အခန်း ၁၁၄

အခန်း (၁၁၄) - ဖခင်၏ မေတ္တာနှင့် သား၏ ကျေးဇူးသိတတ်မှု။

သူသည် မိုချင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ပိုမို ဖိထားလိုက်သည်။

"သူတို့က ငါတို့အတွက် အာမခံချက်ပဲ။"

"ကျန်းချောင်။"

မိုချင်းက တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းချောင်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ရပ်လိုက်"

"နောက်ထပ် တစ်လှမ်းတိုးရင် နင့်အမေကို ငါသတ်လိုက်မယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလေး... စောင့်ဦး။"

ယဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းချောင်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေသည်။

ကျန်းချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများကိုပင် ယဲ့ချန်က ခံစားနိုင်နေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းရှာနေတာ မဟုတ်လား။"

ယဲ့ချန်က ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း မင်းက ဘယ်သူလဲထွက်သွားစမ်း။"

ကျန်းချောင်က ယဲ့ချန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေ၏။

"ဟေး... ငါက စကားနည်းနည်းပြောမလို့ပါ။ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ လူသတ်ပြီး အလောင်းဖျောက်ဖို့တောင် သတ္တိရှိတဲ့သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။"

ယဲ့ချန်က အပြစ်ကင်းစင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုသည် ကျန်းချောင်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်

"ကျန်းချောင် နင်မရုန်းကန်နဲ့တော့ နင်ဒီနေ့ လွတ်သွားရင်တောင် တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ပုန်းစရာနေရာ မရှိတော့ဘူး။ အခု လက်နက်ချလိုက်ရင် ရဲတွေက ပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ဖို့ တင်ပြပေးနိုင်တယ်။"

မိုချင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားပေးရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ကျန်းချောင်မှာ ထောင့်ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်ကာ မိုချင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ပိုမိုဖိလိုက်သည်။

"အချိန်မဆွဲနဲ့ ထပ်ပြီး ဖိအားပေးရင် သတ်ပစ်မယ် ငါ တကယ်သတ်မှာ။"

ဒေါ်လေး၏ လည်ပင်းတွင် သွေးစလေးများပင် စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

"အို... ဘုရားရေ... ငါ့ကြောင့်နဲ့..."

ဒေါ်လေးမှာ ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း မေမေ့အတွက် မပူနဲ့တော့။ မေမေက အသက်ကြီးနေပြီ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် သူသည် သရဲတစ်ကောင်ကို လွှတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤပြဿနာကို ချက်ချင်း ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုကိစ္စတွင် ဆုလာဘ်များကို အမြင့်ဆုံး ရရှိလိုသောကြောင့် အခြေအနေကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အသုံးချရန် စဉ်းစားနေ၏။

တာဝန်များ သတ်မှတ်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်၏ သရုပ်ဆောင်ခန်း စတင်လေပြီ။

"ကောင်းပြီ ကျန်းချောင်။ မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ ဒေါ်လေးကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့။ ဒီလိုလုပ်မလား ဒေါ်လေးနေရာမှာ ငါပဲ မင်းရဲ့ ဓားစာခံ ဖြစ်ပေးမယ် ဘယ်လိုလဲ။"

ယဲ့ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ လက်နက်မပါကြောင်း ပြသလိုက်၏။

"မင်းတို့ ကျန်းမိသားစုနဲ့ မိုမိသားစုက ရင်းနှီးကြတာပဲ။ မင်းလည်း ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးအပေါ် သံယောဇဉ် ရှိမှာပါ။ ဒေါ်လေးကို လွှတ်ပေးပြီး ငါ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းထားလိုက်ပါ။ ငါ့တို့က မသိသူတွေဆိုတော့ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင်တောင် အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

ဒေါ်လေးကို လွှတ်ပေးပြီး သူကိုယ်တိုင် ဓားစာခံ ဖြစ်ပေးမည်ဟူသော စကားကြောင့် မိုချင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွား၏။ ယဲ့ချန်သည် ဤကိစ္စနှင့် မသက်ဆိုင်သော်လည်း သူ့အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေသည်။

"ရှောင်ယဲ့ မလုပ်ပါနဲ့။"

မိုထင်ဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာ၏။ ယဲ့ချန်၏ ရဲရင့်မှုကို မြင်ရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် နောင်တများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မင်းလား။"

ကျန်းချောင်မှာ မယုံနိုင်သလို ဖြစ်သွား၏။

"မင်း ဘာလို့ ဒေါ်လေးနေရာမှာ အစားဝင်ချင်တာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဟုတ်လား။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်၏။

"ငါက အစ်မမို ရဲ့ ရည်းစားမို့လို့ပေါ့။ ငါတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းချစ်ကြတာ။ သူကလည်းငါ့အပေါ် အရမ်းတွယ်တာနေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ဖမ်းထားရင် အစ်မမို က ဘာမှ မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင်အစ်မို လည်း လိုက်သေသွားနိုင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား အစ်မမို။"

"ယဲ့ချန်..."

မိုချင်းတစ်ယောက် စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"ကောင်းပြီ မင်း အဲဒီကို လာခဲ့။"

ကျန်းချောင်က နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်၏။