အခန်း ၁၀၉၈

အခန်း (၁၀၉၈) ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား။ သားရဲတစ်သောင်း သင်္ချိုင်း။ (၂)

သမားတော်ဟွားရှန်၏ ထိုအမှတ်တရများထဲတွင် စူးချန်ခုန်းမှာ အလွန်ထင်ရှားသည်။ ပန်းပဲပညာဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခဲ့သော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် အဝေးဆုံး နယ်မြေတစ်ခုမှ ထွက်ခွာလာပြီး မဟာမီးလျှံနိုင်ငံတော်တွင် နာမည်ကြီးအောင် ခြေလှမ်းချင်း စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟွားရှန်သည် မဟာဝိညာဉ်သွေးကြောတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ထိုစဉ်က ရိုးသားကြိုးစားသော ကောင်လေးသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်တွင်ပင် ကျော်ကြားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။

သွေးမိစ္ဆာ တိုက်ခိုက်သည့်နေ့တွင် ဟွားရှန်သည် စူးချန်ခုန်း၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တွေ့ဆုံရန် မသင့်တော်သောကြောင့် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကျန်းယောင်မှတစ်ဆင့် စူးချန်ခုန်းကို တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်... သမားတော်ဟွားရှန်က ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ပြန်လည်မွေးဖွားတာပေါ့"

ယခင်က သမားတော်ဟွားရှန်သည် ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့မှုများသည် မတော်တဆမဟုတ်ဘဲ ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုများ ဖြစ်ကြောင်း စူးချန်ခုန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ထိုင်ပါ။ ဒါက အဖိုးကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ"

ဟွာရှန်းသည် စူးချန်ခုန်းအား သာမန်သစ်သားစားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်"

လက်ဖက်ရည်မှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။ စူးချန်ခုန်း တစ်ငုံသောက်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားလေ၏။ သူသည် ထိုလက်ဖက်ရည်ထဲမှ အသက်စွမ်းအင်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်ရာ၏ အနှစ်သာရနှင့် ဆင်တူပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြေလျော့စေကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ပူနွေးသော စမ်းရေတွင်းထဲတွင် စိမ်ထားရသည့်အလား ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

"လူလေး သိချင်တာ ရှိရင် မေးပါ။ အဖိုး သိသလောက် ဖြေပေးမယ်" ဟု ဟွားရှန်က ဆိုသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် သိချင်သော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသည်။ သူက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်း သူတော်စင် ကိုးပါးထဲမှာ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦးတည်းပဲ ပြန်လည် မွေးဖွားလာတာလား"

ဟွားရှန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ "မဟုတ်ဘူး... ကျန်တဲ့ ရှစ်ယောက်လည်း ပြန်လာကြဦးမှာပါ။ အချို့က အဖိုးထက်တောင် စောပြီး ပြန်ရောက်နေကြပြီ"

စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ အခြား မဟာသူတော်စင်ကြီးများ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ နေထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ဟွားရှန်က စူးချန်ခုန်း၏ စိုးရိမ်မှုကို ရိပ်မိဟန်ဖြင့် ရှင်းပြသည်။

"ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် ပထမဆုံး မူလဝိညာဉ်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုအပေါ် မူတည်တယ်။ နောက်ပြီး ဒီလောကမှာ သူတို့ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အငွေ့အသက်တွေပေါ်မှာလည်း မူတည်တယ်။ အငွေ့အသက်တွေ ချန်ရစ်လေလေ၊ ပြန်လည် မွေးဖွားဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေလေပဲ။"

“အဲ့သလိုကိုး”

စူးချန်ခုန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ကိုးဦး အားလုံးနီးပါးသည် ဘဝကူးပြောင်းခြင်း အောင်မြင်ရန် အခွင့်အရေးများ ပိုမိုများပြားစေရန်အတွက် မျိုးဆက်များနှင့် အမွေအနှစ်များကို ချန်ရစ်ခဲ့ကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သူတို့ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အမှတ်အသားများ များလေလေ၊ ဘဝကူးပြောင်းနိုင်ခြေ ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။

အချို့သော သူများသည် ဘဝကူးပြောင်းပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာသည့်အခါ သူတို့ကို မှတ်မိသူပင် နည်းပါးသွားလေ့ရှိသဖြင့် သူတို့၏ ဘဝကူးပြောင်းနိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

သို့သော် ရှေးဟောင်းသူတော်စင်၏ အမွေအနှစ်များမှာ လူသားမျိုးနွယ်စုတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်တံ့နေပြီး လူတိုင်းက သိရှိထားကြသဖြင့် သူတို့၏ ဘဝကူးပြောင်းနိုင်ခြေမှာ ရာနှုန်းပြည့်နီးပါး အာမခံချက် ရှိနေလေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းသူတော်စင် တစ်ဦးထက်မက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ လူသားမျိုးနွယ်စု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုခိုင်မာနေပေသည်။

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ "ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ပရမ်းပတာ အခြေအနေတွေဟာ အဲဒီ ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာတွေကြောင့် ဖြစ်တာလား။ ပြီးတော့ ဒီကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှေးခေတ်ကာလများထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ ယခင်က မကြုံဖူးသည့် ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို မခုခံနိုင်ပါက အရာအားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်း သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ဤကြီးမားသော ပရမ်းပတာ အခြေအနေသည် မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနွယ်စုနှင့် ထိုကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာများထံမှ စတင်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးပင်။ ထိုမိစ္ဆာသားရဲများသည် ဤလောကမှ မဟုတ်ဘဲ အခြားသော နယ်ပယ်တစ်ခုမှ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသေးသည်။

ဟွားရှန်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။ "ကပ်ဘေးကြီးက မိစ္ဆာတွေကြောင့် ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါက အရင်းအမြစ် မဟုတ်ဘူး"

"အရင်းအမြစ် မဟုတ်ဘူးလား"

ဟွားရှန်သည် ရှေးဟောင်း သူတော်စင် ကိုးပါးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် သူ သိရှိထားသော အချက်အလက်များမှာ အလွန် နက်နဲသည်။

သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဖြေသည်။ "ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာတွေက ကြောက်စရာကောင်းပြီး မသေနိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေပါ။ အဖိုးတို့ သူတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်ပေမဲ့ အပြီးသတ် ချေမှုန်းနိုင်ခြင်း မရှိဘူး။ သူတို့က ပြန်ပေါ်လာတိုင်း အရင်ကထက် ပိုသန်မာလာတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်က လုံးဝ ထူးခြားပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပဲ။"

"ထူးခြားတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုလား" စူးချန်ခုန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

မိစ္ဆာများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှေးဟောင်း သူတော်စင်များပင် အသိအမှတ်ပြုရလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်တဲ့လား။

"သူက ဘယ်သူလဲ"

"အဖိုးလည်း မသိဘူး... သူက တစ်ခါမှ မပေါ်လာသေးဘူး။ သူက ဒီလောကက သတ္တဝါ မဟုတ်ဘူး။ သူက လူသားတွေ မပေါ်ပေါက်ခင်ကတည်းက ရောက်လာတာ။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဖျက်ဆီးဖို့၊ လုယက်ဖို့နဲ့ ဒီလောကကြီးကို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကန္တာရတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာတွေ၊ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေကက သူ့ရဲ့ အစေခံတွေပဲ။"

ဟွားရှန်က အလွန်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

ဤကြီးမားသော ပရမ်းပတာ အခြေအနေ၏ အရင်းအမြစ်အကြောင်း ပြောဆိုစဉ်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်ပြီး အုံ့မှိုင်းသွားခဲ့သည်။

"သူက ဒီလောကမှာ ရှိတဲ့ သတ္တဝါမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီလောကကြီးကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနွယ်စုဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ပုံဖော်မှုသက်သက်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေသာ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ဟာ တစ်ချိန်က ဒီလောကကြီးကို လုံးဝ ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ရှေးခေတ်တောရိုင်းခေတ်ကို အဆုံးသတ်စေခဲ့တာပဲ။"

လူသားမျိုးနွယ်စုမှာမူ ရှေးဟောင်းသူတော်စင် ကိုးဦး၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ထိုဖြစ်ရပ်များအပြီးမှသာ ပြန်လည် ထွန်းကားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မသိရဘူးလား။"

စူးချန်ခုန်းသည် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ရှေးခေတ်ကာလများကဲ့သို့ပင် မိစ္ဆာသားရဲမျိုးနွယ်စုကို အောင်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာအများအပြားကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ၎င်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု ကြာပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ရောက်ရှိလာကြဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။