အခန်း ၁၀၁

(အခန်း) ၁၀၁ ဖလက်ချာ ဝေါ်ကာ ကို ဌာနချုပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း

"အဓိပ္ပာယ် က အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်..."

မိုနာ က ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကွန်ပျူတာထဲရှိ အချက်အလက်များကို ဖတ်ပြလေသည်။

"ဖလက်ချာ ဝေါ်ကာ မှာ အရက်မူးပြီး ကားမောင်းတဲ့ မှတ်တမ်း မရှိဘူး... ရန်ဖြစ်တဲ့ မှတ်တမ်း မရှိဘူး... ဘာ ပြစ်မှု မှတ်တမ်း မှ ကို လုံးဝ မရှိတာ... ကျောင်းတက်တုန်းက လည်း ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးပြီး လူကြိုက်များတဲ့ ကျောင်းသား တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်... ဘောလုံးပွဲ တွေမှာ တိုက်စစ် ကစားသမား နေရာ ကနေတောင် ကစားခဲ့ဖူးတယ်... တက္ကသိုလ် ကိုတော့ သာမန် ရပ်ရွာ ကောလိပ် တစ်ခု မှာပဲ တက်ခဲ့တယ်... ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ ဇနီးသည် နဲ့ လက်ထပ် ခဲ့ပြီး နယူးယောက် ဆိပ်ကမ်း မှာ အလုပ်ဝင် ခဲ့တယ်... အော် ဒါနဲ့ သူ့ရဲ့ ဇနီး က သူ အထက်တန်း ကျောင်း မှာ တိုက်စစ် ကစားသမား ဖြစ်နေတုန်း က တွဲခဲ့တဲ့ ရည်းစား ပဲ... အဲ့ဒီ အမျိုးသမီး က ဖလက်ချာ ရဲ့ ပထမဆုံး နဲ့ နောက်ဆုံး ချစ်သူ လည်း ဟုတ်တယ်... သူတို့ နှစ်ယောက် ရဲ့ သံယောဇဉ် က အရမ်း ခိုင်မာတယ် လို့ ဆိုရမယ်... အိမ်နီးနားချင်း တွေ က သူတို့ လင်မယား ရန်ဖြစ်တဲ့ အသံ ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူး ကြဘူး တဲ့... ဒါ့အပြင် သူတို့ လင်မယား က ပိတ်ရက် တွေတိုင်း အနီးနားက ဘုရားကျောင်း မှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း သွားလုပ် ကြသေးတယ်..."

မိုနာ ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရိုအန် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိလေသည်။ ဘေးနားရှိ ရက်ဒ် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများ အပြည့် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ဒါကြောင့် မင်း က ဒီ ကောင် ကို အပြစ်ကင်းစင် တဲ့ ကင်းထောက် လူငယ်လေး လို့ ပြောတာ ကိုး..."

လေစီ က ကွန်ပျူတာထဲရှိ အချက်အလက်များကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ချီးကျူး လေးစားသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလို ယောက်ျား မျိုး က တကယ် ကို ရှားပါး လွန်းတယ်..."

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရှိ သာမန် ရပ်ရွာ ကောလိပ် အများစု၏ ပေါက်လွတ်ပဲစား အနေအထိုင် အလေ့အထများအရ ဆိုလျှင် ဖလက်ချာ ကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ အလွန် ရှားပါးလှခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီ ဖလက်ချာ က ဘာဖြစ်လို့ အချွတ်အပြဲ ကလပ် ကို သွားရတာလဲ..."

ရိုအန် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အချိန်အတန်ကြာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းစောင်းကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ ဖလက်ချာ ရဲ့ အပြင်ပန်း ပုံစံ က ဟန်ဆောင် ထားတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်... ဖလက်ချာ ရဲ့ မိသားစု ထဲမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု များ ဖြစ်နေလို့လား..."

"အခု အချိန် မှာ ဖလက်ချာ ရဲ့ အပြင်ပန်း ပုံစံ က တကယ် ဟန်ဆောင် ထားတာ လား ဆိုတာ ကိုတော့ ငါ လည်း မဆုံးဖြတ် နိုင်သေးဘူး..."

မိုနာ က ရိုအန် ကို ခေါင်းစောင်း ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကွန်ပျူတာထဲရှိ အချက်အလက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရှင်းပြလေသည်။

"အချက်အလက် တွေ အရ ဆိုရင်... လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ လ တုန်းက ဖလက်ချာ ရဲ့ ဇနီး ဟာ အလုပ်ကနေ အိမ်ပြန် လာတဲ့ လမ်းမှာ ကားတိုက် မှု ဖြစ်ပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံး သွားခဲ့တယ်... ဖလက်ချာ ဇနီး ရဲ့ ဆွေမျိုး သူငယ်ချင်း တွေ ပြောစကား အရ ဆိုရင်... နာရေး အခမ်းအနား မှာ ဖလက်ချာ ဟာ လုံးဝ ငိုကြွေး ခြင်း လည်း မရှိသလို ဝမ်းနည်း ပူဆွေး နေတဲ့ ပုံ လည်း မပေါ်ဘူး တဲ့... လာသမျှ ဧည့်သည် တွေကို အလွန် တည်ငြိမ် အေးဆေး တဲ့ ပုံစံ မျိုး နဲ့ ဧည့်ခံ နေခဲ့တယ် လို့ ဆိုတယ်... အဲ့ဒီ ကိစ္စ ကြောင့် ဖလက်ချာ ဟာ ဇနီး ဖြစ်သူ ရဲ့ အစ်မ ဆီကနေ ပါးရိုက် ခံခဲ့ရတယ်... ဖလက်ချာ ရဲ့ ဆွေမျိုး သူငယ်ချင်း တွေ က လည်း ဖလက်ချာ ကို လူမှား ပြီး ပေါင်းသင်း မိခဲ့တယ် လို့ ပြောကြတယ်..."

မိုနာ ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရက်ဒ် ၏ မျက်မှောင်များ တင်းတင်း ကြုတ်သွားလေသည်။ လေစီ ချက်ချင်း တီးတိုး ဆဲရေးတိုင်းထွာ လိုက်သော်လည်း ရိုအန် ကမူ နက်နက်နဲနဲ တွေးတော နေလေသည်။

'ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခု များ ရှိနေမလား...'

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ တွေ ဆက်ပြီး ဒီ ဟန်ဆောင် ကောင်းတဲ့ လူယုတ်မာ ကို သွားဖမ်း ကြမလား..."

လေစီ ခေါင်းမော့လာပြီး အကြည့်များကို ရိုအန် ထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။

မိုနာ က ကီးဘုတ်ကို ဆက်လက် ခေါက်နှိပ်နေလေသည်။

"နာရေး အခမ်းအနား ပြီးသွား တဲ့ အချိန် မှာပဲ ဖလက်ချာ ဟာ နယူးယောက် ဆိပ်ကမ်း ကနေ အလုပ်ထုတ် ခံလိုက်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဖလက်ချာ မှာ လစဉ်လတိုင်း ပေးဆပ် နေရတဲ့ အိမ်လခ နဲ့ ကား အရစ်ကျ ငွေ တွေ ရှိနေသေးတယ်... ဖလက်ချာ နေထိုင် တဲ့ ရပ်ကွက် အပြင်ဘက် က လုံခြုံရေး ကင်မရာ မှတ်တမ်း တွေ အရ ဆိုရင်... အရှေ့ပိုင်း က ဘဏ် ဓားပြတိုက်မှု ၄ ခု မဖြစ်ပွား ခင် လေးမှာ ဖလက်ချာ ဟာ အိတ် တစ်လုံး ကို ဆွဲပြီး အိမ်ကနေ ထွက်သွား ခဲ့တယ်... ဓားပြတိုက်မှု ၄ ခု စလုံး ဖြစ်ပွား ပြီးသွား တဲ့ အချိန် ကျမှ ဖလက်ချာ ဟာ အဲ့ဒီ အိတ် ကို ဆွဲပြီး အိမ်ကို ပြန်ရောက် လာခဲ့တယ်..."

မိုနာ ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လေစီ နှင့် ရက်ဒ် တို့ လုံးဝ ငြိမ်ငြိမ် မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ အကြည့်များကို ရိုအန် ထံသို့ ပြိုင်တူ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့ အခု ချက်ချင်း ဒီ ဖလက်ချာ ဆိုတဲ့ လူ ဆီ သွားပြီး စကား နည်းနည်း သွားပြော ကြတာပေါ့..."

အသင်းဖော်များ၏ အကြည့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး နေရာမှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စစ်ဆင်ရေးကို အတူတကွ လိုက်ပါလိုကြောင်း အပြင်းအထန် တောင်းဆိုနေသော ရက်ဒ် နှင့် အတူ လက်နက်တပ်ဆင်ရေး အခန်းဆီသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ လေစီ ကမူ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမှတ် ၅ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ၌ ကျန်ရစ်ကာ အခြေစိုက် စောင့်ကြည့်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးက ကားလမ်းမပေါ်ရှိ ယာဉ်ကြော အကြားတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေလေသည်။ ကားအပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ရက်ဒ် ပါးစပ်ကြီး ဖြဲကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ပြုံးပြီးနောက် ကားအရှိန်မှာ ပိုမို မြင့်တက်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ရက်ဒ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားလေသည်။ အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းစောင်းကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် စကားဆိုလေသည်။

"ရိုအန်... ငါတို့ တွေ ဒီလောက် ထိ အလောတကြီး သွားဖို့ မလိုဘူး ထင်တယ်... စောစောက မိုနာ ပြောလိုက် တဲ့ ရပ်ကွက် လုံခြုံရေး ကင်မရာ မှတ်တမ်း တွေ အရ ဆိုရင်... ဖလက်ချာ အိမ်ထဲကနေ မထွက် တာ တစ်ပတ် တောင် ရှိနေပြီ တဲ့... သူ အခု အိမ်ထဲမှာ ပဲ ရှိနေဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်း များတယ်..."

"မင်း ပြောတဲ့ သတင်း ကို ငါ လည်း သိပါတယ်..."

ရက်ဒ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဗာကို တစ်ချက် ထပ်မံ ဖိနင်းလိုက်ပြီး အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးကို အရှေ့ရှိ ဘူအစ် ကားငယ်လေး၏ အရှေ့သို့ ကျော်တက်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ ပုံစံ က အလောတကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ပုံ ပေါက်နေလို့လား..."

ရက်ဒ် တစ်ယောက် ပြောစရာ စကားပင် ဆွံ့အသွားရလေတော့သည်။

ရက်ဒ် တစ်ယောက် အသံမထွက်ဘဲ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်သည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးက မန်ဟက်တန် နယ်မြေ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ဖလက်ချာ နေထိုင်ရာ ကွင်းစ် ရပ်ကွက်ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးလွှားသွားလေသည်။

ဖလက်ချာ နေထိုင်သော နေရာမှာ အိမ်ရှေ့တွင် မြက်ခင်းပြင်ငယ် တစ်ခု ပါရှိပြီး အိမ်နောက်တွင်လည်း မြက်ခင်းပြင်ငယ် တစ်ခု ပါရှိသော သီးခြား ခွဲထွက်နေသည့် နှစ်ထပ် တိုက်ခန်းငယ်လေး တစ်လုံး ပင် ဖြစ်လေသည်။ အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးကို လမ်းဘေးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုးရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ တိုက်ခန်းငယ်လေးမှာ အရှေ့တံခါး နှင့် အနောက်တံခါး ဟူ၍ နှစ်ပေါက် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စုံထောက် နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ရက်ဒ် က တိုက်ခန်းငယ် ၏ အနောက်ဘက် တံခါးဆီသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရက်ဒ် မှာ ဂလော့ခ် ၁၈ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်နောက်ဖေး တံခါးဝတွင် နေရာယူ ပြီးစီးသွားကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ရိုအန် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ နည်းဗျူဟာသုံး ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ ဂလော့ခ် ၁၈ ကို ဆွဲကိုင်လျက် တိုက်ခန်းငယ် ၏ အရှေ့ဘက် တံခါးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

ရိုအန် က တံခါးဘေးတွင် ရပ်လျက် အရှေ့ဘက် တံခါးကို အားပါးတရ ထုရိုက်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အိမ်ထဲမှာ လူရှိလား..."

တိုက်ခန်းငယ် အတွင်း၌ လူသူကင်းမဲ့ နေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် နေလေသည်။

"ရိုအန်..."

ရိုအန် က တံခါးကို ထပ်မံ ထုရိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ရက်ဒ် က ရုတ်တရက် လျှောက်လာလေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရိုအန် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရက်ဒ် က ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး တိုက်ခန်းငယ် ၏ ဒုတိယထပ် ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် စကားဆိုလေသည်။

"အိမ် အနောက်ဘက် မှာ သုံးချောင်းထောက် လှေကား တစ်ခု ရှိတယ်... ငါ စောစောက စမ်းပြီး တက်ကြည့် လိုက်တာ... ဒုတိယထပ် အိပ်ခန်း ထဲမှာ သတိလစ် နေတဲ့ ပုံ ပေါက်နေတဲ့ အမျိုးသား တစ်ယောက် ရှိနေတယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ရက်ဒ် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ တံခါးမကြီး ကို ခြေထောက်ဖြင့် အားပါးတရ ကန်ချလိုက်တော့သည်။

"ဒိုင်း..."

"အက်ဖ်ဘီအိုင်..."

တံခါးမကြီး ပွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် ရိုအန် က ဂလော့ခ် ၁၈ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်ရေး ကိုယ်ဟန် အနေအထားဖြင့် အော်ဟစ် သတိပေးရင်း တိုက်ခန်း အတွင်းရှိ အခန်းတိုင်းကို အမြန်ဆုံး နှုန်းဖြင့် ဝင်ရောက် စစ်ဆေး ရှင်းလင်းလေသည်။ ရက်ဒ် လည်း အိမ်နောက်ဖေး တံခါးဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ရိုအန် စတင် လှုပ်ရှားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အခန်းများကို အလျင်အမြန် စတင် စစ်ဆေး ရှင်းလင်းလေသည်။

"ဒီအခန်းရှင်းတယ်..."

"ဒီအခန်းလည်း ရှင်းတယ်..."

တိုက်ခန်း အတွင်းရှိ အခန်းတိုင်းကို စစ်ဆေး ရှင်းလင်းပြီးနောက် မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့သည် ဒုတိယထပ် အိပ်ခန်း တံခါးဝသို့ ပြိုင်တူ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ဂဏန်း သုံးလုံးကို နောက်ပြန် ရေတွက်လိုက်ကြလေသည်။ ထို့နောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြပြီး ဂလော့ခ် ၁၈ များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်း အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

အိပ်ခန်း အတွင်း၌ ကြွက်သား အနည်းငယ် ထွက်နေသော ထိပ်ပြောင် လူဖြူ အမျိုးသား တစ်ဦး က ကုတင်ကြီး ပေါ်တွင် အဝတ်အစား ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လှဲလျောင်း နေလေသည်။ ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့ တံခါးကို ကန်ဖွင့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်ကိုပင် ထို ထိပ်ပြောင် လူဖြူ အမျိုးသား က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ငြိမ်သက် နေလေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ဗိုက် က အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မမြင်တွေ့ရပါက ထိုလူ သေဆုံးသွားပြီဟုပင် ရိုအန် ထင်မှတ်မိမည် ဖြစ်လေသည်။

ရိုအန် က ထိပ်ပြောင် လူဖြူ ၏ မျက်နှာကြီး ကို သေချာစွာ အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ထိုလူမှာ သူတို့ ရှာဖွေနေသော ဖလက်ချာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်လေသည်။ အိပ်ခန်း ကုတင် ဘေးရှိ စားပွဲငယ်လေး အရှေ့တွင် အမှုန့်ဖြူများ ထည့်ထားသော အိတ်ငယ် တစ်လုံး ရှိနေလေသည်။

"ရိုအန်..."

ထိုအိတ်ငယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရက်ဒ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားလေသည်။ လက်ဖြင့် လုံးဝ မထိတွေ့ဘဲ ရိုအန် ၏ နာမည်ကို ခေါ်ကာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"သဘောပေါက် ပြီ..."

မူးယစ်ဆေး အမှုန့်ဖြူ အိတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန် က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖလက်ချာ ၏ ပါးပြင်ကို အားပါးတရ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း..."

ပြတ်သား ကျယ်လောင်သော ပါးရိုက်သံများ က အိပ်ခန်း အတွင်း ပဲ့တင်ထပ် သွားလေသည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရက်ဒ် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားလေသည်။ ယမန်နေ့ က အီဗွန်နာ လည်း သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ရိုက်နှက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အကြမ်းဖက် လှုပ်နှိုးခြင်း ဝန်ဆောင်မှု မှာ အလွန် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလေသည်။ ဖလက်ချာ တစ်ယောက် အလျင်အမြန်ပင် သတိပြန်လည် ရရှိလာလေသည်။ ရိုအန် ၏ စိမ်းသက်နေသော ချောမောသည့် မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဖလက်ချာ က မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဗလုံးဗထွေး လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ က... ဘယ်သူ တွေလဲ... ဘာဖြစ်လို့... ငါ့ အိမ်ထဲ ကို ရောက်နေရတာလဲ..."

"ငါတို့ က အက်ဖ်ဘီအိုင် တွေ..."

ရိုအန် က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂလော့ခ် ၁၈ ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖလက်ချာ ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။

"မင်း အိမ်ကို လာတာ က သေချာပေါက် မင်း နဲ့ ကိစ္စ ရှိလို့ ပေါ့..."

"အက်ဖ်ဘီအိုင် တွေ ဟုတ်လား..."

ရိုအန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖလက်ချာ ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ ဖလက်ချာ သည် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ အိပ်ခန်း အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်...

ဖလက်ချာ ၏ ခြေထောက် နှစ်ဖက်စလုံး ပျော့ခွေသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ ဖလက်ချာ တစ်ယောက် အိပ်ခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခက်ခဲ ပင်ပန်းစွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရိုအန် နှင့် ရက်ဒ် တို့ နှစ်ဦးစလုံး ပြောစရာ စကားပင် ဆွံ့အသွားပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကြလေသည်။

မူးယစ်ဆေး အမှုန့်ဖြူ ကဲ့သို့သော အရာများမှာ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လူကို အလွန်အမင်း ပင်ပန်း နွမ်းနယ် စေတတ်လေသည်။ သို့သော် လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ခက်ခဲနေလောက်အောင် ပင်ပန်း နွမ်းနယ်နေသော ဖလက်ချာ ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးမှာမူ အတော်လေး ဆိုးရွားလှလေသည်။

"ဒီ တစ်ကြိမ် မင်း သုံးထား တဲ့ မူးယစ်ဆေး ပမာဏ က တော်တော်လေး များတယ် ထင်တယ်..."

ရက်ဒ် ကို ဖလက်ချာ အား အက်စ်ယူဗီ ကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် ရိုအန် က တိုက်ခန်း အတွင်း၌ အကြမ်းဖျင်း စတင် ရှာဖွေလေသည်။ ဧည့်ခန်း... မီးဖိုချောင် နှင့် မြေအောက်ခန်း များကို ရိုအန် အနှံ့အပြား ရှာဖွေခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်များကိုပင် သေချာစွာ အကဲခတ် ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း မှန်းဆထားသော အမေရိကန် ဒေါ်လာများကို လုံးဝ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် ရိုအန် က အိပ်ခန်း အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာပြီး အခန်းကို ပြန်လည် အကဲခတ် ရှာဖွေလေသည်။

အဝတ်ဗီရို နှင့် ကုတင် အောက်တို့တွင် မည်သည့် အသုံးဝင်သော အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရသော်လည်း တီဗီစင် ၏ အောက်ခြေတွင် ရိုအန် က မှတ်စုစာအုပ် အချို့ကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားလေသည်။ မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မူလက ဂရုမစိုက်သော အမူအရာ ရှိနေသည့် ရိုအန် ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

"ရိုအန်..."

ရက်ဒ် ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရိုအန် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း လုံးဝ မရှိဘဲ ထို မှတ်စုစာအုပ် များကို ယူဆောင်ကာ အက်စ်ယူဗီ ကားဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည်။

နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေပြီး ပြန်လည် မူးဝေလာသော ဖလက်ချာ ကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆွဲထားသော ရက်ဒ် က ရိုအန် မှတ်စုစာအုပ် အချို့ ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေ က ဘာတွေလဲ..."

"ခဏ နေရင် မင်း သိသွား ပါလိမ့်မယ်..."

ရိုအန် က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လီဗာကို အဆုံးထိ ဖိနင်းလိုက်လေသည်။ အမည်းရောင် အက်စ်ယူဗီ ကားကြီးက လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။