အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆) - မင်းကို သေအောင် ကစားပစ်မယ်။

ထိုအချိန်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပပြီး နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေတတ်သော မိုချင်း၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသည့် ပန်းနုရောင်သန်းလာကာ ရှက်ရွံ့တတ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အလှကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအလှအပနောက်ကွယ်တွင် ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများလည်း ရောနှောနေခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယဲ့ချန်မှာ မိုချင်းက ဒိုင်းလွှားအဖြစ် အသုံးပြုရန် အတင်းအကျပ်

ခေါ်လာခဲ့သော အတုအယောင် ရည်းစားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် မိုချင်းသည် ယဲ့ချန်နှင့် ရှယန်နန်တို့ကြားရှိ မရေမရာ ဆက်ဆံရေးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယဲ့ချန်ကို ထိန်းသိမ်းထားလိုသည့် ခံစားချက် ရှိနေသော်လည်း အသိတရားက ထိုခံစားချက်များကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ယဲ့ချန်... အောက်ထပ်ဆင်းရအောင်။ မင်းနဲ့ ပြောစရာ ကိစ္စနည်းနည်း ရှိတယ်။"

မိုချင်းက ယဲ့ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်သည် မိုထင်ဝမ်နှင့် မိုချင်း၏ မိခင်တို့ကို ထပ်မံ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ လိုက်ဆင်းလာခဲ့၏။ သူ့အနေဖြင့် ဒီည အိမ်တွင် ဆက်နေကာ မိုချင်းနှင့် နီးကပ်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအရာမှာ အချိန်မတန်သေးသော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်လေမည်။

"ရှောင်ချင်းခဏလေး။"

မိုထင်ဝမ်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ ဘာကိစ္စလဲ။"

"သမီးရဲ့ စရိုက်က အမြဲတမ်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု မရှိဘူး။ တကယ်တော့ ဒါက ဖေဖေနဲ့ မေမေ သမီးကို ကောင်းကောင်း မပျိုးထောင်ပေးနိုင်ခဲ့တာကြောင့်ပဲ။"

မိုထင်ဝမ်က စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခု သမီးမှာ ရည်းစားရှိလာပြီဆိုတော့ ဖေဖေနဲ့ မေမေတို့က ယဲ့ချန်ကို အရမ်း ကျေနပ်ကြတယ်။ သူ့ကို သမီးတို့ရဲ့ သားမက်အဖြစ် လက်ခံပြီးပြီ။"

"နောင်ဆိုရင် သမီးလည်း နည်းနည်း ပြောင်းလဲရမယ်။ ပိုပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လာအောင် တစ်ဖက်လူရဲ့ ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးတတ်အောင် သင်ယူရမယ်။ ယဲ့ချန်ကို သမီး မထိန်းနိုင်ခဲ့ရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေက ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

"ဟုတ်တယ် ရှောင်ချင်း မေမေတို့က ယဲ့ချန်ကိုပဲ သားမက်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားတာ။"

မိုချင်း၏ မိခင်ကလည်း ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

မိုချင်းကတော့ စိတ်ထဲတွင် ပြီးပြီ ဟန်ဆောင်ထားတာ လွန်သွားပြီ။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အတည်ကြီး ထင်သွားကြပြီဟု တွေးနေမိသည်။

သူမသည် မိဘများကို စကားအနည်းငယ် ပြန်ဖြေပြီးနောက် ယဲ့ချန်ကို ရှာရန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အောက်ထပ်ရှိ အပန်းဖြေခန်းတွင် ယဲ့ချန်သည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကိုင်ကာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေလေ၏။

"ယဲ့ချန်..."

မိုချင်းသည် အပန်းဖြေခန်းထဲ ဝင်လာပြီး ယဲ့ချန်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ဟူး... မင်းကို ငါ အကြွေးတင်ထားတာတွေ အရမ်းများနေပြီ။ ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ အထူးသဖြင့် ဒီနေ့ကိစ္စအတွက်တော့... ဘယ်လိုပဲ လုပ်လုပ် ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

မိုချင်းက စိတ်ညစ်ညူးနေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ယဲ့ချန်မှာ မူလက သူမကို နောက်ပြောင်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ မိုချင်း၏ စိတ်ကျနေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ပြောင်းသွားသည်။

"မေ့လိုက်ပါ အစ်မမို။ အားလုံးက ကိစ္စသေးသေးလေးတွေပါပဲ။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။"

"မင်းအတွက်တော့ ကိစ္စသေးသေးလေး ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။"

မိုချင်းက ခေါင်းမော့ကာ ယဲ့ချန်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် နှင်းကြာပန်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းလှပပြီး ဆောင်းဦးပန်းကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိနေသော ထိုအမျိုးသမီး၏ အလှသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်ခိုင်မာသော စိတ်သဘောထားကို ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးကြားတွင်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။

ယဲ့ချန်သည်ပင် သူမ၏ အလှအပကြောင့် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

"အစ်မမို ကျွန်တော်က အစ်မရဲ့ ရည်းစားအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရတာကို အကြာကြီး ဆက်လုပ်နေရဦးမှာလား။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"တကယ် ရည်းစားဖြစ်ခွင့်ရော မရှိဘူးလား။"

မိုချင်း၏ နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း... မင်းသာ ရှယန်နန်ရဲ့ အရုပ် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုရင်... သူမရဲ့ အနားမှာ ဆက်မနေတော့ဘူးဆိုရင်... ငါတို့... ငါတို့ တွဲကြည့်လို့ ရပါတယ်။"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် မိုချင်းသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး မြေကြီးထဲ ဝင်ပုန်းချင်စိတ်ပင် ဖြစ်လာခဲ့၏။

တစ်သက်လုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို မိမိ၏ ခံစားချက်များ ဖွင့်ဟပြောဆိုဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော သူမ၏ နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်လာခဲ့ပြီ။

"ကောင်းပြီ ယဲ့ချန်။ စိတ်အေးအေးထားပြီး စဉ်းစားပါ။ ငါ မင်းကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး။ အခုတော့ အဲဒီ လူသတ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရုံးမှာ ကိုင်တွယ်စရာတွေ ကျန်သေးလို့။"

မိုချင်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ကျွန်တော်က အရုပ်မှ မဟုတ်တာ။ အစ်မမို အစ်မ ကျွန်တော့်ကို အထင်မှားနေတာပဲ။"

ယဲ့ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ထားပါတော့ ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်တော့မယ်။"

ဆေးလိပ်သောက်ပြီးနောက် ယဲ့ချန်သည် ရှန်ရှုဖန် ရပ်ကွက်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ဖုန်းမြည်လာသည်။

ယဲ့ချန်က ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ယဲ့ချန် ခွေးမသား ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ။ တကယ်ပဲ သတ္တိရှိရင် အခုချက်ချင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့။"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ မာန်ပါပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ ထုံဟွမ်၏ အသံ ဖြစ်သည်။

"အော်... အစ်ကိုဟွမ်လား။ ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီ မအိပ်သေးဘူးလား။"

ယဲ့ချန်က အေးအေးဆေးဆေး နောက်ပြောင်ပြောလိုက်သည်။

"ယဲ့ချန် ဒါက မင်းကို ငါပေးတဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ။ သေချာနားထောင်။ ဆုကြေး ၆၅ သန်းထဲက ၆၀ သန်းကို ငါယူမယ်။ ကျန်တာကို မင်းယူ။"

ထုံဟွမ်၏ အသံထဲတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ထင်ရှားစွာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

"တကယ်ပြောရရင် ယဲ့ချန် မင်း ငါ့ကို မနိုင်ပါဘူး။ ငါ့မှာ လူမှုရေးအဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းကို ဖြေရှင်းဖို့က အချိန်ခဏလေးပဲ လိုမယ်။ မင်း လောဘမတက်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းမိသားစုကို မင်းရဲ့ အလောင်း လာကောက်ခိုင်းရလိမ့်မယ်။"

"ယဲ့ချန် ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အခု မင်းအိမ်တံခါးဝရှေ့မှာ ငါ ရောက်နေပြီ။ အိမ်ပြန်လာဖို့ မိနစ် ၂၀ ပဲ အချိန်ပေးမယ်။ အဲ့ဒီထက် ကျော်သွားရင် ဖြစ်လာသမျှကို မင်းကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။"

"အစ်ကိုဟွမ် မင်းကငါ့အိမ်အထိလာရဲတယ်ပေါ့လေ။"

ယဲ့ချန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တကယ်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဒီအခြေအနေမှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။ ၆၅ သန်းဆိုသည်မှာ ပမာဏသေးသေးလေး မဟုတ်ပေ။ လောဘသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကို မျက်စိကန်းစေနိုင်သည်။

ဒီငွေပမာဏအတွက်ဆိုရင် ထုံဟွမ်သည် လူသတ်မှုနှင့် မီးရှို့မှုကဲ့သို့သော အရာများကိုပင် ကျူးလွန်နိုင်သည်။ ထုံဟွမ်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ဒီလောကကြီးထဲတွင် ငွေအမြောက်အမြားအတွက် အသက်စွန့်ပြီး စွန့်စားမည့်သူများလည်း အများကြီး ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမည်။ အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရမည်။ ကြာလေ ပြဿနာက ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီလိုလုပ်မလား အစ်ကိုဟွမ်။ ဒီညပဲ အားလုံး ရှင်းလိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော့်အိမ်ကိုတော့ မလာနဲ့တော့။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"နေရာတစ်ခု ပြောပါ။ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်။"

"အဲ့ဒါကောင်းတယ်။"

ထုံဟွမ်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဂေါင်ကျင်း အမှတ် (၃) အလယ်တန်းကျောင်းရဲ့ ကစားကွင်းကြီးမှာ တွေ့ကြမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"

ဂေါင်ကျင်း အမှတ် (၃) အလယ်တန်းကျောင်းဆိုသည်မှာ ယဲ့ချန် သိထားသည့်အတိုင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် မြက်ပင်များမှာ လူတစ်ရပ်ကျော်အထိ ရှည်လျားနေပြီး အနီးအနားတွင်လည်း အိမ်ခြေများ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ညအချိန်ရောက်လျှင် ထိုနေရာမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ မူးယစ်ဆေးသမားများနှင့် လူမိုက်များ စုဝေးလေ့ရှိသော နေရာဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူများက ထိုနေရာကို ရှောင်ကြ၏။

ထုံဟွမ်က သူ့ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်သွားခြင်းမှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ယဲ့ချန် သေချာသိနေသည်။

"ကောင်းပြီ အစ်ကိုဟွမ် ဂေါင်ကျင်း အမှတ် (၃) အလယ်တန်းကျောင်းမှာ တွေ့မယ်။"

ယဲ့ချန်က ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဂေါင်ကျင်း အမှတ် (၃) အလယ်တန်းကျောင်းဘက်သို့ တန်းမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ထုံဟွမ် ဒီညတော့ မင်းကို ကျေနပ်သွားအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်။"

ယဲ့ချန်က လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ နာရီဝက်ခန့် မောင်းပြီးနောက် ကျောင်းတံခါးဝရှေ့သို့ ရောက်လာလေပြီ။ တစ်ချိန်က စာဖတ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပြတင်းပေါက်များမှ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သော ကျောင်းဝင်းကြီးမှာ ယခုတော့ လူသူကင်းမဲ့နေပြီ။

ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများပေါ်တွင် ဖျက်ဆီးမည်ဟူသော စာလုံးကြီးများ ရေးသားထားပြီး အတိတ်က စည်ကားခဲ့သော အရိပ်အယောင်များပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ယဲ့ချန်က ကားကို တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ကာ လေချွန်ရင်း အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

ယဲ့ချန်သည် အရင်က ဒီနေရာတွင် ဘောလုံးကစားဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ မလာဖြစ်တော့သဖြင့် ယခုလို ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အတိတ်အမှတ်တရများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ပန်းများမှာ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့နေပြီး သစ်ကိုင်းခြောက်များက သရဲတစ္ဆေ၏ လက်များကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။

တစ်ချိန်က စိမ်းလန်းစိုပြေခဲ့သော မြက်ခင်းပြင်မှာ ယခုတော့ ခြောက်သွေ့သော အဝါရောင်မြက်များသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ကြီးမားသော ကစားကွင်းထဲတွင် ကားတစ်ဒါဇင်ကျော် ရပ်ထားပြီး ကားမီးများအားလုံး ဖွင့်ထားသဖြင့် နေ့ခင်းအချိန်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

ကားများဘေးတွင် လူ ၃၀ မှ ၄၀ ခန့် ရပ်နေကြပြီး ဆေးလိပ်သောက်ကာ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ပြောဆိုနေကြ၏။ ယဲ့ချန်သည် ထိုလူအုပ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ထုံဟွမ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။

ယဲ့ချန်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ ထိုအစား စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ရောက်လာပြီထင်တယ်။ ဆုကြေးတွေ ထပ်ရနိုင်တော့မယ်။

"ဟားဟား... အစ်ကိုဟွမ် ငါ့ကို ကြိုဆိုဖို့ လူအများကြီး ခေါ်လာတာပဲ။ ငါ့ကို တကယ် အထင်ကြီးနေတာပဲနော်။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောရင်း ကစားကွင်းထဲသို့ အေးဆေးစွာ လျှောက်ဝင်သွားလေသည်။

"မင်း တကယ် လာရဲတာလား။"

ထုံဟွမ်က လက်ထဲရှိ ဆေးလိပ်တိုကို မြေပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ယဲ့ချန်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော လူမိုက်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကျပ်သော အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး တချို့က ဘေ့စ်ဘောတုတ်၊ တချို့က သံပိုက်လုံး၊ တချို့က လိမ်ဖဲ့များ ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။

သူတို့အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တက်တူးများ ရှိနေပြီး အရေအတွက်မှာ လူ ၄၀ ခန့်ပင် ရှိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် သီချင်းစာသားတစ်ပိုဒ်ပင် ပေါ်လာမိသည်။

"ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်တွေက လေထဲမှာ လွင့်ပျောက်သွားသလိုပဲ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မရင်ဆိုင်နိုင်တော့သလိုပဲ..."

"ယဲ့ချန် မင်း တစ်ယောက်တည်း လာရဲတာကို ငါ တကယ် အံ့ဩမိတယ်။"

ထုံဟွမ်က နောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မြင်လား။ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ။ ဒါကို လူမှုရေး အင်အားလို့ ခေါ်တယ်။"

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဆုကြေးငွေ ရောက်ပြီမလား။"

"ရောက်ပြီ။ ဒီနေ့လယ်ပိုင်းမှာ ငွေလွှဲပြီးသွားပြီ။"

ယဲ့ချန်က အေးဆေးစွာ ရယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အားကစားဌာနက ငွေကြေးအင်အား တောင့်တင်းတယ်လေ။ ၂၄ နာရီအတွင်း ရောက်လာတယ်။"

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ ဘဏ်ကတ်ပေး။ စကားဝှက်ပါ ပြော။"

ထုံဟွမ်နှင့် သူ့နောက်မှ လူမိုက်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရောင်များ တောက်ပလာသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ မနက်ဖြန်မှ ငွေလွှဲပေးမယ်။"

ထုံဟွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါက သန်း ၆၀ ပဲ ယူမှာ။ ကျန်တဲ့ငွေတွေက မင်းကတ်ထဲမှာပဲ ရှိနေမယ်။"

"ယဲ့ချန် ငါ လုပ်ပေးနိုင်တာ အကုန်လုပ်ပေးပြီးပြီ။ မြန်မြန်ဆုံးဖြတ်လိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ညီအစ်ကိုတွေက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်းကို သတ်လိုက်ရင်တောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်နေကြမှာ။ မင်းဘဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။"

"မင်းရဲ့ ရည်းစားက ဘယ်လောက်လှလဲ စဉ်းစားကြည့်ဦး။ မင်းသာ မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားရင် နောင်မှာ သူ့အနားမှာ တခြားယောက်ျားတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါ ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းမလဲ။"

ထုံဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟားဟား..."

ယဲ့ချန်က ရုတ်တရက် အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆန့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ထံမှ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ် စနစ်၏ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

တာဝန်အသစ် ထွက်ပေါ်လာပြီ။ တာဝန်အကြောင်းအရာ အိမ်ရှင်သည် လူအုပ်ကြီးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်အနိုင်ယူရမည်။ ဆုလာဘ် စနစ်က တာဝန်၏ ခက်ခဲမှုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆုကို နောက်ပိုင်းတွင် တွက်ချက်ပေးမည်။

"သူ့ကို ဖမ်းလိုက်။"

ထုံဟွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။

"သူ့ကို ရိုက်သတ်လိုက်။"

ယဲ့ချန်သည် လက်ဝှေ့၊ သိုင်းပညာ၊ နပန်းနှင့် မွေထိုင်း စသည့် တိုက်ခိုက်ရေးနယ်ပယ်များတွင် နိုင်ငံချန်ပီယံအဆင့် စွမ်းရည်များ ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် သရဲများကို မခေါ်ဘဲ အဆောင်များကို မသုံးဘဲ လူ ၄၀ ကျော်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ လွယ်ကူသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုလူများ၏ လက်ထဲတွင် လက်နက်များ ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် ယဲ့ချန်က သိုလှောင်ခန်းထဲမှအဆောင် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် အဆောင်ကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြေးနံရံနှင့် သံခံတပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မာကျောသွားခဲ့သည်။

ထုံဟွမ်နောက်မှ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ယဲ့ချန်၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိုးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်မှာ လုံးဝ မရှောင်ဘဲ အေးဆေးစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား... ဒီကောင်က အမှိုက်ပဲ။"

ထိုလူက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ယဲ့ချန်၏ နှာခေါင်းရိုးကို အားကုန် ထိုးချလိုက်သည်။

ခွပ်

အရိုးကျိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သူမှာ ယဲ့ချန်မဟုတ်ပေ။ ထိုလူကသာ လက်ကို ကိုင်ကာ ခါးကိုင်းသွားခဲ့သည်။ သံပြားတစ်ချပ်ကို အားကုန်ထိုးမိပါက မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း။

အဖြေက ရှင်းနေသည်။ လက်ချောင်းရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားမည်ပင်။ ထုံဟွမ်နှင့် အခြားလူများမှာ မျက်လုံးပြူးကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ခွေးမသား ဒီကောင် ခန္ဓာကိုယ်မာကျောအောင် လေ့ကျင့်ထားတာပဲ။"

ထုံဟွမ်က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ ရိုက်ကြ သံပိုက်လုံးတွေနဲ့ တုတ်တွေနဲ့ ရိုက်ကြ ကျားတစ်ကောင်က ဝံပုလွေအုပ်ကို မနိုင်ဘူး။ ဒီကောင်ကို သတ်ပစ်။"

လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ယဲ့ချန်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာကြသည်။ ယဲ့ချန်က လက်ချောင်း သုံးချောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထောင်လိုက်သည်။

"သုံးမိနစ်ပဲ။"

"အကုန် ရှင်းပစ်မယ်။"

တံဆိပ်၏ အာနိသင်မှာ သုံးမိနစ်သာ ခံနိုင်ပေသည်။ ယဲ့ချန်က ဒီလူအုပ်ကြီးကို သုံးမိနစ်အတွင်း ရှင်းနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းသပ်ချင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ကျားတစ်ကောင် သိုးအုပ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်နေလေ၏။ လူမိုက်တွေမှာလည်း အနည်းငယ်မျှပင် အားမလျှော့ဘဲ တုတ်များကို ကိုင်ကာ ယဲ့ချန်၏ ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လာကြသည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်က ရှောင်ရှားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံယူလိုက်ရာ သံချင်းထိမိသကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးပွားများပင် လွင့်စင်သွားလေသည်။ သို့ရာတွင် ယဲ့ချန်မှာ ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် ရရှိထားသော တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်သည်။ လက်သီးတစ်ချက်တိုင်းတွင် အရိုးများ ကျိုးသွားလေပြီး ခြေထောက်တစ်ချက် ကန်လိုက်တိုင်း လူများ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားကြသည်။ နပန်းနည်းစနစ်များကိုပါ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်ရာ အော်ဟစ်သံများက ကစားကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနေသည်။

သုံးမိနစ်အကြာတွင် ကစားကွင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လဲကျနေသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာရသူများက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြပြီး ယဲ့ချန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြလေသည်။

လူတစ်ယောက်တည်းက လက်ဗလာဖြင့် လူ ၄၀ ကျော်ကို အနိုင်ယူနိုင်လော။ သံပိုက်လုံးများနှင့် တုတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်သော်လည်း ကြေးနီနံရံနှင့် သံခံတပ်ကို ထိမိသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့ကို မထိခိုက်စေရုံသာမက တိုက်ခိုက်သူများပင် ပြန်လည်ဒဏ်ရာရသွားကြ၏။

"မင်း... မင်း... အနားမကပ်နဲ့..."

နောက်ဆုံးတွင် ထုံဟွမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူက နောက်ဆုတ်ရင်း ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောနေသည်။

"ယဲ့ချန် မင်း လူမဟုတ်ဘူး မင်း လူမဟုတ်ဘူး ငါမှားသွားပြီ အစ်ကိုချန်... ငါ့ကို မရိုက်ပါနဲ့။ ပိုက်ဆံလည်း မလိုတော့ဘူး။ နောက်ဆို ဒီလိုမျိုး မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး..."

"အစ်ကိုဟွမ် မှားသိတာနောက်ကျသွားပြီလေ။"

ယဲ့ချန်က အေးဆေးစွာ လျှောက်လာပြီး ထုံဟွမ်၏ မျက်နှာကို ထိုးချလိုက်သည်။ နှာခေါင်းရိုး ကျိုးသွားပြီး ထုံဟွမ်မှာ နာကျင်စွာ မြေပြင်ပေါ် လူးလိမ့်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် အိမ်ရှင်။ 【လူဒါဇင်နှင့်ချီကို တစ်ယောက်တည်း စိန်ခေါ်ခြင်း】 တာဝန် ပြီးမြောက်သွားလေပြီ။ ရရှိသော ဆုလာဘ်များမှာ 【မွေထိုင်း ချန်ပီယံအဆင့်】၊ 【လက်ဝှေ့ ချန်ပီယံအဆင့်】၊ 【နပန်း ချန်ပီယံအဆင့်】၊ 【သိုင်းပညာ ချန်ပီယံအဆင့်】 ဖြစ်ပြီး သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ အလိုအလျောက် သိမ်းဆည်းပြီးပါပြီ။ ပြုပြင်ရေး စွမ်းအင် ၀ ရရှိသည်။ စနစ် ပြုပြင်မှု ၃.၁ ရာခိုင်နှုန်း ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။

'မဆိုးဘူးပဲ။ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် ကမ္ဘာ့ချန်ပီယံအဆင့်ထိ ရောက်လာနိုင်မှာပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါက အစာကွင်းဆက်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။'

ယဲ့ချန် စိတ်ကျေနပ်စွာ တွေးနေမိသည်။

"အစ်ကိုချန် ရိုက်တာလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အခု... အခု ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေ သွားလို့ ရပြီလား။"

ထုံဟွမ်၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။

"သွားရမယ်။ ငါ အခုထိ စိတ်မကျေနပ်သေးဘူးလေ"

ယဲ့ချန်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ 【မိန်းမပျက်သရဲ】 ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ထူးခြားလှသော အလှတရားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသရဲ ပေါ်လာသည်နှင့် ကစားကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များနှင့် အနက်ရောင် အငြိုးအတေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ထုံဟွမ်နှင့် လူမိုက်များအားလုံး၏ မျက်လုံးများ မှုန်ဝါးသွားပြီး ဝိညာဉ်များ ဆွဲယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး သရဲ၏ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းအောက်တွင် လုံးဝ ကျရောက်သွားကြလေသည်။

"အစ်ကိုဟွမ်ငါက မင်းကို မမေ့နိုင်တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတာ။"

ယဲ့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ သူတို့အားလုံးရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်စမ်း။ အဝတ်အစားနဲ့ ဘောင်းဘီ အကုန်ချွတ်ပြီး ဒီနေရာကနေ ဝမ်ဒါပလာဇာအထိ သုံးနာရီကြာအောင် ပြေးခိုင်း။"

ထိုသရဲက ယဲ့ချန်၏ အမိန့်ကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုနောက် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထုံဟွမ်နှင့် အခြားလူများမှာ နာကျင်မှုကို မေ့လျော့သွားကြပြီး သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ချွတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် တန်းစီကာ ကစားကွင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး လမ်းမပေါ်သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

'ဟားဟား မနက်ဖြန်ကျရင် ယန်မြို့က အင်တာနက်ပေါ်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။'

ယဲ့ချန် စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ တွေးလိုက်၏။

ယဲ့ချန်က သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတစ်ယောက်ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ ထိုအစ်ကိုမှာ ယန်မြို့ သတင်းစာမှ သတင်းထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အချိန်က ညနက်နေပြီဖြစ်၍ အိပ်ပျော်နေချိန် ဖုန်းဝင်လာတာကြောင့် စိတ်အနည်းငယ် မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်။

"ဝမ်းကွဲအစ်ကို စိတ်မတိုပါနဲ့။ ကျွန်တော် သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောချင်လို့ပါ။ ခဏနေရင် လူမိုက်တစ်စု ဝမ်ဒါပလာဇာမှာ အဝတ်ဗလာနဲ့ ပြေးကြတော့မယ်။ အခုချက်ချင်း သွားပြီး စောင့်ကြည့်ထားပါ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ယန်မြို့ တည်ထောင်လာတဲ့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာအတွင်း တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ အဖြစ်အပျက်ပဲ။"

ယဲ့ချန်က တစ်ချက်တည်း ပြောချလိုက်သည်။

"တကယ်လား။"

ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ အိပ်ချင်နေသော အသံမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးကြားသွားသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ အခုချက်ချင်း သွားလိုက်မယ်။"

ဖုန်းချပြီးနောက် ယဲ့ချန်က မိုချင်းထံ ထပ်မံ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

"ယဲ့ချန် မအိပ်သေးဘူးလား။ အပြင်မှာပဲ ရှိနေသေးတာလား။"

မိုချင်းက ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး အစ်မမို။ သတင်းပေးချင်လို့ပါ။ ခဏနေရင် လူတချို့ ဝမ်ဒါပလာဇာမှာ အဝတ်ဗလာနဲ့ ပြေးကြတော့မယ်။ လူတွေကို အမြန် လွှတ်ပြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒီလူမိုက်တွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖမ်းရမယ်။"

ယဲ့ချန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒေသခံရဲစခန်းကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။"

မိုချင်းက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် ယဲ့ချန်မှာ စိတ်အလွန် လန်းဆန်းနေလေ၏။

'အစ်ကိုဟွမ် မင်းက ငါနဲ့ ကစားချင်သေးတာလား။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်း ပေးလိုက်မယ်'

ထိုအချိန်တွင် စနစ်၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တာဝန် ထွက်ပေါ်လာပြီ။ တာဝန်အကြောင်းအရာ—အိမ်ရှင်သည် ထုံဟွမ်နှင့် လူ ၄၀ ကျော်ကို ဝမ်ဒါပလာဇာတွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် အတူတကွ ပြေးစေခြင်း။

ဆုလာဘ်စနစ်က တာဝန်၏ အခက်အခဲကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။ ဆုလာဘ်ကို နောက်မှ သတ်မှတ်ပေးမည်။