အခန်း ၁၂၀

အခန်း (၁၂၀) - ထွက်သွားစမ်း။

ယဲ့ချန် ၏ ပုံသွင်ပြ အဆောင် သည် ဆရာကြီးစူး ၏ ဝါးရွက်မှော်စာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်လှသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့် ထိုသရဲနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးတို့မှာ ပုန်းကွယ်နေ၍ မရတော့ဘဲ အားလုံးရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာရသည်။

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ကြရသည်။

ကျိုးဟွေလီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေသော အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ သွေးပျစ်များ စီးကျနေပြီး မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက် အရွယ်အစားခန့် ရှိသည်။

၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ သွေးများ ပြည့်လျှံနေသဖြင့် ပေါက်ထွက်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးကြီးများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် လောဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူတစ်ယောက်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေနိုင်၏။

၎င်း၏ ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ တစ်ကိုယ်လုံးကို အမျိုးသမီးလစဉ်သုံးပစ္စည်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်။

သွေးစွန်းနေသော အမျိုးသမီးလစဉ်သုံးပစ္စည်းများ ဖြစ်၏။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ယဲ့ချန် သည် ပထမဆုံး သူ၏ ယင်-ယန် မျက်ဝန်း ဖြင့် မြင်လိုက်စဉ်က ရယ်မောမိပြီး ညစ်ပတ်လွန်းတယအဟု ပြောခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ယခုအခါ လူတိုင်း နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံး၌ သွေးနံ့ပြင်းပြင်းများ ပျံ့နှံ့လာချေသည်။

လူတိုင်းမှာ သားသတ်ရုံတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအနံ့မှာ အလွန်ဆိုးရွားလွန်းသဖြင့် လူအချို့မှာ မျက်နှာများပင် ရှုံ့မဲ့သွားကြသည်။

"ရပ်စမ်း ဒါ... ဒါက ဘယ်လို သရဲမျိုးလဲ။"

ဆရာကြီးစူး ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ လက်နက်ကို ထုတ်ယူကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အင်အားကြီးသော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အားးး ဖေဖေ ဖေဖေ ကျွန်တော့်ပေါ်မှာ သရဲကပ်နေတယ် သရဲကပ်နေတယ်။"

ကျိုးဟွေယီ မှာမူ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုသရဲသည် ကျိုးဟွေလီ ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ အရေးကြီးသော နေရာတွင် ကပ်တွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးစူး သည် ဝါးရွက်မှော်စာကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသရဲမှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်စွာ ကပ်တွယ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

"သခင်လေးယဲ့... ဒါ.. ဒါက ဘာလဲ..."

ကွမ်းထျန်ရှုံ သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့နေသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဝမ်းသာမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူ မှန်ကန်သော ဘက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီ။ သရဲများကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများသာမက ယဲ့ချန် တွင် ယခုကဲ့သို့ အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်များပါ ရှိနေသေးသည်။

ကျိုး မိသားစုဝင် အများစုမှာ သရဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ကြောက်ရွံ့လွန်းသဖြင့် ချွေးစေးများ ထွက်လာကာ ဆံပင်များပင် ထောင်လာသည်။ ခြေထောက်များမှာလည်း တုန်ရီနေပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေကြသည်။

"ဆရာ... ဆရာကြီးစူး... ကျေးဇူးပြုပြီး... ဒီသရဲကို သတ်ပေးပါ။"

ကျိုးပင်း က တုန်ယင်သော အသံဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ချန် မှာမူ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ သောက်ရင်း ဆရာကြီးစူး ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာကြီးစူး... ကျွန်တော့်ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်ဖို့ မလာတော့ဘူးလား။"

"မင်း မင်း။"

ဆရာကြီးစူး သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"လူငယ်လေး... မာန်မတက်ပါနဲ့။ မင်းမှာ ဒီသရဲကို ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့ မှော်စာတစ်ခု ရှိနေရုံပဲ။ ဒီဆရာကြီးက မင်း မြင်ဖူးသမျှထက် ပိုများတဲ့ သရဲဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းဖူးတယ်။"

ထိုသရဲမှာ မည်သူ့ကိုမျှ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး သွေးစွန်းနေသော လျှာကို ထုတ်လျက် ရှိနေသည်။

"ဟက်... ဆရာကြီးစူးက တကယ်ကို ခေါင်းမာတာပဲ။"

ယဲ့ချန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် သရဲနှိမ်နင်းလာတာ တစ်သက်လုံးရှိတဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီသရဲက ဘာသရဲမျိုးလဲဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား။"

"ဒါက..."

ဆရာကြီးစူး မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အဖြေမပေးနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဟားဟားဟား"

ယဲ့ချန် က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နာမည်ပဲ ကြီးနေတာပါ။ အရည်အချင်းကတော့ မရှိဘူး။ ဒီလောက် အပျော်တမ်းပညာလေးနဲ့ ယန်မြို့တော်ကို လာပြီး ပိုက်ဆံရှာရဲသေးတယ်ပေါ့။"

ယဲ့ချန် သည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို သူ၏ လက်ထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်း ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ။"

ဆရာကြီးစူး က အသံကို လျှော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။"

ယဲ့ချန် က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သွေးစားသရဲပဲ။"

"သရဲတွေအားလုံးထဲမှာ အညစ်ပတ်ဆုံးနဲ့ အရွံရှာဆုံး အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ သူတို့က သွေးကို စားသုံးပြီး ဝက်သတ်ရုံတွေ အသားဈေးတွေလို နေရာမျိုးတွေမှာ နေလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူ့သွေးကို အထူးသဖြင့် သဘောကျတယ်။ အမျိုးသမီးတွေ လစဉ်လာတဲ့အချိန်က သွေးနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့အရာတွေကိုတော့ ပိုပြီး စွဲလမ်းကြတယ်။ တာအိုလမ်းစဉ်ကျင့်သူတွေကတော့ ဒီလိုသရဲမျိုးကို အနီရောင်နဂါးလို့ ခေါ်ကြတယ်။"

ပုံမှန်အခြေအနေမှာဆိုလျှင် ယဲ့ချန် ပြောသည့် စကားများကို မည်သူမျှ ယုံကြည်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထူးဆန်းပြီး မယုံနိုင်စရာ စကားများဟုသာ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့၌ပင် ထိုသရဲသည် သွေးစွန်းနေသော အမျိုးသမီးလစဉ်သုံးပစ္စည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်နေရသောကြောင့် မည်သူမျှ ငြင်းဆို၍ မရတော့ပေ။

"ဒါကြောင့်..."

ယဲ့ချန် က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အခု ဒီနေရာမှာ အမျိုးသမီးတွေ မရှိပေမဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မိသားစုထဲက အမျိုးသမီးတွေကို သတိပေးထားပါ။ လစဉ်အသုံးပြုတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စနစ်တကျ စွန့်ပစ်ဖို့ သန့်ရှင်းစွာ ထားဖို့ ပြောပါ။ ဒီလိုအရာတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် သရဲတွေနဲ့ ဆက်စပ်မိနိုင်တယ်။"

"ဒါဆို... သခင်လေးယဲ့..."

ကျိုးပင်း သည် ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန် ကို အရင်လို မထီမဲ့မြင် မပြောရဲတော့ဘဲ ရိုရိုသေသေ မေးလိုက်သည်။

"သွေးစားသရဲက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အရာတွေကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင်... ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်သား ဟွေလီဆီမှာ ကပ်နေရတာလဲ။ ဟွေလီက ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ။"

"ဟားဟားဟား"

ယဲ့ချန် က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သရဲက ရွံစရာကောင်းပေမဲ့... လူက ပိုပြီး ရွံစရာကောင်းနေလို့ပေါ့။"

"သခင်လေးယဲ့..."

ကျိုးပင်း ၏ မျက်နှာမှာ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကျိုး မိသားစုက အရင်က အမှားတွေ လုပ်ခဲ့မိတာအတွက် အခု တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားက အပြင်လောကက ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပါ။ စိတ်ထားကြီးသင့်ပါတယ်။ ဟွေယီက သရဲပူးကပ်ခံထားရလို့ ဒုက္ခရောက်နေတာပါ။ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ အနိုင်ကျင့်ပြီး စော်ကားနေရတာလဲ။"

ကျိုးပင်း သည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောတာ မှားလို့လား။"

ယဲ့ချန် က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

"လူတွေက သရဲတွေထက်တောင် ပိုညစ်ပတ်ကြတယ်။ သွေးစားသရဲက အနီရောင်အရာတွေကို ကြိုက်တာတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် ကျိုးဟွေလီ ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့နေရာမှာ ကပ်နေတာလဲဆိုတာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။"

"ကျိုးဟွေလီ မှာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ညစ်ပတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်တစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာသာဖြေဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ သွေးစားသရဲနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စွဲလမ်းသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ဒီလို ကပ်တွယ်နေတာပဲ။"

"လူပုံစံနဲ့ တိရစ္ဆာန်ပဲ သားရဲကောင် ရမ္မက်လွန်တဲ့ အကောင်။"

ယဲ့ချန် က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကယ်ပါ မြန်မြန် ကယ်ပေးပါ။"

ကျိုးဟွေလီ သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ဘူး။ ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး။"

ကျိုး မိသားစုဝင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

"မင်းက အညစ်ပတ်ဆုံး သားရဲကောင်ပဲ။"

ကျိုးပင်း သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ကျိုးမိသားစုတစ်ခုလုံးကို အရှက်ခွဲလိုက်တာပဲ။"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျိုးပင်း သည် စိတ်ကို ထိန်းကာ ယဲ့ချန် အား ရိုရိုသေသေ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးယဲ့... ဆရာယဲ့..."

"ဟွေလီက အမှားလုပ်မိခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ဆုံးရှုံးရလောက်အောင်တော့ မဖြစ်သင့်ပါဘူး။ ဆရာယဲ့အနေနဲ့ သူ့ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျိုး မိသားစုတစ်ခုလုံး အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်နေပါ့မယ်။"

ကျိုးပင်း သည် မိုက်မဲသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ဆရာကြီးစူး ကို အားကိုး၍ မရတော့ကြောင်း သူ သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ယန်မြို့တော်တွင် သူ့သားကို ကယ်တင်နိုင်မည့်သူမှာ ဆရာယဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ကျိုး မိသားစုက ကျေးဇူးတင်တာ မတင်တာက အရေးမကြီးပါဘူး။"

ယဲ့ချန် က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟက်... တစ်ခုခုဆိုတာ တစ်ခုခုပဲလေ။ မင်းတို့ ဆရာကြီးစူး ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး ခေါ်လာသလိုပဲ ငါ့ကိုလည်း ပေးရမှာပေါ့။"

ပိုက်ဆံများများ ရတာကို ဘယ်သူက ငြင်းမှာလဲ။

"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ်။ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ကျိုးပင်း က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကုသမှုပြီးရင် ဆုငွေ သန်း ၂၀၀ ပေးပါ့မယ်။"

"သန်း ၂၀၀။"

ယဲ့ချန် က မထီမဲ့မြင် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးစူးကို ခေါ်တုန်းက သန်း ၂၀၀ အခု ငါ့ကို ခေါ်တော့လည်း သန်း ၂၀၀ ပဲလား မင်း အခြေအနေကို အခုထိ နားမလည်သေးဘူး ထင်တယ်။"

"ဒါ..."

ကျိုးပင်း သည် ခဏတာ စကားပင် မပြောနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဟားဟား..."

ကွမ်းထျန်ရှုံ က ဂုဏ်ယူစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်လေးယဲ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ အဆင့်အတန်းကို သန်း ၂၀၀ နဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်လို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အကြီးအကဲကျိုး... မင်း တကယ်ပဲ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ။ သန်း ၅၀၀ ထက် လျော့ရင်တောင် စကားပြောဖို့ မလိုဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား သခင်လေးယဲ့။"

"ယုတ်မာလိုက်တာ။"

ဆရာကြီးစူး သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"လူငယ်လေး မင်း စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်နေတာပဲ။ ငါ့အလုပ်ကို လုယူပြီး ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ နင်းချနေတာလား။"

ဆရာကြီးစူး သည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူ၏ အော်ဟစ်သံထဲတွင် တာအိုစွမ်းအင်များ ပါဝင်နေပြီး ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ ကဲ့သို့ အခန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုအသံကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ ခေါင်းများ မူးဝေသွားကြသည်။

'အိုး ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးလည်း ရှိတာလား။'

ယဲ့ချန် ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။

"ဆရာကြီးစူး... စိတ်လျှော့ပါ စိတ်လျှော့ပါ။"

ကျိုးပင်း က ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်းးး"

ရုတ်တရက် ယဲ့ချန် က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုစွမ်းအင် ၈ ခုသည် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဘုန်းးး

ဘုန်းးး

ဘုန်းးးး

ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားပြီး အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးမှာ ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ ယဲ့ချန် ၏ အော်သံသည် ဆရာကြီးစူး ကိုသာ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဟွတ်။"

သွေးတစ်ပွက် အန်ထွက်လာကာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာပင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့အလုပ်ကို လုယူတာ မကျေနပ်ဘူးလား အရှက်ခွဲတာ မကျေနပ်ဘူးလား။"

ယဲ့ချန် က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဆရာကြီးစူး ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။

"မကျေနပ်ဘူးလား မကျေနပ်ရင် သည်းခံထားလိုက်။"

"မ... မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်တော် ကျေနပ်ပါတယ် ကျွန်တော် တကယ် ကျေနပ်ပါတယ် စူးဇီချန်း ကျေနပ်ပါတယ် ဆရာယဲ့ စွမ်းအားက အတိုင်းမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဆရာယဲ့ရဲ့ တစ်သောင်းပုံတစ်ပုံတောင် မမီပါဘူး ကျေနပ်ပါတယ်။"

စူးဇီချန်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားကာ တုန်ရီနေသည်။ သူ၏ ဆရာကြီးဟန်ပန်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့တို့ရဲ့ ယန်မြို့တော်မှာ နဂါးတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီပဲ။"

ကျိုးပင်း မှာ ထိန်းမနိုင်အောင် တုန်ရီနေသည်။ ကျိုးဟွေရှုံ မှာမူ ပို၍ပင် ကြောက်လန့်နေသည်။

"အကြီးအကဲကျိုး... သန်း ၅၀၀ မပေးရင် ငါ ဆက်မပြောတော့ဘူး။"

ယဲ့ချန် က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သန်း ၅၀၀ ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျိုးမိသားစု ပေးပါ့မယ်။"

ကျိုးပင်း က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။