အခန်း ၆၂
Vol. 7 Ch. 62
(အခန်း) 62
ယခုရောက်ရှိနေသော တောင်ကုန်းနှင့် အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်စုကြားတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားနေသေးသဖြင့် သူတို့ပြောသမျှကို သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရချေ။
"ယွိဟွာကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ"
ရှန်ကျစ်ယွမ် မနာလိုစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ယွိဟွာသည် ပါးနပ်စွာဖြင့် အောက်သို့ ပျံဆင်းသွားကာ အခင်းဖြစ်ပွားရာနှင့် မီတာအနည်းငယ်သာ ဝေးသော မြက်တောတစ်ခုထဲတွင် ဝပ်နေလိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ဝိုင်းစက်နေအောင်ဖွင့်လျက် စပ်စုချင်စိတ်အပြည့်ဖြင့် နားစွင့်နေ၏။
"ငါသာ ယွိဟွာလို သေးသေးလေး ဖြစ်နေရင် တစ်ခုခုလုပ်တဲ့အခါ ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖက်တီးလေး ပွဲကြည့်နေရင်း ပျော်မြူးနေသော ယွိဟွာကို အားကျစွာ ကြည့်နေမိသည်။
"နင်က ယွိဟွာလောက် မတော်ပါဘူးဟယ်၊ နင်သာ ယွိဟွာဆိုရင် ၁၅ မိနစ်တောင် မပြည့်ခင် ထမင်းစားပွဲပေါ် ရောက်သွားမှာ"
ရှန်ကျစ်ယွမ် လှောင်ပြောင်၍ ပြောလိုက်သည်။
"မကြားရရင်လည်း ကြည့်ပဲကြည့်နေကြပေါ့၊ ယွိဟွာပြန်လာမှ သူမကြားခဲ့တဲ့ သတင်းတွေကို ငါတို့နဲ့ ပြန်ဝေမျှခိုင်းတာပေါ့"
ရှောင်ကျိုး ဝင်ပြောလိုက်၏။
သူမ စနစ်ထဲရှိဆိုင်တွင် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နိုင်သော သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်သော မှော်ပစ္စည်းများ ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်းကြည့်ခဲ့သော်လည်း စနစ်ထံမှ အေးစက်စက်နှင့် ငြင်းပယ်သောအဖြေကိုသာ ရရှိခဲ့သည်။
အောက်ဘက်တွင်မူ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ တင်းမာစွာ ရင်ဆိုင်နေကြ၏။
"ဟယ်ချီချွမ်း မင်း အကန့်အသတ်ထက်မကျော်နဲ့၊ ငါ့ဖြေဆေးကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေး”
ဘယ်ဘက်မှ အမျိုးသမီးမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားမှာလည်း တုန်ရီနေပြီး တစ်ဖက်ကအမျိုးသားကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အသေသတ်ပစ်ချင်နေသည့်အလားပင်။
ဟယ်ချီချွမ်းဟုခေါ်သော အမျိုးသားကမူ သူ၏လက်ထဲမှ ပုလင်းငယ်လေးကို အေးအေးလူလူ ကစားရင်း ဆိုသည်။
"ဆုကျင့်ရှီး မင်းအစ်ကိုကို ကယ်ဖို့ ဖြေဆေးလိုချင်တာလား၊ ရပါတယ် ငါပြောတဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို မင်းသဘောတူမယ်ဆိုရင် ဖြေဆေးကို ပြန်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲလေ"
"ရှီးအာ မင်း သူ့ကို သဘောမတူလိုက်နဲ့"
အားနည်းလှသော အမျိုးသားအသံတစ်သံသည် မြင်းရထားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ချောင်းဆိုးသံများ ကြားလိုက်ရ၏။
"အစ်ကို”
ဆုကျင့်ရှီး သူမ၏အစ်ကိုဆုကျင့်ချန်ရှိရာသို့ ပြေးသွားကာ မြင်းရထားလိုက်ကာကို လှန်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း သွေးစအချို့ ရှိနေသေးရာ အဆိပ်ဒဏ်မှာ အတော်ပင် ပြင်းထန်နေကြောင်း သိသာလှသည်။
"အစ်ကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဖြေဆေးကို ညီမရအောင်ယူပြီး အစ်ကို့ကို ကယ်မှာပါ"
ဆုကျင့်ရှီး၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ ဟယ်ချီချွမ်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ဟယ်ချီချွမ်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားရသည်ကို သဘောကျနေပုံရသည်။
"ဆုကျင့်ရှီး မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မင်းအစ်ကိုရဲ့ အသက်နဲ့ဆိုင်တယ်နော်၊ ငါ့တောင်းဆိုချက်က ရိုးရိုးလေးပါ၊ မင်းသာ ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူဖြစ်ဖို့ သဘောတူမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ ဆုမိသားစုက ငါတို့ ဟယ်မိသားစုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဒုတိယမင်းသားကို ကူညီမယ်ဆိုရင် ဒီဖြေဆေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆက်သပေးပါ့မယ်"
"နင်"
ဆုကျင့်ရှီးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေတော့၏။ ဒုတိယမင်းသား၏ မယ်တော်ဘက်မှ အမျိုးများဖြစ်သော ဟယ်မိသားစုသည် ဆုမိသားစုကို ဒုတိယမင်းသားထံအစေခံရန် အကြိမ်ကြိမ် စည်းရုံးခဲ့ဖူးသည်။ ဘုရင့်အပေါ် သစ္စာရှိသော သူမ၏အဘိုးကမူ အမြဲတမ်း ငြင်းပယ်ခဲ့၏။
မထင်မှတ်ဘဲ ဟယ်ချီချွမ်းသည် ယခုကဲ့သို့ ယုတ်မာစွာဖြင့် သူမအစ်ကို၏ဖြေဆေးကို ကြိုတင်ခိုးယူရန် လူလွှတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။
"နင် တော်တော်လွန်နေပြီ"
ဆုကျင့်ရှီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ သူမ၏ဓားဖျားမှာလည်း တုန်ရီနေတော့၏။ ဤအခြေအနေကို သဘောတူလိုက်ခြင်းမှာ ဆုမိသားစုကို နန်းလုပွဲဝဲဂယက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းသာမက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုကိုပါ အာဏာဝဲဂယက်ထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ကို သူမသိနေသည်။
"ဟယ်ချီချွမ်း ငါ ဆုကျင့်ရှီး သေရင်သေပါစေ၊ နင့်အကြံ အောင်မြင်စေရမှာမဟုတ်ဘူး"
ဆုကျင့်ရှီး သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သေရဲသတ်ရဲသည့်စိတ်ဓာတ်များ ပေါ်လာ၏။
ဟယ်ချီချွမ်းသည် ဆုမိသားစု၏ အစောင့်အရှောက်များနှင့် ဆုကျင့်ရှီး၏ အရည်အချင်းကို အထင်သေးခဲ့မိ၏။ ယနေ့တွင် သူမသည် သူမအစ်ကိုအတွက် အသက်ကိုရင်း၍ ဖြေဆေးကို ပြန်လုယူမည်ဖြစ်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ဟယ်ချီချွမ်း၏အပြုံးမှာ ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။ သူ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
"ဟမ့် ဆုကျင့်ရှီး၊ သေသေချာချာ စဉ်းစားနော်၊ မင်းအစ်ကိုရဲ့ အသက်က ပိုအရေးကြီးသလား၊ မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ခေါင်းမာမှုက ပိုအရေးကြီးသလားဆိုတာ၊ အချိန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစောင့်ဘူး၊ မင်း အချိန်ဆွဲလေလေ မင်းအစ်ကိုက"
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဆုကျင့်ရှီး ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ ဆုမိသားစုရဲ့ သားသမီးတွေ သေရင်သေပါစေ၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုမှ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
"ဆုမိသားစု အစောင့်အရှောက်တွေ ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ"
"ဟယ်ချီချွမ်းကို ဖမ်းပြီး ဖြေဆေးကို လုယူကြ”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆုကျင့်ရှီး ဓားရိုးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ကာ ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွား၏။
သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားသည် လျင်မြန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကခုန်နေပြီး အေးစက်လှသော ဓားရောင်များမှာ ဝင်းခနဲလက်လာလျက် ဟယ်ချီချွမ်း၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်နေတော့သည်။
ဟယ်ချီချွမ်းမှာလည်း အရှုံးမပေးဘဲ သူ၏ အစွမ်းမှန်သမျှကို အသုံးပြုကာ ဆုကျင့်ရှီးအား ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဓားချင်းထိခတ်သံများနှင့်အတူ အတွင်းအားလှိုင်းများမှာလည်း ဟုန်းဟုန်းတောက် လွင့်စင်နေကြ၏။
"ဆုမိသားစုရဲ့ ဓားသိုင်းပဲ"
ရှီရှန်း ရုတ်တရက် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကလေးအုပ်စုမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြ၏။
"ဦးလေးက သူမကို သိလို့လား"
ရှီရှန်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ဒီလူကိုတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူအခုသုံးနေတာ ဆုမိသားစုရဲ့ ဓားသိုင်းပဲ၊ အရင်က ဆုမိသားစုရဲ့ သခင်ကြီး လေ့ကျင့်နေတာကို ငါမြင်ဖူးတယ်"
"အဲ့ဒီဓားသိုင်းက အရမ်းတော်တာလား"
ကလေးများမှာ အလွန်ပင် စပ်စုချင်နေကြ၏။
"တကယ့်ကို အထင်ကြီးဖို့ကောင်းတာ တုရှားနိုင်ငံမှာဆိုရင် ဆုမိသားစုရဲ့ဓားသိုင်းက ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်ပဲ"
"စစ်သူကြီးရှီထက်တောင် ပိုတော်တာလား"
ကျောက်ဟူ မေးလိုက်၏။
‘သူတို့အတွက်တော့ စစ်သူကြီးရှီက အတော်ဆုံး မဟုတ်ပါလား’
"ငါတို့ ရှီမိသားစုက လှံရှည်အတတ်မှာ အထူးပြုတာလေ"
ရှီရှန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကောင်းပြီ၊ မိသားစုနှစ်ခုမှာ ပညာချင်း မတူညီသည့်အတွက် ကလေးများသည် နောက်ထပ် စပ်စုချင်စိတ် ပျောက်သွားကြပြီး အောက်ဘက်မှ တိုက်ပွဲထံသို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြ၏။
အမျိုးသမီး၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ အမျိုးသားထက် သိသိသာသာ ပိုမိုသာလွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ဆုကျင့်ရှီး၏ ဓားကွက်များမှာ ပြိုင်စံရှားလှပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှရာ တစ်ချက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း စစ်သည်တော်တစ်ထောင်၏ အားမာန်များ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။
သူမ၏ အကြည့်များမှာ ခိုင်မာပြတ်သားနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုအလျဉ်းမရှိဘဲ တိုက်ပွဲကြာလေလေ ဓားကွက်များမှာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာလေလေ ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်လှသော အားပြိုင်မှုအပြီး၌ ဆုကျင့်ရှီး အခွင့်အရေးကိုအရယူကာ လျှပ်စီးပမာအရှိန်ဖြင့် ဟယ်ချီချွမ်း၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသောနေရာသို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ဟယ်ချီချွမ်း အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ရှုံးနိမ့်သွားရ၏။
ဆုကျင့်ရှီး ဟယ်ချီချွမ်းထံမှ ဖြေဆေးပုလင်းကို လုယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟယ်ချီချွမ်း ယုတ်မာသောအပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး ဖြေဆေးပုလင်းကို ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ အားကုန်လွှဲပစ်လိုက်သည်။
ဆုကျင့်ရှီး စိတ်လွတ်သွားသော အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ သူမ၏ဓားဖျားမှ ချက်ချင်းပင် ရုန်းထွက်ကာ လွတ်မြောက်သွားတော့၏။
"ဆုကျင့်ရှီး ငါပြောပြီးသားပဲ၊ မင်းဘက်က သဘောမတူဘူးဆိုရင် မင်းအစ်ကိုကို ကယ်ဖို့လည်း စိတ်မကူးနဲ့တော့"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ သူ၏အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။
ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင်မူ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ကြက်မလေးတစ်ကောင်သည် ထိုပုလင်းငယ်လေးနှင့်အတူ ချောက်ထဲသို့ ပျံဆင်းသွားသည်ကို မည်သူမှ မမြင်လိုက်ကြချေ။
ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဆုကျင့်ရှီးမှာမူ ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။ အစောင့်အရှောက်များကသာ တားမထားပါက သူမသည် ထိုပုလင်းနောက်သို့ ချောက်ထဲအထိ လိုက်ဆင်းသွားမိမည်မှာ အမှန်ပင်။
"ရှီးအာ ပြန်လာခဲ့ပါ"
မြင်းရထားထဲမှ ပြင်းထန်သောချောင်းဆိုးသံကြီး ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်၏။
"အစ်ကို”
ဆုကျင့်ရှီးမှာ မည်သည်အားလုပ်ရမှန်း မသိတော့ချေ။ ဖြေဆေးမှာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူမအစ်ကိုအတွက် မညါသည်ကို ဆက်လုပ်ရမည်နည်း။
"မြို့တော်ကို အရင်ပြန်ကြ၊ အိမ်မှာ နန်းတွင်းသမားတော်တွေ ရှိနေသေးတာပဲ၊ သူတို့ကို အဆိပ်ဒဏ် သက်သာအောင် နည်းလမ်းရှာခိုင်းတာပေါ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အလွယ်တကူ မသေပါဘူး"
ဆုကျင့်ချန် ညီမဖြစ်သူ၏သောကကို လျှော့ပါးစေရန် လေသံခပ်အေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မြို့တော်ကိုပြန်ပြီး နန်းတွင်းသမားတော်ကို ရှာရမယ်၊ အစ်ကို စိတ်မပူနဲ့၊ ညီမ ဖြေဆေးကို နောက်တစ်ခါ ရအောင် ထပ်ရှာမယ်၊ ဒီဖြေဆေး တစ်ပုလင်းတည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ညီမမယုံဘူး"
ဆုကျင့်ရှီး လူအားလုံးကို မြို့တော်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်ရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။
အသံတိတ်ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို ကြည့်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကလေးအုပ်စုမှာ ယွိဟွာပြန်လာပြီး သတင်းဝေမျှမည်ကို စောင့်နေကြသော်လည်း ယွိဟွာမှာ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရဘဲ ပျောက်ကွယ်နေသည်။
‘ယွိဟွာ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ’
"ဟော ခုနလေးတင် ရှိနေသေးတာကို"
"သူလည်း ဒီပွဲကြီးကို ဆက်ကြည့်ချင်လို့ ဟိုလူတွေနောက် လိုက်သွားတာနေမှာပေါ့"
ရှောင်ကျိုး သူမ၏ခေါင်းပေါ်မှ ဆံပင်စလေးကို ကုတ်ရင်း ယွိဟွာဆိုလျှင် ဤသို့လုပ်နိုင်သည်ဟု တွေးနေမိ၏။
"ငါတော့ ဘာမှမကြားလိုက်ရဘူး မင်းတို့ကော ဘာကြားလိုက်လဲ"
ကျောက်ဟူမှာ အသည်းယားနေတော့၏။ ပွဲသာကြည့်လိုက်ရပြီး အကြောင်းစုံကို မသိရခြင်းမှာ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာပင်။
ရှောင်ကျိုးလည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေရသည်။
ထိုစဉ်စနစ်မှ မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်၏။
‘Host၊ Hostမှာ စိတ်စွမ်းအား ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား၊ ခုနက ဘာလို့ အဲ့ဒါကိုသုံးပြီး မစူးစမ်းခဲ့တာလဲ’
ရှောင်ကျိုး ဘီလီယံနှင့်ချီတန်သော ရတနာသိုက်ကြီးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကာ သွားကြိတ်ရင်း တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။
"နင်ဘာလို့ စောစောက မပြောခဲ့တာလဲ”
စနစ်မှာမူ အပြစ်ကင်းစင်သော လေသံဖြင့် ဆို၏။
'Host မှ မမေးတာ, ပြီးတော့ Host သိတယ်လို့ ထင်နေတာလေ'
ရှောင်ကျိုးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သူမ ပွဲကြည့်တာ ဝါသနာပါလွန်းသဖြင့် အားလုံးကို မေ့သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
‘အားးး’
‘နောက်ပြန်ရစ်ပြီးကြည့်လို့ မရတော့ဘူးလား’
‘ပိုက်ဆံပေးပြီး ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင်ကော’
စနစ် - 'ငါက စနစ်တစ်ခုသက်သက်ပါ၊ အဲ့ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားမရှိပါဘူး’
ရှောင်ကျိုး - "နင့်ကို ငါ ဘာအတွက် သုံးရမှာလဲ”
ထိုကလေးမလေး ဒေါသထွက်နေပုံမှာ စနစ် တစ်ခုလုံးပင် လန့်ဖျပ်ပြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့မတတ်ပင်။
"ကွပ်ကွပ် ကွပ်ကွပ် ကွပ်ကွပ်"
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် လူစုမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ယွိဟွာ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့ထံသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။