အခန်း ၁၁၀၀

အခန်း (၁၁၀၀) ရှေးဟောင်း တောရိုင်းသင်္ချိုင်းနှင့် သားရဲစစ်ဧကရာဇ်။ (၁)

"အရိုးခေါင်းတွေက နေရာအနှံ့မှာပဲ။ ရှုခင်းတွေကလည်း တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ သုသာန်မြေလိုပါပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်လို့ အပြောင်းအလဲ ရှိမရှိတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ သားရဲကြီးတွေ ကျဆုံးခဲ့တဲ့နေရာမို့ သူတို့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကျန်ရစ်နေမှာ အသေအချာပါပဲ။ လူလေး သွားချင်တယ်ဆိုရင် လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို အဖိုး ပေးလိုက်မယ်" ဟု ဟွားရှန်က ပြောသည်။

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ခင်ဗျ"

စူးချန်ခုန်းမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ဟွားရှန်သည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒဖြင့် မြေပုံလိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် လမ်းကြောင်းများကို မှတ်သားပြီး စူးချန်ခုန်းအား ပေးလိုက်သည်။

ထိုမြေပုံမှာ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်ထက် အဝေးကြီးတွင် တည်ရှိသော 'သားရဲတစ်သောင်း သင်္ချိုင်း' တည်ရှိရာ တိုက်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ လက်ရှိ အရှိန်ဖြင့်ပင် သွားရောက်ရန် တစ်နှစ်နီးပါး ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။

"သားရဲတစ်သောင်း သင်္ချိုင်းကို သွားကိုသွားရမယ်။ အဲဒီမှာ မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခုခုကိုသာ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင်..." စူးချန်ခုန်းမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

"သွားတဲ့လမ်းမှာ သတိထားပါ။ ဘာတွေပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး" ဟု ဟွားရှန်သည် စူးချန်ခုန်းအား မည်သည့်အရာကိုမဆို ဂရုတစိုက်ရှိရန် သတိပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ဆေးဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး" ဟု စူးချန်ခုန်းက နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ဝေးကွာသွားသော အရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဟွားရှန်သည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "တစ်နေ့နေ့မှာတော့... အပြင်လောကကို မြင်တွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေး ရပါစေတော့လို့ ငါ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်မိတယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

အပြင်လောကကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အခြားသူများအတွက်မူ အခွင့်အရေးရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ကြီး ကိုးဦးတို့အတွက်မူ ထိုအခွင့်အရေးမျိုး ရရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

ဟွားရှန်နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သတင်းအချက်အလက်များစွာကို သိခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရှိနေခြင်းနှင့် ဤလောက၏ ထောင့်တစ်နေရာထက် ကျော်လွန်သော အခြားသတ္တဝါများ ရှိနေကြောင်း ကောင်းကင်မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမှာ ကောင်းကင်ဘုံအပြင်ဘက်မှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း စသည့် အချက်အလက်များကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"တစ်နေ့နေ့မှာ... ငါလည်း ပိုမိုကျယ်ပြောတဲ့ လောကကြီးကို အတွေ့အကြုံ ရယူနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပါ" ဟု စူးချန်ခုန်းသည်လည်း စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ထားရှိလိုက်သည်။

"သွားစို့။ သားရဲတစ်သောင်းဂူကို သွားလည်ရအောင်။ တစ်ခုခုတော့ အကျိုးအမြတ် ရလာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။"

ဆေးနီတောင်ကြားမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ဟွားရှန်ထံမှ ရရှိထားသည့် တည်နေရာအတိုင်း သားရဲတစ်သောင်းဂူဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ခရီးမှာ ရှည်လျားသော်လည်း စူးချန်ခုန်းအတွက်မူ ပြဿနာမရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တောက်ယင်ကျင့်စဉ်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ကို ဖော်ဆောင်ထားနိုင်သဖြင့် သဘာဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အမြဲတမ်း စုပ်ယူရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အားဖြည့်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လမ်းခရီးတွင်ပင် ကျင့်ကြံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ အချိန်နှင့် အားထုတ်မှုများကို များစွာ သက်သာစေခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်၏ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဟွားရှန်ပေးလိုက်သည့် မြေပုံကို ရံဖန်ရံခါ ထုတ်ကြည့်ကာ သူ၏ ခရီးစဉ်ကို စစ်ဆေးနေသည်။

ဤမြေပုံတွင် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်သည် အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေပြီး လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ကိုးနိုင်ငံ တည်ရှိသည့် တိုက်ကြီးအပါအဝင် အခြားသောတိုက်ကြီးများဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် အလွန်ပြည့်စုံသော မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

"မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်နဲ့ ဝေးကွာလေလေ၊ တိုက်ကြီးတွေက ပိုပြီး ပိုမိုခြောက်တွေ့လာလေလေပဲ..."

လမ်းခရီးတွင် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်မှ အလွန်ဝေးကွာသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပန်းများ၊ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များမှလွဲ၍ သက်ရှိသတ္တဝါဟူ၍ စူးချန်ခုန်း မတွေ့ရသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်မှာ ပျင်းစရာကောင်းသော်လည်း စူးချန်ခုန်းကတော့ အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန် တစ်နှစ်နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း တောက်ယင်ကျင့်စဉ်၏ ကျေးဇူးကြောင့် စူးချန်ခုန်း၏ နတ်ဘုရား အမှတ်အသား အရေအတွက်မှာ တစ်ထောင်ကျော်သွားခဲ့ပြီး ထူးခြားသော တိုးတက်မှုကို ပြသလျက်ရှိသည်။ ထိုနေ့တွင်ပင် စူးချန်ခုန်းသည် မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုထားသော သားရဲတစ်သောင်းဂူ တည်ရှိရာနေရာသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ထက် မသေးငယ်လှသည့် ကုန်းမြေဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်က သားရဲအစစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထူးခြားဆန်းပြားသော သစ်ပင်ပန်းမန်များ ပေါများခဲ့သည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဤတိုက်ကြီးမှာ သေမင်း၏ တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် ယိုယွင်းပျက်စီးခြင်းများမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် တောင်တန်းကြီးများသာ ရှိတော့သည်။

"ဒီတောင်တန်းကြီးတွေမှာ သားရဲတွေ အများကြီး နေခဲ့ဖူးမှာပဲ။ အဲဒီ သမုဒ္ဒရာကြီးမှာလည်း သားရဲဘုရင်တွေ အုပ်စိုးခဲ့ကြမှာပဲ" စူးချန်ခုန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အရင်းအမြစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ဤမြေပြင်မှာ မိစ္ဆာတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ အသက်မဲ့သော မြေဖြစ်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်အနေဖြင့်လည်း ကပ်ဘေးကို မကျော်လွှားနိုင်ပါက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ဟွားရှန်ပေးထားသည့် မြေပုံကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

မြေပုံပေါ်တွင် အရှေ့ဘက်သို့ ညွှန်ပြနေသည့် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သားရဲတစ်သောင်းဂူသင်္ချိုင်း ရှိနေသည်။ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ စူးချန်ခုန်းသည် ညွှန်ပြထားသည့် ဦးတည်ရာအတိုင်း ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

လဝက်လောက် ကြာသောအခါတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုခြောက်တွေ့နေသော တိုက်ကြီး၏ ဗဟိုချက်မသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"နီးနေပြီ... ဒီနေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးတွေက အထူးသဖြင့် ထူထဲနေတယ်။ ဒါက သားရဲတစ်သောင်းဂူ ရှိတဲ့ နေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ဤဗလာနယ်မြေထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နယ်ပယ်တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေကြောင်း စူးချန်ခုန်း ခံစားမိသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဂူနန်းတစ်ခုနှင့် ဆင်တူပြီး သားရဲအစစ်မျိုးနွယ်စု၏ နောက်ဆုံးခံတပ်ဖြစ်ကာ ယခုအခါတွင် သူတို့၏ ဂူသင်္ချိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖောက်လိုက်မယ်။"

စူးချန်ခုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို အနည်းငယ် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းမှ သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ လှုပ်ရှားလာပြီး ရွှေရောင်ဓားရှည်ကြီးအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် မူလစွမ်းအင်များ ပျံ့လွင့်နေပြီး တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင်မီးတောက်သဖွယ် မြင်တွေ့ရသည်။

"ရှူး"

ရွှေရောင်ဓားရှည်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ခွင်းထွက်သွားပြီး ထူထဲသော အတားအဆီးတွင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ ထိုအက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် အရိုးစုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လောကတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ 'သားရဲတစ်သောင်းဂူ' ၏ အေးချမ်းစွာ အနားယူရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

"သွားမယ်"

ဟင်းလင်းပြင်အတားအဆီးများ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပိတ်ဆို့နေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သဖြင့် စူးချန်ခုန်းသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ သူ၏ မူလဝိညာဉ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှောက်တင်လျက် ထိုအက်ကြောင်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်ဝင်သွားလိုက်သည်။

"ဒီသားရဲတစ်သောင်းဂူက... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ဒီနေရာမှာ မဟာဝိညာဉ်ကြော တစ်ခုထက်မက ရှိနေပုံရတယ်။"

သားရဲတစ်သောင်းဂူအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ စူးချန်ခုန်းသည် ပေါများလှသော သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခံစားမိသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ ဟွားရှန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် သားရဲတစ်သောင်းဂူသင်္ချိုင်းမှာ တစ်ချိန်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေပြီး ကျင့်ကြံရန်အတွက် အလွန်မြင့်မြတ်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။