အခန်း ၁၀၀

(အခန်း) ၁၀၀ ထိပ်ပြောင် လူဖြူကို ရှာတွေ့ခြင်း

မွန်းတည့်ချိန် ဂျေးကော့ ဖက်ဒရယ် ရုံးအဆောက်အအုံ။

ရက်ဒ် က အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့၏ ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ဝင်ဝင်ချင်းပင် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ ငါ ပြန်ရောက်လာပြီဟေ့..."

အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ စုံထောက်များအားလုံး ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နေရာမှ အသီးသီး ထရပ်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် လျှောက်လာကာ ရက်ဒ် ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။ ဝီလျံက ရက်ဒ် ၏ ကျောပြင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ပြန်ရောက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ် ရက်ဒ်..."

"အဲ့ဒီလိုကြီးလည်း မပြောပါနဲ့ ဝီလျံရာ..."

ရက်ဒ် က ဝီလျံ၏ ကျောပြင်ကို ခပ်ဖွဖွ ပြန်ပုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလှန်ပြကာ စကားဆိုလေသည်။

"ငါ ထွက်သွားတာ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာလေ နှစ်နှစ်မှ မဟုတ်တာ..."

ဝီလျံ ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မဆိုတော့ချေ။ ရက်ဒ် က ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ပတ်ပတ်လည် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ရိုအန်နှင့် လေစီတို့ကို မတွေ့ရသဖြင့် ခေါင်းစောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ရိုအန် နဲ့ လေစီ တို့ရော ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ..."

"သံသယရှိသူ ရဲ့ ပုံတူကို သွားဆွဲခိုင်းနေတယ်..."

ဘေးဘက်ရှိ မိုနာက ရက်ဒ် ကို ကော်ဖီတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မိုနာက ဆက်လက် စကားဆိုလေသည်။

"သူတို့ သွားနေတာ မနက်ခင်း တစ်ပိုင်းလုံး ကုန်နေပြီ ဆိုတော့ အခုလောက်ဆို ပြန်ရောက်လောက်ပြီ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

မိုနာ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရက်ဒ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အလုပ်ခုံသို့ ပြန်သွားလိုက်ပြီး ရိုအန် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ သူတွင် ရိုအန်ကို ပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနေ့က အတိအကျ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို ရက်ဒ် သေချာစွာ မသိရှိခဲ့ပေ။ ဖန်တနိုင်း မူးယစ်ဆေး၏ အဆိပ်သင့်မှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှလေသည်။ ရက်ဒ် တစ်ယောက် ဘာမှန်း မသိလိုက်မီမှာပင် ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေလာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ကြွက်သားများကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် သူ၏ အသိစိတ်များ လုံးဝ မပြတ်တောက်သွားမီ အချိန်လေးတွင် ရိုအန်က လှေကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကောင်းစွာ ခံစားသိရှိခဲ့လေသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ရိုအန်က သူ့ကို ဆေးရည်တိုက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကိုမူ ရက်ဒ် လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်က အခြေအနေကို သူ၏ စကားဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် မုတ်ဆိတ်မွေး ဖြူဖြူနှင့် ဘုရားသခင်က သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် ဟုပင် ဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ သတိပြန်လည် ရရှိလာပြီး ဆေးရုံခန်း မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်နေစဉ် ဤအရာမှာ အိပ်မက်လား လက်တွေ့လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ အီဗွန်နာက သူ၏ ပါးကို အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်ချိန်မှသာ သူ တစ်ယောက် ဘုရားသခင်ထံသို့ မရောက်သွားဘဲ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးကြောင်း အမှန်တကယ် သိရှိသွားခဲ့ရလေသည်။

သူ့ကို လူနာတင်ယာဉ်ပေါ်သို့ တင်ပေးခဲ့သော အထူးစစ်ဆင်ရေး တပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦး၏ နေအိမ်သို့ ယမန်နေ့ညက ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။ ကျန်ရှိနေသော သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သူမှာ ရိုအန် ပင် ဖြစ်လေသည်။ အီဗွန်နာ စုံစမ်းသိရှိထားသော အခြေအနေများအရ ရိုအန်သည် သူ့ကို လူနာတင်ယာဉ်ပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တင်ပေးခဲ့သူ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲများအတွင်း ကျင်လည်ခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ အက်ဖ်ဘီအိုင် သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ရက်ဒ် ၏ စိတ်ထဲတွင် ရိုအန် သည်သာလျှင် သူ၏ အသက်ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ထိုသို့ ခံစားနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သေချာစွာ မသိရှိသော်လည်း ရက်ဒ် က မိမိ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်ကိုသာ ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ ရက်ဒ် သည် ရိုအန်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အလွန်အမင်း ထုတ်ဖော် ပြောဆိုချင်နေလေသည်။

"အားလုံးပဲ... သံသယရှိသူ ရဲ့ ပုံတူကို ရလာခဲ့ပြီဟေ့..."

ရက်ဒ် ထိုင်နေသည်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်မျှပင် မကြာသေးမီ ရိုအန်နှင့် လေစီတို့က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။ လေစီက လက်ထဲရှိ ကြီးမားသော ပုံတူ ပန်းချီကားချပ် အချို့ကို မြှောက်ကိုင်ထားပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒီကောင် က ငါတို့တွေ ဆက်ပြီး ရှာဖွေရမယ့် လူပဲ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."

အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ နည်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး ပြိုင်တူ ဖြေကြားလိုက်ကြလေသည်။ လေစီ၏ လက်ထဲမှ ပုံတူ ပန်းချီကားများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာ အရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကီးဘုတ်များကို စတင် ခေါက်နှိပ်နေကြတော့သည်။

"ရိုအန်... လေစီ..."

မိမိနာမည်ကို ခေါ်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသော ရိုအန် တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရလေသည်။ ခေါင်းမော့ ကြည့်လိုက်ရာ ရက်ဒ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ရက်ဒ် ကို အားပါးတရ ဖက်လိုက်လေသည်။

"ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ် သူငယ်ချင်းရာ... မင်း ဒီနေ့ အလုပ်ပြန်ဆင်းမယ် လို့ကို ထင်မထားတာ... ခေါင်းဆောင် သြဂတ်စ် က မင်းကို အနားယူခွင့် အကြာကြီး ပေးထားတယ် မဟုတ်လား..."

လေစီက ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းနှင့် ရက်ဒ် ကို ရင်းနှီးစွာ မနှုတ်ဆက်တော့ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလျက် ရက်ဒ် ၏ လက်မောင်းကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး လက်ဝါးချင်း ရိုက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ လေစီ မည်သို့သော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း ရက်ဒ် ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် ပွေ့ဖက် မနှုတ်ဆက်ခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စငယ်လေးကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ရိုအန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ရက်ဒ် က လေးနက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးဘက်ရှိ ဝီလျံက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ နားထောင်ကြ... ဒီ ကယ်ဗင် ဆိုတဲ့ လူက ထောင်ကျဖူးတဲ့ မှတ်တမ်း လုံးဝ မရှိဘူး ထင်တယ်... နယူးယောက် ဒေသထဲက အကျဉ်းထောင်ကြီး တွေရဲ့ အကျဉ်းသား ဓာတ်ပုံ မှတ်တမ်း တွေထဲမှာ ဒီ ကယ်ဗင် နဲ့ တူတဲ့ လူ လုံးဝ ရှာမတွေ့ဘူးဟေ့..."

လက်ရှိ အချိန်ကာလတွင် မျက်နှာ မှတ်မိခြင်း နည်းပညာ မှာ အပြည့်အဝ တိုးတက်မှု မရှိသေးသဖြင့် စစ်ဆေး ရှာဖွေနိုင်သော လူဦးရေမှာ အလွန် နည်းပါးလှလေသည်။ အက်ဖ်ဘီအိုင် ၏ အချက်အလက် သိုလှောင်ရုံ အတွင်းရှိ လူအများစုမှာ အကျဉ်းထောင်များသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများသာ ဖြစ်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုလူများမှာ အကျဉ်းထောင် အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ ဓာတ်ပုံ ရိုက်ကူး မှတ်တမ်းတင် ခံရလေ့ ရှိသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။ ကျန်ရှိနေသော သာမန် ပြည်သူများ အတွက်မူ မျက်နှာ မှတ်မိခြင်း စနစ်မှာ အချိန်အများစုတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ချေ။

၂၀၁၅ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိပြီး အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု က တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ လေဆိပ်များတွင် မျက်နှာ မှတ်မိခြင်း စနစ်ဖြင့် လေယာဉ်ပေါ်တက်ရမည့် မူဝါဒကို စတင် တွန်းအားပေး ကျင့်သုံးလာချိန် ကျမှသာ အက်ဖ်ဘီအိုင် ၏ အချက်အလက် သိုလှောင်ရုံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံ ကြွယ်ဝ လာတော့မည် ဖြစ်လေသည်။ သေချာသည်မှာ ထို အချက်အလက် သိုလှောင်ရုံ ဆိုသည်မှာ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ အချက်အလက် သိုလှောင်ရုံကိုသာ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အက်ဖ်ဘီအိုင် ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် အခြားသော အချက်အလက် သိုလှောင်ရုံ များလည်း ရှိနေသေးသော်လည်း သာမန် စုံထောက်များ အနေဖြင့် ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုခွင့် အာဏာ လုံးဝ မရှိကြချေ။

"ဒါဆိုရင် လည်း တခြား ဒေသတွေ က အကျဉ်းထောင် တွေကို ဆက်ပြီး စစ်ဆေး ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ဝီလျံ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန်၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"နယူးယောက် ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် မှာ ရှိတဲ့ ပြည်နယ် တွေ ဖြစ်တဲ့ ဗားမောင့် ပြည်နယ်... မက်ဆာချူးဆက် ပြည်နယ်... ကွန်နက်တီကတ် ပြည်နယ်... ပင်ဆယ်ဗေးနီးယား ပြည်နယ် နဲ့ နယူးဂျာစီ ပြည်နယ် တွေကို လည်း သေချာ စစ်ဆေး ကြည့်လိုက်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ရိုအန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝီလျံနှင့် အခြား နည်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူ လေးဦး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားသော်လည်း ခေါင်းငုံ့ကာ ဆက်လက် အလုပ်ရှုပ်နေကြတော့သည်။

ဝီလျံတို့ အလုပ် စတင် လုပ်ကိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန်က ရက်ဒ် ထံသို့ အကြည့်ကို ပြန်လည် လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းစောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ရက်ဒ်... မင်း စောစောက ဘာပြောမလို့လဲ..."

"...ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ..."

လူအားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရက်ဒ် က ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်နေသော စကားများကို မြိုချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ပါးစပ်ကြီး ဖြဲကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရိုအန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ စကားဆိုလေသည်။

"ဒီနေ့ အလုပ်ဆင်းရင် မင်းကို ငါ့အိမ်မှာ ထမင်းလာစားဖို့ ဖိတ်ချင်လို့ပါ..."

"ကောင်းပြီလေ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်လေသည်။

'မနေ့ည က ထမင်းဝယ်ကျွေး မယ့် သူ ရှိတယ်... ဒီနေ့ည မှာလည်း ရှိနေပြန်တယ်...'

ရိုအန် နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားပြီး မိုနာထံသို့ အကြည့် လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။

'သန်ဘက်ခါ ကျရင်ရော မိုနာ့ အိမ်ကို သွားပြီး ထမင်း အလကား ဝင်စားရမလား...'

မိုနာ တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ မကောင်းသော အရာတစ်ခုက စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အချိန်များက တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။ ရုံးခန်း အတွင်းရှိ ကီးဘုတ် ခေါက်နှိပ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ စုံထောက်များမှာ ပုံတူ ပန်းချီကားထဲရှိ ကယ်ဗင် ဆိုသူကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြချေ။ စစ်ဆေးရှာဖွေနေသည့် လုပ်ငန်းစဉ် အတွင်း ဝီလျံတို့ အနေဖြင့် ပုံတူ ပန်းချီကားထဲရှိ လူနှင့် အလွန် ဆင်တူသော လူအချို့ကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

သို့သော် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ဘဏ်ဓားပြတိုက်မှု ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ထိုသူသည် အခြားသူများနှင့် အတူ ရှိနေကြောင်း သက်သေပြနိုင်သူများ ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် ထိုသူသည် နယူးယောက် တွင် လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်ရန် အချိန်နှင့် လုပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခြင်း ကဲ့သို့သော အခြေအနေများသာ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါက..."

ဘေးနားရှိ ကော်ဖီခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ ကြီးကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် မိုနာက ညောင်းညာ ကိုက်ခဲနေသော လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ ရိုအန်ကို ခေါင်းစောင်း ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီ မိန်းမ နှစ်ယောက် က ကယ်ဗင် ရဲ့ ရုပ်သွင်ပြင် ကို မှတ်မိ တာ မှားယွင်း သွားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား... ဒါမှမဟုတ် ပုံတူ ဆွဲတဲ့ ပန်းချီဆရာ က ဆွဲတာ မှားသွား တာလား မသိဘူး..."

"အဲ့ဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဘူး လို့တော့ မပြောနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့..."

ရိုအန် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အချိန်အတန်ကြာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလေသည်။ ထို့နောက် မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ နော်တန် ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ရိုအန် လား..."

ဖုန်းထဲမှ အသံမှာ အနည်းငယ် ဆူညံနေသဖြင့် နော်တန် တစ်ယောက် အက်ဖ်ဘီအိုင် အဆောက်အအုံ အတွင်း၌ မရှိနေကြောင်းကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ နော်တန်..."

ရိုအန်က ရိုးရှင်းစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အပိုစကားများ မပြောတော့ဘဲ လက်ရှိ အချိန်တွင် လူရှာမတွေ့သည့် အခြေအနေကို တစ်ဖက်လူအား တိုက်ရိုက် ပြောပြလိုက်လေသည်။

"လွယ်လွယ်လေး ပါကွာ..."

ရိုအန်၏ ပြဿနာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖုန်းထဲမှ နော်တန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် စကားဆိုလေသည်။

"မင်း အခု ချက်ချင်း အဲ့ဒီ ပုံတူ ပန်းချီကား ကို ငါတို့ စနစ်တကျ ရာဇဝတ်မှုများ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဌာန ဆီ ကို လာပို့ လိုက်... ပန်းချီကား က တိကျ ပြီး အပြင် က လူ နဲ့ အရမ်းကြီး ကွာခြား မနေဘူး ဆိုရင်... ငါ မင်း အတွက် အဲ့ဒီ လူ ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှာပေး နိုင်တယ်..."

နော်တန်တို့ ဌာန သည် နယူးယောက် ရှိ လူမိုက်ဂိုဏ်း ထက်ဝက်ကျော်ခန့်နှင့် အထူး ဆက်သွယ်မှုများ ရှိလေသည်။ လူရှာခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို သူတို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပြီး သူတို့အတွက်မူ ဤကိစ္စမှာ ဘာမှ မဟုတ်လှချေ။ သေချာသည်မှာ မည်သူမဆို ထို ဌာန ကို အကူအညီ တောင်းခံ၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသူများ ဆိုပါက လုံးဝ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နော်တန်ရာ..."

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးကွာ..."

နော်တန်က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရိုအန်နှင့် သီတင်းပတ်ကုန်ရက်တွင် ငါးအတူ သွားမျှားရန် ချိန်းဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချသွားလေသည်။

"ငါပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် အသံမထွက်ရသေးမီမှာပင် ဘေးဘက်ရှိ ရက်ဒ် က ပုံတူ ပန်းချီကားကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရိုအန်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့မှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထို ဌာန က မည်သည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို မသိရသော်လည်း သုံးနာရီခန့် အကြာတွင် ရက်ဒ် က အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ပုံတူ ပန်းချီကားထဲရှိ လူ၏ အကြမ်းဖျင်း အချက်အလက်များ ရေးသားထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် ဖလက်ချာ ဝေါ်ကာ... အသက် ၂၉ နှစ်... ကွင်းစ် ရပ်ကွက် တွင် နေထိုင်သည် ဟု ရေးသားထားလေသည်။

အချက်အလက်များ အရ ထို ဖလက်ချာ ၏ အချက်အလက်များ အားလုံးကို ထုတ်ယူ ကြည့်ရှုပြီးနောက် မိုနာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြောစရာ စကားပင် ဆွံ့အသွားသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ သူ့ကို ရှာမတွေ့ တာ အဆန်း မဟုတ်ဘူး ပဲ... ဒီ လူ က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လ တုန်းက အထိ အပြစ်ကင်းစင် တဲ့ ကင်းထောက် လူငယ်လေး တစ်ယောက် လို ဖြစ်နေတာ ကိုး..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရလေသည်။

"ဘာ အဓိပ္ပာယ် လဲ…”