အခန်း ၃၅၄

အခန်း (၃၅၄) ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုတာကို သိသွားခြင်း

ချန်ဖုန်းသည် ဆာကူရာနိုင်ငံတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနေခဲ့ချေ။ သူ အလျင်အမြန် ပြန်သွားရန် လိုအပ်ပေ၏။ ရှန်ကွမ်ယွဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေနိုင်ကြောင်းကို ယခု သူ ခန့်မှန်းမိသွားပြီဖြစ်ရာ သူမကို မဆင်မခြင် အပြုအမူများ လုံးဝ လုပ်ခွင့်မပေးနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ဘေးတွင်ရှိနေသော အဲလစ်ဇဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ကောက်ကျစ်စွာ လှုပ်ရှားသွား၏။

"အဲလစ်ဇဘက်... ငါ အခု ဟွာရှနိုင်ငံကို ပြန်တော့မယ်... မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား..."

"နင် အခု ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလဲ..."

အဲလစ်ဇဘက်က သူ့ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

‘ဒီကောင်က သေချာပေါက် လူကောင်းမဟုတ်ဘူး... ဝိချီကစားတာလေးနဲ့တင် ပြိုင်ဘက်ကို သွေးအန်တဲ့အထိ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်... ပါးနပ်ပြီး ရက်စက်တဲ့ နေရာမှာတော့ စံပြပဲ…’

"ငါ ဘာမှလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်မထားပါဘူး…”

"နင့်ကို ငါ မယုံဘူး... နင့်မျက်လုံးတွေ ခုနက ကောက်ကျစ်နေတာ ငါတွေ့တယ်... ကြည့်စမ်း ကြည့်စမ်း... အခုလည်း ကောက်ကျစ်နေပြန်ပြီ..."

အဲလစ်ဇဘက်သည် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်လေ၏။

"..."

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာ မှုန်မှိုင်းသွားတော့သည်။

‘ငါက အဲဒီလောက်တောင် သိသာနေလို့လား’

"ကောင်းပြီလေ... လောလောဆယ် ငါ ကလေးထိန်း တစ်ယောက် လိုနေတာ... မင်း လုပ်ချင်ရင် လုပ်... မလုပ်ချင်လည်း နေတော့..." ထို့သို့ပြောပြီးနောက်

ချန်ဖုန်းသည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လေဆိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလေ၏။

“...”အဲလစ်ဇဘက်…

‘ဘုရားရေ... ငါက ဧကရီဘုရင်မနော်... နင်က ငါ့ကို ကလေးထိန်း လုပ်ခိုင်းတယ်ပေါ့လေ…’ဟု သူမ တွေးကာ ချန်ဖုန်းကို စိတ်တိုသွားတော့၏။

"အရှင်မ..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မ ရာဇပလ္လင် ပြန်ရဖို့ ကူညီပေးမယ့် ရည်ရွယ်ချက် သူ့ဆီမှာ ရှိပုံမရဘူး... တကယ်လို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ရင်တောင် ကျွန်မတို့ တခြား အကူအညီပေးမယ့်သူတွေကို ရှာလို့ရပါတယ်..."

"တော်တော့..."

အဲလစ်ဇဘက်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်၏။ ချန်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူက တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ငါ စတွေးမိလာပြီ... ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝလာအောင် သူ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ကူညီပေးနိုင်လောက်တယ်..."

"ငါ မရှိတဲ့အချိန်အတွင်း နင်တို့ ဆက်ပြီး ပုန်းအောင်းနေကြ... ပြီးတော့ အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးက သြဇာကြီးတဲ့သူ တချို့ကိုလည်း ငါတို့ဘက် ပါလာအောင် စည်းရုံးထားကြ..."

"ဒါပေမဲ့..."

"ဘာဒါပေမဲ့မှ မရှိဘူး..."

အဲလစ်ဇဘက်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

"တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှိရင် ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်…

သူမသည် ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ကာ ချန်ဖုန်း၏ နောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။

သုံးနာရီကြာ လေယာဉ်စီးပြီးနောက် ချန်ဖုန်းသည် ဟွာရှနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပေ၏။

ထိုအချိန်၌။

လူတိုင်းသည် ဝိချီပြိုင်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးပွဲစဉ်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ဟွာရှကစားသမားက ကူရာကီယုကို လုံးဝ ခြေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ကူရာကီယုမှာ ဆေးရုံပေါ်တွင် လှဲနေရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ထပ်မံ အာရုံစိုက်မနေတော့ချေ။

သူသည် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ လိပ်စာကို မေးမြန်းရန် ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ရလဒ်အနေဖြင့် ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် ရှောင်လန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ၎င်းတို့၏ တည်နေရာကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ လဲ့ယန်၏ ဖုန်းကိုပင် ခေါ်၍မရနိုင်ခဲ့ချေ။

[ ၂၀၂၀ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁၅ ရက်နေ့တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ နှစ်သက်သော အမျိုးသားကို ပိုးပန်းရာ၌ သူ၏ဖုန်းကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ တကယ်ကြီး ထည့်ထားခဲ့သည်…]

စနစ်ပေါ်တွင် ဗီဒီယိုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

ချန်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

‘ချီးပဲ... အဲဒါ ရှောင်လန်နဲ့ လဲ့ယန် မဟုတ်ဘူးလား…’

ဗီဒီယိုထဲရှိ မြင်ကွင်းမှာ ရှောင်လန်က လဲ့ယန်၏ ဖုန်းကိုယူကာ သူမ၏ ရင်သားနှစ်ခုကြားထဲသို့ ထည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် ဖုန်းက တစ်ပတ်လုံးလုံး ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းကို ဖြတ်ဆက်ထားပုံရသည်။ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွား၏။

နောက်ထပ် မြင်ကွင်းတစ်ခုတွင် ရှောင်လန်သည် လေဟာပြင် လသာဆောင်တစ်ခု၌ ထိုင်ကာ နေပူဆာလှုံရင်း လဲ့ယန်နှင့် လက်မောင်းချင်း ချိတ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန် သာယာပျော်ရွှင်နေပုံရလေ၏။

ချန်ဖုန်း လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့တော့သည်။

‘ရှောင်လန်က လဲ့ယန်ကို လိုက်နေတာလား... အဲဒီသစ်တုံးကြီး လဲ့ယန်က ရည်းစားရနေပြီပေါ့လေ... ဆယ်ရက်လေးပဲ ရှိသေးတာကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်သွားကြတာလဲ... သူတို့ တွဲနေကြပြီလား…’

တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ချန်ဖုန်းသည် ဗီဒီယိုကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ထို့နောက် မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးထံသို့ မိတ္တူတစ်ခု ပို့ပေးလိုက်သည်။

ဗီဒီယိုထဲရှိ ပုံရိပ်များအပေါ် အခြေခံ၍ ၎င်းတို့၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေပေးရန် တစ်ဖက်လူအား တောင်းဆိုလိုက်ပေ၏။

မကြာမီမှာပင် မျက်နှာတစ်ထောင်မြေခွေးက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ပို့လာခဲ့သည်။

“ကျန်းနန်ပြည်နယ်ထဲက စံအိမ်တစ်ခုမှာတဲ့လား…”

"ကျန်းနန်..."

ချန်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

“ငါ့ညီမ ချန်ဟွေ ကလည်း နောက်တစ်ပတ်လောက်နေရင် ကျန်းနန်မှာရှိတဲ့ တက္ကသိုလ်တစ်ခုကို ကျောင်းအပ်ဖို့ သွားရမှာပဲ... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ…”

သူသည် အနောက်ဘက်ရှိ မှုန်ကုပ်နေသော အဲလစ်ဇဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှောင်ပိုင်လေး... ငါတို့ ကျန်းနန်ကို အလည်သွားကြရအောင်..."

"ရှောင်ပိုင်လေး ဟုတ်လား..."

အဲလစ်ဇဘက်သည် စီစီမြည်သံ ထွက်လာသည်အထိ သွားကို ကြိတ်လိုက်လေတော့၏။

သူမ မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေစေကာမူ တောက်ခေါက်ရင်း နောက်မှ လိုက်သွားရန်သာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ယွင်ထင်တို့ထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ သူ ဘေးကင်းကြောင်း အသိပေးလိုက်၏။ ဤအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ယခုအခါ အလွန် အလုပ်များနေကြပေသည်။ တစ်ဦးက ထျန်ဖုန်းလုပ်ငန်းစု၏ စီးပွားရေးကို တိုးချဲ့နေပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ကျိုတိုတွင် ကုမ္ပဏီရုံးချုပ် တည်ဆောက်ရေးကို ကြီးကြပ်နေလေသည်။

အချိန်အကြာကြီး အသုံးမပြုရသေးသော ချန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အသုံးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ရှိရာသို့ သူ သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"မစ္စတာချန်... ခင်ဗျား ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

ကျန်းနန်တွင် အချမ်းသာဆုံးသူဌေးဖြစ်သော ဝမ်ကျင်းသည် ချန်ဖုန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ဖုန်း ဆာကူရာနိုင်ငံသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း သူ သိရှိသွားချိန်တွင် ဆာကူရာနိုင်ငံအထိ လိုက်သွားရန် လူများပင် စေလွှတ်ခဲ့သေး၏။ သို့သော် သူ လွှတ်လိုက်သောသူများ ချန်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ချန်ဖုန်းက အခြားသူတစ်ဦးနှင့် ဝိချီယှဉ်ပြိုင်နေသဖြင့် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်လိုခဲ့ကြချေ။

လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း

ချန်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကျင်းကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ကြခြင်းပင်။

"မစ္စတာချန်... ကျွန်တော့်သမီးရဲ့ ရောဂါကို ကုသပေးဖို့ ခင်ဗျား ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဆေးကုသစရိတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် နစ်နာအောင် မလုပ်ပါဘူး..."

ဆရာဝန်ကြီး မြောင်ရန်က အရင်က သူ၏သမီးကို အပ်စိုက်ကုသပေးခဲ့ဖူးပေသည်။ သို့သော် ၎င်းက ရောဂါလက္ခဏာများကိုသာ သက်သာစေနိုင်ပြီး သူမ ဘယ်သောအခါမှ နိုးထလာမည် မဟုတ်ချေ။

ချန်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်က ဘာသိလို့လဲ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားသမီးကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ထိခိုက်အောင် လုပ်မိရင် ဝမ်ကတော်က ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား... သူဌေးဝမ်... ခင်ဗျားအနေနဲ့ ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို ရှာတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်နော်..."

"မစ္စတာချန်..."

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ကျန်းနန်ပြည်နယ်တွင် အချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဖြစ်လေ၏။

‘မင်းကို အကူအညီတောင်းဖို့ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချခဲ့တာတောင် မင်းက ဒီလောက် မောက်မာနေတုန်းပဲလား…’ဟု သူ တွေးလိုက်၏။

သူ့အပေါ် ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းသောသူမျိုးကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကတော်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။

"အဲဒါက ဘာသဘောလဲ... နင့်လို အသုံးမကျတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ဘာတွေများ အဲဒီလောက် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေလို့လဲ..."

"အကုန်လုံးက ပိုက်ဆံကြောင့်ပဲ မဟုတ်လား... နင်ဈေးကိုသာ ပြောလိုက်စမ်းပါ... ငါ့သမီးကို ကယ်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ..."

"ကျန်းနန်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဖြစ်နေတာက အဲဒီလောက်တောင် အရေးပါလို့လား..."

ချန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချန်ဖုန်းသည် ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ် ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားကြလေ၏။ သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော အဲလစ်ဇဘက်သည်လည်း ဝမ်ကျင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

‘ကျန်းနန်ပြည်နယ်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးဆိုတာ ဘယ်သူလဲ... ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးမှာ ပိုက်ဆံက ဘယ်လောက်တောင် ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ…’

သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လိုက်သွားတော့၏။

"နင်..."

သူမ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ဝမ်ကတော်မှာ အဆုတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်လူက ကျန်းနန်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးကို တကယ်ကြီး အထင်သေးနေတာလား…

"တော်တော့... သူတို့ ထွက်သွားကြပြီ..."

ဝမ်ကျင်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကပင် ချန်ဖုန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်သည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

သူသည် ဘေးရှိ ဇနီးဖြစ်သူအား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အခုကစပြီး မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်... ကျိုတိုက ကျန်းနန်လို မဟုတ်ဘူး... မင်းက ဘယ်သူနဲ့မဆို ပြဿနာ သွားရှာလို့ မရဘူးကွ..."

"သူ့မှာ ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

ဝမ်ကတော်က အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။

ဝမ်ကျင်းက မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရင်ဆုံး မစ္စတာချန် ဘယ်ကိုသွားနေလဲဆိုတာ စုံစမ်းလိုက်... သူ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ငါတို့သမီးရဲ့ ရောဂါကို ကုသနိုင်မှာ... တခြားဘယ်သူမှ မကုသနိုင်ဘူး... မင်းရဲ့ ဒီဒေါသတွေကို တကယ် ပြင်ဖို့ လိုနေပြီ..."

…

"သူဌေး... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မကို သတိရသွားပြီပေါ့..."

ချန်ဖုန်း သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် မှီထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လေယာဉ်မယ် လီရွှယ်အာသည် သူ့ကို နှိပ်နယ်ပေးရန် အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့လေ၏။

သူမက သူဌေးဖြစ်သူကို မတွေ့ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူဌေးက ဤကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ကို ဝယ်ယူပြီးကတည်းက အလွန် ရှားရှားပါးပါးသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဒီတစ်ခါတော့ သူဌေးနဲ့အတူ နာရီအနည်းငယ်လောက် အတူတူ ဖြတ်သန်းရမယ်လို့ သူမ တွေးထားလိုက်သည်။

‘တကယ်လို့ သူဌေးသာ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် သူမတို့ မတူညီတဲ့ နည်းလမ်းလေးတွေ စမ်းကြည့်လို့ ရသေးတယ်လေ…’

သို့သော် လီရွှယ်အာသည် အဲလစ်ဇဘက် လျှောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ထပ်မံ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။

‘ဘယ်လောက်တောင် လှပတဲ့ နိုင်ငံခြားသူလေးလဲ... ဘာလို့ သူဌေးရဲ့ အနားမှာ အမြဲတမ်း လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေရတာလဲ…’

---