အခန်း ၃၅၈

အခန်း (၃၅၈) တောင်းပန်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း

"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ရိုက်တယ်ပေါ့လေ..."

ဝမ်ကတော်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး။

ဝမ်ကျင်းသည် သူမကို ဘယ်သောအခါမှ မရိုက်ရဲခဲ့ချေ။ သူမ မည်မျှပင် အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံပါစေ သူက မျက်ကွယ်ပြုထားပြီး အလွန်ဆုံး သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့ပေ၏။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ကော…

‘ရှင်က ကျွန်မကို တကယ်ကြီး ရိုက်တယ်ပေါ့လေ…’

ဝမ်ကတော် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

လွှမ်းမိုးနေသော နာကြည်းမှုနှင့် ဒေါသခံစားချက်များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သူမက မိန်းမကြမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူကာ ဝမ်ကျင်း၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ပြီး ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ဝမ်ကျင်း... ရှင်... ကျွန်မက ရှင့်မိန်းမလေ"

"သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို တကယ်ကြီး ရိုက်ရက်တယ်ပေါ့လေ... ကျွန်မကို ရှင့်မိန်းမအဖြစ် ဂရုစိုက်သေးရဲ့လား... ကျွန်မနဲ့ အတူတူ နေချင်သေးရဲ့လား... ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒီနေ့ ရှင် ကျွန်မကို ရှင်းပြရမယ်... မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး"

"တော်တော့"

ဝမ်ကျင်းက သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရိုက်လိုက်၏။

ဖြန်းး…

လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ဇနီးကို ဘယ်သောအခါမှ မရိုက်တတ်ကြောင်း ကျန်းနန်ရှိ လူတိုင်း သိကြသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ ချွင်းချက် ပြုလုပ်ခဲ့လေပြီ။

"ချီးပဲ... အဲဒီလူက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနေတာလဲ... ကျန်းနန်အချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဝမ်ကျင်း တောင် နောက်ဆုတ်သွားတယ်"

"ဟုတ်တယ်... ကျန်းနန်ဒေသတစ်ခုလုံးမှာ ဝမ်ကျင်းကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူက အရမ်းနည်းပါးပုံရတယ်"

"ငါတို့ သွားပြီး စကားမပြောမိတာ ကံကောင်းတယ်... အဲဒီလူတွေက သေချာပေါက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

"..."

လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများကို ကြားရချိန်တွင်။

ဝမ်ကျင်းက ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လူများမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားကြသဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြလေ၏။

ဤအတင်းအဖျင်းများကို ဆွေးနွေးရန် ၎င်းတို့ တကယ်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူကို စိတ်ဆိုးစေပါက ၎င်းတို့ လက်စားချေခံရနိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းမခါဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူ၏ ဇနီးကို အလိုလိုက်လွန်းခဲ့ကြောင်း ယခု သူ သဘောပေါက်သွားလေပြီ။ သူမက သာမန်လူများကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ယခုကိစ္စက အခြားတစ်ပိုင်း ဖြစ်ပေ၏။

‘ဒါပေမဲ့ ငါ့ရှေ့က ဒီလူကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် စော်ကားရဲမှာလဲ...

မင်း သေချင်နေတာလား...

ငါ့ကို ဆွဲမသွင်းပါနဲ့ကွာ…’ဟု သူတွေးတောလိုက်သည်။

"ဝူရှားကတော်... တခြားအချိန်တွေမှာ မင်း ဒေါသထွက်တာက ကိစ္စမရှိပေမဲ့ အခုချိန်က မင်း ဒေါသထွက်ပြရမယ့် အချိန်လား... မစ္စတာချန်က မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတယ်... ငါတောင် သူ့ကို မစော်ကားရဲဘူး"

"မင်း ရူးနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် မြည်းကန်ခံထားရတာလား... မစ္စတာချန်ကို မင်း တကယ်ပဲ လက်ပါလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"

ဝမ်ကျင်းသည် စကားပြောလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်ပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အချိန်မီ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကိစ္စများ တကယ်ပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားနိုင်လေ၏။

"သူက မြင့်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိတယ် ဟုတ်လား"

ဝူရှားကတော်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အရိပ်အမြွက်များကို နားမထောင်နိုင်ခဲ့ချေ

"သူ့မှာ အသုံးမကျတဲ့ ကုမ္ပဏီ နည်းနည်းပဲ ရှိတာလေ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မလောက် ဂုဏ်သတင်း ကြီးနိုင်မှာလဲ... သူ့အတွက်နဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို ရိုက်တယ်ပေါ့... ရှင့်ဦးနှောက်ထဲမှာ ခွေးချေးတွေ ပြည့်နေတာလား... ရှင့်ကို မပြောဘဲ သူ့ဆီ ကျွန်မ လာခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ကျွန်မတို့ သမီးလေးအတွက်ပဲလေ... ရှင်က သမီးလေးကို မကယ်ချင်ဘူးလို့ပဲ ကျွန်မ ထင်တယ်"

"မင်း..."

ဝမ်ကျင်းက သူ၏ ဇနီးအား မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ဆက်ပြောနေလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူးဆိုတာ သူ သိသွားတော့သည်။

သူက ချန်ဖုန်းထံသို့ အလျင်အမြန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မစ္စတာချန်... စောစောက ကျွန်တော်တို့ ရိုင်းစိုင်းမိသွားတယ်... ခင်ဗျား စိတ်ထဲမထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေက ကျွန်တော့် မိန်းမရဲ့ အမှားပါပဲ... အိမ်ရောက်ရင် သူ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဆုံးမပေးပါ့မယ်"

ချန်ဖုန်းက မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ဝမ်ကျင်း၏ ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ အမှတ်အသားကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးဖြစ်ရပေမည်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက

ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့ပြီး သတိထားနေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ အနောက်တွင် ပုန်းနေသော ချန်ဟွေက ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပေသည်။

သူမ၏ရှေ့ရှိ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ကျန်းနန်တွင် အချမ်းသာဆုံးသူဌေးဖြစ်ကြောင်း လူအုပ်ကြီး၏ စကားများမှတစ်ဆင့် သူမ ယခုလေးတင် သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

‘အချမ်းသာဆုံးသူဌေးဆိုတာ အရမ်း အစွမ်းထက်ရမယ် မဟုတ်ဘူးလား...

ငါ့အစ်ကိုရှေ့မှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ…’

‘ဒါဆိုရင်...

ငါ့အစ်ကိုက ကျန်းနန်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေလို့များလား…’

‘အဲဒါဆိုရင်...

အခုကစပြီး ကျောင်းမှာ ငါ လုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်လို့ ရပြီပေါ့…’

‘ဝိုး...

အဲဒါဆို ငါက ဘော့စ် ဖြစ်လာနိုင်ပြီပေါ့…’

‘တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ…

ထိုအချိန်၌

ဝမ်ကျင်းသည် ဝူရှားကတော်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဝူရှားကတော်... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းရဲ့ ခေါင်းမာမှုကြောင့် မင်း ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြဿနာရှာခဲ့တယ်"

"အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ငါ ဘာမှမပြောတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မစ္စတာချန်ကို မင်း သေချာပေါက် တောင်းပန်ရမယ်"

"ဘာ"

ဝူရှားကတော်၏ အသံ ရုတ်တရက် ပိုမိုကျယ်လောင်သွားခဲ့၏။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ အဘိဓာန်မှာ တောင်းပန်တယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံး မရှိဘူး"

အကယ်၍ ယနေ့ သူမ တကယ် တောင်းပန်လိုက်မည်ဆိုပါက ထိုသတင်းသည် ကျန်းနန်ဒေသ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားဖွယ်ရှိပြီး အနာဂတ်တွင် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးများနှင့် သူမ မည်သို့ အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်နိုင်တော့မည်နည်း။

သူမနောက်ကွယ်တွင် လူတိုင်းက သူမကို လှောင်ပြောင်ကြမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေပေ၏။

ချန်ဖုန်းက သူမကို ဂရုမစိုက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူဌေးဝမ်... ဒါကို မေ့ထားလိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်... ဝမ်ကတော်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းတာက ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရတာထက်တောင် ပိုခက်ဦးမယ်"

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူသည် သူ၏ဇနီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်း မတောင်းပန်ဘူးဆိုရင် အခုချက်ချင်း ကွာရှင်းကြမယ်... မင်းကို ငါ့မိန်းမအဖြစ် ဆက်မထားနိုင်တော့ဘူး"

"ကွာရှင်းမယ်..."

ဝူရှားကတော်သည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူမ ခံစားစံစားခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးသည် အချမ်းသာဆုံးသူဌေး၏ ဇနီးဆိုသော သူမ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

အခြားသူများက ငွေရှာရန် နေ့စဉ် အလုပ်သွားလုပ်ရပေသည်။

သူမက နေ့စဉ် မွန်းတည့်ချိန်အထိ အိပ်ပြီး အစာစားကာ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အလှအပပြုပြင်ရေးအတွက် သွားရောက်ပြီးနောက် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးများကို ကြွားလုံးထုတ်လေ့ ရှိသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဝမ်ကျင်းနှင့်သာ ကွာရှင်းလိုက်ပါက

သူမ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးရပေတော့မည်။

ဤအခိုက်အတန့်။

ဝူရှားကတော် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားတော့၏။

"ကောင်းပြီလေ... ဝမ်ကျင်း... ရှင် ခွေးကောင်... ရှင် ကွာရှင်းချင်နေတာ ကြာပြီလို့ လောင်းရဲတယ်... ဒီနေ့ ဒါကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအနေနဲ့ သုံးပြီး ပြောလိုက်တာ မဟုတ်လား"

"ရှင် တောက်တီးတောက်တဲ့ ကောင်... ရှင့်မှာ နောက်မယား ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်... ရှင်တို့ ယောကျ်ားတွေ အကုန်လုံးက အမှိုက်တွေချည်းပဲ... အခု ရှင် ပိုက်ဆံရှိလာတော့ ကျွန်မကို အိုပြီလို့ ထင်ပြီး စွန့်ပစ်ချင်နေတာ မဟုတ်လား... ကျွန်မ သဘောမတူဘူး... ကွာကို မကွာရှင်းပေးနိုင်ဘူး"

"မင်း..."

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း မှုန်မှိုင်းနေခဲ့ပေ၏။

သူက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား... မစ္စတာချန်ကို တောင်းပန်မလား... ဒါမှမဟုတ် အခုကစပြီး ဝမ်မိသားစုကနေ ထွက်သွားမလား... မင်းကို ကွာရှင်းအောင်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ရာလောက် ငါ့မှာ ရှိတယ်"

"ဝမ်ကျင်း... ရှင် အရမ်း ရက်စက်တာပဲ..."

ဝူရှားကတော်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အထက်တန်းလွှာတွင် နေထိုင်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ သူမ၏ ခင်ပွန်းပြောသော စကားများမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။

တကယ်လို့ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် သူမ ဘာတစ်ခုမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဤအခိုက်အတန့်။

သူမ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုသည် ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားတော့၏။

ထို့နောက် သူမသည် ချန်ဖုန်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ သွားကိုကြိတ်ပြီး တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

၎င်းမှာ တောင်းပန်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

သို့သော် သူမ ထုတ်ပြောလိုက်သော စကားလုံးများမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆနေပုံရလေ၏။

ချန်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ငါ မကြားလိုက်ဘူး"

"နင်..."

ဝူရှားကတော်က သွားကို ထပ်ကြိတ်လိုက်ပြန်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာချန်"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ လေသံ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားပေသည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျင်းက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မစ္စတာချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျား နှလုံးမသွင်းပါနဲ့... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ရိုးသားစွာနဲ့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားသာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုဈေးပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

ထိုအချိန်၌ သူ၏နောက်တွင် ရှိနေသော ရှန်ကွမ်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ချန်ဖုန်း... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သခင်မလေးဝမ်နဲ့ ငါ တွေ့ဖူးတယ်... တကယ်လို့ နင် ကုသပေးနိုင်ရင် သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်ပါ"

"သူဌေးဝမ်... လမ်းပြပါ"

ချန်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်တော့ချေ။

ဝူရှားကတော်၏ သဘောထားကို သူ ရိုးရှင်းစွာပင် မကျေနပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခု သူမ ပညာရသွားပြီဖြစ်ရာ...

သူမကို ဆက်လက်ပစ်မှတ်ထားနေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

‘ပြီးတော့...ငါ့ညီမဝမ်းကွဲ ချန်ဟွေက အနာဂတ်မှာ ကျန်းနန်မှာ ကျောင်းတက်ရမှာဆိုတော့ ဝမ်မိသားစုက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်လောက်တယ်…’ဟု တွေးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ"

ဝမ်ကျင်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပေ၏။

သူက ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူကို သူ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သေချာ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် အလျင်အမြန် လမ်းပြလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် မစ္စတာချန်ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို သူ လက်လွတ်မခံနိုင်ချေ။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများက လိုက်မသွားခဲ့ကြပေ။

သူမက ချန်ဟွေနှင့်အတူ ဆက်လက်၍ ဈေးဝယ်နေခဲ့ပြီး အဲလစ်ဇဘက်မှာမူ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်သွားလေ၏။

—