အခန်း ၇၆
Vol. 8 Ch. 76
(အခန်း)76
"မြို့တော်မှာ ဒီလိုစားသောက်နည်းမျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး၊ ဒီဟင်းလျာသစ်က အရမ်းမွှေးတာပဲ၊ ဘယ်သူကများ အောင့်အီးနိုင်မှာလဲ"
ဒုတိယသခင်မသည် ပူနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထည့်ကာ အားရပါးရ စားသောက်နေတော့သည်။
"ကြည့်စမ်းပါဦး၊ နင်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ အမူအရာတွေတောင်ပျက်ကုန်ပြီ"
ပထမသခင်မက စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်နေသော ဒုတိယသခင်မနှင့် တတိယသခင်မတို့ကိုကြည့်ကာ ရယ်မောရင်း ဆို၏။
"ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့အစားအစာတွေရှေ့ရောက်နေတာကို ဘယ်သူကများ မာန်တက်နေနိုင်မှာလဲ"
"ဟုတ်ပ ဒီနေ့တော့ တို့တွေတကယ်ကို အဝစားကြမှာ"
အဘွားအိုက ပထမသခင်မ၏လက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ပုတ်ပေးရင်းဆိုလိုက်၏။
"အားလုံး အခုလိုပျော်နေကြတာ ရှားပါတယ်၊ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ရာမှာပဲဆိုတော့ စည်းကမ်းတွေ အမူအရာတွေအတွက် စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့"
ဤကဲ့သို့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းမျိုးကို လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က စစ်သူကြီးအိမ်တော်မှ အမျိုးသားများ စစ်ပွဲမှအောင်ပွဲခံပြန်လာစဉ်က နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောငါးနှစ်က သူတို့အားလုံး စစ်မြေပြင်တွင် သူရဲကောင်းပီသစွာကျဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် အိမ်တော်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေခဲ့၏။ ယခုမှသာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည့်ကျင်းပမှုမျိုးကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။
"နောက်တစ်ခါကျရင် အဘွားနဲ့ အဒေါ်တို့ ထောင်ယွမ်ရွာကို လာလည်ကြလေ၊ သမီး တောင်ပေါ်တက်ပြီး တောဝက်လိုက်ဖမ်းပြီး ကျွေးမယ်၊ အရမ်းအရသာရှိတာ"
ရှောင်ကျိုးက အဘွား၏ပန်းကန်ထဲသို့ အသားတစ်ဖတ် ထပ်ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် အဘွားတို့မြေးလေးရဲ့ ထောင်ယွမ်ရွာကို အလည်လာခဲ့မယ်"
အဘွားအိုနှင့်သခင်မသုံးဦးတို့မပြန်မီမှာပင် ရွှီရှောင်ရှောင်က သူမအားလပ်ချိန်တွင် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ရှာဖွေဖော်ထုတ်ထားသော မုန့်အမျိုးမျိုးကို ထုပ်ပိုးပေးလိုက်၏။
ဤအရာများကိုပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကိုမူ မည်သည့်နတ်ဘုရားကပေးပို့သည်အား မည်သူမျှမသိရှိကြပေ။ သူမအနေဖြင့် တစ်ခုခု လုပ်စားချင်သည့်အခါတိုင်း လိုအပ်သော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ရွာသူကြီးထံ မနေ့ကပြောပြလိုက်လျှင် နောက်တစ်နေ့တွင် ထိုပစ္စည်းများမှာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေတတ်သည်။ ရှောင်ကျိုး ဗိုက်ဆာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်ဘုရားများက လိုသမျှပို့ပေးနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ရှောင်ရှောင်ကတွေးနေမိတော့သည်။
ဟော့ပေါ့ကို အဝစားပြီးနောက် ကလေးတစ်သိုက်မှာ ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့တက်ကာ ကြယ်ကြည့်နေကြ၏။
"ဒီလူဆိုးလေးတွေသိတာဆိုလို့ လောက်လေးခွနဲ့ ငှက်ပစ်ဖို့ပဲသိကြတယ်၊ ပစ်တာက တစ်ကြောင်း ပစ်ပြီးရင်လည်း လာမရှင်းကြဘူး၊ နောက်တစ်ခါမိလို့ကတော့ အကုန်လုံးကို ရိုက်ပစ်မယ်၊ တကယ်ကိုလွန်လွန်းတယ်"
မြေပြင်ပေါ်တွင် သေနေသောချိုးငှက်ကိုကြည့်ကာ အဘွားရွှီက ခါးထောက်လျက် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိလူမိုက်လေးများကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။
ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် အားသို့သည် လက်ထဲမှ လောက်လေးခွကိုအမြန်ဝှက်လိုက်၏။ ရွာရှိကလေးများကို"ဘယ်အဘွားကို အကြောက်ဆုံးလဲ" ဟုမေးလျှင် အဘွားရွှီကိုသာ ညွှန်ပြကြလိမ့်မည်။ သူမသည် တစ်ယောက်ယောက်ကို နေ့ရောညပါ လိုက်လံဆဲဆိုနိုင်သည့် အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ယွိဟွာထက်ပင် ဆိုးသေး၏။
အဘွားအိုရွှီသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိစာပို့ချိုးငှက်ကို ကောက်ယူကာ တစ်နေရာတွင်မြှုပ်ရန် ပြင်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ထူးဆန်းတာပဲ၊ မြို့တော်ကလူတွေက ချိုးငှက်တွေရဲ့ခြေထောက်မှာ တစ်ခုခု ချည်ထားရတာကို ကြိုက်ကြတာလား"
ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အခန်းထဲသို့ပြန်ဝင်တော့မည့် ချင်းရွှီသည် အမြန်လျှောက်လာပြီး ငှက်ခြေထောက်၌ ချည်ထားသည့် ဝါးပြွန်လေးကို ကောက်ယူလိုက်၏။ ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားသူများမှာလည်း သတင်းစကားကို ဝါးပြွန်နှင့်ပေးပို့ပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာကြသည်။
"ဦးလေးချင်း ဘာတွေရေးထားတာလဲဟင်"
ကလေးအချို့က ချင်းရွှီလက်ထဲရှိ စာတိုလေးကိုကြည့်ရန် ခြေဖျားထောက်ကာ ဝိုင်းအုံလာကြ၏။
"ဒါက ဘာလို့စာမပါတဲ့ စာရွက်အလွတ်ကြီးဖြစ်နေတာလဲ"
ချင်းရွှီလက်ထဲရှိ စာရွက်အလွတ်ကို ညွှန်ပြကာ ရှောင်ကျိုးကမေးလိုက်၏။
ချင်းရွှီသည် ထိုစာရွက်ကိုအချိန်အတော်ကြာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ရှင်းပြသည်။
"သတင်းပို့တဲ့သူက စာသားတွေကို ဝှက်ထားဖို့ ထူးခြားတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုခု သုံးထားတာဖြစ်ရမယ်"
"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာကိုမြင်ရမှာလဲ"
ကလေးများက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးကြပြန်သည်။ ချင်းရွှီသည် ထိုစာရွက်ကိုယူကာ အခန်းထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးနားသို့ကပ်၍ အချိန်အတော်ကြာ အပူပေးကြည့်သော်လည်း စာရွက်မှာ ဘာမှထူးခြားမလာပေ။
"ဒီစာရွက်ကို ဆေးရည်တစ်မျိုးမျိုးနဲ့ စိမ်ထားတာဖြစ်လိမ့်မယ်၊ အထူးဆေးရည် တစ်ခုခုသုံးမှပဲ စာသားတွေ ပေါ်လာမှာ၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ စာပေါ်အောင်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို ငါ သေသေချာချာလေ့လာကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
ချင်းရွှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး သူ့အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်ကာ တစ်ခုခုကိုအာရုံစိုက်နေပုံရ၏။ သူသည် လက်ထဲရှိစာတိုလေးကိုကိုင်ကာ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
အိမ်ဝင်းထဲတွင်မူ ရှောင်ကျိုးနှင့် ကျန်ကလေးအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိငှက်သေလေးကို ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။
"ရွာသူကြီး ဒါဆိုမြို့တော်က အရာရှိတွေ စာပို့ရင်ချိုးငှက်တွေကို သုံးကြတာပေါ့နော်”
ကျောက်ဟူက မြေပြင်ပေါ်ငြိမ်သက်နေသည့် ငှက်ကလေးကို လက်ညှိုးဖြင့်တို့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒီစာထဲမှာ ပါတဲ့အကြောင်းအရာတွေက ရွာသူကြီးအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေမလား၊ အစ်ကိုက ဗေဒင်ဆရာဆိုတော့ ရွာသူကြီး မြို့တော်မှာ အန္တရာယ်ရှိမရှိ တွက်ပေးလို့ရမလားဟင်"
အားသို့က ကျင့်ရှင်းကိုစိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ ကျင့်ရှင်းက ရှောင်ကျိုးမျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမကံကြမ္မာကတော့ အခုထိပဟေဠိဖြစ်နေဆဲပင်။
"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းတို့ရွာသူကြီးက ဘေးကင်းမှာပါ၊ ရွာသူကြီး မြို့တော်မှာရှိနေတဲ့အချိန် အန္တရာယ်ရောက်နိုင်တဲ့မြို့တော်က တခြားလူတွေအတွက်ပဲ မင်းတို့စိုးရိမ်ပေးသင့်တယ်"
ကျင့်ရှင်းသည် ရှောင်ကျိုးအတွက် လုံးဝစိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။ သူမမျက်နှာကို သေချာမမြင်နိုင်သော်လည်း မြို့တော်သို့ရောက်ကတည်းမှ သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါများ ဝန်းရံနေသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ သူ့ဆရာပြောဖူးသည်မှာ ဦးခေါင်းထက်တွင် ထိုကဲ့သို့တောက်ပသော အရှိန်အဝါရှိခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်း၏နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ဘုံကပင် ဖေးမထားသော ထိုကဲ့သို့သောသူများသည် မကောင်းသောကံကြမ္မာကို ကောင်းသောကံကြမ္မာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ထူးခြားသောအောင်မြင်မှုများကို ရရှိကြလိမ့်မည်။
ကျင့်ရှင်းသည် ရှောင်ကျိုး၏ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဤမိန်းကလေးနောက်ကိုသာ တစ်သက်လုံးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ဆရာက မှာထားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"ဒီမိန်းကလေးနောက်ကို လိုက်သွားရင် မင်း ဘယ်တော့မှအစားအသောက်အတွက် ပူစရာမလိုတော့ဘူး"
"ဒါနဲ့ ရှီအန်း မြို့တော်မှာဘာတွေပျော်စရာကောင်းတာ ရှိသေးလဲ၊ မနက်ဖြန်ကျ ဒီအိမ်ဝင်းထဲမှာပဲမနေချင်တော့ဘူး"
ကျောက်ဟူက ဘေးနားရှိ ရှီအန်းကို ပုတ်ကာမေးလိုက်၏။ ရှီအန်းက ခေါင်းခါပြသည်။ သူသည် အချိန်အတော်များများကို အခန်းထဲမှာသာ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသူဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင်ရှိစဉ်က ရှီအန်းသည် စကားပြောနည်းသဖြင့် အခြားကလေးများက သူ့ကို အ,အလေးဟု ခေါ်လေ့ရှိကြပြီး ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူသည် အပြင်ထွက်ကာ အခြားသူများနှင့်ဆော့ကစားရန် ပို၍ဝန်လေးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"မင်းက မြို့တော်မှာနေတာ မဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဘာမှမသိရတာလဲ"
အားသို့က ရှီအန်းကိုထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်၏။
"ငါက...ငါက ပုံမှန်ဆို အခန်းထဲမှာပဲ ဆော့နေကျလေ၊ တစ်ခါတလေမှ အိမ်တော်က အစေခံတွေနဲ့ဆော့တာ"
ရှီအန်းက ခေါင်းငုံ့ကာတိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။
"ဒါဆို အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"
ရှောင်ကျိုးက တကယ်ကိုစပ်စုချင်သွား၏။ အခန်းထဲ တစ်ယောက်တည်းနေရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းနိုင်ပါမည်မဟုတ်ပေ။
"ငါ့အခန်းက အရမ်းပျော်စရာကောင်းတာ”
ရှီအန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှီအန်းသည် ရှောင်ကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများကို သူ့အခန်းသို့ ခေါ်သွားလေသည်။ အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အစိတ်အပိုင်းများနှင့် ကိရိယာမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များရှိသည့် အလုပ်ရုံလေးတစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။
ရှီအန်းသည် ရှုပ်ထွေးလှသော အစိတ်အပိုင်းများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာကိုင်တွယ်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ငှက်ပုံသဏ္ဌာန်အရာဝတ္ထုလေးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
"ဒါကို ကြည့်လိုက်”
ရှီအန်းက သူ့လက်ထဲရှိကစားစရာလေးကို ဂုဏ်ယူစွာပြသလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အလိုအလျောက်ခုန်နိုင်သည့် သစ်သားငှက်လေးဖြစ်ပြီး အတောင်ပံများကိုလည်း တကယ့်ငှက်ပျံနေသကဲ့သို့ ခတ်နိုင်ပေသည်။
"ဒါကို ငါကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာ၊ သံပတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ သူကစလှုပ်ရှားတော့မှာ"
ရှောင်ကျိုးမျက်လုံးလေးများမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားရသည်။
"ဝါး အံ့သြစရာပဲ၊ ရှီအန်း နင်ကတကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ"
အားသို့နှင့် ကျန်းဟယ်တို့မျက်နှာပေါ်မှ လိုချင်တပ်မက်နေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ရှီအန်းကလက်ထဲရှိ သစ်သားငှက်လေးကို သူတို့နှစ်ယောက်အား ပေးလိုက်လေသည်။
ကျောက်ဟူနှင့် အားသို့တို့ကလည်း ဘေးကနေဝိုင်းအုံကြည့်ကာ ထိုထူးဆန်းသော သစ်သားငှက်လေးကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးနေကြ၏။ ကျောက်ဟူက ရှီအန်းကို လက်မထောင်ပြကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ဒါက လမ်းပေါ်မှာရောင်းနေတဲ့ ကစားစရာတွေထက် အများကြီးပိုကောင်းတယ်"
"ရှီအန်း မင်းအခန်းထဲမှာ ဒီလိုကစားစရာတွေအများကြီးပဲ၊ အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာလား"
အားသို့က ရှုပ်ပွနေသလိုထင်ရသော်လည်း ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသော အခန်းကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ရှီအန်းက ခေါင်းခါပြကာဆို၏။
"တချို့ကတော့ ငါ့အဖေလုပ်ပေးထားတာ၊ တချို့ကတော့ အဖေ့ရဲ့မှတ်တမ်းထဲက နည်းလမ်းတွေကိုကြည့်ပြီး ငါကိုယ်တိုင်သင်ယူထားတာ"
ရှီအန်းက သူတို့ကိုအခန်းထောင့်တစ်နေရာသို့ခေါ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ခင်းကျင်းထားသော ကစားစရာ အသေးလေးများကိုပြသသည်။
ရှီအန်းသည် အလိုအလျောက်ပွင့်နိုင်၊ ပိတ်နိုင်သော သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပြ၏။ ၎င်းပေါ်တွင် လက်ရာမြောက်လှသော ပန်းကွက်များကိုထွင်းထုထားပြီး ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်ရုံဖြင့် အဖုံးမှာ တန်းပွင့်လာပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပိတ်သွားလေတော့သည်။