အခန်း ၂၀၃

အခန်း ၂၀၃

ဟန်မြစ်သည် ဧရိယာ စတုရန်းကီလိုမီတာ ၂၀၀၀၀၀ ကျယ်ဝန်းပြီး အလျား ကီလိုမီတာ ၉၀၀ ကျော် ရှည်လျားသည့် ဧရာမမြစ်ကြီးတစ်စင်း ဖြစ်သည်။ ရေနည်းငါးပါးရှိသည့် ခြောက်သွေ့ရာသီတွင်ပင် ၎င်း၏အကျယ်မှာ မီတာ ၁၀၀ နီးပါး ရှိပေသည်။

ဟန်မြစ်သည် ကန်မြို့၏ အလယ်တည့်တည့်မှ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားပြီး မြို့တစ်ခုလုံးကို မြောက်ဘက်ခြမ်းနှင့် တောင်ဘက်ခြမ်းဟူ၍ ပိုင်းခြားထားသည်။

ကျန်းဟန်သည် လက်ရှိတွင် တောင်ဘက်ကမ်းခြေ၌ ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်း၏အနီးအနားတွင် ကျန်းနန် အမှတ် ၁၊ အမှတ် ၂ အထက်တန်းကျောင်းများနှင့် ဟော့ဟွာယောင် အထက်တန်းကျောင်းတို့ တည်ရှိသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြန်လည်နိုးထလာပြီးနောက် ဤမြစ်ကြီးမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များလာခဲ့လေသည်။ ယခုအချိန်အထိပင် ဧရာမ ရေနေသားရဲကြီးများမှာ ဤနေရာမှ မကြာခဏ ဖြတ်သန်းသွားတတ်ကြပြီး အနည်းငယ် ပေါ့ဆလိုက်ရုံဖြင့် ကြီးမားသော မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားသွားနိုင်သည်။

ယခင်က မြစ်ကမ်းပါးများကို ပိတ်ဆို့တားဆီးထားပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားမြစ်ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။ နှစ်များစွာ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူသားများ ပိုမိုသန်မာလာပြီး မြစ်တစ်ခုလုံးကိုလည်း မကြာခဏ ရှင်းလင်းရေးလုပ်ဆောင်ပေးသဖြင့် အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ရေနေသားရဲများ ဥဥသည့်ရာသီ မဟုတ်သရွေ့ သာမန်လူသားများပင် မြစ်ကမ်းဘေးသို့ လာရောက်အပန်းဖြေ ဆော့ကစားနိုင်ကြသည်။

စားပြီးသောက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ငါးမျှားရန် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်၏။ လီဇီဝေနှင့် အခြားသူများမှာ ပျော်စရာအဖြစ် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော်လည်း အစပိုင်းတွင်မူ သူတို့သည် ငါးမျှားတံကို မည်သို့ပစ်ရမည်ကိုပင် မသိရှိကြချေ။

“ငါးမျှားရတာ အဂမ်းပျင်းစရာကောင်းတာပဲ။ ရေပေါ်ဗော်ကွက်ကို စောင့်ကြည့်နေစရာတောင်မလိုဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ တစ်ချက်လှည်းကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ငါးက ငါးစာကို ကိုက်နေပြီလားဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ ငါဆိုရင် အဲဒီလိုနည်းနဲ့ အများကြီး ရထားပြီးပြီ။”

လျိုဝမ်ဝမ်က ခေတ္တမျှ ဆော့ကစားပြီးနောက် ငါးမျှားတံကို လှည့်ပတ်ဆော့ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အခုခေတ် ငါးတွေက တော်တော်လေး ကြမ်းကြတာဆိုတော့ ဖမ်းရတာ သိပ်မခက်ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းနည်းပါတဲ့ ငါးစာကို သုံးရင် ပိုလွယ်တယ်။”

လီဇီဝေသည်လည်း ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရပြီး ကျန်းဟန်က မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်စွာ ငါးမျှားနေရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဟွမ်ထောင်းနှင့် ဟွေ့ရှင်းတို့လည်း နားမလည်ကြပေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် ဂျင် ၁၀၀ အောက်ရှိသော ငါးများကို ဖမ်းရသည်မှာ မခက်ခဲသော်လည်း ငါးမျှားချိတ် မိသွားပြီးနောက် ထိုငါးက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်ကိုတော့ ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

လူအများစုမှာ ဂျင် ရာဂဏန်းရှိသော လက်ရွေးစင်အဆင့် ဧရာမငါးကြီးများကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ငါးမျှားထွက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့မသိသည်မှာ ကျန်းဟန်သည် သူ၏ယခင်ဘဝတုန်းက တစ်နေကုန်ထိုင်ပြီး ငါးတစ်ကောင်မျှ မရတတ်သည့် စလောင်းဖုန်း တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ကာ ဆယ်ကြိမ်မျှားလျှင် ကိုးကြိမ်ခန့် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ရလေ့ရှိကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငါးကို လုံးဝ မဖမ်းမိခဲ့ဖူးပေ။

ထိုစဉ်က ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ငါးသယံဇာတများမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး သူသည် သာမန်ငါးအသေးလေးများကိုသာ ဖမ်းမိခဲ့ဖူးသည်။ ယခုကဲ့သို့ ငါးများကို အရူးအမူး ဖမ်းမိနေသည့် ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်စေပေသည်။

သူသည် စစ်ဆေးရန် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မသုံးခဲ့ဘဲ သူ၏ ငါးမျှားစွမ်းရည် သက်သက်ကိုသာ အားကိုးလျက် ရေပေါ်ဗော်ကွက်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဗွမ်းကနဲ ရေဖွန်းသံအချို့နှင့်အတူ အခြားငါးတစ်ကောင်မှာ ရေပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။ ယခုတစ်ကြိမ် ရလာသည်မှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ပျံသန်းဆေဘာငါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ထိုငါးသည် အလျား ၂၀ စင်တီမီတာခန့် ရှိပြီး ရေပေါ်သို့ ပျံတက်လာသည်နှင့် ကျန်းဟန်ကို ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားသည့်အနေဖြင့် ၎င်း၏အမြီးဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ရိုက်ခတ်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“ဒီကောင်စုတ်လေး....”

ကျန်းဟန်မှာ လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ဘဲ ကာကွယ်ရေးလက်အိတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆေဘာငါးကို ချိတ်မှ ဖြုတ်လိုက်သည်။ ထိုငါး၏ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဓားတစ်လက်နှင့်တူရာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

သူသည် စောစောကလည်း ဓားငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့သေးသည်။ ဤငါးနှစ်မျိုးစလုံးသည် ကြီးပြင်းလာပါက ဆေဘာချီနှင့် ဓားချီလှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြပြီး အရောင်အမျိုးမျိုးပင် ကွဲပြားကြသေးသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ငါးများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းဟန် ဖမ်းမိသောငါးမှာ အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး အလွန်လှပသဖြင့် သူသည် ပြန်ယူသွားကာ မွေးမြူရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

“မင်းတို့တွေ အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ကြပါ။ ငါကတော့ ငါးမျှားရတာ အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။”

ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။ ဟန်မြစ်ထဲတွင် ငါးများစွာ ရှိနေရုံသာမက ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ သူတစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးသည့် အရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆေဘာငါးနှင့် ဓားငါးတို့မှာ ၎င်းတို့အနက် နှစ်မျိုးမျှသာ ရှိသေးပြီး အခြားအမျိုးအစားများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

“ရပါတယ်။ မင်းဘာသာ ဆော့နေလိုက်ပါ။ ငါတို့လည်း အနီးနားမှာ ဆော့နေမယ်။ မီးနတ်ဘုရားခွေးက ဒီဓားငါးတွေကို ကင်စားဖို့အတွက် အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်။”

လီဇီဝေက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် မီးနတ်ဘုရားခွေးကို ခေါ်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေစေပြီး သန့်စင်ပြီးသား ဆေဘာငါးကို ကင်ရန်အတွက် မီးတောက်ဝိညာဉ် အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်လိုက်သည်။

“ဝု ဝု ဝု...”

မီးနတ်ဘုရားခွေးသည် လျှာလေးထုတ်ပြပြီး သူလည်း စားချင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်၏။

မီးတောက်ဝိညာဉ်တွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြင့်မားသော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မရှိပေ။ မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် တောရိုင်းထဲတွင် သေဆုံးသွားရခြင်းက ပို၍ကောင်းဦးမည်ဟု သေချာပေါက် ပြောဆိုပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ မြင့်မြတ်သော မီးတောက်ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ငါးကင်ရန်အတွက် အသုံးချခံနေရချေသည်။

သူတို့က ဘယ်သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာလဲ။

“ဟုတ်တယ်... ငါတို့ ဆေဘာငါးကို တန်းပြီး ကင်စားလို့ရသလို အမြီးနီငါးကိုလည်း ကင်စားလို့ရတယ်။ အနံ့လေးကလည်း အင်း...မွှေးနေတာပဲ။”

လျိုဝမ်ဝမ်နှင့် အခြားသူများသည် ငါးမျှားရခြင်းကို စိတ်မဝင်စားကြသော်လည်း ကွင်းပြင်ပန်းခြံ၌ ပျော်ပွဲစားထွက်ရခြင်းကိုမူ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိနေကြသည်။

“ငါတော့ ဆီမြုပ်အောင် ကြော်ထားတဲ့ ငါးလေးတွေက အရသာအရှိဆုံးပဲဆိုတာ သိသွားပြီ။”

ဟွမ်ထောင်းသည် ဆီပုံးတစ်ပုံးကို ဝယ်ယူပြီးသားဖြစ်ကာ ငါးအသေးလေးများကို ဆီပူပူတွင် မြုပ်နေအောင် ကြော်နေ၏။ ဇီယာမှုန့်လေးသာ ဖြူးပေးလိုက်ပါက ၎င်း၏အရသာကို မည်သည့်အရာကမျှ ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းဟန်လည်း အနည်းငယ် အားကျစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီးစွမ်းအင် သားရဲတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ၎င်းက သူ့အား ဟုတ်ဟုတ်၏ အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးချင်စိတ်ကို ပိုမိုပြင်းပြလာစေခဲ့သည်။

အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးနောက် ဟုတ်ဟုတ်သည်လည်း မီးစွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိများကို ပိုင်ဆိုင်လာမည်ဖြစ်ရာ ထိုအခါကျမှသာ သူသည်လည်း ယခုသူတို့ကဲ့သို့ အေးဆေးသက်သာစွာ နေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုပြီးနောက် ဟုတ်ဟုတ် ပြောင်းလဲသွားမည့် အနက်ရောင်မီးလျှံနက်သည် ယမ်းမှုန့်ဘဲနှင့် ဆင်တူသော စွမ်းရည်သက်ရောက်မှုများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားရာ ၎င်းက သူ့ကို ပိုမိုတောင့်တလာစေသည်။

သူတို့သည် ထိုနေရာ၌ မွန်းလွဲ ၃ နာရီအထိ ဆော့ကစားခဲ့ကြပြီးမှ ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြစ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ယှဉ်ပြိုင်မည့် လျိုလင်မြို့နယ်နှင့် ဇီယဲ့မြို့နယ်တို့၏ ပွဲစဉ်ကို ကြည့်ရှုရန် ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အနက် အနိုင်ရရှိသည့်အသင်းမှာ မနက်ဖြန်တွင် ကျန်းဟန်တို့အသင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျန်းဟန် ရှိနေသရွေ့ ပြိုင်ဘက်က မည်သူဖြစ်ပါစေ ၎င်းတို့၌ အရှင်သခင်အဆင့်သားရဲ မရှိသရွေ့ အရေးမကြီးချေ။ သို့သော်လည်း ပွဲကိုတော့ ကြည့်ရှုရန် လိုအပ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့နှင့် သက်တူရွယ်တူများ၏ အဆင့်အတန်းကို နားလည်အောင် လုပ်ဆောင်ရာ၌ အကျိုးရှိစေပြီး ရှားရှားပါးပါး လေ့လာသင်ယူနိုင်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လျိုလင်မြို့နယ်နှင့် ဇီယဲ့မြို့နယ်တို့မှ အသင်းများမှာ အလွန်အမင်း အင်အားမကြီးမားကြချေ။ အသင်းတစ်သင်းချင်းစီတွင် ခေါင်းဆောင်အဆင့် သားရဲပိုင်ဆိုင်ထားသူ အဖွဲ့ဝင် သုံးဦးစီသာ ရှိကြသည်။

အဖွဲ့ဝင်တိုင်းတွင် ခေါင်းဆောင်အဆင့် သားရဲကိုယ်စီရှိကြသည့် ဟုန်ယဲ့မြို့နယ်ကဲ့သို့သော မြို့နယ်မျိုးမှာ လုံးဝမရှိသလောက် ရှားပါးလှပြီး အများစုမှာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် သားရဲရှိသူ နှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးခန့်သာ ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဟုန်ယဲ့မြို့နယ်သည် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးရန် ရည်မှန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်မှာတင် အနိုင်ရရန် အလားအလာအရှိဆုံးအသင်းကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည့် ကျန်းဟန်ကဲ့သို့သော လူထူးလူဆန်းတစ်ယောက်နှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

၎င်းမှာ မူလက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းမည်ဟု ကတိပြုထားသည့် ဒုတိယမြောက် ပွဲစဉ်ကို ဒုတိယနေရာလုပွဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့လေသည်။

“သူတို့တွေ တိုက်ခိုက်နေတာကလည်း လေးလံထိုင်းမှိုင်းတာပဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ အားလုံးက အရမ်း အားနည်းနေသလို ခံစားရတာလဲ။”

“ဟုတ်ပါ့...လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲနှစ်ကောင် တိုက်ခိုက်တာကို တကယ်ကြီး နာရီဝက်လောက်အထိ အချိန်ယူနေရတာလား။”

“ပြီးတော့ ဒီခေါင်းဆောင်အဆင့် သားရဲတွေကလည်း သိပ်ပြီး အားကောင်းပုံမရဘူး။ အထူးသဖြင့် အဲဒီ မီးတောက်ငှက်ပဲ... သူ့ရဲ့ မီးတောက်တွေက တလွဲတွေ လျှောက်မှုတ်နေတာပဲ။”

“ဒါက တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ တောရိုင်းသားရဲတွေ တစ်ကောင်နဲ့တစ်ကောင် ဆိတ်ဆွဲနေကြသလိုပဲ။ ဟေးးး ဂျီနီဗာ... ငါ့ပိုက်ဆံသာ ပြန်အမ်းပေးလိုက်တော့ကွာ။”

ဟုန်ယဲ့မြို့နယ်နှင့် လျိုလင်မြို့နယ်တို့၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ပြင်းထန်သည်ဆိုသော်လည်း ပရိသတ်များကမူ ၎င်းမှာ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် စတင်ညည်းညူ လှောင်ပြောင်လာကြသည်။

“မင်းတို့တွေပဲ စဉ်းစားကြည့်... ဒီမနက်က ပွဲစဉ်က ချန်ပီယံလုပွဲလေ။ အခု ဒီပွဲက ဒုတိယနေရာ လုပွဲဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲလောက်အထိ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတော့မှာလဲ။”

“အမှန်ပဲ... လူတိုင်းက ကျန်းဟန်လိုမျိုး မိစ္ဆာကောင်လို စွမ်းအားမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား။”

လူတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အတိအကျပဲ။ မှော်သံစဥ်လင်းပိုင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မီးနတ်ဘုရားခွေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျန်းဟန်တို့ အသင်းမှာရှိတဲ့ သားရဲတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက တကယ့်ကို ရှားပါးလွန်းတဲ့ သားရဲတွေချည်းပဲနော် ဟုတ်ပြီလား။ အဲဒါတွေက နေရာတိုင်းမှာ အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့အရာတွေလို့ မထင်လိုက်နဲ့။”

ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိသော လူတစ်ဦးက ဘေးနားတွင် ညည်းညူနေကြသော လူများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တောင် ဒါက ပြိုင်ပွဲကျင်းပရေး ကော်မတီရဲ့ အမှားပဲ။ သူတို့က သန်မာတဲ့အသင်းနှစ်သင်းကို တမင်သက်သက် ပူးတွဲပေးလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလျိုလင်မြို့နယ်နဲ့ ဇီယဲ့မြို့နယ်ကတော့ ဗိုလ်လုပွဲကို တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

၎င်းကို ကြားရသောအခါ ပြိုင်ပွဲကျင်းပရေး တာဝန်ရှိသူများမှာ သွေးအန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားကြတော့သည်။ သူတို့လည်း အလွန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ လက်ရှိအခြေအနေအရ မနက်ဖြန်တွင် ကျင်းပမည့် ဗိုလ်လုပွဲအတွက် လက်မှတ်များကို ရောင်းချနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်သူမျှ မထင်မှတ်ထားသော ရှန်းဟွာမြို့နယ်က ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

“ဗိုလ်လုပွဲကြီးရဲ့ ဒုတိယမြောက် နေရာကို ဆွတ်ခူးသွားနိုင်တဲ့ လျိုလင်မြို့နယ်ရဲ့ အောင်ပွဲကို ဂုဏ်ပြုပေးလိုက်ကြရအောင် ခင်ဗျား။”

ညနေ ၅ နာရီတွင် လျိုလင်မြို့နယ်၏ အသင်းခေါင်းဆောင် ဟူယွဲ့သည် ဇီယဲ့မြို့နယ်၏ အသင်းခေါင်းဆောင် လျိုယင်းကို ရှည်လျားလှသော အားပြိုင်ပွဲအပြီးတွင် နောက်ဆုံး၌ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ လျိုလင်မြို့နယ်အသင်းရဲ့ စွမ်းအားအပေါ် မင်းတို့ ဘယ်လိုမြင်လဲ။”

ဟွမ်ထောင်းက ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“သူတို့က အချိန်ဆွဲတဲ့ နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ ခုခံကာကွယ်တဲ့အပိုင်းမှာ တော်တော်လေး တော်ကြတယ်။ ငါတို့ သူတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ပွဲကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်ရမယ်။”

လီဇီဝေက ပြောလိုက်သည်။

“အမှန်ပဲ... မဟုတ်ရင် ငါတို့တွေ တော်တော်လေး အထိနာသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့မှာ အင်အားကြီးတဲ့ ကျန်းဟန် ရှိနေတယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ အလကားနေရင်း အနိုင်ရတာမျိုးတော့ မဖြစ်ချင်ဘူး။”

လျိုဝမ်ဝမ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ငါကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အလကား အနိုင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါကတော့ လက်ခံလိုက်မှာပဲ။”

ဟွေ့ရှင်းက သဘောတကျ ရယ်မောလိုက်ပြီး ၎င်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြုလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်မှာမူ ပွဲစဉ်ကို ခဏမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ငိုက်မျဉ်းလာခဲ့သည်။ ဟုန်ယဲ့မြို့နယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လျိုလင်မြို့နယ်သည် တကယ့်ကို အများကြီး အားနည်းလွန်းလှသည်။ မနက်ဖြန် ဗိုလ်လုပွဲတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်ရန် လိုအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။