အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁) - အားမလိုအားမရဖြစ်ခြင်း။

"ဖေဖေ မေမေ... ဒါက ယဲ့ချန်ပါ။"

မိုချင်းက ပြုံးကာ မိတ်ဆက်ပေးသည်။

မိုချင်း၏ မိဘနှစ်ပါးမှာ အသက် (၆၀) ဝန်းကျင်ရှိ ပညာတတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

မိုချင်းသည် ယဲ့ချန်ကို သူမ၏ ရည်းစားအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးထားသောကြောင့် အသက် (၂၄) နှစ်ရှိ သမီးဖြစ်သူ ရည်းစားမထားသေးသည်ကို အမြဲစိုးရိမ်နေသော မိဘနှစ်ပါးမှာ ယဲ့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုကာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေကြ၏။

မိုချင်း၏ ဖခင် မိုထင်ဝမ်က မျက်မှန်ကို အသာပင့်တင်လိုက်ပြီး ယဲ့ချန်ကို ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"အိုး... ရှောင်ယဲ့ မင်္ဂလာပါ။ ထိုင်ပါဦး။"

မိုချင်း၏ မိခင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ မိုချင်းက ယဲ့ချန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အဖေက ယန်မြို့ ပန်းချီနဲ့ စာပေအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပါ။ အဖေနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ ပန်းချီ စာပေဘက်ကို လိုက်ပြောပေးနော်။"

ယဲ့ချန်မှာ ပန်းချီနှင့် စာပေကို မကျွမ်းကျင်သောကြောင့် ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွား၏။ သူက ခပ်တည်တည်ဖြင့် အိမ်အတွင်းရှိ ပန်းချီကားများကို တစ်ကားပြီးတစ်ကား လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပန်းချီကားတိုင်းတွင် မိုထင်ဝမ်ဟု လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့လိုက်၏။ ယဲ့ချန်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒီပန်းချီကားက စုတ်ချက်တွေ အားကောင်းလိုက်တာ။ ပန်းချီဆရာရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို စာရွက်ပေါ်မှာ အသက်သွင်းထားသလို ခံစားရတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီနေရာက အရိပ်အယောင်တွေက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်။"

ယဲ့ချန်က ကြံဖန်၍ ပြောလိုက်သည်။ မိုထင်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် ယဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အိုး... မင်းက ပန်းချီကို နားလည်တဲ့သူလား။"

"ဒါဆို ဒီပန်းချီကားရဲ့ နာမည်ကို သိလား။"

ယဲ့ချန်မှာ ချွေးပြန်သွားသည်။ သူ၏ နာမည်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများက မိုထင်ဝမ်ကို အကဲခတ်လိုက်သောအခါ မိုထင်ဝမ်မှာ အတော်လေး ဂုဏ်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဒါက တောင်တန်းများကြားမှ လေပြေမဟုတ်လား။"

မိုထင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ပန်းချီကို တကယ် နားလည်တာပဲ။"

သို့သော် မိုချင်း၏ မိခင်ကမူ ယဲ့ချန်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မိုထင်ဝမ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယဲ့ချန်အပေါ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေ၏။

သူတို့အနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ ရည်းစားမှာ ပိုမိုထူးချွန်ပြီး အရည်အချင်းမြင့်မားသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။ ယဲ့ချန်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက်နှင့်သာ တူနေသဖြင့် သူတို့အတွက်တော့ စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ချန်၏ ပုံပန်းသွင်ပြင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အပြုအမူများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားတို့ကို မိုချင်း၏ မိဘများက အတော်လေး ကျေနပ်နေကြ၏။ ထိုလူငယ်မှာ အလွန်ပင် ချောမောခန့်ညားနေသည်။ သို့သော် တစ်ခုရှိနေသည်။

သူသည် မိုချင်းထက် အသက်အနည်းငယ် ငယ်နေ၏။

မုတ်ဆိတ်မွေးမရှိတဲ့သူကို အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ လွှဲအပ်လို့မရဘူး ဆိုသည့် စကားပုံအတိုင်း မိုချင်း၏ မိဘများမှာ သူတို့၏ သမီးအတွက် အသက် (၃၀) ဝန်းကျင်ရှိပြီး ပိုမိုရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ကာ သည်းခံတတ်သည့် ခင်ပွန်းမျိုးကိုသာ လိုလားနေကြသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ရှောင်ချင်းကိုယ်တိုင် သဘောတူပြီး ခေါ်လာတာပဲ။ ခဏလောက်တော့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒီကောင်လေးမှာလည်း ကောင်းကွက်တစ်ခုခုတော့ ရှိနိုင်ပါတယ်။"

မိုချင်း၏ မိခင်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တံတောင်ဖြင့် အသာတို့ကာ ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယဲ့ရေ ထိုင်ပါဦး။ အားမနာနဲ့နော်။"

မိုချင်းက ယဲ့ချန်ကို ဆိုဖာပေါ်တွင် အတူထိုင်စေလိုက်၏။ မိခင်ဖြစ်သူက လက်ဖက်ရည် သွားဖျော်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ရှောင်ယဲ့။ မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ ဘာအလုပ်လုပ်နေလဲ။"

မိုထင်ဝမ်က မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အသက် (၂၁) နှစ်ပါ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားပါ။"

ယဲ့ချန်က ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။

"ကျောင်းသားပဲ ရှိသေးတာလား... ဒီ..."

"ဖေဖေ။"

မိုချင်းက ဖခင်ဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ မိုထင်ဝမ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်ပြီး ဦးလေးကျန်းနှင့် စကားပြောရန် လှည့်ထွက်သွား၏။

"ညီကိုကျန်းရေ။ အဲဒီသားဆိုး ကျန်းချောင်က မင်းကို ထပ်ရိုက်ပြန်ပြီလား။ မင်းနားမှာ ဒဏ်ရာရနေသည်။ ဆေးရုံသွားမပြဘူးလား။"

"ထားလိုက်ပါတော့။ သူ့အကြောင်း မပြောတော့ပါဘူး။"

ဦးလေးကျန်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။ ယဲ့ချန်တစ်ယောက် သူတို့ကြားထဲတွင် မလိုလားအပ်သူ ဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ကေ။ ဤသည်မှာ ယာယီကိစ္စသာ ဖြစ်ပြီး သူသည် အားလုံး၏ အချစ်တော်ဖြစ်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ယဲ့ချန် စိတ်ခုသွားလား ငါ့မိဘတွေက ဒီလိုပဲ အယူအဆဟောင်းတွေ စွဲနေတာပါ။"

မိုချင်းက ယဲ့ချန်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး တောင်းပန်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါနဲ့ အစ်မိုချင်း။ ဒေါ်လေးက နေမကောင်းဘူးလား။"

"ဟုတ်တယ်။ ငါ့အမေက အစာစားချင်စိတ် မရှိတဲ့ရောဂါ ဖြစ်နေတာ ကြာပြီ။ ဘယ်ဆေးရုံ သွားပြပြ မပျောက်ဘူး။ အခုဆို အာဟာရချို့တဲ့တဲ့အထိ ဖြစ်နေပြီ။"

မိုချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။ ယဲ့ချန်မှာ အခြေခံ တရုတ်ဆေးပညာကို တတ်ကျွမ်းထားသော်လည်း အစာစားချင်စိတ် မရှိသည့်ရောဂါကို ကုသနည်း မသိသဖြင့် အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားသည်။ မကြာခင် လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးချိန်တွင် မိုထင်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း။ မီးဖိုချောင်မှာ ဟင်းချက်စရာ ကျန်သေးတယ်။ ငါ ဦးလေးကျန်းနဲ့ စကားပြောနေလိုက်ဦးမယ်။ မင်း သွားချက်လိုက်ပါလား။"

မိုချင်းမှာ ဟင်းချက်လက်ရာ မရှိသဖြင့် ယဲ့ချန်ကပဲ ထရပ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်ပဲ သွားချက်လိုက်ပါ့မယ်။"

ယဲ့ချန်တွင် နတ်ဘုရား အရသာမှုန့် ရှိနေ၏။ စနစ်၏ အဆိုအရ ထိုအရသာမှုန့်ကို အသုံးပြုလိုက်လျှင် မည်သည့်ဟင်းမဆို ထူးကဲသည့် အရသာကို ရရှိစေမည်ပင်။

ယဲ့ချန်က အာလူးကြော်ကို စတင်ကြော်လှော်လိုက်သည်။ ဟင်းချက်နည်း မကျွမ်းကျင်သေးသဖြင့် မီးကို ကောင်းကောင်း မထိန်းနိုင်ဘဲ အာလူးကြော်မှာ အနည်းငယ် မီးလောင်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

သို့သော် ဟင်းချခါနီးတွင် ဟင်းလျာနတ်ဘုရား အရသာမှုန့် ကို အနည်းငယ် ဖြူးထည့်လိုက်သည်။ ရုတ်ချည်းပင် ထူးခြားသည့် အမွှေးနံ့သာတို့ အိမ်တစ်အိမ်လုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

အပြင်တွင် ရှိနေကြသော မိုချင်း၊ မိုထင်ဝမ်၊ ဒေါ်လေးနှင့် ဦးလေးကျန်းတို့အားလုံး စကားပြောနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြ၏။

လူတိုင်း အနံ့ကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်ကြသည်။

"ဘုရားရေ။ ဘာတွေ ချက်နေတာလဲ။ အရမ်းမွှေးတာပဲ။"