အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) - ဖော်ရွေမှုမရှိခြင်း။

သူမသည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ အသားအရေမှာ ချောမွတ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများက ချယ်ရီပွင့်ကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ မျက်ခုံးများမှာ ပန်းချီဆွဲထားသကဲ့သို့ လှပပြီး မျက်ဝန်းများက ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသည်။ ပါးချိုင့်လေးများကလည်း သူမ၏ အလှကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။

ဤကဲ့သို့ သန့်စင်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းမှာ ယဲ့ချန်အတွက် အလွန်ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အလှတရားရှိသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ယဲ့ချန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

"ယွီရှီး..."

ယဲ့ချန်သည် ကားပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းထုတ်ကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန် မောင်းလာသော G-Class ကားကို မြင်သောအခါ လင်းယွီရှီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ သို့သော် သူမက ချက်ချင်းပင် ကားဆီသို့ လျှောက်လာပြီး တံခါးကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်ကာ အထဲဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ယဲ့ချန်... ဒါ နင့်ရဲ့ကားလား။ ဒီကားက အရမ်းဈေးကြီးမယ်ထင်တယ်။"

လင်းယွီရှီးက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ယွီရှီး နင့်မှာ ကားမောင်းလိုင်စင် ရှိလား။ ရှိရင် ငါ နင့်အတွက် ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်။ နင် ဘယ်လိုကားမျိုး ကြိုက်လဲ။"

ယဲ့ချန်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်ပြီး ကားကို တက္ကသိုလ် ဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

"ယဲ့ချန်... ငါ နင့်ကို ချစ်တာက နင့်ရဲ့ ပိုက်ဆံကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ နင့်ရဲ့ စိတ်ရင်းကိုပဲ ချစ်တာ။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့။"

လင်းယွီရှီးက စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေပြီး မည်သည့်အကျိုးအမြတ်ကိုမျှ မမျှော်လင့်ဘဲ ချစ်ခင်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"ဟားဟား... ယွီရှီး... နင် အများကြီး တွေးနေပြီ။ ငါ နင့်ကို အထင်မလွဲပါဘူး။"

ယဲ့ချန်က သက်သောင့်သက်သာ ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ယဲ့ချန်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ယွီရှီး... နင် ဒီနေ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသလိုပဲ။ နင့်အဖေရဲ့ ကျန်းမာရေး တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဖေဖေက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာပါပြီ။ ပြီးတော့ နင်ပေးတဲ့ ဆေးကလည်း တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ မေမေက အခုဆိုရင် ငါ့အစ်မလိုတောင် ဖြစ်နေပြီ။"

လင်းယွီရှီးက အချစ်ပါသော မျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယဲ့ချန်... နင်က ငါ့ကို အိမ်တစ်အိမ် ပြန်ပေးခဲ့တာပါ။ နောက်ဘဝအထိ ငါ နင့်ကိုပဲ ချစ်နေမှာ။"

"ငါ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာက မိသားစုကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့နေတဲ့ အိမ်ရာကို မကြာခင် ဖျက်သိမ်းတော့မှာမို့ပါ။"

လင်းယွီရှီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်၏။

"ဖျက်သိမ်းတာက ကောင်းတဲ့အရာလေ။ ဖျက်သိမ်းပြီး အသစ်ပြောင်းတာက အကောင်းဆုံးပဲ။"

"မဟုတ်ဘူး ယဲ့ချန်... အိမ်ရာကို ဖျက်သိမ်းမယ့် ကုမ္ပဏီက လျော်ကြေးကို အရမ်းနည်းနည်းပဲ ပေးတာ။ တစ်စတုရန်းမီတာကို ၆၀၀၀ ပဲ ပေးတယ်။"

လင်းယွီရှီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အော်... နားလည်ပြီ။ အဲ့ဒီကုမ္ပဏီနာမည်က ဘာလဲ။"

"ပိုင်ကုမ္ပဏီလို့ ကြားတယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့... စည်းစည်းလုံးလုံး ရှိနေရင် သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။"

ကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက် ခွဲသွားလိုက်ကြသည်။ နေ့လည်စာ စားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်တွေ့ကြပြန်သည်။

"ယဲ့ချန်... ငါတို့ အိမ်ပြန်ပြီး မေမေ့လက်ရာ စားရအောင်လေ။ ပိုက်ဆံလည်း ချွေတာနိုင်တာပေါ့။"

"ဟားဟား... ယွီရှီး... ငါ့ဆီမှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ Venice Manor မှသွားစားကြရအောင်။"

Venice Manorသည် ကွမ်းထျန်ရှုံ ပိုင်ဆိုင်သည့် လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရောက်သွားသောအခါ ဟိုတယ်မှာ ပိတ်ထားပြီး လုံခြုံရေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အခု ဟိုတယ်ကို ပိတ်ထားတယ် အပြင်ကို ထွက်သွားကြပါ။"

လုံခြုံရေးအကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဟုတ်ပါပြီ။"

ယဲ့ချန် ပြန်လှည့်မည့်အချိန်တွင်။

"သခင်လေးယဲ့..."

ကွမ်းထျန်ရှုံ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သခင်လေးယဲ့... ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။"

ကွမ်းထျန်းရှုံက ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ရည်းစားနဲ့ လာစားတာပါ။ အဆင်မပြေရင် နောက်တစ်နေ့မှ လာခဲ့မယ်။"

"သခင်လေးယဲ့... ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ စားသွားပါ။"

ကွမ်းထျန်ရှုံက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ လာမယ့်သူက ထန်မြို့တော်က ဆရာကြီးစူးလေ။ သူက ဖုန်းရွှေပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့အပြင် သရဲတွေကိုလည်း နှိမ်နင်းနိုင်တယ်တဲ့။"

"ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင်တော့ သူနဲ့ တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ကြည့်ချင်သားပဲ။"

မကြာမီပင် ဇိမ်ခံကားများ ရောက်လာပြီး ကျိုးပင်းနှင့် ကျိုးဟွေရှုံတို့ ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျိုးဟွေရှုံသည် ယဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အငြိုးအတေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေးယဲ့... အဲ့ဒီလူက ကျိုးပင်းပါ။ ကျိုးမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီးတော့ စီးပွားရေးလောကရဲ့ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ပါ။"

ကွမ်းထျန်ရှုံက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးပင်းသည် ယဲ့ချန်ထံသို့ ခန့်ညားသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လာသည်။

ကျိုးပင်းတို့ လူစုက ရန်လိုသော အမူအရာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်ရသော်လည်း ယဲ့ချန်မှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ဒါအိုစွမ်းအင်များ လှည့်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သာမန်လူများကို အထက်စီးမှ ကြည့်နိုင်သည့် အရည်အချင်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်သည် သူ၏ ယင်-ယန် မျက်ဝန်းကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လူများအားလုံးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ကျိုးမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် ကျိုးပင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးပင်း၏ နဖူးပြင်မှာ ထူးခြားစွာ စတုရန်းပုံ ဖြစ်နေသည်။ သာမန်လူများ၏ နဖူးမှာ ဝိုင်းစက်နေတတ်သော်လည်း စတုရန်းပုံ နဖူးပြင်သည် ဂုဏ်ရှိန်နှင့် အာဏာရှိသူတို့၏ လက္ခဏာဟု ဆိုကြသည်။

ငွေကြေးအင်အားကြီးမားသော မိသားစုခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ကျိုးပင်း၏ ကံကြမ္မာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် ကျန်းမာရေးတို့မှာ ကောင်းမွန်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သားသမီးနန်းတော် မှေးမှိန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူ၏ သားသမီးများနှင့် ပတ်သက်၍ ကံမကောင်းမှုများ ရှိလာနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ ကျိုးဟွေရှုံ လူပုံအလယ်တွင် ဒူးထောက်ခဲ့ရခြင်းနှင့် ကျိုးဟွေလီ ထူးဆန်းသော အခြေအနေများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းတို့က ထိုအချက်ကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျိုးပင်း၏ ဘေးတွင် လျှောက်လာသူမှာ အသက်သုံးဆယ်မပြည့်သေးသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အင်္ဂလိပ်စတိုင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ဖျော့တော့ကာ မျက်အိတ်များ တွဲကျနေသဖြင့် အားအင်ချို့တဲ့သည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ကွမ်းထျန်းရှုံက ယဲ့ချန်အား တိုးတိုးလေး မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးယဲ့... အဲ့ဒီလူကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်မျိုး ခံစားနေရတဲ့ ကျိုးဟွေလီပါ။ သူက ကျိုးပင်းရဲ့ သားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး လက်ရှိ ကျိုးမိသားစုရဲ့ အမွေဆက်ခံမယ့်သူပေါ့။"

ယဲ့ချန် သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ယင်-ယန် မျက်ဝန်း ဖြင့် ချက်ချင်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားရလေသည်။ သူသည် ကျိုးဟွေလီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဒီလိုကိုး..."

ယဲ့ချန် ၏ ဦးနှောက်မှာ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်လာသည်။ သူသည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွား၏။

"ယဲ့ချန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လင်းယွီရှီး က ဘေးမှ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ယဲ့ချန် သည် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်ချလိုက်မိသည်။

"ဟားဟားဟား... ဒီလိုကိုး... အခုမှပဲ ငါ နားလည်လိုက်ပြီ... ဟားဟားဟား..."

"ယဲ့ချန်... နင်ဘာတွေကို ရယ်နေတာလဲ။"

လင်းယွီရှီး မှာမူ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးယဲ့... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ကွမ်းထျန်းရှုံ ကလည်း စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."