အခန်း ၁၀၉၇

အခန်း (၁၀၉၇) ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား။ သားရဲတစ်သောင်းသင်္ချိုင်း။ (၁)

တောက်ယင်ကျင့်စဉ် အောင်မြင်စွာ တိုးတက်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အဆင့်တွင် ရှိသော တောက်ယင်ကျင့်စဉ်၏ အကူအညီဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို စုစည်းကာ မူလအနှစ်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူကိုယ်တိုင် စုပ်ယူနေသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ နတ်ဘုရား အမှတ်အသားများမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးပွားလာနေပြီး ဤအတိုင်းဆိုပါက နတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်သိပ်ကြာမည် မဟုတ်ပေ။

ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော် နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျန်းမျိုးနွယ်စု ပေးထားသည့် အမှတ်အသားပြားမှာ တုန်ခါနေသည်။ ကျန်းယောင်ထံမှ စာတိုတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ စာအကြောင်းအရာကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်က ငါ့ကို တွေ့ချင်နေတယ်တဲ့လား"

ကျန်းယောင်ကတစ်ဆင့် ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်သည် စူးချန်ခုန်းကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံလိုကြောင်း အကြောင်းကြားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း သူတော်စင် ကိုးပါးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သူ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်သည် မကြာသေးမီကမှ ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သွေးမိစ္ဆာ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စမှာ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်တွင် အကြီးမားဆုံး သတင်း ဖြစ်နေသည်။

"ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်က ငါ့ကို ဘာလို့တွေ့ချင်တာလဲ..." စူးချန်ခုန်းမှာ အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက် သူနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရင်က စူးချန်ခုန်းမှာ မိစ္ဆာ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားဖြင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုစဉ်က မှန်ပြင်လူသား၏ ပြောပြချက်အရ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တွင် ထိုအမှတ်အသားကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် နည်းလမ်းရှိသည်ဟု သိရသည်။ ယခုတွင်မူ ထိုအမှတ်အသားမှာ သူ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းမှာ အကျိုးသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပြည်နယ်၊ ဆေးနီတောင်ကြား။"

ပေးပို့လာသော သတင်းစကားတွင်ပါသည့် တည်နေရာကို စူးချန်ခုန်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပြည်နယ်ရှိ ဆေးနီတောင်ကြားဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပြည်နယ်ရှိ ဆေးနီတောင်ကြားသည် ယခင်က အလွန်သာမန်ကျသည့် တောင်ကြားတစ်ခုသာဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ၎င်း၏ အသွင်အပြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးထွက်နေကာ နေရောင်ခြည်ကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။ မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ဆေးနီတောင်ကြားအား နဂါးများက စောင့်ရှောက်ထားသည့်ပမာ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။

"ဒါ... အဲဒီမဟာဝိညာဉ်သွေးကြောပဲ..."

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဆေးနီတောင်ကြား အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အဝေးမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လွှမ်းခြုံထားသည့် တောင်ကြားကို ငေးကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုထူးခြားလှသော ဝိညာဉ်သွေးကြော၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်က ဆေးနီတောင်ကြားထဲတွင် ရှိနေသည်။

"ရှူး... ရှူး... ရှူး"

စူးချန်ခုန်းက သူ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ဆေးနီတောင်ကြားထဲမှ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်မှာလည်း သူရောက်လာတာကို ရိပ်မိပုံရသည်။ တောင်ကြားဝင်ပေါက်တွင် နွယ်ပင်များမှာ ဘေးသို့ အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး သစ်တောငယ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့တိုးကာ ထိုလမ်းအတိုင်း ဆေးနီတောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဆေးနီတောင်ကြား တစ်ခုလုံးမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသော ပန်းများနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသက်စွမ်းအင်များဖြင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး သက်ရှိအားလုံးကို ပြန်လည်အသက်ဝင်စေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော အသက်စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆေးနီတောင်ကြား၏ အတွင်းကျဆုံးနေရာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် အဝေးမှ ခြံဝင်းငယ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ထိုခြံဝင်းထဲတွင် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသာမန်နိုင်သော လက်ဝှေ့ပုံစံများကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ လေ့ကျင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက..."

စူးချန်ခုန်းမှာ ထိုလက်ဝှေ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထိုလက်ဝှေ့မှာ သူ အစောဆုံး ကျင့်ကြံခဲ့သည့် ဝူချင်းရှီပင် ဖြစ်သည်။ သူ သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အရင်က သံနက်အိမ်တော်တွင် သူတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် သမားတော်ဟွားရှန်နှင့် တူနေသည်။

"ဘယ်လို... ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

စူးချန်ခုန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုမှာ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။ စူးချန်ခုန်း မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် သူသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်နှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်ဆိုသည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။

"မအံ့ဩတော့ပါဘူး... ငါ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဘာလို့အရင်ကတည်းက ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ။"

စူးချန်ခုန်းသည် သူ အရင်က အဘယ်ကြောင့် ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိခဲ့သည်ဆိုသည်ကို ယခုအခါ သဘောပေါက်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ယခင်ကတည်းက တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်တို့ လှိုင်းထန်နေသော်လည်း သူ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် သူ၏ လက်ဝှေ့ပုံစံ လေ့ကျင့်ခန်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူက စူးချန်ခုန်းထံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လူလေး၊ နောက်ဆုံးတော့ အဖိုးတို့ ပြန်ဆုံကြပြီပေါ့။"

"ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အကြီးအကဲ။" စူးချန်ခုန်းမှာ ရိုသေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဟွားရှန်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖိုးတို့ ပြန်ဆုံလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါက ကံတရားပဲ ဖြစ်မယ်။"

ဟွားရှန် အမှန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

သူသည် ဘဝကူးပြောင်းခြင်း အောင်မြင်ခဲ့ပြီးနောက် သာမန်သမားတော်တစ်ဦးသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်တိုင်တိုင် သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ နိုးထလာခြင်း မရှိသေးဘဲ သမားတော်တစ်ဦးအသွင်ဖြင့် လောကအနှံ့ လှည့်လည်ရင်း လူနာများကို ကုသပေးခြင်း၊ အသက်များကို ကယ်တင်ခြင်း၊ လောကဓံ၏ အနိမ့်အမြင့် အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့ခြင်း၊ အဖြစ်အပျက်များစွာကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခြင်းနှင့် လူပေါင်းများစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်းတို့ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရလေသည်။