အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) - သခင်လေးယဲ့လည်း ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန် သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အစွမ်းကုန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကျိုးဟွေယီ ခံစားနေရသော ထူးဆန်းသည့် ရောဂါဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ရယ်စရာကောင်းပြီး ဟာသဆန်သလို တစ်ဖက်တွင်လည်း အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း သိရှိသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ရယ်မောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟေ့ ကောင်လေး... ငါကြားထားတာတော့ မင်းက ငါ့သား ဟွေရှုံ ကို လူပုံအလယ်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းခဲ့တယ်ဆိုပဲ... မင်းက တကယ်ပဲ ငါတို့ ကျိုးမိသားစု ကို မျက်လုံးထဲမှာ မထားတာလား။"

ကျိုးပင်း သည် အလွန်ပင် အတွေ့အကြုံရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယဲ့ချန် ထံသို့ ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် သူ၏ ရန်လိုမှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကိုသာ ထားရှိထားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျိုးဟွေရှုံ သည် ယဲ့ချန် ကို တွေ့သည့်အခါ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်လောက်အောင် စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

"တချို့အရာတွေဟာ တစ်ခါလုပ်ပြီးရင် အကျိုးဆက်ကို ခံစားရဖို့ပဲ ရှိတယ်။"

ကျိုးဟွေလီ ကလည်း ယဲ့ချန် ကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်တိုင်တောင် မကယ်နိုင်ဘဲနဲ့ ဒီမှာ မာန်လာမတက်ပါနဲ့။"

ယဲ့ချန် က အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းးး"

ကျိုးဟွေယီ ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားသည်။

"ထားလိုက်ပါ ဟွေလီ... ဒီနေ့ မင်းက ဆရာကြီးစူးကို မင်းရဲ့ ရောဂါအတွက် ကုသပေးဖို့ ပင့်လာတာ ဒါကြောင့် အပိုကိစ္စတွေနဲ့ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့။"

ကျိုးပင်း က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ယဲ့ချန် ကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ဟွေရှုံ ပြောတာတွေကို နားထောင်ကြည့်တော့ မင်းမှာ နည်းလမ်းအချို့ ရှိတာကို ငါ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ အရမ်းမာနကြီးရင် ကျိုးတတ်တယ်ဆိုတာကို။ လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နည်းလမ်းအချို့ ရှိနေရုံနဲ့ ကံကောင်းနေရုံနဲ့ တစ်သက်လုံး ချောမွေ့နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အမြဲတမ်း ပေးဆပ်ရတာတွေ ရှိလိမ့်မယ်။ ရေတိုအောင်မြင်မှုဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်စာပဲ၊ နောက်ဆုံးမှာ အဓိကကျတာကတော့ ကျင့်ကြံမှု အရည်အချင်း အတွေ့အကြုံ အုတ်မြစ်နဲ့ လူတွေကို ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံတွေပဲ။"

"အကြီးအကဲကျိုး... တစ်ခုခုများ နားလည်မှု လွဲနေတာလား။"

ကွမ်းထျန်ရှုံ ၏ မျက်လုံးများမှာ လှည့်ပတ်နေသည်။ သူသည် ယဲ့ချန် နှင့် ကျိုး မိသားစုကြားက ရန်ငြိုးမှာ အလွန်ကြီးမားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"နားလည်မှု လွဲစရာ မရှိပါဘူး။ ဒီကောင်လေးက ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးဆူနေသလိုပဲ မသင့်တော်တဲ့ အလုပ်တွေကိုလည်း လုပ်ခဲ့မိတယ်။"

ကျိုးပင်း က မောက်မာစွာ ပြော၏။

"ဒီလောက် အပိုစကားတွေ ပြောနေဖို့ လိုလို့လား။"

ယဲ့ချန် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ပြောရဦးမယ် ငါသာ အချိန်မီ မကယ်ခဲ့ရင် မင်းရဲ့သား ကျိုးဟွေလီ က အခုချိန်ဆို သေနေလောက်ပြီ။ အဲ့ဒါကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် ငါက မင်းတို့ ကျိုး မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တောင် ဖြစ်နေသေးတယ်။"

"ဟွေလီ ကိစ္စက ဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ငါ အသေးစိတ် စုံစမ်းဦးမယ်။ အခု သူက အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာဆိုတော့ အမှန်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး။"

ကျိုးပင်း က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ကွမ်း... မင်းက ဒီလူနဲ့ မိတ်ဆွေတွေလား။"

ကွမ်းထျန်ရှုံ ၏ စိတ်မှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ ကျိုးပင်း သည် သူ့ကို ရွေးချယ်ခိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျိုး မိသားစုကို ရန်စမိလျှင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ထိခိုက်နိုင်သည်သို့သော် ယဲ့ချန် ကို ရန်စမိလျှင်မူ သူ့အသက်ပင် ဆုံးရှုံးနိုင်သည်ကို သူ သိထားသည်။

"အကြီးအကဲ ကျိုး... သခင်လေးယဲ့နဲ့ ကျွန်တော်က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကွမ်းထျန်ရှုံ က စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးပင်း သည် ယဲ့ချန် ကို သရော်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... အခုသိပြီလားအာဏာရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုရဲ့ ဖိအားအောက်မှာ ဘယ်သူက မင်းနဲ့ ရပ်တည်မလဲ။"

သို့သော် ကွမ်းထျန်ရှုံ က စကားကို ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သခင်လေးယဲ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့မှာ သခင်လေးယဲ့က ကျွန်တော့်ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာပဲ။ အဲ့ဒီဂုဏ်အတွက်ဆိုရင် ကျွန်တော် ကွမ်းထျန်ရှုံ ဟာ မီးထဲဝင်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ဝင်ဖို့ ဝန်မလေးသလို အသက်ကိုတောင် စတေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး။"

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ကွမ်းထျန်ရှုံ သည် ယဲ့ချန် အား အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ယဲ့ချန် က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ သစ္စာခံမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။ ကျိုးပင်း ၏ အပြုံးမှာမူ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးသွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ... အကြီးအကဲ ကျိုး... ဆရာကြီးစူး က အခန်းထဲမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ အထဲဝင်ကြရအောင်။ ဒီနေ့ ဆရာကြီးစူး နဲ့ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ တကယ်လို့ သူက ကျွန်တော့်ကို ကံဇာတာ ကြည့်ပေးမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။"

ကွမ်းထျန်ရှုံ က ပြောလိုက်၏။

"အကြီးအကဲ ကွမ်း... မင်း အရမ်း တွေးနေတာပဲ။ ဒီနေ့ ငါတို့ ကျိုး မိသားစုက မပင့်ရင် သူ ဒီယန်မြို့တော်ကို ခြေချမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ပိုက်ဆံပေးရုံနဲ့ ကံဇာတာ ကြည့်ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ သွားကြရအောင်။"

ကျိုးပင်း က သရော်လိုက်သည်။

လူအုပ်စုသည် ဟိုတယ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြသည်။ နေ့လည်စာအတွက် ကွမ်းထျန်ရှုံ သည် သီးသန့်အခန်းများကို စီစဉ်ပေးထားသည်။ ယဲ့ချန် နှင့် လင်းယွီရှီး တို့မှာမူ တိတ်ဆိတ်သော သီးသန့်အခန်းတစ်ခုတွင် စားသောက်ကြသည်။

"ယဲ့ချန်... နင် တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ ဆရာကြီးစူး နဲ့ သွားတွေ့မှာလား။"

လင်းယွီရှီး က စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီလို ကံဇာတာကြည့်တဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို ငါ တွေ့ကြည့်ချင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ယွီရှီး... စားပြီးရင် နင် အရင် ပြန်သွားပါ။"

"ဟင်... ယဲ့ချန်... ငါလည်း နင်နဲ့ အတူတူ လိုက်တွေ့ချင်တာပါ။"

"နင်လိုက်ဖို့ အဆင်မပြေဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့"

"နောက်ပိုင်း ဆရာကြီးစူး က ကျိုးဟွေလီ ရဲ့ ရောဂါကို ကုသရမှာအဲ့ဒီရောဂါက ပြောဖို့တောင် အဆင်မပြေတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ နင်လို မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် မသင့်တော်ဘူး။"

"အာ... ပြောမရတဲ့ ရောဂါလား။"

"ကောင်းပါပြီ... စားပြီးရင် ငါ ကျောင်းပြန်သွားလိုက်မယ်။"

စားသောက်ပြီးနောက် ကွမ်းထျန်ရှုံ က အခန်းတံခါးကို လာခေါက်သည်။

"သခင်လေးယဲ့... ကျိုး မိသားစုက ဆရာကြီးစူး ရဲ့ အခန်းထဲ ရောက်နေကြပါပြီသခင်လေးလည်း သွားကြည့်သင့်ပါတယ်။"

ယဲ့ချန် ထလာခဲ့သည်။ ကွမ်းထျန်ရှုံ က သူ့ကို အထပ်ပေါ်ရှိ သီးသန့်အခန်းကြီးတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုအခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဇစိတ်ကူးဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

စားပွဲတစ်ခုနောက်တွင် ထန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကမ္ဘာလောကမှ ခွဲထွက်သွားသည့် ပညာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်များရှိသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးမှာ သုံးစင်းရှိပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူထိုင်နေသည်မှာပင် အခန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူ့ပုံစံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆရာကြီးတစ်ဆူနှင့် တူပေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ အလွန်အေးစက်ပြီး လူတိုင်းကို အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

သူက ဆရာကြီးစူး ပင် ဖြစ်သည်။

'ဟက်... ဒီပုံစံကို ကြည့်ရတာတော့ အပိုတွေ လုပ်နေတာပဲ...'

ယဲ့ချန် စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုး မိသားစုဝင်များမှာ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြပြီး ဆရာကြီးစူး ကို ကြည့်ကာ အသက်ရှူပင် မဝနိုင်အောင် အလေးထားနေကြသည်။ ကွမ်းထျန်ရှုံ က ယဲ့ချန် ကို ခေါ်သွားပြီး နေရာချထားပေးကာ သူ့ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။

ဆရာကြီးစူး ကမူ မျက်လုံးပင် မဖွင့်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေသည်။

"ဆရာကြီးစူး..."

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးပင်း သည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်သား ဟွေလီ ရဲ့ ကံဇာတာလေး ကြည့်ပေးနိုင်မလား..."

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အရာအားလုံးသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်နေကြသည်။ ကစားကွင်းကတော့ ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်ပြီး ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေကတော့ ကြည့်ရှုသူတွေသာ ဖြစ်တယ်။ ကြည့်ရှုသူတွေက ဘာမှ မပြောရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်း ရှိတယ်။ စကားများလွန်းရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဒဏ်ကို ခံရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကို ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခြင်းမပြုရလို့ ခေါ်တယ်။"

ဆရာကြီးစူး သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့လာပြီး နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းမှုတွေ များများလုပ်ပါ။ အနာဂတ်အကြောင်း မမေးပါနဲ့။"

လူအများမှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ယဲ့ချန် မှာလည်း ဆရာကြီးစူး ကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

'ကျက်ထားတာလား.. တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ အပိုတွေ လုပ်နေတာမှန်ပေမဲ့ သူက နည်းလမ်းကျကျ လုပ်နေတာ။ သူ့မှာ သီအိုရီတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။'

ထိုအခိုက်တွင် ယဲ့ချန် သည် မိမိကိုယ်ကိုပင် အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသည်။

"သခင်လေးယဲ့... ဆရာကြီးစူး ပြောတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။"

ကွမ်းထျန်ရှုံ က နားမလည်နိုင်စွာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်က သူ ဘယ်သူ့ကံဇာတာကိုမှ မကြည့်ပေးချင်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကျိုး မိသားစုက ပေးတဲ့ငွေ မလုံလောက်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယဲ့ချန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော် ဆရာကြီးစူး ကို တောင်းဆိုချင်တာက... ကျွန်တော့်သား ဟွေလီ ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါကို ကြည့်ပေးပါ..."

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးပင်း ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ချွေးများ စီးကျလာသည်။

သန်းပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဆရာကြီးစူး ၏ အရှိန်အဝါရှေ့တွင်တော့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေရသည်။

"ရောဂါလက္ခဏာတွေက ဘာတွေလဲ။"

"ဟွေလီ... မင်းကိုယ်တိုင် ပြောပြလိုက်။ ဘာမှ မဖုံးကွယ်နဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ကျိုးဟွေလီ က ထရပ်လိုက်ပြီး ဆရာကြီးစူး ကို ကြည့်ကာ သတ္တိမွေး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဆရာကြီးစူး... မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသလို ခံစားရပါတယ်။ ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေသလို ဖြစ်ပြီးပြီးတော့ အိပ်ရာထဲမှာလည်း တောင့်ခဲပြီး လုံးဝ လှုပ်မရဖြစ်နေပါတယ်။"

ကျိုးဟွေလီ သည် သူ၏ ရောဂါအကြောင်း ပြောပြနေရင်း ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

"ကျွန်တော် နေ့တိုင်း အစားအစာ အများကြီး စားပါတယ်။ ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့လည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြသခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ နေ့စဉ် ပိန်ချုံးလာပါတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့... အဆိုးဆုံးကတော့..."

သူသည် ဆက်ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။

"ပြောလိုက်စမ်း"

ကျိုးပင်း က အော်လိုက်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့"

ကျိုးဟွေလီ သည် သွားကို ကြိတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ လူအများရှေ့တွင် ဆက်ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။

"ဆရာကြီးစူး... ကျွန်တော့်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိသင့်တဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက နေ့တိုင်း ပိုပိုပြီး ပြင်းထန်လာပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အရမ်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပါတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်က အရင်က ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျိုးဟွေလီမှာလည်း ထိုအကြောင်းကြောင့် အလွန်စိတ်ညစ်နေပုံရသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

ဆရာကြီးစူး သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းပြောပြတဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင် သရဲငယ်တစ်ကောင် ပူးကပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်။ ဒီဆရာကြီးရဲ့ မှော်မျက်စိနဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် ဘယ်သရဲမဆို ဖုံးကွယ်နေလို့ မရဘူး။"

သူထုတ်ယူလိုက်သည့်အရာမှာ သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ချောင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စာလုံးများ ရေးသားထားသည်။

"ဝိုးးး"

ယဲ့ချန် သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒါမှာ ဝါးရွက်ခြောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သုံးရက်သုံးည ဆက်တိုက် နှင်းရည်စိမ်ကာ အခြောက်ခံထားပြီးမှ မှော်စာလုံးများ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်ခွံပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းလိုက်ပါက သရဲများကို ခဏတာ မြင်နိုင်စွမ်း ရရှိစေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ ယင်-ယန် မျက်ဝန်း နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် ပုံသွင်ပြ နတ်စာ ထက်ပင် အဆင့်နိမ့်နေသေးသည်။

'သူက တကယ်ပဲ ဆရာကြီးအစစ် ဟုတ်ရဲ့လား။ သူတောင် သူ့ ယင်-ယန် မျက်ဝန်း ကို မဖွင့်နိုင်ဘဲ ဒီနေရာမှာ ပိုက်ဆံလာလိမ်နေတာလား။'

ယဲ့ချန် သည် သူ၏ ယင်-ယန် မျက်ဝန်း ကို ဖွင့်ကာ ဆရာကြီးစူး ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူသည် ဆရာကြီးစူး ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဒါအို စွမ်းအင်မှာ အလွန်နည်းပါးနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အများဆုံးဆိုလျှင် သုံးစင်းခန့်သာ ရှိပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးစူး သည် ဝါးရွက်ခြောက်ဖြင့် သူ၏ မျက်ခွံကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာနန်းတော်မှာ သရဲစွမ်းအင်တွေ ဝိုင်းရံနေတယ်။ ဒါက ရောဂါမဟုတ်ဘူး။ သရဲနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့..."

ဆရာကြီးစူး သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... မင်းမှာ သရဲပူးကပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။"

သူသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မှော်ပညာနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာများလား။"

ထိုအခိုက်တွင် ယဲ့ချန် သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းသည် ယဲ့ချန် ကို မကျေမနပ်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆရာကြီးစူး ၏ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက ဒီဆရာကြီးရဲ့ စကားကို အထင်အမြင်သေးနေပုံပဲ။"

ဆရာကြီးစူး ၏ အသံမှာ အေးစက်လာသည်။

"မင်း အပြင်ကို ထွက်သွားစမ်း။"

ကျိုးပင်း က ဒေါသတကြီး အော်လိုက်လေ၏။

"ခင်ဗျားပြောနေတာတွေ အကုန် မှားနေတယ်။"

ယဲ့ချန် က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ ကျိုးဟွေလီ မှာ သရဲပူးကပ်နေတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နိမ့်ကျလွန်းလို့ မမြင်နိုင်တာ။"

"မိုက်မဲလိုက်တာ။"

ဆရာကြီးစူး သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မြင့်မားမှုနဲ့ မြေကြီးရဲ့ နက်ရှိုင်းမှုကို မသိသေးဘူး။ ဒီဆရာကြီးက ဆီချွမ်တစ်ခွင် လှည့်လည်ခဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ငါ့ကို ရိုသေလေးစားကြတယ်။ မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်က ဘာတွေကို နားလည်လို့လဲ။"

"မင်းသာ ဒီ ကျိုး မိသားစုရဲ့ သားမှာ သရဲပူးကပ်နေတာကို သက်သေပြနိုင်ရင် ငါ မင်းကို လက်ဖက်ရည် ကိုယ်တိုင် တိုက်ပြီး တောင်းပန်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်း မပြနိုင်ခဲ့ရင်တော့..."

ဆရာကြီးစူး ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားသည်။

"ဒီဆရာကြီးက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အားလုံးကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်။ ဒီသခင်လေးယဲ့ကလည်း ဆရာတစ်ဆူပါပဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ကွမ်းထျန်ရှုံ သည် ယဲ့ချန် ဘက်မှ အဆုံးအထိ ရပ်တည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူလည်း အမှန်တကယ်ပင် လောင်းကြေးထပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက ခက်ခဲတဲ့အရာလား။"

ယဲ့ချန် က ပြုံးလိုက်ပြီး ပုံသွင်ပြ အဆောင် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် တာအို စွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ အဆောင်ကို မီးရှို့လိုက်၏။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကျိုးဟွေလီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ကျိုးဟွေလီ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော အမည်းရောင် သရဲအရိပ်များသည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများနှင့် ထိတွေ့သည့်အခါ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆရာကြီးစူး ၏ အတုအယောင်ပညာရပ်များမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး ယဲ့ချန် ၏ အစွမ်းအစကို လူတိုင်း မျက်မြင်တွေ့ရှိသွားကြသည်။ ယဲ့ချန် သည် သူ၏ စွမ်းအားကို ပြသလိုက်ရုံသာမက ကျိုး မိသားစုကိုပါ သူ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။