်ကို သေချာပေါက် အငြိုးထားတော့မှာပဲ”
ထိုစကားကြားလျှင် ယီကျုံးဟိုင်က ချက်ချင်းဆိုသလို မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
“မိန်းမဆိုတာ ဆံပင်သာ ရှည်တာ ဉာဏ်တိုတယ်။ မင်း ဘာသိလို့လဲ”
ထိုသို့ ဒေါသတကြီး ပြောဆိုကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ ထိုအခါ ယီတာ့မားက အလျင်စလို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“မိုးတောင် ချုပ်နေပြီ… ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ”
ယီကျုံးဟိုင်က လှည့်ပင် မကြည့်တော့ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
“နောက်ဘက် ခြံထဲက အဘွားကြီးကို သွားကြည့်မလို့”