အခန်း ၆၇
Vol. 7 Ch. 67
(အခန်း) 67
တစ်နေကုန် ခရီးနှင်လာရသဖြင့် ပင်ပန်းနေကြသော ရှောင်ကျိုးနှင့် သူမ၏အပေါင်းအပါများသည် အန္တရာယ်မှာ သူတို့ထံ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို လုံးဝမသိရှိဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြ၏။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင်မူ အမျိုးသားအချို့သည် အိပ်မွေ့ချဆေးမှုန့်များ ထည့်ထားသော ဝါးလုံးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ရှောင်ကျိုးတို့ တည်းခိုနေသည့် အခန်းထဲသို့ အသာအယာ မှုတ်သွင်းလိုက်ကြသည်။
မီးခိုးငွေ့များမှာ အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံ့နှံ့သွား၏။ အခန်းအတွင်း၌ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ထိုလူများသည် အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းဝင်ရောက်လာကြ၏။
ပထမဆုံး အမြတ်ထွက်သွားရသူမှာ အိပ်နေသည့်အချိန်မှာပင် တောက်ပြောင်သော ရွှေထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည့် ဖက်တီးလေးပင် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားကလေးများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မသွားကြပြီး အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် ရှီထုံနှင့် ကျန်းဟယ်တို့ကိုပင် ချန်မထားခဲ့ကြချေ။
ကလေးများအားလုံး သယ်သွားခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ယွိဟွာတစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
‘နင်တို့က ငါ့ကို ဘာမှတ်နေတာလဲ၊ သူတို့ကိုတော့ ချည်နှောင်ပြီး ငါ့ကိုကျတော့ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့တယ်ပေါ့လေ’
‘နင်တို့ ငါ့ကို မခေါ်သွားရင်လည်း ငါ့ဘာသာငါ လိုက်လာခဲ့မယ်’
ယွိဟွာ ထိုလူများနောက်မှ ခုန်ပေါက်ကာ လိုက်ပါသွား၏။
မကြာမီမှာပင် ထိုလူများသည် ကလေးများကို တုပ်နှောင်ကာ အခန်းအလွတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကြ၏။ ထိုလူများ ထွက်သွားပြီးနောက် ယွိဟွာ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်လာကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ရှောင်ကျိုး၏ဘေးတွင် ဝပ်နေလိုက်သည်။
တီဗီစီးရီးကြည့်ပြီးကာစဖြစ်သော စနစ်သည် သူ၏ Host မည်သို့အိပ်နေသည်ကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်သဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် Hostနှင့် ကလေးများအားလုံး အချည်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုငတုံးကြက်မကြီးကို ကြည့်ပြန်တော့လည်း သူ၏သခင်ကို သတိပေးရမည့်အစား သူတို့ဘေးမှာပင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြန်သည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသော စနစ်သည် Hostကို အမြန်ဆုံး နိုးလာစေရန်သာ ကြိုးစားနိုင်၏။
'ထတော့ ထတော့’
‘နှိုးလို့မရဘူး’
‘ဘုရားရေ သူတို့ ဆေးခတ်ခံထားရတာပဲ’
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆေးရှိန်မှာ သိပ်မပြင်းလှရာ ကြီးမားသော ပြဿနာတော့ မဟုတ်ချေ။
‘ငါ့ Hostကို အဆိပ်အားလုံး ခုခံနိုင်စွမ်းရှိမယ့် အရာတစ်ခုခုကို ဘယ်လိုရှာပေးရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီလိုပြဿနာရှာတတ်တဲ့ Host နဲ့ဆို ငါတောင်မသိလိုက်ဘဲ သူကိုယ်သူ သတ်မိလိမ့်မယ်၊ အခုမှ ဘဝက သက်သောင့်သက်သာ ရှိလာတာ၊ လောလောဆယ်တော့ Host ထပ်မရှာချင်သေးဘူး’
စနစ်သည် ရှောင်ကျိုး၏ အသိစိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ယူနှိုးဆော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ကျိုး မူးဝေဝေဖြင့် နိုးလာသည်။
"လူတစ်ယောက် အိပ်နေတာကို နှောင့်ယှက်တာဟာ တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ"
စနစ် : 'အခုထိ အိပ်ချင်နေတုန်းလား၊ မင်း ပြန်ပေးဆွဲခံထားရပြီ’
ရှောင်ကျိုး : "အော်"
စနစ် : 'မင်းကို အခု ရောင်းစားတော့မှာ’
ရှောင်ကျိုး : "ငါ့ကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းလို့ရမလဲ"
စနစ် : "........."
ရှောင်ကျိုး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးအားလုံး ချွင်းချက်မရှိ အချည်ခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ လူအချို့ စကားပြောနေသံကို ကြားနေရ၏။
ရှောင်ကျိုးသည် စနစ်၏အရောင်းဆိုင်မှ ဓားငယ်တစ်စင်းကို ဝယ်ယူကာ သူမ၏ကြိုးကို ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်ဟူနှင့် အခြားသူများကို နှိုးကာ ကြိုးများကို ဖြေပေးလိုက်သည်။
"ရွာလူကြီးလေး ဒါ ဘယ်နေရာလဲဟင်"
ကျောက်ဟူ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ရောင်းစားတော့မှာ"
ရှောင်ကျိုး လူမှောင်ခိုသမားများနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ကြုံရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
သူမ ဓားကို သူတို့ထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ လူတစ်စု၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရန် တံခါးနားတွင် တိတ်တဆိတ် ဝပ်လိုက်၏။
"ဆရာကြီး ဟိုးအတွင်းထဲက ကလေးအုပ်စုကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းရမယ် ထင်သလဲ"
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ထိုလူသည် ဖက်တီးလေး၏ အိတ်ထဲမှ နှိုက်ယူထားသော ငွေစက္ကူများနှင့် တောက်ပြောင်သော ရွှေထည်ပစ္စည်းများကို ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီဖက်တီးလေးမှာ ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားဘူး၊ ဒီအလုပ်ပြီးရင်တော့ ငါတို့ ဒီပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဇိမ်နဲ့ နေလို့ရပြီဟေ့"
ထိုလူမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။
"ဆရာကြီး ချွန်းဖုန်းခန်းမက နာမည်ကြီး မိန်းမလှလေးရင်ဖုန်းက ဆရာကြီးကို စောင့်နေမှာဗျ"
လူတစ်စု ရမ္မက်ဇောဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အခြားသူများကလည်း ဤအလုပ်ပြီးလျှင် ပျော်ပါးကြမည်ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံပြောဆိုနေကြသည်။
"ဆရာကြီး ဟိုဖက်တီးလေးဆီကတင် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရနေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ဟိုကလေးတွေကို ဆက်ပြီး ချည်ထားဦးမှာလဲ"
တစ်ယောက်မှ မေးလိုက်၏။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ သူ့တင်ပါးကို ကန်လိုက်ကာ ဆိုသည်။
"အတွင်းထဲမှာ ကလေး ရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်လောက် ရှိတာကွ၊ တစ်ယောက်ကို ငွေ ၁၀ ကျပ်သားထက်မနည်း ရောင်းရမယ်လို့ ငါကြားထားတယ်၊ အားလုံးပေါင်းရင် ၁၀၀ ကျပ်သားထက် ကျော်တာပေါ့၊ ၁၀၀ ကျပ်သားဆိုတာ ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘူးလား၊ ဘယ်သူက ပိုက်ဆံများတာကို ငြင်းမှာလဲ"
ကျန်လူများကလည်း ထိုမေးခွန်းမေးသူကို စိတ်ပျက်သလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ကြက်သူခိုးများ၊ လူမိုက်များဖြစ်ကြပြီး မြို့သူမြို့သားများကို နှိပ်စက်လေ့ရှိသူများ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ ယောက်ဖမှာ ခရိုင်တရားသူကြီးဖြစ်နေသဖြင့် သူ့ကို ပိုက်ဆံအနည်းငယ် လာဘ်ထိုးထားသရွေ့ အစိုးရကလည်း သူတို့ကို မျက်ကွယ်ပြုထားလေ့ရှိသည်။
ထိုသူသည် သူ၏ယောက်ဖဖြစ်သူ အလွန်အကျွံ မလုပ်သရွေ့ ကိစ္စအဝဝကို အဆင်ပြေအောင် ဖုံးဖိပေးလေ့ရှိ၏။
"သူတို့ကို ဘယ်မှာ သွားရောင်းမှာလဲ"
"ဒီကောင်လေးတွေကိုတော့ လူမှောင်ခိုသမားတွေဆီ ရောင်းမယ်၊ ဟိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကိုတော့ နောက်မှ ချွန်းဖုန်းမျှော်စင်ကို ပို့မယ်၊ အဲ့ဒီမှာက ဈေးပိုရတယ်လေ"
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှ ဆိုသည်။
ချွန်းဖုန်းမျှော်စင်ဆိုသည်မှာ ထိုဒေသတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ပြည့်တန်ဆာအိမ်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသူတိုင်း ပြန်ထွက်လာနိုင်သူ အလွန်ရှား၏။
ချွန်းဖုန်းမျှော်စင်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရှန်ကျစ်ယွမ်သည် ၎င်းမှာ မည်သို့သောနေရာမျိုးဖြစ်သည်ကို ချက်ချင်းသိလိုက်သဖြင့် ဒေါသများ အလိပ်လိုက် ထွက်လာတော့သည်။
"ဒီလူမှောင်ခိုတွေက ငါ့ကို အဲ့ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရောင်းဖို့ ကြံစည်နေတာလား၊ သူတို့ကို သူတို့အဖေ၊ အမေ တမ်းတအောင်အထိ ငါ ရိုက်ပစ်မယ်”
ကျောက်ဟူနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများမှာလည်း လက်ယားနေကြပြီဖြစ်ရာ ရွာလူကြီး၏ အမိန့်ကိုသာ စောင့်နေကြသည်။ ရှောင်ကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာမူ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲနေပြီး သူမ မည်သည်အား တွေးနေသည်ကို မည်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။
အားသို့ ရွာလူကြီးလေးကို တို့လိုက်ပြီး မေးလေ၏။
"ရွာလူကြီးလေး ကောင်းတဲ့ အကြံရပြီလား"
ရှောင်ကျိုး သူမ၏ဝမ်းကွဲမောင်လေး ပြောပြဖူးသော သတင်းတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ ၎င်းမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံရသူတစ်ဦးက သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲသူကို ပြန်လည်ရောင်းစားလိုက်သည့် အကြောင်းပင်။
ရှောင်ကျိုး အပြင်ဘက်ရှိ လူများကို ရေတွက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။
"အပြင်မှာ ခုနစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူတို့ပြောတာက လူတစ်ယောက်ကို ငွေ ၁၀ ကျပ်သားကျော် ရတယ်ဆို၊ အဲ့ဒီတော့ သူတို့ခုနစ်ယောက်လုံးကို ငါတို့ ပြန်ရောင်းစားလိုက်ရင် ငွေ ၁၀၀ နီးပါး ရမှာပေါ့"
ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အရင်းအနှီးမစိုက်ရဘဲ အကျိုးအမြတ်များသော စီးပွားရေးပင်။
ကလေးများသည် ထိုအကြံကို ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ထက်မြက်လှသော အကြံပင် ဖြစ်၏။ ရှီထုံနှင့် ကျန်းဟယ်တို့မှာမူ ရွာလူကြီးလေးနှင့် အခြားသူများ အဘယ်ကြောင့် ပျော်နေကြသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ပါးစပ်လေးများကို ပိတ်ကာ လိုက်၍ ရယ်မောနေကြ၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး ရွာလူကြီးလေးတို့နှင့်အတူ လိုက်မီသွားပြီဖြစ်ရာ အတူတူ ထွက်ကစားနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်မှ လူတစ်စုသည် အတွင်းထဲရှိ ကလေးများကို မည်သို့လုပ်မည်နည်းဟု ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကလေးများကို ခေါ်ထုတ်ကာ ရောင်းစားရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြ၏။
တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထိုလူများသည် ကလေးများစွာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပျံထွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။
ရှောင်ကျိုးသည် သူမ၏အားကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး "ဆရာကြီး" ဟု ခေါ်သောလူကို သတိမေ့သွားအောင် ထိုးနှက်လိုက်၏။ ထို့နောက် တစ်ချက်တည်းနှင့် သေ၍ မဖြစ်သေးဘဲ ပိုက်ဆံရအောင် ပြန်ရောင်းရဦးမည်ဟု တွေးကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ထိုလူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကျောက်ဟူနှင့် အခြားသူများမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာကြ၏။
"ရွာလူကြီးလေး၊ ရွာလူကြီးလေးက အနားယူနေလိုက်ပါ၊ ဒီလူတွေကို ကျွန်တော်တို့ဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ"
ရွာလူကြီးလေး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ထိုးနေမည်ဆိုပါက သူတို့အတွက် ကစားရန်ကျန်ပါဦးမည်လားဟု တွေးနေမိကြသည်။
"ဟုတ်တယ် ရွာလူကြီးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် ကစားခွင့်ပေးပါဦး"
အားသို့ အမြန်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။
ရွာလူကြီးလေးကို ထပ်ပြီး အထိုးမခိုင်းနိုင်တော့ချေ။ ရှိသည့်လူမှာ နည်းလွန်းပြီး သူတို့အားလုံး ခွဲဝေကစားရန်ပင် မလောက်ချေ။
ရှောင်ကျိုး ထိုလူများသည် အားနည်းလွန်း၍ ကျောက်ဟူတို့သာ ကိုင်တွယ်ပါစေဟုတွေးကာ သူမ၏လက်သီးလေးကို တိတ်တဆိတ် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျောက်ဟူနှင့် ထျဲနျိုတို့သည် ခွန်အားကို အသုံးချကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော လူနှစ်ဦးကို အုပ်မိုးလိုက်ကြ၏။ အတန်ကြာ လုံးထွေးသတ်ပုဒ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုလူနှစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ နှိမ်နှင်းလိုက်နိုင်သည်။
အားသို့နှင့် ရှီအန်း တို့မှာလည်း အရှုံးမပေးချေ။ ဓားငယ်လေးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူများကြားတွင် လျှင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ဓားသွားများမှာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေပြီး ထိုးချက်တိုင်းမှာ ရန်သူ၏ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရသော်လည်း လှုပ်ရှားမရအောင် လုပ်နိုင်သည့် အချက်အချာကျသော နေရာများကိုသာ မှန်ကန်စွာ ထိမှန်၏။
ဖက်တီးလေးနှင့် ရှန်ကျစ်ယွမ်တို့မှာ ကျောက်ဟူတို့ကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်သော်လည်း အပေးအယူ အလွန်မျှတကြ၏။ သူတို့သည် ကြိုးများကို ရှာဖွေကာ ကျန်သူများ နှိမ်နှင်းထားသည့် လူမှောင်ခိုသမားများကို တုပ်နှောင်ရာတွင် ကူညီပေးကြသည်။
ရှီထုံနှင့် ကျန်းဟယ်တို့မှာ သုံးနှစ်သားလေးများသာ ရှိသေးသော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ ပါဝင်ကူညီကြ၏။ ရွာလူကြီး ပစ်ပေးထားသော ဓားငယ်လေးများ ကို ကိုင်ကာ ဘေးမှနေ၍ ယွိဟွာနှင့်အတူ အားတက်သရော အားပေးနေကြ၏။
"ချ ချ အားရပါးရ ချ"
"ကွပ် ကွပ် ကွပ်၊ကွပ် ကွပ် ကွပ်"
"တိုက် တိုက် သတ် သတ်"
"ချည်ထားလိုက် ချည်ထားလိုက်"
"ရောင်းမယ် ရောင်းမယ် ပိုက်ဆံရမယ် ပိုက်ဆံရမယ်”
"......."