အခန်း ၁၁၃

အခန်း (၁၁၃) - လူသတ်သမား။

"တစ်ယောက်တစ်လမ်းစီ ရှာကြမယ်။ ငါ့ကိုတော့ စိတ်မပူနဲ့။ ငါက ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ချန်ပီယံပဲ။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွား၏။

ယဲ့ချန်ကလည်း ယင်ယန်မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းရှာဖွေလိုက်သည်။

သူသည် ရှာဖွေနေရင်း ဖုန်းဖြင့်လည်း ဆက်သွယ်နေ၏။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခုက သူ၏ ရှေ့မှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မိုချင်းသည် အပြေးလိုက်လာရင်း အော်ပြောလိုက်၏။

"ယဲ့ချန်။ ခုနက လူတစ်ယောက် ငါ့ရှေ့ကနေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ အရမ်းမြန်တယ်။ သံသယဖြစ်စရာပဲ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ မုတ်ဆိတ်အရှည်ကြီးလည်း ပါတယ်။"

ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား၏။

"အဲဒါ မုတ်ဆိတ် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ ဦးခေါင်းပဲ။ ဆံပင်တွေကို ရှေ့ဘက် ချထားလို့ မုတ်ဆိတ်လို မြင်နေရတာ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက် ချက်ချင်း အနောက်မှ လိုက်ဖမ်းကြ၏။ မိုချင်းက ပြေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"သူ့မှာ ခြေသံတောင် မရှိဘူး။ လေထဲမှာ မျောနေသလိုပဲ။ သရဲများ ဖြစ်နေတာလား။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"သူက လေလွင့်ဝိညာဉ် အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အငြိုးအတေးစိတ် အရမ်းပြင်းထန်တော့ သရဲဖုံးကွယ်ခြင်း ကို အသုံးပြုထားတာ။ အဲဒါကြောင့် အစ်မရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သူက လူတစ်ယောက်လို မြင်နေတာ။"

ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကွေ့လိုက်သောအခါ ဆံပင်ရှည်များ ဖုံးအုပ်ထားသည့် ဦးခေါင်းတစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရ၏။ ယဲ့ချန်က ပုံရိပ်ဖော် အဆောင် ကို ထုတ်ယူကာ မီးရှို့လိုက်သည်။

အဆောင်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဝိညာဉ်တစ်ကောင်သည် ထိုဦးခေါင်း၏ အနီးတွင် ရပ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရ၏။

ယဲ့ချန်၏ ဝိညာဉ်ဖိနှိပ်အဆောင်ကို အသုံးပြုလိုက်သည့်နောက် ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားကာ ဦးခေါင်းသည် လေထဲ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ မိုချင်းသည် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

"ငါ... ငါ ဒီကောင်မလေးကို သိသလိုပဲ။"

ယဲ့ချန်သည် ဝိညာဉ်ပြန်လည်ပြုပြင်အဆောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဦးခေါင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ကပ်ပေးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ပြော... လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲ။"

ထိုစကားအဆုံးတွင် ဦးခေါင်း၏ ပါးစပ်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဟလာပြီး အသားစတစ်စကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ မိုချင်းကလည်း ချက်ချင်း ကောက်ယူကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"ဒါ... နားရွက်ရဲ့ အပိုင်းအစပဲ။"

ယဲ့ချန်နှင့် မိုချင်းတို့၏ အကြည့်များ ဆုံသွားကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချိန်တည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဦးလေးကျန်း..."

မိုချင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။

"​ဦးလေးကျန်း ပြောခဲ့တာက ကျန်းချောင်က သူ့ကို ရိုက်လို့ နားရွက်ဒဏ်ရာ ရသွားတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကြည့်ရသလောက် ကျန်းချောင်၏ အပြုအမူတွေမှာ သားလိမ္မာတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။"

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံး၏ အစိတ်အပိုင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း ဆက်စပ်လာတော့သည်။

"ငါ မှတ်မိပြီ။ ဒီကောင်မလေးက ဦးလေးကျန်း၏ အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ နယ်ကလာတဲ့ အိမ်အကူပဲ။"

ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။

"အစ်မမို... အခုချက်ချင်း အိမ်ကို ပြန်ရမယ်။ ဦးလေးကျန်းက အခု အစ်မတို့အိမ်မှာ ရှိနေသေးတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မိုချင်း၏ နှလုံးသားမှာ ချက်ချင်း တုန်ခါသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး ချွေးစေးများလည်း ထွက်လာသည်။

"အမြန်... အိမ်ကို အမြန် ပြန်ကြရအောင်။ ငါတို့အိမ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေပြီလဲ မသိဘူး။"

နှစ်ယောက်သား ကားပေါ်သို့ အမြန်တက်လိုက်ကြသည်။ ယဲ့ချန်သည် ကားကို အရှိန်အပြင်းဖြင့် မောင်းထွက်လိုက်သည်။ အင်ဂျင်၏ ဟိန်းသံမှာ ညဉ့်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖောက်သွားသည်။ ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဦးလေးကျန်း၏ ရက်စက်မှုအတွက် အံ့ဩမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့သာ ပြည့်နှက်နေသည်။

တကယ်လို့ အိမ်အကူမလေးကို သတ်ခဲ့သူသည် ဦးလေးကျန်းသာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အခု မိုချင်း၏ မိဘများနှင့်အတူ ရှိနေသည့် သူ၏ အန္တရာယ်မှာ တွက်ဆ၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

ယဲ့ချန်ကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ မစ်ရှင်နှင့် ဆုလာဘ်တို့ကို မတွေးတော့ဘဲ လက်ရှိ အခြေအနေ၏ အန္တရာယ်ကိုသာ သုံးသပ်နေမိသည်။

ကားသည် ညဉ့်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အရှိန်အပြင်းဖြင့် ပြေးလွှားနေပြီး လမ်းတစ်လျှောက်၏ မီးရောင်များမှာ နောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်နေတော့သည်။

"ယဲ့ချန် ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဦးလေးကျန်းကို ဖမ်းဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့၏ အိမ်ကို အရင်ရောက်အောင် သွားပြီး အဖေနဲ့ အမေကို ကာကွယ်ရမယ်။"

မိုချင်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမ၏ အသံတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ရှိပါတယ်။ အဖေနဲ့ အမေကို ဘာမှ ဖြစ်မလာစေရဘူး။"

ယဲ့ချန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဆိုးဖမ်းစွမ်းရည်များနှင့် စနစ်၏ အထောက်အပံ့များ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့်အန္တရာယ်ကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

အိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ တံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခြေသံဖျောက်ကာ တံခါးဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားကြ၏။

အထဲမှ ဦးလေးကျန်း၏ စကားသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

"မိုထင်ဝမ်။ မင်း၏ ပန်းချီကားတွေက တကယ်ကို လှပပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း၏ ဘဝကတော့..."

ဦးလေးကျန်း၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ တုန်ခါနေ၏။ ယဲ့ချန်သည် အခွင့်အရေးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ယခုအချိန်သည် အရေးကြီးဆုံး အခိုက်အတန့် ဖြစ်၏။

ယဲ့ချန်က တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဦးလေးကျန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုင်နေပြီး ဘေးတွင် မိုချင်း၏ ဖခင် မိုထင်ဝမ်မှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်။

ကုတင်ဘေးတွင်တော့ အရပ် ၁.၉ မီတာခန့်ရှိသည့် ခေါင်းပြောင်လူတစ်ဦးက မိုချင်း၏ မိခင်ကို လည်ပင်းညှစ်ထားကာ ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသည်။

ထိုသူမှာ ဦးလေးကျန်း၏ သားဖြစ်သူ ကျန်းချောင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်... ရှောင်ချင်း... နင်... ပြန်လာပြီလား..."

ဦးလေးကျန်း၏ အသံမှာ တုန်ရီနေ၏။

"အကုန်လုံး ငါလုပ်တာပါ။ ကျန်းချောင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ငါ့ကိုပဲ ဖမ်းပါ။ ကျန်းချောင်ကိုတော့ လွှတ်ပေးပါ။ ငါ့သားကို ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့။"

သူ၏ မျက်နှာမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။

"မိုချင်း ငါ့အဖေနဲ့ မဆိုင်ဘူး။"

ကျန်းချောင်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒီနေ့ ဘာမှ မမြင်ဘူးလို့ သဘောထားပြီး ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေး။ မဟုတ်ရင်..."

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး အမူအရာမှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းနေသည်။

"တစ်ယောက်သတ်တာလည်း သတ်တာပဲ။ နှစ်ယောက်သတ်တာလည်း သတ်တာပဲ။"

"ကျန်းချောင် လက်နက်ချလိုက်။"

မိုချင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မိဘများကို အသတ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသည်။

"မချဘူး။"

ကျန်းချောင်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်၏။

"ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေး။"

"ဟားဟား..."

ယဲ့ချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ဖခင်ရဲ့ မေတ္တာ သားရဲ့ ကျေးဇူးသိတတ်ပုံပဲ။"

ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေ၏။ မိုချင်း၏ မိဘများကို ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းချောင်၏ အသက်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်။"

မိုချင်းက စိတ်ကို အေးအောင်ထားကာ လှည့်စားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာမှ မလုပ်ကြပါနဲ့။ အဖေနဲ့ အမေကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။"

"မရဘူး။"

ကျန်းချောင်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးကိုပါ ခေါ်သွားရမယ်။"