အခန်း ၂၁၀

အခန်း ၂၁၀

လီရှုရှင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် စစ်မှန်သော တောရိုင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ သူ့နောက်မှ မိန်းကလေးငယ်မှာမူ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ဟန်မပြဘဲ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာဆဲပင်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ မကြောက်တတ်၍ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ သေဆုံးသွားခြင်းကပင် မှောင်မိုက်နေပြီးသားဖြစ်သော သူမ၏ဘဝကို ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ လုံးဝ ပိန်းပိတ်အောင် အမှောင်ချပစ်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင် အနည်းငယ်မျှ ရှာမတွေ့တော့သည့် နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဤသို့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကြား၌ သူမကိုယ်သူမ အဆုံးစီရင်ရန်သာ တွေးတောမိတော့သည်။

လူတစ်ယောက်သည် သေရမည်ကိုပင် မကြောက်တော့သည့်အခါ သာမန်လူတစ်ယောက်ကိုမူ သာ၍ပင် ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်းက အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးဆိုမှတော့ ငါ မင်းကို မင်းရဲ့မောင်နဲ့ အမြန်ဆုံး သွားတွေ့ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမလုပ်ခင်မှာ... မင်းရဲ့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ငါ တစ်ဝကြီး ခံစားသွားဦးမယ်။ မင်းကို လူ့လောကရဲ့ အကောင်းဆုံး ကာမသုခကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါမှ မင်း လူ့လောကထဲကို ရောက်လာရကျိုး နပ်မှာ။”

သားရဲကုန်သည် လီရှုရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤမောင်နှမနှစ်ယောက်ကြောင့် သူ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ မြို့ထဲတွင် ရှိမနေခဲ့ပါက ထိုမောင်နှမနှစ်ဦးမှာ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် သေဆုံးပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသက်မဲ့နေသော ကန်ရေပြင်ကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်မှုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည့် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ မသိမသာ ဆုတ်လိုက်မိသည်။

“ဟီးဟီး...ငါက မင်းကို တကယ်ပဲ မကြောက်တတ်ဘူး ထင်နေတာ။”

သားရဲကုန်သည် လီရှုရှင်းက ယုတ်မာညစ်ညမ်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မိန်းကလေးထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ သူ၏ ဘယ်ဘက်နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ သွေးရောင်အရိပ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းလာပြီး သူ သတိမထားမိခင်မှာပင် သူ၏ဂုတ်ပိုးကို ထိမှန်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ကွဲကြေပျက်စီးသွားသည်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသော အရိပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

“ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ ငါ သိသားပဲ။ အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေး...”

ဤအချိန်တွင် သားရဲကုန်သည် လီရှုရှင်း၏ ပုံရိပ်အစစ်မှာ အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေး၏ အနောက်ဘက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မြေခွေးကြီးမှာ ၎င်း၏မေးရိုးကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ဟလျက် တောအုပ်အတွင်းရှိ အလွန်မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ မီတာ တစ်ရာခန့် မြင့်သော သစ်ပင်ကြီးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် အရည်ပျော်ကျသွားကာ ကြီးမားသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ပြိုလဲကျလာတော့သည်။ သစ်ပင်ထိပ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဟုတ်ဟုတ်မှာလည်း မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းနှင့်အတူ ၎င်းထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရိပ်အလင်းဓား ဆယ်လက်မှာလည်း အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေးထံသို့ စုပြုံဦးတည်သွားတော့သည်။

“အာ ဝူးးးး”

အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေးသည် ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် အတုအယောင် အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုများကို လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ ၎င်းသည် စွမ်းအင်လုံး အချို့ကို ဆက်တိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟုတ်ဟုတ်၏ ရိပ်မှောင်အလင်းဓားများမှာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားစေလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းသည် ဒဏ်ရာကြောင့် အဆင့် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသော်လည်း ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က အရှင်သခင်အဆင့် နှောင်းပိုင်း ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရည်အသွေးမှာမူ လျော့ကျသွားခြင်းမရှိပေ။ ဟုတ်ဟုတ်၏ အခြား အဆင့် ၃ သားရဲများကို ဖိနှိပ်ခြေမှုန်းစဉ်က ပြသနိုင်ခဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားသာချက်မှာ ဤနေရာတွင် လုံးဝမရှိတော့သည့်အပြင် သာ၍ပင် နိမ့်ကျနေသေးသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။ ဒီမိန်းကလေးက မင်းကို ငှားလိုက်တာလား။ သူက မင်းကို ဘာအကျိုးအမြတ်တွေ ပေးထားလို့လဲ။”

အဝေးရှိ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းဟန်ကို ကြည့်ရင်း သားရဲကုန်သည် လီရှုရှင်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းဟန်ကို မမှတ်မိပေ။ ထို့ကြောင့် ဤမိန်းကလေးက သူ့ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် ငှားရမ်းထားသော လူတစ်ဦးဟုသာ ထင်မြင်နေခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်သည် ထိုသားရဲကုန်သည်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ သူ ကူးပြောင်းဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ဤလူကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်း ခံရစဉ်က သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ မရောက်ရှိသေးဘဲ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင်သာ ရှိနေသေးပေသည်။

အမှန်တော့ သူ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ရောက်ရှိလာချိန်သည် ကောင်လေး မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားပြီး ဤမိန်းကလေးနှင့် ထိုလူတို့ ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံရသည့် အချိန်နှင့် ကွက်တိ တိုက်ဆိုင်နေခဲ့သည်။

မြို့ထဲတွင် လှုပ်ရှားရန် ခက်ခဲသောကြောင့် သူသည် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး ထွက်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မိန်းကလေးကို ကြိုတင်ဆက်သွယ်ကာ ထိုလူကို မြို့ပြင်ရှိ တောရိုင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် မျှားခေါ်လာရန် ပြောကြားခဲ့ပြီးမှသာ သူ လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှအထိ သေသပ်စွာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပါသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ ရိပ်မိခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်မှုမှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

“လူငယ်လေး... မင်း အခုချက်ချင်း ဒီမိန်းကလေးကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် ငါ ဒါကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို သဘောထားပေးမယ်။ ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးပါစေတော့။”

ကျန်းဟန်ထံမှ အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှုရှင်းက ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားပြီး ထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာ ရှိသည့်အပြင် သူ၏ သားရဲမှာလည်း အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှ၏။

၎င်းမှာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ အဆင့် ၄ အတုအယောင်အဆင့် အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေးကို သရေကျသည်အထိ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် လီရှုရှင်းသည် ဤလူမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းစား မိသားစုကြီး တစ်ခုခုမှ လာသူဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကဲခတ်မိလိုက်ပြီး ကျန်းဟန်နှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့လိုတော့ပေ။

စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သူသည် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ကွင်းရာ၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးပင်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သားရဲထိန်းချုပ်ရေး စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့ကို ပြစ်မှားမိလျှင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော မိသားစုကြီးများကိုမူ သွားရောက်၍ မပြစ်မှားဝံ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် အထူးသဖြင့် မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ၏ အာဏာဆက်ခံမှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သည့်စည်းကမ်းဘောင်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အစွန်းရောက်အောင် လုပ်ဆောင်တတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ဟုတ်... ထပ်စမ်းကြည့်လိုက်။”

ကျန်းဟန်က လီရှုရှင်းကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်သည့်အလား စိုက်ကြည့်ရင်း ဟုတ်ဟုတ်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဂူးးး”

ဟုတ်ဟုတ်က တိုက်ခိုက်မှုကို ထပ်မံ စတင်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းသည် အရိပ်အလင်းဓား အလက် ၃၀ ကို ဆက်တိုက်ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းနောက်မှ သွေးအရိပ် ၁၀ ခုကိုပါ ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ငှက်မွှေးပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်အလင်းဓားများသည် မြွေနက်များကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး တစ္ဆေကဲ့သို့သော သွေးအရိပ်များနှင့် ရောပြွမ်းလျက် ဆန်းကြယ်ပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

“အလဟဿ အားထုတ်နေတာပဲ။”

သားရဲကုန်သည် လီရှုရှင်း၏ မျက်နှာ၌ အထင်အမြင်သေးဟန် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေးက ၎င်း၏ အမြီးခြောက်ချောင်းကို သာသာလေး ခါယမ်းလိုက်ရာ မူလခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှ ငါးခုအထိ ကွဲထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထိုအခြင်းအရာကြောင့် ဟုတ်ဟုတ်သည် ၎င်း၏ပစ်မှတ်ကို ချက်ချင်း လွဲချော်သွားခဲ့ရပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ငါးစုခွဲကာ မတူညီသော အရပ်မျက်နှာ ငါးခုသို့သာ ခွဲခြားတိုက်ခိုက်နိုင်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထို အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေး ငါးကောင်၏ အမြီးများမှာ ထပ်မံ လှုပ်ခါသွားပြန်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပန်းရောင်အလင်းလှိုင်းများကို စုစည်း၍ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ကျန်းဟန်တို့ကိုသာမက ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးကိုပါ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်ကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်အလား ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

အမှန်တကယ်ပင် အလင်းလှိုင်းအများစုမှာ အတုအယောင်များသာဖြစ်ပြီး သူ့ကို ထိမှန်လာသောအရာများသာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြသည်။ တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း လီရှုရှင်း၏ ပစ်မှတ်မှာ အစကတည်းက ကျန်းဟန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းကို “ရန်သူ မကယ်မဖြစ် ကယ်ရမည့်နေရာကို တိုက်ခိုက်ခြင်း” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ ကျန်းဟန် တွက်ချက်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံးဝ ရှောင်တိမ်းခြင်း လုံးဝမပြုဘဲ သူ့အတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ ဟုတ်ဟုတ်ကိုသာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် လွှတ်ထားလိုက်သည်။

တဘုန်းဘုန်း အသံအချို့နှင့်အတူ အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေး၏ ပုံရိပ်ယောင် ကိုယ်ပွားများ ပျက်စီးသွားပြီး အရိပ်အလင်းဓားများလည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့နောက်မှ သွေးရောင်အရိပ်များအားလုံးမှာမူ လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲကာ အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေး၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။

အရိပ်အလင်းဓားများနှင့်မတူဘဲ သွေးရောင်အရိပ်များသည် ခြေရာခံနိုင်သော စွမ်းရည်များဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ထုတ်လွှတ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးမိနစ်၌ လမ်းကြောင်းပြင်ဆင်လျှင်ပင် အချိန်မီသေးသည်။

ဤအချက်က အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေးကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်လှသော်လည်း မူလကပင် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှသော ထိုသွေးအရိပ်များကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

၎င်းသည် သွေးအရိပ်အချို့၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးစီးဆင်းမှုများ ကမောက်ကမသွားပြီး ၎င်း၏ သားရဲအမြုတေမှာလည်း အမှောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သန့်စင်မှုမှာ မြင့်မားသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိခိုက်ခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာမူ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့ရသည်။

ကျန်းဟန်၏ ထိုကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုက တစ်ဖက်မှ သားရဲကုန်သည်ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့လေသည်။

ဒီကောင်က သေရမှာ မကြောက်ဘူးလား။ ဒီအလင်းလှိုင်းတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ့ကို သတ်ပစ်နိုင်နေပြီ။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အလင်းလှိုင်းအားလုံး ကျန်းဟန်ကို ထိမှန်သွားသော်လည်း သူသည် လုံးဝဥဿုံကင်းလွတ်စွာဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ရှိနေခဲ့လေသည်။

“ဟင်... မင်းမှာ သားရဲထိန်းချုပ်သူ စွမ်းရည် ရှိနေတာလား။”

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သားရဲကုန်သည် လီရှုရှင်းသည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မေးအိုးတစ်ခုလုံး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျမတတ် လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်က ဤကလေးက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ သူက အခြေခံအဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။ အဘယ်ကြောင့် အလွန်အမင်း အဖိုးတန်သည့် သားရဲထိန်းချုပ်သူ စွမ်းရည် ရှိနေရသနည်း။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေး၏ ညှို့ဓာတ်အလင်းလှိုင်းများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အနာအဆာမရှိဘဲ နေနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ကျန်းဟန်သည် သူနှင့် အပိုစကားများ ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူ အံ့အားသင့်နေသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဟုတ်ဟုတ်သည် သွေးနတ်ဆိုး စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ၎င်း၏ စွမ်းရည်များ အားလုံး သုံးဆခန့် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ အရိပ်အလင်းဓား အရေအတွက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဓားမိုးရေစက်များအသွင် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သွေးအရိပ် ဒါဇင်ဝက်ခန့်နှင့်အတူ ရောနှောလျက် အောက်သို့ ပြိုင်တူ သွန်းလုပ် ဖြိုခွဲချလိုက်တော့သည်။

ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ ကျန်းဟန်သည် သူ၏ သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖွင့်လိုက်၏။ ရောင်စုံလင်းလက်နေသော မှော်စက်ဝိုင်းများကြားမှ စူးရှကျယ်လောင်လှသော နဂါးဟိန်းသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဝေါင်း....”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျန်းဟန်၏အထက် ကောင်းကင်၌ ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာတစ်ခုလုံးရှိ နေရောင်ခြည်ကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်တော့သည်။

“န...နဂါးကြီးလား။”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သားရဲကုန်သည် လီရှုရှင်းနှင့် ဘေးနားရှိ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေသော မိန်းကလေးတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ရပ်မြဲအတိုင်း ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ သူတို့သည် ဤကဲ့သို့သောနေရာမျိုးတွင် နဂါးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု အိမ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့ကြချေ။

ခရမ်းစွဲကျောက်မြတ်ကဲ့သို့ တောက်ပပြီး သွယ်လျကျော့ရှင်းလှသော ထိုဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးနှင့် အေးစက်စက်ဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အောက်သို့ ငုံ့ကာ စိုက်ကြည့်နေသော နဂါးမျက်ဝန်းအစုံမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် မိုးကြိုးဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ခရမ်းရောင် မြူခိုးများအသွင် စုစည်းနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပင် ၎င်းအား ဒူးထောက်အရှုံးပေးနေရသည့်အလား ရှေးကျပြီး အစွမ်းထက်သည့် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

လီရှုရှင်းသည် တစ်နေ့တွင် မိမိအနေဖြင့် နဂါးတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မည်ဟု အိမ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ မီတာ ငါးဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော ထိုဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာရုံမျှဖြင့်တင် အဆုံးမရှိသော ဖိအားကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့မြေပြင်က လီရှုရှင်းအား ကြောင်အမ်းနေရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးသံကြိုးကြီး တစ်ချောင်းသည် သူနှင့် အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေးတို့နှစ်ဦးစလုံးပေါ်၌ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်တွင်လည်း လျှပ်စီးများနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ စုဆုံလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အခြေအနေတွင် သူသည် ၎င်း၏ အခြားသားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သော ရစ်ခွေသစ်ပင်မိစ္ဆာကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရတော့သည်။ ၎င်းသည်လည်း အဆင့် ၄ အတုအယောင် အရှင်သခင်အဆင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာမှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ ရစ်ခွေသစ်ပင်မိစ္ဆာသည် အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေး၏ သေဆုံးခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့သည့်အပြင် လီရှုရှင်း ကိုယ်တိုင်ကိုပင် ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“အာဝူးးးး”

အမြီးခြောက်ခု ညှို့ဓာတ်မြေခွေးသည် မချိတင်ကဲ မြည်တမ်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တိုက်ကွက်ကို ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ၎င်းအား ထိမှန်ထားပြီးသားဖြစ်သော သွေးအရိပ်များမှာ ယခုအချိန်တွင် အာနိသင်ပြလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးရောင် ဒုဓလီပန်းများသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင်အမြုတေပေါ်ရှိ ပုန်းကွယ်နေသော ဒဏ်ရာဟောင်းများကို ပြန်လည်နှိုးဆွပေးလိုက်တော့လေသည်။

၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မိုးကြိုးသံကြိုးနှင့် ဟုတ်ဟုတ် ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော သွေးပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း စွမ်းရည်တို့ကြောင့် ၎င်း၏တိုက်ကွက်မှာ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပြေးစရာလမ်း မရှိတော့ပေ။

၎င်းအနေဖြင့် ထိုဒဏ်ရာများကို ၎င်း၏ ရုပ်ခန္ဓာဖြင့်သာ အောင့်အည်းခံနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟုတ်ဟုတ်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်ထွက်ကာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားတော့သည်။

“ဘာလို့လဲ...။ မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ။”

လီရှုရှင်းက စိတ်ဖောက်ပြန်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူသည် မိုးကြိုးသံကြိုး၏ တုတ်နှောင်ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရစ်ခွေသစ်ပင်မိစ္ဆာသည် ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းစေခြင်းတို့တွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း မိုးကြိုးသံကြိုးကိုမူ ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ၎င်း၏သခင်အား မိုးကြိုးတိုက်ခိုက်မှုများမှ ယာယီ ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာပြီး သူ့ကို ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်တော့သည်။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ခံနေရသည့်အလားပင်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါလို သာမန်လူတစ်ယောက်ကိုမှ ရွေးပြီး ကလဲ့စားချေချင်ရတာလဲ။”

လီရှုရှင်းသည် အမှန်တရားကို သိရှိပြီးမှ သေဆုံးလိုသဖြင့် ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် အသိအမြင် ကြွယ်ဝသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤအရာမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်မဟုတ်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ စစ်မှန်သော နဂါးများသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် နဂါးကျိန်စာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။

သူသည် မိမိ၏ဘဝတွင် တစ်နေ့နေ့၌ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ ယခုအချိန်တွင်မူ နဂါးများကို အဘယ်ကြောင့် အစွမ်းထက်ဆုံး သားရဲဟု ခေါ်ဆိုကြသည်ကို သူ အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တကယ်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ဤအရာမှာ နဂါးပေါက်စလေးမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့အား ပြန်လည်ခုခံရင်ပင် အခွင့်အရေးမပေးဘဲ သေဆုံးသည်အထိ အပြတ်အသတ် ခြေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းဟန်သည် သူ့အား မိမိမှာ ကလဲ့စားချေရန် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် ဟုတ်ဟုတ်နှင့် ပိုင်လင်းတို့ကိုသာ ရက်စက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။ အလွန်ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးနဂါးအသက်ရှူသံနှင့် အရိပ်အလင်းဓားများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ရသ်ခွေသစ်ပင်မိစ္ဆာသည် ၎င်း၏သခင်အတွက် ကောင်းကင်မိုးကြိုးများကို ခုခံပေးရင်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ၎င်းအနေဖြင့် ရှောင်တိမ်း၍ မရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပါက ၎င်း၏သခင်မှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ၎င်း၏သခင်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အစိမ်းရောင် စက်ဝိုင်းပုံ သစ်သားဒိုင်းကြီးတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း...”

အလွန် ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မုန်တိုင်းကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားပြီး မြေကြီးမှာ နိမ့်ဝင်သွားခဲ့ကာ မီတာ ရာနှင့်ချီသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များအားလုံး ကျိုးပြတ်ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဖုန်မှုန့်များ မငြိမ်သက်သွားမီမှာပင် ကျန်းဟန်သည် ပိုင်လင်းကို သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရန်သူမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ သစ်သားဒိုင်းကြီးမှာ ကြေမွပျက်စီးနေပြီး သားရဲကုန်သည်မှာမူ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအများစုပင် မရှိတော့သည့် ရုပ်အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ကျန်းဟန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့အား ဘာကြောင့် သတ်ရသည်ကို လုံးဝမသိရှိခဲ့ရဘဲ မျက်လုံးအစုံ ပြူးလျက်သားနှင့်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရရှာသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ရှေ့မှ ထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာရှိသည့် လူငယ်လေးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်က သူကိုယ်တိုင် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်ကို နယ်သာလျှပ်စီးလိပ်ပြာ ပိုးလောင်းအဖြစ် လိမ်လည်လှည့်ဖြား ရောင်းချခဲ့သော ကောင်လေးနှင့် တစ်ဦးတည်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ တွေးတောမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းဟန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း အဝေးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်တွင် ကြောင်အမ်းကာ ပုန်းအောင်းနေသော မိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမကိုပါ သတ်ပစ်ရမလားဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။

သူသည် မူလက ပိုင်လင်းကို လူအများရှေ့၌ မထုတ်ပြလိုခဲ့ပေ။ ပိုင်လင်းသည် ယခုအခါ စစ်မှန်သော မိုးကြိုးနဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပါက လူအများအပြား၏ လောဘဇောတိုက်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း အခြားနည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။ ပိုင်လင်းကို ထုတ်မသုံးပါက သူသည် ဤသားရဲကုန်သည်ကို လုံးဝ အနိုင်မတိုက်နိုင်သည့်အပြင် သတ်ပစ်နိုင်ရန်မှာ သာ၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရင်ထဲရှိ ထိုအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးသားမှာ အပြစ်မဲ့သော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ရန်ပြုရလောက်အောင်အထိတော့ မအေးစက်သေးပေ။

သူသည် သက်ပြင်းချရင်း ဟုတ်ဟုတ်၏ ခွန်အားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာစေရန်အတွက် သွေးဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲတစ်တုံး ပေးလိုက်ပြီး စစ်ပွဲအတွင်းမှ ရရှိသော ပစ္စည်းများကို လိုက်လံသိမ်းဆည်းရန် လျှောက်သွားလိုက်၏။

သားရဲကုန်သည်၏ ခန္ဓာကိုယ်အများစုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သိုလှောင်အိတ်မှာမူ ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

၎င်းကို ဖွင့်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းအထဲတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ ဝိညာဉ်အပင်များနှင့် ဆေးရည်များ အပါအဝင် တန်ဖိုးအားဖြင့် သုံးသန်းခန့်ရှိသော ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုအရာများအပြင် ရရှိခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အကျိုးအမြတ်မှာ ထိုသားရဲနှစ်ကောင်၏ သားရဲအမြုတေများသာ ဖြစ်သည်။ လှည်းပေါ်ရှိ သားရဲပေါက်စလေးများမှာမူ တိုက်ပွဲအတွင်းမှာတင် အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ မူလကတည်းက ပြဿနာရှိနေသော သားရဲများဖြစ်ကြရာ ဤမျှပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲဒဏ်ကို မခံနိုင်ကြသည်မှာ သဘာဝပင်။

ရရှိသည့် ပစ္စည်းများမှာ အလွန်အမင်း မများပြားသော်လည်း ကျန်းဟန်အနေဖြင့် ကျေနပ်မိဆဲပင်။ ထိုလူ၏ အဓိက စည်းစိမ်ချမ်းသာများမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် တစ်နေရာရာတွင်ဖြစ်စေ ဝှက်ထားလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရာများက သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။ ဤသားရဲကုန်သည်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ရင်ထဲ၌ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အစွဲအလမ်းကြီးမှာလည်း ယခုအချိန်မှစ၍ လွင့်ပျယ်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ မသိစိတ်ဖြင့် အလိုအလျောက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်လာခဲ့ရာ ကျန်းဟန်အား အံ့အားသင့်ဖွယ် အမူအရာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သူသည် ထိုစွမ်းအားများကို စူးစိုက်ထိန်းညှိရန်အတွက် အမြန်ပင် ထိုင်ချလိုက်ရတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။ အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ဆို့နေခဲ့သော ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ထပ်မံ၍ အဆင့်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အကြားအာရုံ ဖွံ့ဖြိုးမှု၏ တတိယမြောက် အဆင့်ငယ်ဖြစ်သော ကမ္ဘာတုန်ခါခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လေစုန်အဆင့်မှ ကမ္ဘာတုန်ခါခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းရုံဖြင့် အဆင့် ၃ လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူအဖြစ်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသည်ပင် လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မဒေါက်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူသား သားရဲထိန်းချုပ်သူ အများစုမှာ ဤအဆင့်တွင်သာ ရှိကြပြီး အဆင့် ၄ အရှင်သခင်အဆင့် သားရဲများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

"ဂူးးး"

ဟုတ်ဟုတ်သည် စွမ်းအင်အမြုတေနှစ်ခုနှင့်အတူ အရိုးအချို့နှင့် အစွယ်အချို့ကို ကျန်းဟန်ထံသို့ ယူဆောင်လာပေး၏။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲကို စားသုံးပြီးနောက် ဤနေရာရှိ တိုက်ပွဲသဲလွန်စများကို စတင်ရှင်းလင်းတော့လေသည်။ ၎င်း၏ သေချာစွာ ကိုင်တွယ်မှုကြောင့် ဤနေရာရှိ တိုက်ပွဲသဲလွန်စအများစုမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်။"

ကျန်းဟန်သည် စွမ်းအင်အမြုတေများကို ယူဆောင်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

ကမ္ဘာတုန်ခါခြင်းအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် အဆင့် ၃ လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲထိန်းချုပ်သူ ဖြစ်လာရန် အလှမ်းမဝေးတော့ပေ။

ခဏကြာအောင် စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် သူသည် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ မိန်းကလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးမှာ အနက်ရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း ကျန်းဟန်က သူမ၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်မမောင်လေးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းဟန် လှည့်ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေးက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ သာယာသော သာလိကာငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ စူးရှကြည်လင်နေလေသည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

ကျန်းဟန်က သူမကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေး တည်ရှိနေမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ အနည်းငယ် ခေါင်းခဲနေမိသည်။

"ကျွန်မနာမည် လျန်ပင်းပါ။"

အနက်ရောင်ဂါဝန်နှင့် မိန်းကလေးက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နောက်ပိုင်း မင်း ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ကျန်းဟန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကျွန်မ ရှင်နောက်ကို လိုက်ချင်ပါတယ်။ ရှင်က ကျွန်မမောင်လေးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါပဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်ပါတယ်။"

မိန်းကလေးက ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းဟန် ပေါ်လာခြင်းက သူမ၏ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မိုက်နေသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ဖြာကျလာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းဟန်သာ မရှိခဲ့ပါက ဤဘဝတွင် သူမကိုယ်တိုင် မည်သည့်အခါမျှ ကလဲ့စားချေနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။

"မင်းက မမြင်သင့်မမြင်အပ်တဲ့ အရာတစ်ခုကို မြင်ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာမတွေ့မချင်းတော့ မင်း ငါ့နောက်ကိုပဲ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ခဲ့ရလိမ့်မယ်။"

ကျန်းဟန်က သက်ပြင်းချရင်း သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

သူသည် မည်သည့် ကတိကဝတ်မျိုးကိုမျှ မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ ဤမိန်းကလေးက ဇွတ်အတင်း ထွက်ခွာသွားရန် ကြိုးစားပါက သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် သူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးအေးသော လူတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ မလွှဲမရှောင်သာ ပြောင်းလဲရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤမိန်းကလေးတွင် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

"စိတ်ချပါ။ ကျွန်မ ရှင့်အကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်လုံးတစ်ပါဒမှ ဖွင့်ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင် ဘာပဲပြောပြော ကျွန်မ ရှင်ခိုင်းတဲ့အတိုင်း နားထောင်ပါ့မယ်။"

မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်၏ ဘေးနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကာ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်။ မင်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး စီစဉ်စရာရှိတာ စီစဉ်လိုက်။ ပြီးရင် ငါနဲ့အတူ ပိုင်ဟယ် ခရိုင်ကနေ ထွက်ခွာကြမယ်။ ငါ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့သွားတဲ့အခါကျရင်တော့ မင်းကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးမှာပါ။"

ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမအား ဆက်လက်၍ အကျပ်မကိုင်တော့ပေ။