အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း ၆၁ ဒါကို ကလေးလို့ ခေါ်သလား အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ

အမှန်အတိုင်းပြောရမည်ဆိုလျှင် လီရှန်း မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရယ်မော၍သာ ကျော်ဖြတ်သွားလေ့ရှိပေသည်။

မည်သည့်ကလေးက နေ့တိုင်း ငိုယိုနေမည်မဟုတ်သလို မည်သည့်လောင်းကစားသမားကမှလည်း နေ့တိုင်း ရှုံးနိမ့်နေမည်မဟုတ်ပေ။

မှုခင်းများဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာမလိုတော့ချေ။

မည်သည့်မြို့တွင်မဆို တစ်လတည်းနှင့် လူသတ်မှုများစွာ ဖြစ်ပွားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံးတွင် မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရလောက်အောင် ကြီးမားသော အမှုလေးငါးမှုခန့် ရှိလျှင်ပင် အတော်လေး များပြားနေပြီဟု သတ်မှတ်၍ ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် လီရှန်းက သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်လည် ချေပလိုသော်လည်း ချေပ၍ မရနိုင်ကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

"အင်း... ကျွန်တော် ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင်ပေါ့..."

"ဒီတစ်ခေါက် ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုက မြို့တော်ရဲစခန်းနဲ့ ပြည်နယ်ရဲဌာနချုပ် အပြင် ဗဟိုမြို့တော်ကပါ စောင့်ကြည့်နေတာကြောင့်မို့လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ကျလာတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"ပြောင်းပြန် ပြန်တွေးကြည့်ရင် ဗဟိုမြို့တော် အပါအဝင် ကျွန်တော် ဆုသွားယူတဲ့အချိန်မှာ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် ဗဟိုမြို့တော်ကလည်း ချက်ချင်း သိသွားမှာပေါ့..."

ရွှီရှန်း က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေသည့်ဟန်ဖြင့် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"အင်း... ဗဟိုမြို့တော်က ပြည်နယ်ရဲဌာနချုပ်ဘက်ကို အထူးကိုယ်စားလှယ်တွေတောင် စေလွှတ်ထားနိုင်တယ်... တကယ်လို့များ သတိမထားမိဘဲ မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားတဲ့သူတွေက အဲဒီလူတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်..."

"ရပ်လိုက်... ရပ်လိုက်တော့..."

"ဆက်မပြောပါနဲ့တော့... မင်း ဆက်မပြောပါနဲ့တော့..."

လီရှန်းက ကမန်းကတန်း ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ သူက အနည်းငယ်ပင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ စကားများကို တွေးကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ခေါင်းများ ကိုက်ခဲလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ပြည်နယ်ရဲဌာနချုပ်က ဤဘက်ကို အာရုံစိုက်နေမည်ဆိုသည်မှာ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာနေသည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ပထမအချက်မှာ စားဖိုမှူး အမှုက အလွန် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် မျက်ကန်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ချင်လျှင်ပင် လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဂုဏ်ပြုဆုများ ချီးမြှင့်ရန်အတွက် ဗဟိုမြို့တော်ဘက်မှ အတည်ပြုချက် လိုအပ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သာမန် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုများအတွက် မြို့တော်ရဲစခန်း၌ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိပြီး တတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုကိုလည်း မြို့တော်ရဲစခန်းက ကြိုးစားကြည့်နိုင်လေသည်။

ဒုတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုအတွက်မူ ပြည်နယ်ရဲဌာနချုပ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်ပြီး ထို့နောက်မှသာ မြို့တော်ရဲစခန်းက ချီးမြှင့်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုအတွက်မူ အနိမ့်ဆုံး စံသတ်မှတ်ချက်မှာ ပြည်နယ်ရဲဌာနချုပ်မှ လူများနှင့် ဗဟိုမြို့တော်တို့ ဆက်သွယ်ကာ ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ ချီးမြှင့်လေ့ရှိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခုကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုဆု ချီးမြှင့်မှု အလွန် မြန်ဆန်နေခြင်းမှာ ဤဘက်ကို စောစောစီးစီးကတည်းက စောင့်ကြည့်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် နောက်ထပ် အမှုကြီး တစ်မှု ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာမည် ဆိုပါက ဒုက္ခပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဲဒီလောက် အများကြီး လျှောက်မတွေးစမ်းပါနဲ့..."

"ဟန်ဟိုင်မြို့ကြီးက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာကို... မင်း ကျီးကန်းပါးစပ်နဲ့ လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်းလောက် ကောင်းဖို့ မမျှော်လင့်နိုင်ဘူးလား..."

လီရှန်းက မျက်လုံးပြူးကာ ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း စကားဆိုလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ အခြားသူ တစ်ဦးဦးသာ ဆိုပါက သူက ရယ်မော၍သာ ကျော်ဖြတ်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤကောင်စုတ်လေး ဆိုလျှင်တော့ မရနိုင်ချေ။

တစ်လတာ အချိန်အတွင်း ကျန်ဆန်းမြို့ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့တွင် အခမဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရသည်မှာ လဝက်နီးပါးခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

လင်ဟိုင်မြို့သို့ ကုန်ပစ္စည်းသွားဝယ်ရာတွင်လည်း လင်ဟိုင်မြို့ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ဆီသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သုံးရက်တာ အချိန်အတွင်း ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူသည့် စရိတ်မှလွဲ၍ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မကုန်ကျခဲ့သည့်အပြင် အဆစ်အနေဖြင့် တတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု တစ်ခုကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သေးသည်မဟုတ်ပါလော။

အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် တစ်လခွဲခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤကောင်စုတ်လေးက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ရောက်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ပြည့်တန်ဆာ ခေါ်လျှင်ပင် ဤမျှလောက် အကြိမ်များစွာ ဖမ်းဆီးခံရမည် မဟုတ်ချေ။

"အကယ်၍... ကျွန်တော်က အကယ်၍လို့ ပြောတာပါ..."

ရွှီရှန်းက စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

"ဘာအကယ်၍မှ မရှိဘူး..."

လီရှန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ယခင်က ရှိနေခဲ့သော ပျော်ရွှင်မှုများ လုံးဝ မကျန်ရှိတော့ချေ။

ရွှီရှန်းက ထိုစကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရယ်မောကာ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်နေကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်ရင်း တစ်ဖက်လူက အရင် စကားစလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် လီရှန်းက ရုတ်တရက် စကားစလာခဲ့ပေသည်။

"ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် မကျွေးတော့ဘူးလား..."

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ အတော်လေး အလုပ်များနေခဲ့ပြီး တစ်နေ့လျှင် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီလုံးလုံး တပ်ဖွဲ့ထဲတွင်သာ နေချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကာ အိမ်ပြန်ရန် အချိန် လုံးဝ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

တပ်ဖွဲ့သို့ ပြန်သွားလျှင်လည်း ပူပူနွေးနွေး ထမင်းတစ်နပ်ကို စားရမည် မဟုတ်ဘဲ ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပွဲဖြင့်သာ ဖြစ်သလို ဖြေရှင်းရမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင်ပင် အလကား ဝင်စားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"မစားရသေးပါဘူး... ကျွန်တော်တို့က ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ်နာရီလောက်မှ ထမင်းစားကြတာ... တပ်ခွဲမှူးလီ ခင်ဗျား လာတာ စောသွားတယ်..."

ရွှီရှန်းက မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟဟ... ငါ လာတုန်းက ဟန်ယန် ရဲ့ ညီမလေး ဈေးဝယ်ပြီး ပြန်လာတာကို တွေ့လိုက်တယ်နော်..."

လီရှန်းက ထမင်းအလကားစားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ အရှက်လည်း မရှိတော့ချေ။

တစ်ဖက်လူက တပ်ဖွဲ့တွင် ထမင်းလာစားပြီး သူ၏ ကြက်ပေါင်ကို ယူစားစဉ်ကလည်း အရှက်မရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ရွှီရှန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထမင်းတစ်နပ်သာ ဖြစ်ပြီး တူတစ်စုံ တိုးလာခြင်းမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သေချာပေါက် အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ လီရှန်းထံမှ အကူအညီ တောင်းခံရမည့် ကိစ္စတစ်ခု တကယ် ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ငါလည်း အလကား မစားပါဘူး... မင်းအတွက် ပြကွင်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ကူသိမ်းပေးမယ်လေ..."

လီရှန်းက ပါးစပ်ဖြဲကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သရဲအိမ် ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ရွှီရှန်းကလည်း တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကြောက်လန့်သွားသူ အချို့က အသေအလဲ ငိုယိုကာ ရဲတိုင်ခဲ့ကြသဖြင့် ရဲတပ်ဖွဲ့မှ ဤနေရာသို့ မဖြစ်မနေ လာရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ရလေသည်။

ထို့အပြင် ယခင်က ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမို တို့ ဤနေရာတွင် ဝင်ရောက်ကစားပြီးနောက် ပြန်ရောက်သောအခါ လီရှန်း၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲရေးလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့သော မြင်ကွင်းများကြောင့် လီရှန်းမှာ ဤအရာအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွီ..."

သူ ဝင်ပေါက်မှ ဝင်ရောက်သွားပြီး တံခါးခန်းဆီးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက အသားနံရံကြီး တစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လီရှန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မသိစိတ်အရ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

ပုံပျက်နေပြီး လူများကို မြင်သည်နှင့် အလွန်အမင်း ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာတစ်ခုက သူ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုသူမှာ လင်ဟိုင်မြို့ အမှုမှ လူသတ်သမားပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဤတစ်ခဏအတွင်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

အမှုစတင် ဖြစ်ပွားချိန်မှစ၍ နစ်နာသူ သေဆုံးခြင်း ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် တရားလိုရှေ့နေရုံးသို့ လွှဲပြောင်းပေးသည့် မြင်ကွင်းများအထိ အားလုံးကို သူ ပြန်လည် တွေးတောမိလိုက်လေသည်။

လီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး မသိစိတ်အရ လက်ကို ခါးဆီသို့ လှမ်းလိုက်ပေသည်။

လင်ဟိုင်မြို့မှ လူသတ်သမား၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်ကို သူ မြင်တွေ့ဖူးလေသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် လေးငါးယောက်ခန့် ဝိုင်းလုံးကြသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ကလေးငယ်များကို ရိုက်နှက်နေသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"မလောပါနဲ့... သူက ကျွန်တော် အသစ်ခေါ်ထားတဲ့ ဝန်ထမ်းပါ..."

ရွှီရှန်းက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ လီရှန်း၏ ခါးတွင် ရောက်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်လေသည်။

"ဝန်ထမ်း ဟုတ်လား..."

လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေပြီးမှသာ ဤမျက်နှာက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ လူ၏ ရုပ်သွင်နှင့် မတူညီကြောင်း သတိထားမိလိုက်လေသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ချိန်မှာပင်။

"အာ... ပါး... အာ... ပါး..."

ဆွန်းအန်က လီရှန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်နှာဖြင့် ထမင်းစားမည့် နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"...."

"မင်းရဲ့ ဝန်ထမ်းက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်နော်..."

"သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်မှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား..."

လီရှန်းက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ဘေးဘက်ရှိ ရွှီရှန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

လင်ဟိုင်မြို့ အမှုမှ လူသတ်သမားမှာ ဉာဏ်ရည် နိမ့်ကျနေခြင်းကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အမှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤဝန်ထမ်းက မည်သို့ဖြစ်၍ လူသတ်သမားနှင့် ဤမျှ တူညီနေရသနည်း ဟု တွေးတောမိလိုက်လေသည်။

လီရှန်းမှာ နေရာတွင် ကြောင်အမ်းနေပြီး ဆွန်းအန်၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်နေမိပေသည်။

'ချီးပဲ... လူနှစ်ဦးကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး နောက်ကျမှသာ ရောက်သွားမည်ဆိုပါက တတိယမြောက် စတုတ္ထမြောက် သို့မဟုတ် ပဉ္စမမြောက် လူသတ်မှုများပင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော လူသတ်သမားနဲ့ အလွန်တူညီနေတယ်...'

"စိတ်ချပါ... ဆွန်းအန်မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ အကြံအစည်မှ မရှိပါဘူး... သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းက အသက် ဆယ့်တစ်နှစ် အရွယ်မှာပဲ ရှိသေးတာပါ..."

ရွှီရှန်းက ရှေ့တွင်ရှိသော အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေသည့် ရဲအရာရှိကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

"မင်း သေချာလို့လား..."

လီရှန်းက မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေစွာဖြင့် ရွှီရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"မင်းက သေသေချာချာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မယ်လို့ သေချာရဲ့လား..."

"ပြီးတော့..."

"မင်း ရှာထားတဲ့ ဝန်ထမ်းက ဘာလို့ လူသတ်သမားနဲ့ ဒီလောက်တောင် တူနေရတာလဲ..."

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် အန္တရာယ်ရှိမှု အတိုင်းအတာအရ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ စိတ်ရောဂါသည်များထက် အနည်းငယ်သာ လျော့နည်းလေသည်။

လူသတ်လျှင်ပင် မိမိကိုယ်ကို အမှားလုပ်နေသည်ဟု မခံစားရဘဲ အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်ပါ ရှိနေခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့အပြင် ဆွန်းအန်၏ ပုံပျက်နေမှုမှာ အလွန်အမင်း မဆိုးရွားသေးချေ။

ဤအရာက သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လင်ဟိုင်မြို့ အမှုမှ လူသတ်သမားထက်ပင် ပိုမို မြင့်မားနေကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ခင်ဗျား နည်းနည်း လန့်နေပြီ... မကြောက်ပါနဲ့..."

ရွှီရှန်းက ရှေ့တွင် ဒေါသထွက်နေသော လီရှန်းကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါက ဘာကိစ္စ လန့်ရမှာလဲ..."

"ငါ လန့်နေတယ် ဟုတ်လား... ငါက ဘယ်နေရာမှာ လန့်နေလို့လဲ..."

လီရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်နှာအနည်းငယ် နီရဲလာကာ အတော်လေး စိတ်တိုနေပုံရပေသည်။

"တကယ်ပြောတာ... ငါက ခွဲခြားဆက်ဆံတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ ဒီလို ဝန်ဆောင်မှု လုပ်ငန်းမျိုးအတွက် ဒီအန္တရာယ်က တကယ်ကို ရှိနေတာလေ... တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့နဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးမယ်... ငါက..."

ဗဟိုမြို့တော်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် အထူးသဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆုချီးမြှင့်မည့် နေ့ရက်များ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် သူ အမြဲတမ်း သံသယများ ဝင်နေပြီး ပြဿနာ တစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နေမကောင်းဖြစ်နေသူကို မြင်လျှင် ကြောက်လန့်ပြီး လေလွင့်နေသူများကို မြင်လျှင်လည်း ကြောက်လန့်နေပေသည်။

ပုံပျက်နေသူများကို မြင်လျှင် ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သေးလေသည်။

ယခုအခါ လူသတ်သမားနှင့် ရုပ်သွင်ချင်း အလွန်တူညီနေသူကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ချေ။

"စိတ်ချပါ... သူက အရပ် နှစ်မီတာ သုံးဆယ် ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန်က ကီလိုဂရမ် တစ်ရာ့ငါးဆယ် နီးပါး ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် အမှန်တကယ်တော့..."

ရွှီရှန်းက လီရှန်း၏ တွေဝေနေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် စိတ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

တစ်လကျော် အချိန်အတွင်း ရဲများကို မြင်သည်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲစေလောက်သည့် အမှုသုံးမှု ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အမှုပိတ်သိမ်းပြီးနောက်တွင်လည်း တရားလိုရှေ့နေရုံးနှင့် တရားရုံးတို့ကို ပူးပေါင်းကူညီရန် အလုပ်များစွာ ရှိနေသေးသည် ဖြစ်ပေသည်။

အမှုတစ်မှုတည်းနှင့်ပင် လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ရာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမှုသုံးမှု ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ချေ။

"တကယ်တော့ သူက ကလေးတစ်ယောက်သာသာပဲ ရှိပါသေးတယ်..."

"ကလေး ဟုတ်လား..."

ထိုစကားနှစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

သူက မိမိ၏ ခါးထက်ပင် တုတ်ခိုင်သော ပေါင်လုံးများနှင့် ခေါင်းထက်ပင် ကြီးမားသော လက်သီးများ ရှိသည့် ဆွန်းအန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တွေဝေမှု အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပေသည်။

"ဒါက ကလေးလား..."

"ဟုတ်တယ်... ကလေး..."

"အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

"အသက်ဘယ်လောက်ရှိလဲ ဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အတော်လေး လုံခြုံစိတ်ချရပါတယ်... သူ့အမေက သူ့ကို အရိုက်ခံရရင်တောင် ပြန်မရိုက်ရဘူးလို့ ပြောထားရင် သူကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီအတိုင်း လိုက်လုပ်မယ့် အမျိုးအစားပါ..."

"ဟုတ်တယ် မလား ဆွန်းအန်..."

ဆွန်းအန်က အရေးကြီးသော စကားလုံး တစ်ခုခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူက ခေါင်းလှည့်ကာ လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထို့နောက် ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း စကားဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ သေတဲ့အထိ ရိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"....”

အခန်း ၆၂ လီရှန်း၏ ညည်းတွားသံ၊ သေချင်းဆိုး ငါ သရဲအိမ်ထဲ ရောက်နေတာပဲ

လီရှန်းမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ သူက မှန်သည်ဟု ပြောရမည်လား သို့မဟုတ် မှားသည်ဟု ပြောရမည်လား ဆိုသည်ကို တွေဝေနေမိလေသည်။

'မှန်တယ်လို့ ပြောရမလား... လူသေတဲ့အထိ မရိုက်ဘူးဆိုတဲ့ စကားက နားထောင်ရတာ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်... မှားတယ်လို့ ပြောရမလား...'

လီရှန်းက တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုစကားကို ပြောထွက်လိုက်ပါက မိမိကိုယ်တိုင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အပြင်သို့ ထွက်နိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသွားမည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီရှန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

'ကလေးတစ်ယောက်ပဲလေ... ငါ သူ့ကို အပြစ်မယူသင့်ပါဘူး...'

ဆွန်းအန်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လီရှန်းမှာ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရင်ထဲတွင် ရိုးသားစွာ တွေးတောနေမိလေသည်။

သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလှစွာဖြင့် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ချေ။

လီရှန်းမှာ ထပ်မံ၍ စကားမပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အဖြစ်သွားပြန်လေသည်။

"ဒီနှစ်ယောက်က..."

လီရှန်းက မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသော လီရှူနှင့် လီရွှေတို့ကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

"ဪ... ဝန်ထမ်းတွေပါပဲ..."

ရွှီရှန်းက လီရှူနှင့် လီရွှေတို့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလိုက်မိခြင်းဖြင့်ပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။

"လေလွင့်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော်က သူတို့ကို သနားလို့ ခေါ်ထားလိုက်တာ..."

"ဒါနဲ့... သူတို့အကြောင်း ပြောရင်းနဲ့ တပ်ခွဲမှူးလီကို အကူအညီတောင်းစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်..."

"ဒီမောင်နှမရဲ့ နောက်ခံက ပြဿနာ နည်းနည်းရှိတယ်... ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘလည်းမရှိဘူး... မွေးစားမယ့် အိမ်နီးချင်းလည်း မရှိတော့ အခုဆိုရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်းတောင် မရှိကြဘူး... မှတ်ပုံတင်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ဝေးသေးတယ်..."

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ခင်ဗျားဘက်ကနေ ဒီကိစ္စလေးကို ဖြေရှင်းပေးလို့ ရမလား..."

ရွှီရှန်းအနေဖြင့် လီရှူတို့ကို နောင်တစ်ချိန်တွင် စာမတတ်သူများ မဖြစ်စေရန်အတွက် ကျူရှင်တက်ရန် ပို့ပေးလိုသော အတွေးမျိုး ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော်လည်း မှတ်ပုံတင်မရှိပါက တစ်ခုခု ဖြစ်လာလျှင် အလွန် ပြဿနာတက်နိုင်ပေသည်။

လီရှန်းမှာ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ တပ်ခွဲမှူး ဖြစ်သောကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အနည်းငယ် ပို၍ လွယ်ကူနိုင်သည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း လီရှန်းကမူ စကားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"နေပါဦး... အိမ်ထောင်စုစာရင်းနဲ့ မှတ်ပုံတင်ကိစ္စကို အရင်မပြောနဲ့ဦး..."

လီရှန်းမှာ အနည်းငယ် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ လင်ဟိုင်မြို့ အမှုမှ လူသတ်သမားနှင့် ရုပ်သွင်တူညီသော သူတစ်ဦးကို ယခုလေးတင်မှ လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားနေရဆဲ ရှိသေးလေသည်။

'ဒါပေမဲ့ အခု ဘာဖြစ်လို့ အကြည့်တွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကျန်းတ နဲ့ ရုပ်သွင်ချင်း တူညီနေတဲ့ သူတစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာရတာလဲ...'

"မင်းက ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို ဘယ်ကနေ သွားရှာလာတာလဲ..."

"သေချင်းဆိုး... ငါက သရဲအိမ်ထဲကို ရောက်သွားသလို ခံစားနေရတယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား..."

"ကျွန်တော့် နေရာက တကယ်ပဲ သရဲအိမ်လေ..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်က တံတားအောက်ကနေ ကောက်ရလာတာပါ... သေချာတာပေါ့... တပ်ခွဲမှူးလီက မကောင်းဘူးလို့ ထင်ရင်လည်း သူတို့ကို အပြင်မှာ ပြန်ပြီး လေလွင့်ခိုင်းလိုက်လို့ ရပါတယ်..."

'ပြန်ပြီး လေလွင့်ရမယ်...'

လီရှန်းက စကားမပြောရသေးမီမှာပင် လီရှူက အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ လက်ထဲမှ တူကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လီရှန်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုသို့သာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"...."

လီရှန်းမှာ တွေဝေသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ကလေးတွေပဲဟာ... မှတ်ပုံတင် ပြဿနာက ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူပါတယ်..."

"သူတို့ကို မင်းဆီမှာ အလုပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် လုပ်ခိုင်းထားလိုက်... သန်းခေါင်စာရင်း ကောက်တဲ့အချိန် ရောက်ရင် မင်းရဲ့ ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုရှင် ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် လူနှစ်ယောက်အတွက် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး..."

သန်းခေါင်စာရင်း ကောက်ယူခြင်းမှာ နှစ်စဉ်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အချိန်ကာလ ကွာဟချက် အတော်လေး ကြာမြင့်လေသည်။

သို့သော်လည်း သန်းခေါင်စာရင်းကို အားကိုး၍ အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရရှိလိုသူများအတွက်မူ ဤကွာဟနေသော အချိန်ကာလက သူတို့အတွက် အကျိုးရှိနေပေသည်။

လီရှန်းက သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးကို ရပ်တန့်လုမတတ် ဖြစ်စေသော ဤလူနှစ်ဦးကို ဆက်လက် မကြည့်လိုတော့ချေ။

သူက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။

ထိုသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထမင်းစားနေပြီး အမြီးကို အရူးအမူး လှုပ်ယမ်းကာ အရိုးကို ကိုက်ဖြတ်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကို အနေတော်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ခွေးလေးက အကြည့်များကို သတိထားမိသွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းက လူသားတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူညီသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ပေသည်။

"...."

လီရှန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဆိုးရွားသော မြင်ကွင်းအချို့က ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

"ဪ... ဒါက လီရှူ မွေးထားတဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးပါ... ကျွန်တော်က ဝန်ထမ်းအဖြစ် အတူတူ ခေါ်လာခဲ့တာ အတော်လေး သဘာဝကျတယ် မဟုတ်လား..."

ရွှီရှန်းက ထပ်မံ၍ ဝင်ရောက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"အင်း... အတော်လေး သဘာဝကျပါတယ်..."

လီရှန်းမှာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အဖြစ်သွားတော့သည်။

သူက အခြား မည်သည့်စကားများကို ပြောနိုင်ဦးမည်နည်းဟု တွေးမိလေသည်။

ရွှီရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပေသည်။

သူက လီရှန်းတစ်ယောက် ခေါင်းမာပြီး ကလေးအလုပ်သမားများကို ခိုင်းစေသည် ဉာဏ်ရည်မမီသူများကို အလုပ်ခိုင်းစေကာ အမြတ်ထုတ်သည်ဟု ပြောဆိုလာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ယခု အခြေအနေအရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။

တစ်ဖက်လူမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား တုံ့ပြန်တတ်ခြင်းမှလွဲ၍ တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အတော်လေး ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ယွဲ့လျန်... ထမင်းဟင်းတွေ ကျက်ပြီလား..."

ထိုအချက်ကို တွေးမိပြီးနောက် ရွှီရှန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်လေသည်။

သရဲအိမ်မှ ဝန်ထမ်းများ ထမင်းစားရာတွင် အားလုံးက နောက်ဘက်ခန်းရှိ စားသောက်ဆိုင်၌သာ စားသောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာမှာ မူလက ကျောင်း၏ လှုပ်ရှားမှု အခန်းဖြစ်ပြီး ရွှီရှန်းက အနည်းငယ် ပြုပြင်မွမ်းမံကာ မီးဖိုချောင်အဖြစ် ဖန်တီးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နေရာအကျယ်အဝန်းမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး လူဆယ်ဂဏန်းခန့် အတူတကွ ထမင်းစားရန် အပြည့်အဝ ဆံ့ပေသည်။

"လာပါပြီ..."

ယွဲ့လျန်က နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး အေပရွန် အသေးလေးကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်တစ်ဖက်စီတွင် ဟင်းပွဲတစ်ပွဲစီကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဤဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

ထမင်းနှင့် ဟင်းများမှာ အတော်လေး စုံလင်လှပြီး အသားဟင်း သုံးပွဲနှင့် သက်သတ်လွတ်ဟင်း နှစ်ပွဲအပြင် ကြက်ဥဟင်းချို တစ်ခွက်လည်း ပါဝင်လေသည်။

လီရှန်းက ဟင်းချိုကို တစ်ငုံမြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားခဲ့ပေသည်။

"ဒီအရသာက ငါတို့ တပ်ဖွဲ့က စားသောက်ဆိုင်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေတာပဲ..."

"စားလို့ကောင်းလွန်းလို့ မင်းတို့ဆီက စားဖိုမှူးကိုတောင် ရဲစခန်းဆီ ခေါ်သွားချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ..."

လီရှန်းက နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

အရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး လီရှူမှာ စားသောက်ရလွန်းသဖြင့် ဝဖြိုးလာခဲ့ရာ ရွှီရှန်းက သူ့အား ကြွက်စုတ်လေးဟု အမည်ပြောင်းပေးရန်ပင် တွေးတောမိလေသည်။

သို့သော်လည်း လူကို ခေါ်သွားမည်ဟုဆိုသလော။

ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဘေးဘက်မှ ဟင်းပွဲများကို လာချပေးသော ဦးလေးပါး ကို မေးငေါ့ပြလိုက်လေသည်။

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ စားဖိုမှူးပဲ... တပ်ခွဲမှူးလီက သူ့ကို ခေါ်သွားချင်ရင် သူနဲ့ စကားပြောကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

'စားဖိုမှူး...'

လီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ကာ မသိစိတ်အရ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဆံပင်ကို သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးကို တပ်ဆင်ထားကာ လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဦးလေးပါး ၏ မျက်နှာကို အနေတော်ပင် မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

လီရှန်းမှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

လီရှန်း၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားခဲ့ပေသည်။

သူက ဦးလေးပါး ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း နှလုံးခုန်နှုန်းများ အရူးအမူး မြန်ဆန်လာခဲ့လေသည်။

'ဒီလူက...'

'ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနေရတာလဲ...'

လီရှန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ခုနက အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့လိုက်ချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက ပြုံးလိုက်သော ထိုခဏ၌ မိမိ၏ ရဲအရာရှိ တစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သော သဘာဝပါရမီအရ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဆဲလ်များ အားလုံးက မိမိအား အမြန်ပြေးရန် တိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

စဉ်းစားကြည့်ရမည်မှာ အစပိုင်းက ကွင်းဆက်လူသတ်သမားကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရချိန်တွင်ပင် သူ ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး မရရှိခဲ့ချေ။

ဤလူက ဘယ်သူနည်းဟု သူ တွေးနေမိလေသည်။

သူက ပါးစပ်ဟကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဟင်းပွဲများကို သွားရောက် ယူဆောင်နေသော ဦးလေးပါး ကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး၏ ကျောဘက်မှနေ၍ တိုက်ခတ်လာသော အေးစက်သည့် လေပြင်းတစ်ရပ်ကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ထမင်းဟင်းတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား... ကျွန်တော် ဝန်ထမ်းတွေကို နှိပ်စက်ထားတာ မရှိပါဘူးနော်..."

ရွှီရှန်းက ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်ပြီး တူဖြင့် ဟင်းတစ်ဖတ်ကို ညှပ်ကာ ယွဲ့လျန် ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အလိုက်တသိ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဟန်ယွဲ့၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး ပန်းကန်ထဲတွင် မျက်နှာကို ဖွက်ထားကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ထမင်းများကို သူမ၏ ချယ်ရီသီးလေးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းလေးထဲသို့ သွင်းယူနေပေသည်။

လီရှန်းက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုသော်လည်း စကားများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"အင်း... မင်းရဲ့ ဒီသရဲအိမ်က အတော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်..."

"ငါ စားလို့ဝသွားပြီ... ရဲစခန်းကို အရင်ပြန်တော့မယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လီရှန်းမှာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာထားအရ စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှကြောင်း သိသာနေပေသည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ခင်ဗျား ဟင်းချို တစ်ငုံပဲ သောက်ရသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါက အစားနည်းလို့ပါ..."

"ခင်ဗျားရဲ့ အစားနည်းတာက သာမန် နည်းတာမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်..."

'ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်... မင်းတို့ဆီက ထမင်းကို ဘယ်သူက စားရဲမှာလဲ...'

ရွှီရှန်း ဆိုသော ဤကောင်မှာ လူသတ်မှုများမှ တရားခံများ၏ အချို့သော အခြေအနေများအတိုင်း မိမိအတွက် ဝန်ထမ်းများကို ရှာဖွေထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

အမှုအားလုံးပေါင်း သုံးမှု ရှိခဲ့ပြီး လင်ဟိုင်မြို့မှ ပုံပျက်နေသူ၊ ခွေးကိုယ်လူခေါင်းနှင့် လူသားစားသည့် အမှုတို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရှေ့မှ နှစ်ယောက်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ခုနက စားဖိုမှူးကို မည်သည့် အခြေအနေအရ ရှာဖွေထားသနည်း ဆိုသည်ကို လီရှန်းက စဉ်းစားစရာတောင် မလိုဘဲ ချက်ချင်း သိနိုင်သည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစားပွဲပေါ်တွင် စားသောက်နေသည်မှာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ကြောင်း ရွှီရှန်းက သိသော်လည်း သူကမူ မသိနိုင်ချေ။

ဤအရာများက လူသားအသား မဟုတ်ကြောင်း သေချာစွာ သိထားသော်လည်း လီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ရွံရှာနေမိလေသည်။

ဤဟင်းလျာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် စားခဲ့ရပြီး အန်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကိုသာ ရွေးချယ်စားသောက်လိုတော့သည်။

'ဒါပေမဲ့ စကားမစပ် ပြောရရင်...'

'ဒီနေရာက အသစ်ရောက်လာတဲ့ အလုပ်သင်တွေအတွက် သတ္တိစမ်းတဲ့ နေရာအဖြစ် သုံးဖို့ အတော်လေး ကောင်းမွန်တာပဲ...'

တပ်ဖွဲ့ဆီသို့ အလျင်စလို ပြန်သွားသော လီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ရိုးသားစွာ တွေးတောနေမိလေသည်။

ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့မှာ မျိုးဆက်သစ်ထဲတွင် အလွန် ထူးချွန်သော ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များဟု သတ်မှတ်၍ ရပေသည်။

ဤနှစ်ဦးပင်လျှင် အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ငယ်ရွယ်သွားသကဲ့သို့ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အခြားသော အလုပ်သင်များ ဝင်ရောက်လာပါက အချိန်ကာလများစွာ ပေး၍သာ ပြီးမြောက်နိုင်မည့် သတ္တိစမ်းခြင်း အဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလောဟု တွေးမိလေသည်။

အင်း... အကျိုးသက်ရောက်မှုက အတော်လေး ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

'နောက်နေ့ကျရင် အလုပ်သင် နည်းနည်းလောက် ရှာပြီး အထဲကို ပစ်ထည့် စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်...'

လီရှန်းက ရင်ထဲတွင် အမှန်အတိုင်း တွေးတောလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်း ပိုင်ဆိုင်သော သရဲအိမ်ဘက်တွင်မူ ဤသို့ဖြစ်လေသည်။

ရွှီရှန်းက ထမင်းစားပြီးနောက် လီရှန်းက မိမိအား ဟန်ဟိုင်မြို့ သို့ သွားရောက်၍ ဆုယူခိုင်းသည့် စကားများနှင့် မိမိကြောင့် အမှုဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့် ကိစ္စများကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိလေသည်။

သူက အချိန်အတော်ကြာအောင် တွေးတောနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယခင်က စုဆောင်းထားခဲ့သော အတွေ့အကြုံများအရ ဖယ်ရှားရွေးချယ်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။

'သန်ဘက်ခါ ဟန်ဟိုင်မြို့ကို သွားပြီး ဆုသွားယူရမယ် ဟုတ်လား...'

'အင်း... ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေမှတော့...'

'အရင်ဆုံး ဖုန်းတစ်ကောလောက် ဆက်လိုက်ရမယ်...'

ရွှီရှန်းက လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မကြာမီကမှ မှတ်သားထားခဲ့သော ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ရိုက်ထည့်လိုက်လေသည်။

ဖုန်းနံပါတ်က ဤသို့ ဖော်ပြနေပေသည်။

[ချောင်ဇီ]

'ဒီကောင်လေးက မကြာခင် ဟန်ဟိုင်မြို့ကို သွားဖို့ ရှိမရှိတော့ မသိဘူး... တကယ်လို့ သွားမယ်ဆိုရင်တော့...'

'အဲဒီအချိန်ကျရင် ပွဲက အတော်လေး ကြီးသွားတော့မှာပဲ…’