အခန်း ၃၄၁

အခန်း (၃၄၁) သူက မစ္စတာချန်လား

“ဘုရားရေ…”

လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြသည်။

ကူရာကီယု မည်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်ကိုပင် သူတို့ မမြင်လိုက်ရချေ။

"ဆရာ..."

မိကမိယုအာက အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ကူရာကီယုကို ထူပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်

ချန်ဖုန်းကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်က ချန်ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး လေထုက တင်းမာသွားတော့သည်။

"မင်း..."

ကူရာကီယု၏ မျက်နှာက ပြာနှမ်းသွားသည်။

သူသည် ဆာကူရာနိုင်ငံတွင် နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဟွာရှနိုင်ငံသို့ ရောက်ရောက်ချင်း ဤကဲ့သို့ စော်ကားခံလိုက်ရပေ၏။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုသာမက ဆာကူရာနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံးကိုပါ စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်။

"ဟွာရှနိုင်ငံက ယဉ်ကျေးမှုရှိတဲ့ နိုင်ငံလို့ ငါ ကြားဖူးခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရတာတော့ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာပဲ..."

“ဒါက ဧည့်သည်တွေကို မင်းတို့ ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံလား ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ ကြောက်နေကြတာလား…”

“ငါ ဟွာရှနိုင်ငံကို လာပြီး စိန်ခေါ်မှာကို ကြောက်နေတာလား…”

“မင်းတို့တွေ ငါ့ရဲ့ ခြေနင်းခုံ ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်နေတာလား…”

ထိုသို့ပြောရင်း…

သူက ချန်ဖုန်းကို ရုတ်တရက် ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်လေး... ငါ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ခိုင်းလိုက်တာလဲ..."

ချန်ဖုန်းက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်သူက ကျိန်ဆဲကာ ပြောလိုက်၏။ "သောက်ရူး... မင်းက ကြွားချင်နေတယ်ဆိုရင်တောင် ထွက်သွားစမ်း... ငါ့အချိန်တွေကို လာမဖြုန်းနဲ့..."

သူက အရှေ့တွင်ရှိနေသော ကိုယ်ရံတော်ကို ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်

ထိုလူသည် မီတာ ၃၀ ကျော်အထိ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ကူရာကီယု၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားတော့သည်။

ထိုကိုယ်ရံတော်သည် ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် စွမ်းအားရှိသူဖြစ်သော်လည်း ကန်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်ထွက်သွားရသည်လော။

ထွက်ခွာသွားသော ချန်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေပေ၏။

"ဆရာ... ကျွန်မတို့ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မလို့လား..."

မိကမိယုအာက ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဆာကူရာနိုင်ငံတွင် မည်သူက ဆရာ့ကို ဤကဲ့သို့ ပြောရဲမည်နည်း။

ကူရာကီယုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှာနဲ့... ငါတို့က ဒီကို ဂိုစွမ်းရည် သွေးဖို့ လာတာ... တခြားသူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး...အကယ်၍ ငါတို့က ဒီဟွာရှကောင်တွေကို အခြားနေရာမှာ မနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဂိုကစားတဲ့ နေရာမှာတော့ သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်မယ်…”

"ဒါပေမဲ့…”

"ဘာဒါပေမဲ့မှ မရှိဘူး... သွားကြမယ်... သတင်းထောက်တွေ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... ကိစ္စကို ကြီးမသွားစေနဲ့..."

ကူရာကီယုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး မိကမိယုအာနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

---

တစ်ဖက်တွင်တော့...

ကျီရွှယ်အာ၏ မိခင်နေထိုင်ရာ စံအိမ်၌။

မြောင်ရန်သည် သူ၏ လူနာများအားလုံးကို ကြည့်ရှုပြီးစီးသွားပြီးနောက် ဤနေရာသို့ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကတော်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်နေပေ၏။

သူမက ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီးမြောင်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလုံးစာ ရှင်ရဲ့ အချိန်တွေကို ကျွန်မ ဝယ်မယ်... ဈေးသာပြောပါ..."

"ဒါက ဘာသဘောလဲ..."

မြောင်ရန်က သူ၏ ဆေးသေတ္တာကို အောက်ချကာ မေးလိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်ကတော်ရဲ့ အစောက စကားကြောင့်

သူ၏ မျက်မှောင်များမှာတော့ တွန့်ချိုးသွား၏။

ဝမ်ကတော်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီးမြောင်အနေနဲ့ နောက်တစ်လလုံး ကျွန်မသမီးရဲ့ ကုသမှုအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... တခြားလူနာတွေကိုတော့ ရှင် ငြင်းပယ်လိုက်သင့်တယ်... ဝမ်မိသားစုက နစ်နာကြေးတွေကို ဆယ်ဆ ဒါမှမဟုတ် အဆတစ်ရာအထိတောင် ပေးလျော်နိုင်ပါတယ်..."

"တော်တော့... လုံလောက်ပြီ..."

ဝမ်ကျင်းက သူ၏ဇနီးကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ စိတ်မြန်ကိုယ်မြန်ရှိသော သဘာဝအရ သူသာ မတားဆီးပါက ပိုမိုကြီးမားသော ပဋိပက္ခတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထားပေ၏။

ယခုလို တစ်ပါးသူ၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေချိန်တွင် ဆရာဝန်ကြီးမြောင်အား ဤကဲ့သို့ မည်သို့ ပြောဆိုနိုင်မည်နည်း။

"ဆရာဝန်ကြီးမြောင်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... သူက သမီးဖြစ်သူရဲ့ အခြေအနေအတွက် အရမ်းစိုးရိမ်နေလို့ပါ..."

"ရပါတယ်..."

မြောင်ရန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး

တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ခင်ဗျားသမီးရဲ့ ဆေးကုသမှုကို ကူညီပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော်က သဘာဝကျကျ ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့... သခင်မလေးဝမ်ရဲ့ အသက်က အသက်ဖြစ်သလို တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ကလည်း အသက်ပါပဲ... ဝမ်ကတော်... ဒီလိုစကားမျိုးတွေကို နောက်ထပ် မပြောပါနဲ့တော့... ဒီလောကမှာရှိတဲ့ အရာရာတိုင်းကို ငွေနဲ့ ဝယ်လို့မရနိုင်ပါဘူး..."

တစ်ဖက်လူ သဘောကျသည်ဖြစ်စေ၊ မကျသည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ချေ။

မြောင်ရန်က ကုတင်ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်ကာ ကုတင်ပေါ်ရှိ လူနာ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်၏။

ဝမ်ကတော်က မျက်နှာကို ခပ်တင်းတင်းထားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟတော့ချေ။

ကျန်းနန်ပြည်နယ်၏ အချမ်းသာဆုံးသူဌေး၏ ဇနီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းနန်ဒေသရှိ လူတိုင်းက သူမကို လွန်စွာ လေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံကြပေသည်။

သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အထင်သေးမှုကိုမျှ မခံခဲ့ရဖူးသလောက်ပင်။

သို့သော် ကျိုတိုမြို့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ။

ကျန်းနန်၏ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးဟူသော ဘွဲ့နာမည်မှာ တန်ဖိုးမဲ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ အထင်သေးခံရရုံသာမက ယခုအခါ ဆရာဝန်တစ်ဦးကပင် သူမကို မျက်နှာသာမပေးချေ။

သမီးဖြစ်သူ၏ ဖျားနာမှုကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက။

သူမ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေလေပြီ။

မြောင်ရန်က သွေးခုန်နှုန်းကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် စမ်းသပ်လိုက်ပြီး အကြိမ်တိုင်းက ယခင်အကြိမ်ထက် ပိုမိုကြာမြင့်နေပေ၏။

သူ၏ မျက်မှောင်များမှာလည်း ပို၍ပို၍ တွန့်ချိုးလာတော့သည်။

"သူက တကယ်ရော အရည်အချင်းရှိရဲ့လား..." ဝမ်ကတော်က သံသယဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေ၏။

"ဆရာဝန်ကြီးမြောင်က တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးအသင်း ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ဆရာလေ... သူတောင် မကုနိုင်ရင် လောကကြီးမှာ ဘယ်သူမှ ကုနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..." ဝမ်ကျင်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် ဆရာဝန်ကြီးမြောင်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံပါ... ကြားလား..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပါပြီ..." ဝမ်ကတော်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်။

မြောင်ရန်က နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလာ၏။ "လူနာက ဦးနှောက်ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားတာလား..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်ပါတယ်..." ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်။ သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ "လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ကားအက်ဆီးဒင့် ဖြစ်ထားတာပါ... အဲဒီအချိန်တုန်းကတော့ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိခဲ့ပေမဲ့ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားခဲ့တာ... အဲဒီနောက်ပိုင်း သူမအခြေအနေက ပိုဆိုးလာပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကတည်းက ပြန်မနိုးလာတော့တာပါ..."

"ဒါက ဦးနှောက်တစ်ရှူးတွေ ထိခိုက်ပျက်စီးသွားတာကြောင့် ဖြစ်တာပါ... တခြား ဦးနှောက်ပြဿနာတချို့လည်း ပါဝင်နိုင်တယ်..." မြောင်ရန်က လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရောဂါတွေက အချင်းချင်း ဆက်စပ်နေတာကြောင့် လုံးဝပျောက်ကင်းအောင် ကုသဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးနှောက်ဆိုတာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရေးကြီးဆုံးအစိတ်အပိုင်းလေ... ခွဲစိတ်လို့ ရနိုင်ပေမဲ့ စွန့်စားရမှုတွေက အတော်လေး မြင့်မားနေတုန်းပဲ..."

"ဆရာဝန်ကြီးမြောင်... ဆရာ့မှာ ကုသနိုင်မယ့်နည်းလမ်း ရှိပါသလား..."

ဝမ်ကျင်း၏ ခံစားချက်များက ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်သွားတော့သည်။

ပြည်ပသို့ ဆေးကုသရန် သွားရောက်ခဲ့စဉ်ကလည်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များက သူ့ကို ဤအတိုင်းပင် ပြောဆိုခဲ့ကြ၏။

သို့သော် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များသည် တိကျသော ကုသမှုအစီအစဉ်ကို မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ သေချာမှု မရှိသောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက သူ၏သမီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သစ်ပင်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိနိုင်၏။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ မတော်တဆမှုများစွာ ရှိနေသေးပေသည်။

မြောင်ရန်က လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေက အကန့်အသတ်ရှိပါတယ်... သူ့အခြေအနေ ပိုမဆိုးသွားအောင်တော့ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ လူနာ ပြန်နိုးလာဖို့ကတော့ အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်..."

"ဆရာဝန်ကြီးမြောင်... ကျွန်တော့်သမီးကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ စဉ်းစားပေးပါ..." ဝမ်ကျင်းက မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော့်သမီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငွေဘယ်လောက်ကုန်ကုန် ကျွန်တော် သုံးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သမီးလေးမှာတော့ အသက်တစ်ချောင်းပဲ ရှိတာပါ..."

ဝမ်ကတော်လည်း ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ "ဆရာဝန်ကြီးမြောင်... ရှင် လိုချင်တဲ့ အချက်တွေကိုသာ ပြောပါ... ကျွန်မသမီးကို ဘယ်လိုကယ်နိုင်မလဲ... ရှင်က ဟွာရှနိုင်ငံမှာ အကောင်းဆုံး တိုင်းရင်းဆေးဆရာဝန်ကြီးပဲ... ရှင့်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်..."

"ဟူး..." မြောင်ရန်က အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟွာရှနိုင်ငံရဲ့ အကောင်းဆုံး တိုင်းရင်းဆေးဆရာဝန်အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ မစ္စတာချန်ကလွဲပြီး တခြားသူ မရှိလောက်ဘူး... မစ္စတာချန်က ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကုထုံးကို သိတယ်... သူက သခင်မလေးဝမ်ကို နိုးထလာအောင် လုပ်ပေးနိုင်ကောင်း လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

"မစ္စတာချန် ဟုတ်လား..."

ဝမ်ကျင်းနှင့် ဝမ်ကတော်တို့က အချင်းချင်း အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုနာမည်က သူတို့အတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသယောင် ရှိပေ၏။

ဘယ်နေရာမှာ ကြားဖူးခဲ့သလဲဆိုတာကိုတော့ သူတို့ မမှတ်မိနိုင်ကြချေ။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထန်ရွှမ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီးမြောင်... ရှင့်ပြောနေတာက ချန်ဖုန်း ကိုလား..."

"ခင်ဗျားတို့လည်း သူ့ကို သိကြတာလား..." မြောင်ရန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထန်ရွှမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဖုန်းနဲ့ ကျွန်မသမီးက အရင်က အတန်းဖော်တွေလေ... တကယ်တော့ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်ကပဲ ဒီကို ရောက်နေခဲ့တာ..."

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းနှင့် ဝမ်ကတော်တို့ လုံးဝ မှင်သက်သွားကြလေပြီ။

ဤသို့ဖြစ်လာမည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။

ထိုလူငယ်လေးက ဆေးပညာစွမ်းရည်များကို အမှန်တကယ် တတ်ကျွမ်းနေပြီး သူတို့၏ သမီးဖြစ်သူကို အမှန်တကယ်ပင် ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်လော။ သူမ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရပေ၏။

ဝမ်ကတော်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မထန်... ရှင့်မှာ မစ္စတာချန်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်များ ရှိမလား... အဆင်ပြေရင် ကျွန်မကို ပေးလို့ရမလား..."

—