အခန်း ၂၀၅
Vol. 21 Ch. 205
အခန်း ၂၀၅
ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လူတိုင်း တပျော်တပါး စုပေါင်းစားသောက်ကာ အောင်ပွဲခံခဲ့ကြပြီး နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ကျောင်းတက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ရှန်းဟွာမြို့နယ်သို့ ပြန်ရန် စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းဟန်သည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဝါရင့်သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ထံမှ စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကုသရေးဆေးရည် သို့မဟုတ် အခြားလိုအပ်ချက်များရှိပါက သူမထံသို့ လာနိုင်ကြောင်း ပြောထားသည်။ သူမသည် လတ်တလောတွင် သူမ၏ သုတေသနဂေဟာ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ရာ သူ အားသည့်အချိန်မရွေး လာရောက်လည်ပတ်နိုင်ပေသည်။
ထိုစာကို ရရှိပြီးမကြာမီတွင်ပင် သူသည် ချီရှီးမား ဆာကူရာထံမှ အခြားစာတစ်စောင်ကို ထပ်မံရရှိခဲ့ပြန်သည်။ သူမက သူ၏ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံရေးနှင့်ပတ်သက်သည့် အရေးကြီးကိစ္စရပ်တစ်ခုကို ဆွေးနွေးရန်ရှိသဖြင့် ဗီဒီယိုကောလ် တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုရန် တောင်းဆိုထားသည်။
၎င်းကို ကြားရသောအခါ ကျန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွား၏။ ထိုဆေးဆရာ အဖိုးကြီးသည်လည်း သာမညပင်လယ်ထဲမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏နောက်ကြောင်းကို လိုက်လံစုံစမ်းနေသည့်ပုံပင်။
ဤအရာမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။ သူသည် သာမညပင်လယ်အတွင်း လုံးဝဥဿုံ အသာစီးရခဲ့သော်လည်း ထိုဆေးဆရာကြီးအဖိုးကြီးကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးကို ထိရောက်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိသေးချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ငွေညှစ်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့ကို လွန်ခဲ့သည့်အချိန်ကတည်းက သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ကျန်းဟန်၏ ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော လီဇီဝေသည် သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ။”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။
“အင်းပါ... အကယ်၍ နင်အကူအညီလိုတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို အချိန်မရွေးပြောနော်။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ။”
လီဇီဝေက ကျန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“အေးပါ... ငါသိပါတယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့စီးနင်းလာသော ပျံသန်းရေးသားရဲမှာ ရှန်းဟွာမြို့နယ်သို့ ရောက်ရှိဆင်းသက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူစုမှာ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားချိန်၌ မြို့နယ်ခေါင်းဆောင်များမှာ ထိုနေရာ၌ အဆင်သင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းတွေ...မင်းတို့ ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်။ မင်းတို့တွေက ရှန်းဟွာမြို့နယ် တိုးတက်ပြောင်းလဲဖို့အတွက် မမေ့နိုင်စရာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းဟန်နဲ့ လီဇီဝေ... မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပြိုင်ပွဲကွင်းပြင်ထဲက ထူးကဲတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ငါတို့အားလုံး ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။”
ဘီယာဗိုက်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှန်းဟွာမြို့နယ် တိုးတက်ဖို့အတွက် ဒီလိုလုပ်ဆောင်ပေးရတာက ကျွန်တော်တို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာပါ။ ရှန်းဟွာမြို့နယ် တိုးတက်ပြောင်းလဲမှ ကျွန်တော်တို့တွေလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မယ်။
မြို့နယ်ဘက်က အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေးနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့တွေ ပိုမိုသန်မာလာပြီး မြို့နယ်အတွက် ဆက်လက် အကျိုးပြုသွားမှာပါ။ အခုတစ်ခေါက်လိုမျိုးပေါ့...။ အကယ်၍ မြို့နယ်ဘက်က ဆုကြေးတွေ ဒီလောက်အများကြီး မကမ်းလှမ်းခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တွေလည်း ပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်မှုနဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျန်းဟန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏စကားမှာ နားဝင်ချိုလှသော်လည်း ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန်ရှင်းလင်းလှသည်။ စကားအရှည်ကြီး ပြောမနေပေ။ သူက ‘ကတိပေးထားသည့် ဆုကြေးများကိုသာ မြန်မြန်ထုတ်ပေးလိုက်တော့၊ ငါတို့ တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်’ ဟူ၍ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟားဟား... ဆုကြေးတွေအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့အတွက် အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသားပါ။ ဆုကြေးငွေတွေကို မင်းတို့ရဲ့ အကောင့်တွေထဲကို လွှဲပြောင်းပေးမယ့်အပြင် ဝိညာဉ်သစ်ပင်ဥယျာဉ် ရှင်းလင်းရေးမစ်ရှင်ကိုလည်း မင်းတို့ဆီကို တာဝန်ပေးအပ်ထားပြီးပါပြီ။”
ဘီယာဗိုက်နှင့် ခေါင်းဆောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ဤအရာမှာ ကြိုတင်သဘောတူညီထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခေါင်းဆောင်၏ စကားအဆုံးတွင် ဘေးနားရှိ လူတစ်ဦးက သက်ဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်းများကို သူတို့ထံ ကမ်းပေးလာခဲ့သည်။
ကျန်းဟန်က ၎င်းတို့ကို လှမ်းယူကာ ဖတ်ရှုကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည့် မြို့နယ်၏ မြောက်ဘက်တွင်ရှိသော ဝိညာဉ်သစ်ပင်ဥယျာဉ်တစ်ခုအကြောင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး အစီရင်ခံစာ ဖြစ်သည်။ ထိုဥယျာဉ်သည် ယာယီပေါ်ထွက်လာသော ဟင်းလင်းပြင်ပူဖောင်းတစ်ခု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သားရဲထိန်းချုပ်သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျန်းဟန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့လုပ်ဆောင်ရမည့် မစ်ရှင်မှာ ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ သားရဲများကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းမှာ ထိုနေရာအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်သစ်ပင်များနှင့် ရှိနိုင်သမျှသော သားရဲထိန်းချုပ်သူ ရတနာသိုက် အားလုံးကို ကျန်းဟန်အတွက် ပြိုင်ပွဲဝင်ကြေး...ဒေါ်လာ သုံးသန်းတန်ဖိုးရှိ ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများအရ ထိုအတွင်းပိုင်း၌ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်သစ်ပင်များ၏ တန်ဖိုးမှာ အနည်းဆုံး ငါးသန်းမှ ခြောက်သန်းခန့်အထိ အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ပေသည်။
ထိုစာရွက်စာတမ်းများတွင် သားရဲထိန်းချုပ်သူ ရတနာသိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည့် နည်းလမ်းနှင့် မစ်ရှင်လွှဲအပ်လွှာတို့ ပါဝင်သည်။
ထိုအရာများကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မှ ကျန်းဟန်သည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်ကျေနပ်သွားတော့လေသည်။ တရားဝင်ဆန်သော အားပေးစကားအချို့ကို ထပ်မံပြောကြားပြီးနောက် သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်တော့သည်။
နည်းပြ ဂျိုးဟယ်နှင့်ပတ်သက်၍မူ ကျန်းဟန်အနေဖြင့် သူမအား အာရုံစိုက်ရန်ပင် ပျင်းရိနေပြီး စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ ထွက်ခွာလာခဲ့လိုက်၏။
ဤအမျိုးသမီးမှာ နောက်ထပ် တိုးတက်ရန် အလားအလာမရှိတော့သည့် အဆင့် ၂ ရှိသော အခြေခံအဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤမြို့နယ်လေးအတွင်း၌ အာဏာအနည်းငယ် ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုသဖြင့် ကျန်းဟန်အနေဖြင့် သူမနှင့် ပတ်သက်ငြိစွန်းပြီး အချိန်အကုန်မခံချင်တော့ပေ။
“ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ တကယ်ပဲ မင်းရဲ့အရှိန်အဝါကို မှီခိုခွင့်ရခဲ့တာပဲ။ ကျန်းဟန်...ကြီးမားတဲ့ ဆုကြေးငွေတွေ ရရုံတင်မကဘူး...လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုဆီကိုပါ သွားရောက်လေ့လာခွင့် ရဦးမယ်။”
အစိုးရရုံးအဆောက်အဦးမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လျိုဝမ်ဝမ်က အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အတိအကျပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျေးဇူးရှင်ကြီး ကျန်းဟန်ကြောင့်ပဲ။ မင်းသာမရှိရင် ငါတို့တွေ ဒီလောက်အထိ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဟွမ်ထောင်းကလည်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ကျန်းဟန်သည် စရိုက်လက္ခဏာ ကောင်းမွန်ရုံသာမက သူတို့ကိုပါ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိအောင် ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သဖြင့် ၎င်းက သူတို့အား ကျန်းဟန်ကို သူတို့၏ ကျောရိုးအဖြစ် သတ်မှတ်လာစေခဲ့သည်။
“ဒါတွေအားလုံးက လူတိုင်း ရထိုက်လို့ ရလာတာပါပဲ။ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ရလာဒ်တွေကို အစောဆုံး လက်ဝယ်ပိုင်ပိုင် ရရှိစေဖို့အတွက် မနက်ဖြန်မနက် အစောဆုံးအချိန်မှာတင် အဲဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေဆီကို သွားကြရအောင်။ မင်းတို့လည်း ကျောင်းကို ခွင့်တိုင်ထားကြရင် ပိုကောင်းမယ်။”
ကျန်းဟန်က သူတို့လေးဦးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဆုလာဘ်များမှာ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း မမျှော်လင့်ထားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မတော်တဆမှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ဂရုစိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို ကိုယ့်အိတ်ကပ်ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ထည့်သွင်းထားခြင်းက ပို၍ စိတ်ချရသည်။
“ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ အကယ်၍ ငါတို့ သွားတာ နောက်ကျလို့ မြို့နယ်ဘက်က တခြားလူတွေကို ပေးဝင်လိုက်ရင် အခြေအနေက မကောင်းတော့ဘူး။”
လီဇီဝေကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။
လျိုဝမ်ဝမ်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဤအချက်ကို မတွေးမိခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်းဟန် ပြောသည်ကို ကြားရသောအခါ အားလုံးက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက်တွင် သူတို့ငါးဦးသည် မနက်ဖြန်နံနက် ခုနစ်နာရီတွင် မြောက်ဘက်ရှိ ငှက်ပြာတောင် ခြေရင်း၌ ဆုံတွေ့ရန် သဘောတူညီခဲ့ကြပြီး အသီးသီး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ကျန်းဟန်သည်လည်း အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်၏။ မူလက သူသည် ကျောင်းသို့ ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ချီရှီးမား ဆာကူရာက ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်ဆိုရန် တောင်းဆိုထားသဖြင့် ၎င်းမှာ ကျောင်း၌ ပြောဆိုရန် မသင့်တော်ပေ။
“ဟင်...လျိုဝမ်ဝမ်... မင်း ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။ ငါ့ကို မေးစရာရှိလို့လား။”
ကျန်းဟန်သည် စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေစဉ် ရှေ့ဘက်ရှိ လမ်းကြားထိပ်မှ လမ်းလျှောက်လာသော လျိုဝမ်ဝမ်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
“ဟို... ကျန်းဟန်၊ ငါ နင့်ကို ပြောချင်တဲ့
အကြောင်းအရာတစ်ခု ရှိလို့ပါ။”
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်ရီပျိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်း လျိုဝမ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ နီမြန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရင်ခုန်သံများမှာလည်း မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။
“ဘာကိစ္စလဲ။”
ကျန်းဟန်က သူမကို ကြည့်လိုက်၏။
“ဟို... ဟိုဟာ... နင် ငါ့ရဲ့ ရည်းစား လုပ်ပေးလို့ ရမလား။ ငါ နင့်ကို အရမ်းသဘောကျတယ်။”
လျိုဝမ်ဝမ်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ပြောလိုက်၏။ သူမသည် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ ရှပ်အင်္ကျီပေါ်မှ ဒုတိယမြောက် ကြယ်သီးကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျန်းဟန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းဝိုင်းကြီးများဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းဟန်သည် ရုပ်ရည်အလွန် ချောမောလွန်းသလို ပိုင်လင်းထံမှ ရရှိထားသော တုံ့ပြန်သက်ရောက်မှုကြောင့် အခြားသူများတွင် မရှိသည့် ထူးခြားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးမျိုးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
၎င်းပြင် သူသည် ပါရမီရှင် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ယခုမှ အချစ်ကို စတင်ခံစားဖူးစ သာမန်မိန်းကလေးငယ်များအတွက် သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အတိုင်းမသိ ပြင်းထန်လှပြီး ၎င်းတို့အိပ်မက်ထဲမှ အစစ်အမှန် မင်းသားလေးတစ်ပါးပမာ ဖြစ်နေတော့လေသည်။
ကျန်းဟန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ လျိုဝမ်ဝမ်က ဤမျှအထိ ပွင့်လင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် သိမ်မွေ့စွာ ငြင်းပယ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုမူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။
မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ဖဝါးလေးမှာ နွေးထွေးပြီး အလွန်နူးညံ့၏။ အထူးသဖြင့် လျိုဝမ်ဝမ်သည် စာလုံးပုံစံပါ စတော့ကင်ခြေအိတ်နက်နှင့် JK စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေမြွေလေးကဲ့သို့ သွယ်လျကာ နူးညံ့သော ခါးလေးမှာလည်း ပေါ်လွင်နေလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ယခုချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပါက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ ထိုကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော နွေးထွေးမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို ခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဆွဲဆောင်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ ကျန်းဟန်၏ ရင်ထဲမှ အသံတစ်ခုက သဘောတူလိုက်ရန် အစဉ်တစိုက် တိုက်တွန်းနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဤအရာက သူ့အတွက် မည်သည့်ကုန်ကျစရိတ်မျှ မရှိစေဘဲ ဘဝအတွေ့အကြုံနှင့် အမြင်အသစ်များကိုသာ တိုးပွားစေမည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော်လည်း ကျန်းဟန်သည် သူ၏စိတ်ထဲမှ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်းပင် ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ကြယ်သီးလေးကို သူမထံသို့ ညင်သာစွာ ပြန်လည်ပေးအပ်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ငါ အခုလောလောဆယ် ရည်းစားမထားချင်သေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ လေ့လာမှုကိုပဲ အာရုံစိုက်ချင်သေးတယ်။”
“ငါ နင့်ရဲ့အချိန်တွေကို အများကြီး မယူပါဘူး။ အကယ်၍ နင် ငါ့ကို မလိုဘူးလို့ ပြောရင် ငါ နင့်ကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ပါဘူး။ ငါ နင့်ကို တကယ် အများကြီးသဘောကျတာပါ။ တကယ်ပြောတာပါ။
ပြီးတော့ နင့်မှာလည်း ရည်းစားမရှိသေးဘူးလေ။ ဘာလို့ ငါနဲ့ မတွဲကြည့်ရမှာလဲ။ ငါ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် မေ့မရနိုင်တဲ့ အချိန်တွေကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။”
လျိုဝမ်ဝမ်က အရှုံးမပေးလိုဘဲ ထပ်မံ၍ တောင်းဆိုလိုက်ပြန်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ကျင့်ကြံရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားလို့ ဒီလိုအရာတွေနဲ့ စိတ်မပျံ့လွင့်ချင်ဘူး။”
ကျန်းဟန်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ထပ်မံငြင်းပယ်လိုက်၏။
“ငါမယုံဘူး။”
လျိုဝမ်ဝမ်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျန်းဟန်၏လည်ပင်းကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့စိုပြေသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးအား သူ့နှုတ်ခမ်းထက်သို့ တိုက်ရိုက်ဖိကပ်နမ်းရှုပ်လိုက်တော့သည်။ ကျန်းဟန်သည် ဤမိန်းကလေး ဤမျှအထိ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် အနမ်းခံလိုက်ရပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“မင်း... ဒါ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းကွ။ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။”
ကျန်းဟန်က သူမ၏ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ တွန်းထုတ်လိုက်၏။
“အခုကော ဘယ်လိုလဲ။ ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေပြီမလား။ ငါ နင့်ရဲ့ရင်ခုန်သံကို ခံစားမိတယ်နော်။”
လျိုဝမ်ဝမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဟန်၏ ပထမဆုံးအနမ်းကို ခိုးယူနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
“လက်လျှော့လိုက်တော့။”
ကျန်းဟန်က သူမကို လျစ်လျူရှုကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
“ဟားဟားဟား... မအောင်မြင်သွားခဲ့ရင်တောင် တန်ပါတယ်။ တစ်နေ့ကျလို့ နင် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ နင်ရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းကို ရယူခဲ့တာ ငါပါလားဆိုပြီး သတိရနေလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ နင်လည်း မှတ်ထားဦးနော်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းလည်း ဖြစ်တယ်။”
ကျန်းဟန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း လျိုဝမ်ဝမ်ကတော့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ပြုံးနေရင်းဖြင့် မျက်ရည်များက စီးကျလာ၏။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ပထမဆုံးသော မစတင်ခဲ့ရသည့် အချစ်ရေး၏ နိဂုံးကို အထိမ်းအမှတ်ပြုရန်နှင့် သုံးစက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည့် ထိုအနမ်းလေးကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။