အခန်း ၂၀၇

အခန်း ၂၀၇

သူသည် ထိုသားရဲကုန်သည်ကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့တွေးနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သူကမျှ ထိုတာဝန်ကို လက်မခံခဲ့ကြသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း တရားဝင်လမ်းကြောင်းများတွင် သိကျွမ်းသူ မရှိခဲ့ချေ။

ယခုမူ ချီရှီးမား ဆာကူရာက ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သဖြင့် အလွန်ကောင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုသားရဲကုန်သည်၏ လက်ထဲရှိ အတုအယောင် စတုတ္ထအဆင့်သားရဲနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကျန်းဟန် အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ချေ။

ချီရှီးမား ဆာကူရာ ပို့ပေးလာသည့် တည်နေရာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူသည် ကန်မြို့တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မကြာသေးမီကမှ သားရဲများ ရောင်းချရန် ပိုင်ဟယ်ခရိုင်သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မနက်ဖြန်မနက် သားရဲလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းလေ့လာပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထိုလူကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးရန် ပိုင်ဟယ်သို့ အပြေးအလွှား သွားမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

"ဂူး..."

ကျန်းဟန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဟုတ်ဟုတ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆေးရည် နှစ်ပုလင်းခန့် ထပ်လိုချင်ကြောင်း အချက်ပြလာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်တော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ သွေးဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲတွေကိုပဲ သုံးကြတာပေါ့။"

ကျန်းဟန်က သွေးဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ သုံးတုံးကို ထုတ်ယူပြီး ဟုတ်ဟုတ်ကို ကျွေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ နိုဝင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ပိုင်လင်းတို့အတွက် ဆေးရည်များ ပြတ်လပ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့ သုံးစွဲနေရသည်မှာ ဈေးကွက်ထဲမှ ယာယီဝယ်ယူထားသော အမြောက်အမြားထုတ်လုပ်သည့် ဆေးရည်များသာ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့၏ အရည်အသွေးမှာ စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့်ဖော်စပ်ပေးသော ဆေးရည်များနှင့် တန်းတူ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။

"ဂူးးး ဂု"

ဟုတ်ဟုတ်သည် သွေးဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သာယာသော အော်သံတစ်ချက် ပြုလုပ်ကာ ၎င်းတို့အနက်မှ နှစ်တုံးကို တစ်လုပ်တည်းဖြင့် မျိုချပစ်လိုက်တော့လေသည်။

သွေးဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများ ၎င်း၏ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော သွေးဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ဟုတ်ဟုတ်သည် ၎င်းတို့ကို အချိန်မီ မစုပ်ယူနိုင်ဘဲ စွမ်းအင်အများစုမှာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှံထွက်လာပြီး အနီရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပျယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အများစုကိုမူ ဟုတ်ဟုတ်က ကောင်းစွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဟုတ်ဟုတ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်အတိုင်းအတာမှာ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားကာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ အချိန်ကိုက် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းဟန်သည် ဟုတ်ဟုတ်၏ လှပချောမွေ့သော အမွေးအတောင်များကို ဝမ်းသာအားရ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ ယခုအခါ ဟုတ်ဟုတ်မှာ သူ့ကို ရုန်းကန်ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

ဟုတ်ဟုတ်၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှုက ထိုသားရဲကုန်သည်ကို ကလဲ့စားချေရန်အတွပ် သူ့၏ယုံကြည်မှုကို သိသိသာသာ တိုးပွားစေခဲ့သည်။ ဟုတ်ဟုတ်သည် ယခုအခါ သာမန် အတုအယောင် စတုတ္ထအဆင့်ရှိ သားရဲတစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီဟု သူ ခံစားမိသည်။

တကယ်တမ်း တိုက်နိုင် မတိုက်နိုင်ဆိုသည်ကိုမူ တကယ့် တိုက်ပွဲလက်တွေ့ကျမှသာ သိနိုင်လိမ့်ပေမည်။

ဤအဆင့်တက်လှမ်းမှုကြောင့် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ မရှိခဲ့သော်လည်း အဓိကအားဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစုပေါင်းပမာဏ တိုးပွားလာပြီး ၎င်း၏ သန့်စင်မှုကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ကာ နောင်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ၎င်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကိုလည်း အနည်းငယ် တိုးတက်စေမည် ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော စွမ်းအင်တုံ့ပြန်မှုမှာမူ သိပ်မများလှပေ။

ထို့နောက် ဟုတ်ဟုတ်၏ အခြေအနေကို အနည်းငယ် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ကျန်းဟန်လည်း အိပ်ရာဝင်ခဲ့လိုက်တော့သည်။ သူသည် စောစောအိပ်တတ်သော အလေ့အထကို ပျိုးထောင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စောစောနိုးလာပြီး စိတ်စွမ်းအား ကျင့်စဉ်ကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် မြို့ထဲတွင် မနက်စာစားကာ ချင်နျိုတောင်ခြေသို့ လူစုရန် ထွက်ခွာခဲ့လိုက်သည်။

သူ ရောက်ရှိချိန်မှာ မနက် ခုနစ်နာရီတိတိဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ကျန်လူလေးဦးလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လျူဝမ်ဝမ် ဖြစ်သည်။ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စပြီးနောက် သူမသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူနေရုံသာမက အနည်းငယ်ပင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေဟန်ရှိပြီး ကျန်ဟန်ကို ကြည့်သည့် သူမ၏ အကြည့်များမှာ တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်ချင်နေသည့် အသွင်ဆောင်နေသည်။

"အားလုံး စုံပြီဆိုတော့ သွားကြရအောင်။"

ကျန်းဟန်က လျူဝမ်ဝမ်၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ လီဇီဝေနှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့။ ဒီသားရဲလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းဖို့ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။"

ဟွမ်ထောင်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသားရဲလျှို့ဝှက်နယ်မြေ တည်ရှိရာနေရာသည် တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်းရှိ နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဧရာမ အနက်ရောင်ထင်းရှူးနက်ပင်ကြီး၏ အမြစ်များကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မည်သူမျှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိဘဲ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ ဤနေရာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော လက္ခဏာများ ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် သတင်းပို့တိုင်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းတာဝန် လွှဲအပ်စာကို ယူဆောင်ကာ လုံခြုံရေး စစ်ဆေးမှုများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ထင်းရှူးပင်ကြီးအောက်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

"ငါ အရင် စမ်းကြည့်မယ်။"

ဟွမ်ထောင်းက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ငွေရောင်လွှသွားကင်းခြေများကို ထုတ်လွှတ်ကာ အမြစ်များထဲသို့ တိုးဝင်ခိုင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ၎င်းမှာ အလျင်အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အန္တရာယ်မရှိဘူး။"

ဟွမ်ထောင်းက ထိုသို့ပြောရင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း တွားသွားကာ ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းဟန်နှင့် အခြားသူများသည်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်သွားလိုက်ကြသည်။

အတွင်းထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ ၎င်းသည် သိပ်မကျယ်ဝန်းလှဘဲ ဧကအနည်းငယ်ခန့်သာ ရှိပုံရသည်။ မြေပြင်မှာ ညီညာပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်မှာ ဖြူဆွတ်ဆွတ်နှင့် ဝေဝါးနေပြီး ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း အတွင်းထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်သိပ်သည်းလှကာ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

"ငါတို့ တစ်ယောက်စီ ခွဲပြီး ရှာကြရအောင်။ ဘယ်လောက်ရမလဲဆိုတာကတော့ ကိုယ့်အရည်အချင်းအပေါ်ပဲ မူတည်တယ်။ အန္တရာယ်ရှိရင်လည်း အကူအညီလှမ်းတောင်းဖို့ အချိန်မီပါသေးတယ်။"

ကျန်းဟန်က အားလုံးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

အခြားသူများကလည်း သဘာဝအတိုင်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိကြပေ။ သူတို့သည် အစကတည်းက ကျန်းဟန်ကြောင့်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် လူစုခွဲလိုက်သောအခါတွင် ထိုတောင်ကုန်းလေးဆီသို့ မသွားဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ဆီသို့သာ သတိရှိရှိဖြင့် ဦးတည်သွားခဲ့ကြ၏။

ကျန်းဟန်သည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ တောင်ကုန်းလေးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

တောင်ကုန်းလေးပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် တတိယအဆင့် ဝိညာဉ်ရည်မြက်များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို ကျန်းဟန် တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အနေဖြင့် တတိယအဆင့်အထိသာ ရောက်ရှိနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ကြေးခွံနက်ကြံနှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူသည်။

၎င်းသည် ဆေးရည်များ ဖော်စပ်ရာတွင် အရံသုံးရသည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဖြစ်ပြီး ၎င်းထဲတွင် ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ရည်သည် အမျိုးမျိုးသော ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်များကို မျှခြေဖြစ်စေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်။

ဤတောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ရည်မြက်များကို ရောင်းချပါက ယွမ် နှစ်သန်းမှ သုံးသန်းခန့်အထိ ရနိုင်သည်ဟု ကျန်းဟန် ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။ ထို့ပြင် ဤမြက်ပင်ကို အဓိကအားဖြင့် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ရည်အတွက်သာ ရောင်းချကြခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ဝိညာဉ်ရည်ကို ထိုနေရာတွင်တင် တိုက်ရိုက်ညှစ်ယူနိုင်ပြီး အလွန်အမင်း များပြားသော ဝိညာဉ်ရည်မြက်များကို သယ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲမည့် ပြဿနာကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။

"မူးးးး"

ကျန်းဟန် စတင်ရိတ်သိမ်းရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် တောင်ကုန်းပေါ်၌ တတိယအဆင့် အမွေးစိမ်း ရွှေမျက်လုံးနွားသိုးအုပ်စုတစ်စု ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာ၏။

ထိုကောင်များသည် အရေအတွက် သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး သူတို့၏ တိုးဝင်လာမှု အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ကြီးမားလှသည်။

"ဟုတ်ဟုတ် မင်းအလှည့်ပဲ။"

ကျန်းဟန်သည် ထိုကောင်များကို သိပ်မကြောက်ပါချေ။ ဟုတ်ဟုတ်၏ အရိပ်အလင်းဓားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ဆယ်ကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက် သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်၏။

"မူးးးးးး"

ကျန်သော အမွေးစိမ်း ရွှေမျက်လုံးနွားသိုးများသည် ဟုတ်ဟုတ် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြသဖြင့် လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်ကြသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။ မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့အားလုံးကို ဟုတ်ဟုတ်က လိုက်လံ အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အမွေးစိမ်း ရွှေမျက်လုံးနွားသိုး၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိ၏။ ၎င်းတို့သည် သတ္တုဒြပ်စင်သားရဲများအား ရွှေရောင်အလင်း ဖြာထွက်ခြင်း စွမ်းရည်ကို သင်ယူနိုင်ရန် နှိုးဆော်ပေးနိုင်သဖြင့် အလွန်ရေပန်းစားပေသည်။ တစ်စုံလျှင် ယွမ် တစ်သောင်းခန့် ရောင်းရသဖြင့် နွားအကောင်ငါးဆယ်ဆိုလျှင် ငါးသိန်းခန့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းတို့၏ အသားသည်လည်း အတော်အတန် ကောင်းမွန်ပြီး စားသုံးရန်အတွက် ရောင်းချနိုင်သည်။

"မြို့က လူတွေက တော်တော်ရိုးသားသားပဲ။ ဘာလှည့်ကွက်မှ မသုံးထားဘူး။"

ကျန်းဟန်သည် ဝိညာဉ်ရည်မြက်များဆီမှ ဝိညာဉ်ရည်များကို စုဆောင်းပြီးနောက် အနီးနားရှိ အခြား ဝိညာဉ်ဆေးပင်အချို့ကိုလည်း စုဆောင်းလိုက်သည်။ စုစုပေါင်းတန်ဖိုး ယွမ် သုံးသန်းခန့် ရရှိပြီးနောက်တွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ယွမ် တစ်သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိ ပစ္စည်းများကိုမူ လီဇီဝေနှင့် ကျန်သုံးဦး ခွဲဝေယူရန် ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

"ဒီ သုံးသန်းကျော်ရယ်၊ အရင်ရှိပြီးသား ဆယ်သန်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲတွေရယ်ဆိုရင် ဟုတ်ဟုတ်နဲ့ ပိုင်လင်းတို့ရဲ့ အစားအစာအတွက် နှစ်လ၊ သုံးလလောက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။"

ကျန်းဟန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ ကျောင်းက ယခုလအတွက် ထောက်ပံ့ကြေး ၂.၅ သန်းကို ထုတ်ပေးမည်ဆိုပါက လာမည့် သုံးလတာအတွင်း ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ပိုင်လင်းတို့၏ အစားအစာအတွက် ပူစရာမလိုတော့ဟု ဆိုနိုင်သည်။

"ငါ ကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီထဲမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိဘူး။ ငါလည်း လိုအပ်သလောက် စုဆောင်းပြီးပြီဆိုတော့ ကျန်တာတွေကို မင်းတို့ပဲ ယူလိုက်တော့။ ငါ အပြင်မှာ သွားကိုင်တွယ်စရာ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ထွက်သွားတော့မယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း ပြောပေးဦး။"

ကျန်းဟန်က လီဇီဝေကို ရှာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။ ငါ ကူညီပေးစရာ လိုသေးလား။"

လီဇီဝေက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ငါ တောတွင်းဈေးကွက်ကို သွားပြီး အစ်မရှောင်ယွဲ့ကို ဆေးရည်အချို့ ကူညီဖော်စပ်ပေးခိုင်းမလို့။"

ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီ‌လေ။ နင် စိတ်ချလက်ချသာ သွားပါ။ ဒီက ကိစ္စတွေကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။"

လီဇီဝေက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မြို့သို့ အရင်ပြန်ကာ သူရရှိလာသမျှကို ရောင်းချလိုက်၏။ ထိုပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးက အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့် စုစုပေါင်း ယွမ် ၃.၅ သန်း ရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ ကတ်ထဲတွင် ရှိပြီးသား ငွေများနှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ စုစုပေါင်း ယွမ် ငါးသန်း ပြည့်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းကို စီနီယာ မွေးမြူရေးပညာရှင် လျိုယွဲ့ထံသို့ လွှဲပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဖုန်းခေါ်ကာ ဆေးရည်များ ဖော်စပ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

လျိုယွဲ့ကလည်း ထိုတောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် လက်ခံခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ထိုသားရဲကုန်သည်ကို သင်ခန်းစာပေးရန်နှင့် စိတ်ထဲတွင် အမြဲတစေ လေးလံနေခဲ့ရသော ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ပိုင်ဟယ်ခရိုင်သို့ ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲတစ်ကောင်ကိုစီးကာ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ထွက်ခွာသွားလိုက်တော့သည်။