အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း ၆၃ လျိုကျိုးပြည်နယ် မြို့တော် ဟန်ဟိုင်မြို့

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ရွှီရှန်း က ယခုအခါတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

မိမိကိုယ်တိုင် ရဲစခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရပြီး အခြားသူများ၏ ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်သူ ဟု အတင်းအကျပ် ခေါ်ဝေါ်ခံရခြင်းမှာ ကံတရားကြောင့် အနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပြီး အများစုမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်များကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိမြင်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချောင်ဇီ ဆိုသော ဤကောင်စုတ်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကံဆိုးလွန်းလှချေသည်။

သူသည် တကယ့်ကို ကံဆိုးသူလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။ အခြားသူများက လမ်းဖြောင့်ရာသို့ လျှောက်သွားတတ်ကြသော်လည်း ဤကောင်လေးကမူ ချိုင့်ခွက်ရှိရာသို့သာ ခုန်ချတတ်ပြီး မိမိ၏ သွေးသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထိုချိုင့်ခွက်များကို ဖို့ကာ နောက်လူများအတွက် ညီညာသော လမ်းတစ်လမ်းကို တည်ဆောက်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

'ချီးပဲ... ဒီလိုပြောလိုက်တော့လည်း ရုတ်တရက်ကြီး ကြီးမြတ်သွားသလို ဖြစ်နေပါလား...'

"ဒီဖုန်းနံပါတ်ပဲ..."

ရွှီရှန်း က လင်ဟိုင်မြို့တွင် ဝမ်ရှင်းထံမှ တောင်းယူသိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်ကာ ခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"တူ... တူ... တူ... လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းနံပါတ်မှာ လတ်တလော ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်ပါ... ကျေးဇူးပြု၍ ခဏနေမှ ထပ်မံခေါ်ဆိုပါ..."

သူ၏ နားထဲသို့ ဖုန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှီရှန်း က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

"အင်း... ငါ့ကို ဘလော့ခ်ထားတာများလား..."

သူ လင်ဟိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာလာချိန်က မိမိတို့ အိမ်မှာ ရွှီရှန်း အတွက် အတွင်းခံ ထောက်ပံ့ပေးနေသူများ ဖြစ်ကြောင်းကို ဝမ်ချောင် သိရှိသွားခဲ့ပြီး ညတွင်းချင်း အထုပ်အပိုးများကို သယ်ပိုးကာ လင်ဟိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမှန်း မသိရချေ။

ဤသို့ ကြည့်မည်ဆိုပါက ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာသည်မှာ မိမိနှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းကို ဘလော့ခ်လုပ်ထားခြင်းမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိတန်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့ထံတွင် ဝမ်ရှင်း၏ ဖုန်းနံပါတ် ရှိနေသေးသည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

"တူ... တူ... တူ..."

"အစ်မဝမ်... ကျွန်တော့်ဘက်မှာ အတွင်းခံ အရောင်းတွေက တော်တော်လေး သွက်နေတယ်... အစ်မဘက်က လကုန်လောက်ကျရင် ထပ်ပြီး..."

ရွှီရှန်း က မိမိဘက်မှ အရောင်းအခြေအနေများကို အရင်ဆုံး အကြမ်းဖျင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်မှ ဝမ်ရှင်းမှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့ပေသည်။ သူတို့၏ စက်ရုံလေး တစ်လ အမြတ်ငွေမှာ ယွမ်တစ်သောင်း နှစ်သောင်းခန့်သာ ရှိသော်လည်း ရွှီရှန်း ကသာ သရဲအိမ် ၏ တစ်ဦးတည်းသော ကုန်ပစ္စည်း ထောက်ပံ့သူအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးမည်ဆိုပါက အမြတ်ငွေမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ဆခန့် တက်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

"အဆင်ပြေတယ်... ကျွန်မ အခုပဲ ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်... ပြီးခဲ့တဲ့လက အတိုင်းပဲ မဟုတ်လား..."

"ဒါနဲ့ သူဌေးရွှီ... အဝတ်အစား ပုံစံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တခြား လိုအပ်ချက်တွေ ရှိသေးလား..."

"ဘာလိုအပ်ချက်မှ မရှိပါဘူး... တကယ်လို့ တောင်းဆိုစရာ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင်... ဒီရက်ပိုင်း ချောင်ဇီကို တော်တော် သတိရနေလို့ပါ... အစ်မဝမ်အနေနဲ့ ချောင်ဇီကို ကုန်ပစ္စည်း လာပို့ခိုင်းလို့ ရမလား..."

ရွှီရှန်း က ရယ်မောကာ စကားဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တုံးအအ ရုပ်သွင်လေးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာခဲ့ပေသည်။

"အို... ချောင်ဇီလား... ဒီကောင်လေးက အပြင်ထွက်သွားတာ... အိမ်ကိုတောင် ဘယ်သွားမယ်ဆိုတာ မပြောသွားဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ သူဌေးရွှီက တောင်းဆိုလာမှတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး ကုန်ပစ္စည်း လာပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"ရပါတယ် ရပါတယ်... ဒီလို ကိစ္စသေးသေးလေးနဲ့တော့ သူ့ကို ပြန်မခေါ်ပါနဲ့..."

"ဒါနဲ့... သူ ထွက်သွားတုန်းက ဘယ်ဘက်ကို သွားတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေးလို့ရမလား..."

"သေချာတော့ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ချောင်ဇီ ပြောသွားတာကတော့ တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ယောက်က သူ့သဲလွန်စကို လာမေးရင် မြောက်ဘက်ကို သွားတယ်လို့သာ ပြောလိုက်ပါတဲ့... အတိအကျ ဘယ်သွားတယ် ဆိုတာတော့ ကျွန်မလည်း သေချာ မသိဘူး..."

"ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ..."

ရွှီရှန်း က ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုင်ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

'မြောက်ဘက်ကို သွားတယ် ဟုတ်လား...'

ရွှီရှန်း က အနည်းငယ် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

သူက ထိုစကားကို သိပ်မယုံကြည်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချောင်ဇီက သူ ဖုန်းဆက်၍ လိပ်စာမေးမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားမည်ဖြစ်ရာ ပေးထားသော သဲလွန်စမှာ သတင်းအမှား ဖြစ်ရန် ရာခိုင်နှုန်း များပြားလှပေသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် ပင်လယ်ကြီး ရှိပြီး မြောက်ဘက်မှာ သတင်းအမှား ဖြစ်ကာ တောင်ဘက်မှာ ပြည်နယ်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အနောက်ဘက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချက်ကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ရွှီရှန်း ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

'ဟန်ဟိုင်မြို့က ကျန်ဆန်းမြို့ ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား...'

'ဒီလောက်တောင်... ရေစက်ပါနေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ...'

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ရွှီရှန်း မှာ အယူသီးသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားရာ နေရာများတွင် ဝမ်ချောင် နှင့် လေးကြိမ်ဆက်တိုက် ဆုံတွေ့ရမည် ဆိုပါက သူက အနည်းငယ်တော့ ယုံကြည်ပေးရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ချေ။

'အရင်ဆုံး အိပ်လိုက်ဦးမယ်... မနက်ဖြန် ဒီရက်ပိုင်း ကိစ္စတွေကို စီစဉ်ပြီးတာနဲ့ ဟန်ဟိုင်မြို့ကို သွားမယ်...'

အောက်တိုဘာလ ၇ ရက်နေ့ မွန်းလွဲ ၃ နာရီခွဲ အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"တကယ်လို့ လူဆိုးတွေ ရောက်လာရင် ယွဲ့လျန် မင်း တံခါးကို သေချာ သော့ခတ်ထားရမယ်..."

"ပြဿနာ လာရှာတဲ့သူတွေ ရှိရင် ဆွန်းအန်နဲ့ လီရှူ တို့ကို တံခါးဝမှာ ရပ်ခိုင်းထားလိုက်... ပထမတစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မြင့်တယ်... ဒုတိယတစ်ယောက်က ဆွန်းအန်လိုပဲ တခြားသူတွေက သူ့ကို ရိုက်ရင် ဥပဒေနဲ့ ငြိစွန်းပေမဲ့ သူက တခြားသူတွေကို ပြန်ရိုက်ရင် ဥပဒေနဲ့ ညီညွတ်တယ်..."

"ပြီးတော့ ရဲစခန်းကို မဖြစ်မနေ အကြောင်းကြားရမယ်... ယောက်ဖကြီးကို ခေါ်ပြီး မင်းအတွက် နေရာလာယူခိုင်းလိုက်..."

လီရှန်း ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရွှီရှန်း က ဟန်ယွဲ့ အား နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သေချာစွာ မှာကြားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လီရှူ က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် သူဌေး၏ ဆက်ဆံရေး ပုံစံကို အနည်းငယ်မျှ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

ယခင်က ဟန်ယွဲ့ မှာ ရွှီရှန်း အား သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ရွှီရှန်း က ဟန်ယွဲ့ အား သမီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြန်လည် ဂရုစိုက်နေပုံရရာ ဤဆက်ဆံရေး ပုံစံမှာ အတော်လေး အံ့သြစရာ ကောင်းနေသည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

'ဘာလို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မိဘနေရာကနေ ဝင်နေချင်ရတာလဲ...'

"ရှောင်ရှန်း... နောက်မနေပါနဲ့..."

ဟန်ယွဲ့ ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီး အေပရွန် ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ကာ နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေလေသည်။

"ဘာယောက်ဖကြီးလဲ... သူ့နာမည်က ဟန်ယန် ပါ..."

"ပြီးတော့... မင်း အပြင်ရောက်ရင် ဒေါသကို နည်းနည်း ထိန်းချုပ်ရမယ်နော်... ပြင်ပလောက က အိမ်နဲ့ မတူဘူး... သူတို့က ငါ့လိုမျိုး မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ ပိုက်ဆံလိုရင် ငါ့ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်..."

လီရှန်း မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဟေ့... ဟေ့... ပြီးပြီလား မပြီးသေးဘူးလား..."

လီရှန်း က ရွှီရှန်း ၏ အနောက်ဘက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေကာ စကားဆိုလိုက်ပေသည်။

"မပြီးနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား..."

"သိတဲ့သူတွေက ဆုသွားယူမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ မသိတဲ့သူတွေက အပြင်မှာ လေလွင့်ဖို့ သွားတယ်လို့တောင် ထင်ကုန်လိမ့်မယ်..."

"မြန်မြန်လုပ်ပါ... အခု ကားမောင်းပြီး အမြန်လမ်းကနေ သွားရင် ဟိုတယ်ဘွတ်ကင်လုပ်ဖို့ အချိန်မီနိုင်သေးတယ်..."

လီရှန်း က ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်း ကားမောင်းသူ နေရာသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ရွှီရှန်း အား ကြည့်ရင်း အလျင်စလို ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဤလူနှစ်ဦးက မိခင်မေတ္တာဖွဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တမင်တကာ လာရောက် ကပြနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီရှန်း ကလည်း ဟန်ယွဲ့ နှင့် ဆက်လက် စကားမပြောတော့ဘဲ နောက်သို့လှည့်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့ပေသည်။

မနေ့ကတည်းက သရဲအိမ် ၏ ကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို သူ ဖြေရှင်းပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နောင်လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပုံမှန် အလုပ်ဆင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်သွားရန်သာ လိုအပ်လေသည်။

"ခဏလောက် မှေးနေလိုက်ဦး... ဟန်ဟိုင်မြို့က ကီလိုမီတာ ရာချီ ဝေးတာဆိုတော့ နေ့တစ်ဝက်လောက် မောင်းရလိမ့်မယ်..."

အမြန်လမ်းပေါ်တွင် လီရှန်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလိုက်မိခြင်းဖြင့်ပင် စကားဆိုလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ဟန်ဟိုင်မြို့နှင့် ကျန်ဆန်းမြို့ မှာ အတော်လေး ကွာဝေးလှပြီး တစ်မြို့က အရှေ့ဘက်အစွန်းဆုံးတွင် ရှိကာ နောက်တစ်မြို့မှာ အနောက်ဘက်အစွန်းဆုံးတွင် ရှိနေပေသည်။

လျိုကျိုးပြည်နယ် ၏ မြေမျက်နှာပြင်မှာ ဘဲဥပုံစံ အနည်းငယ် ရှိပြီး အထက်နှင့် အောက်မှာ နီးကပ်ကာ ဘယ်နှင့် ညာမှာ ဝေးကွာလှလေသည်။

ထိုအချက်ကြောင့် နောင်နှစ်များတွင် အမြန်ရထား စီးမည်ဆိုလျှင်ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စီးရမည်ဖြစ်ရာ ယခုခေတ်ကာလတွင် ရဲကားဖြင့် အမြန်လမ်းပေါ်မှ သွားခြင်းဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့် ရထားမစီးရသနည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ လီရှန်း နှင့် ရွှီရှန်း တို့မှာ ရထားပေါ်ရှိ သစ်သားခုံတန်းများတွင် လုံးဝ မထိုင်လိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုခေတ်ကာလရှိ ရထားများမှာ အချိန် လုံးဝ မမှန်ကြချေ။ နာရီအနည်းငယ် နောက်ကျ၍ ရောက်လာနိုင်သလို နာရီအနည်းငယ် စော၍လည်း ရောက်လာနိုင်ရာ အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် ကံတရားအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

ကံမကောင်းသူများဆိုလျှင် သစ်သားခုံတန်းပေါ်တွင် နာရီအနည်းငယ်ခန့် ပိုထိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ သံမဏိဖြင့် လုပ်ထားသော တင်ပါးများပင်လျှင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ယခင်ဘဝက လူငယ်ဘဝဆိုတာ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရဘူး ခရီးအဝေးကြီးကို ခုံကြမ်းမှာထိုင်ပြီး သွားမယ် ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသော သံမဏိလူသားများအပေါ် ရွှီရှန်း က အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားကြောင်း ဖော်ပြလိုလေသည်။

ကားနှင့် လူများမှာ မွန်းလွဲ ၃ နာရီတွင် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထမင်းစားခြင်းနှင့် အနားယူစခန်းများတွင် နားနေခြင်းများ အပါအဝင် အချိန်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ည ၁၀ နာရီတိတိ အချိန်ကျမှသာ ဟန်ဟိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံက အမှောင်ထု၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံထားရပြီး ထိုအမှောင်ကန့်လန့်ကာပေါ်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းအချို့ ထွက်ပေါ်နေကာ လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ လမ်းမီးတိုင်များက အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှင့်ပေးနေပေသည်။

ရွှီရှန်း လည်း နိုးထလာခဲ့လေသည်။ ဟန်ဟိုင်မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် ပထမဆုံး အချိန်မှာပင် သူ နိုးထလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော်လည်း လီရှန်း က နှိုးလိုက်ခြင်း မဟုတ်သလို သဘာဝအတိုင်း အလိုအလျောက် နိုးလာခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

သူ၏ နားထဲတွင် စက်သံကဲ့သို့ ဖန်တီးထားသော အီလက်ထရွန်းနစ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အား နှိုးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

[စစ်ဆေးတွေ့ရှိချက်များအရ တာဝန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါပြီ... ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် လက်ခံလိုခြင်း ရှိမရှိ ကျေးဇူးပြု၍ ရွေးချယ်ပါ...]

[ဒင်... စစ်ဆေးတွေ့ရှိချက်များအရ တာဝန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါပြီ...]

[ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် ဟန်ဟိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ကာ တာဝန်ကို လက်ခံရယူပါ...]

[ယခုအကြိမ် တာဝန်မှာ အလွန်ကြီးမားသော ပြကွင်းတာဝန်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည် ၂/၇]

[တာဝန်အမည်...]

'ဟန်ဟိုင်မြို့ ဟုတ်လား...'

ရွှီရှန်း မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး နားထဲတွင် ကြားနေရသော အသံကို နားထောင်ရင်း ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မှေးမှိန်နေသော မီးရောင်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဟန်ဟိုင်မြို့မှာ အလွန် စည်ကားလှပြီး ၂၀၀၃ ခုနှစ်ဖြစ်နေလျှင်ပင် တတိယအဆင့် မြို့တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရကာ ဒုတိယအဆင့် မြို့တော်ဖြစ်ရန် နောက်ထပ် လေးငါးနှစ်ခန့်သာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် လိုအပ်တော့သည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံနေသော စကားပြောသံများကို ကြားနေရလေသည်။

လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဈေးသည်များက အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြပြီး ပြည်သူများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထွက်ပေါ်လာသော အပြုံးများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကာ မိန်းကလေးနှင့် ယောက်ျားလေး သုံးလေးယောက်ခန့် စုဖွဲ့၍ လူအုပ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လည်ပတ်နေကြပေသည်။

လူများ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးဝှေ့နေကြပြီး ပခုံးချင်း တိုက်မိလုမတတ် ဖြစ်နေကာ ကားဟွန်းသံများကလည်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

တံတားအောက်ရှိ ရေပြင်ပေါ်တွင် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများ၏ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော မီးရောင်များက ထင်ဟပ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မီးပုံးပျံများနှင့်ပင် တူညီနေပေသည်။

ထိုခဏတွင် ရွှီရှန်း မှာ ဤကမ္ဘာလောကကြီးမှ ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ နားထဲတွင်မူ စနစ်၏ အသံများကသာ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

[တာဝန်အမည်...]

[လူသားအရေခွံ အရုပ်]

အခန်း ၆၄ တာဝန် [လူသားအရေခွံ အရုပ်]

တာဝန်ကျလာခဲ့လေပြီ။

ရွှီရှန်း ဟန်ဟိုင်မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည့် ထိုခဏ၌ အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်မှ ဆင်းကာ ကားဘီးလေးဘီးလုံး မြေပြင်နှင့် အမှန်တကယ် ထိတွေ့သွားချိန်တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော စနစ်ထံမှ အသံထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအကြိမ် တာဝန်က

'လူသားအရေခွံ အရုပ်...'

ရွှီရှန်း မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး နားထဲတွင် ဆူညံနေသော အသံများကို ကြားနေရသော်လည်း မိမိနှင့် ဤပတ်ဝန်းကျင်မှာ လုံးဝ သဟဇာတမဖြစ်ဟု ခံစားနေရလေသည်။

တာဝန်အသစ်၏ အမည်မှာ လူသားအရေခွံ အရုပ် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် နာမည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤအမှု၏ ဆိုးရွားယုတ်မာမှု အတိုင်းအတာက ဂရင်း ညီနောင်ပုံပြင် လူသတ်မှုထက်ပင် အများကြီး သာလွန်နေနိုင်ကြောင်း ရွှီရှန်း က တွေးတောမိလေသည်။ စားဖိုမှူး အမှု ၏ အောက် တစ်ဆင့်သာ ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရပေသည်။

နားထောင်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း စားဖိုမှူး အမှု ၏ ရိုက်ခတ်မှုနှင့် ဆိုးရွားယုတ်မာမှုများမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ထိပ်တန်းအဆင့် မှုခင်းများထဲတွင် ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။ လူသားစားခြင်း ဆိုသည့် ထိုစကားလုံးမှာ မည်သည့်နယ်ပယ်တွင်မဆို အဆိုးရွားဆုံး အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအရာ၏ အောက် တစ်ဆင့်ဟု ဆိုရမည့် အရာမှာ

'လူ့အရေခွံကို ဆုတ်ခွာပြီး အရုပ်လုပ်တာလား...'

ရွှီရှန်း မှာ နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

စနစ်၏ တာဝန်အမည်များတွင် အမြဲတမ်း သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာ ပါဝင်နေတတ်ရာ ထိုအချက်အလက်များကို အခြေခံ၍ သူက အချို့သော လမ်းကြောင်းများကို ကြိုတင် စဉ်းစားတွက်ချက်ထားနိုင်ပေသည်။ သို့မှသာ အမှုနှင့် ကြုံတွေ့လာရချိန်တွင် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်မသွားမည် ဖြစ်ချေသည်။

'အနောက်နိုင်ငံတွေက အရုပ်မျိုးလား... ဒါမှမဟုတ် ရိုးရိုး ကစားစရာ အရုပ်လေးတွေလား... ဒါမှမဟုတ် ဖူရီ လိုမျိုး အရုပ်တွေလား...'

'လူသားအရေခွံ အရုပ်... လူ့အရေခွံကို သုံးပြီး လုပ်ထားတဲ့ အရုပ်လား... ဒါမှမဟုတ် အရေခွံ ဆုတ်ခံထားရတဲ့ လူကိုများ အရုပ်လုပ်ထားတာလား...'

ရွှီရှန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုခဏတွင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အတွေးများက အဆက်မပြတ် လွင့်ပျံနေခဲ့လေသည်။ အရုပ် ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့်လွန်းလှပေသည်။

အကယ်၍ တာဝန်မှ ပေးထားသော သဲလွန်စ နှစ်ခုကို ခွဲခြား၍ ကြည့်မည်ဆိုပါက လူသားအရေခွံ နှင့် အရုပ် ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအချက်များနှင့် အကိုက်ညီဆုံး အရာမှာ ရုပ်သေးပြဇာတ် ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရုပ်သေးပြဇာတ်များကို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များမှာ လက်ကိုင်ဖုန်းများပေါ်တွင်သာ အများဆုံး ကြည့်ရှုဖူးကြမည် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုခေတ်ကာလတွင်မူ ရုပ်သေးပြဇာတ်၏ လွှမ်းမိုးမှုက အတော်လေး ကျယ်ပြန့်နေဆဲဖြစ်ကာ ကျေးလက်ဒေသများတွင် အများအပြား ရှိနေပြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အချို့တွင်လည်း အခါအားလျော်စွာ ရုပ်သေးပြဇာတ်များကို ကပြလေ့ရှိကြပေသည်။

ထိုရုပ်သေးပြဇာတ်များတွင် အသုံးပြုသော ရုပ်သေးရုပ်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် နွားရေကဲ့သို့သော သားရေစစ်စစ်များဖြင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြလေသည်။ သေချာပေါက် ဤတာဝန်နှင့်သာ သက်ဆိုင်နေမည်ဆိုပါက လူသားအရေခွံ ဖြစ်ရန် ရာခိုင်နှုန်း အလွန် များပြားလှပေသည်။

"ပြောရခက်တယ်... ရုပ်သေးပြဇာတ်က လူသားအရေခွံနဲ့ အရုပ်ဆိုတဲ့ သဘောတရား နည်းနည်းလေးပဲ ပါဝင်နေတာ..."

"ယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အနောက်နိုင်ငံတွေက အရုပ်တွေနဲ့ ပိုပြီး ကိုက်ညီနေသလိုပဲ..."

ရွှီရှန်း က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ဦးနှောက်ထဲမှ အတွေးလမ်းကြောင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

အနောက်နိုင်ငံများမှ အရုပ်များအကြောင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယခင်ဘဝ၏ ၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင် အလွန် အရောင်းသွက်လှပေသည်။ အထူးသဖြင့် ဂရင်း ညီနောင်ပုံပြင် များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ စနိုးဝှိုက် မင်းသမီးလေး နှင်းဆီ မင်းသမီးလေး စသည်ဖြင့် လမ်းဆုံလမ်းခွများရှိ အသင့်အတင့် ကြီးမားသော စူပါမားကတ်တိုင်းတွင် ထိုအရုပ်များကို ရောင်းချလေ့ရှိကြလေသည်။

မိန်းကလေးငယ် အချို့မှာ ငယ်စဉ်က ထိုအရုပ်များကို ဝယ်ယူ၍ အိမ်ဆော့ကစားခြင်း သို့မဟုတ် အဝတ်အစား လဲလှယ်ခြင်းများကို ပြုလုပ်လေ့ရှိကြပေသည်။ အကယ်၍ ထိုအရုပ်မျိုးကို လူသားအရေခွံဖြင့် အစားထိုးလိုက်မည် ဆိုပါက မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို တွေးတောမိလေသည်။

'အပြင်ပန်းက လူသားအရေခွံလား... ဒါမှမဟုတ် နာမ်လောကနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ရောဘတ် အရုပ် ဒါမှမဟုတ် အန်နာဘဲလ် တို့လိုမျိုးလား...'

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအရုပ်နှစ်ရုပ်၏ ပုံရိပ်များကို ပြန်လည် တွေးတောမိလိုက်ချိန်တွင် ရွှီရှန်း ၏ မျက်မှောင်များက ပြေလျော့မသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် တင်းကျပ်လာခဲ့ပေသည်။ ထိုအရုပ် နှစ်ရုပ်မှာ အနောက်တိုင်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ရုပ်ရှင်များထဲတွင် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး အရုပ်များပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ အရေခွံကို ဆုတ်ခွာကာ အရုပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြုလုပ်ခြင်း ဆိုပါက ထိုအရာက အတော်လေး ကိုက်ညီနေသည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

'ထားလိုက်ပါတော့... ကြုံလာမှပဲ ရှင်းကြတာပေါ့... အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ချက်က တကယ်ကို ကျယ်ပြန့်လွန်းနေတယ်...'

ရွှီရှန်း က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ မတွေးတောတော့ချေ။

တာဝန်၏ အမည်ကို စစ်ထုတ်ကြည့်ပြီး အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူလိုက်ပါက အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် လူ နှင့် အရုပ် ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အရင်းရှင်များ၏ ငွေကြေးရှာဖွေမှုများကြောင့် အရုပ် အမျိုးအစားများမှာ ပိုမို များပြားလာခဲ့လေသည်။

သေချာပေါက် ကစားစရာ အရုပ် မဟုတ်ဘဲ ကလေးငယ် များလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးလေသည်။

စနစ်က မိမိအား စကားလုံးများဖြင့် ကစားလေ့ရှိသော အကျင့်စရိုက်အရ တစ်ဖက်လူ ပြောသော အရုပ် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အူဝဲ ဟု အော်ငိုတတ်သော ကလေးငယ် များကို ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

'ချောင်ဇီ ဒီမြို့ထဲမှာ ရှိနေမလား ဆိုတာတော့ မသိဘူး...'

ရွှီရှန်း က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရိုးသားစွာ တွေးတောနေမိလေသည်။

သူ စဉ်းစား၍ပင် မပြီးဆုံးသေးမီ လီရှန်း က ရုတ်တရက် စကားစလာခဲ့ပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဟန်ဟိုင်မြို့ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ ဝိညာဉ်လွင့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ..."

"ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုကိုတောင် မင်းက မလိုချင်တော့ဘူးလား..."

လီရှန်း က နောက်ကြည့်မှန်ကို ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။ သေချာပေါက် သူ၏ လေသံထဲတွင် မနာလိုဖြစ်မှု အနည်းငယ်လည်း ရောယှက်နေပေသည်။ သူ မနာလိုဖြစ်သည်မှာလည်း အပြစ်မဆိုသာချေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ရဲရာထူး ဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ စော်ကားခြင်း မရှိဘဲ အသက်အရွယ် ပြည့်မီကာ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်တွင် ပြဿနာ မရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ရဲမှူးကြီး အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်သည်သာ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ပထမအဆင့် ရဲမှူးကြီး နေရာအတွက်မူ အာဏာနှင့် ခံစားခွင့်များ ရရှိရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် ရာထူးနေရာပင် ဖြစ်ချေသည်။

ခံစားခွင့်များမှာ လုပ်သက်နှင့်အတူ တက်လာနိုင်သော်လည်း ရာထူးနေရာ ဆိုသည်မှာမူ အဆက်အသွယ် ကောင်းမွန်ခြင်း သို့မဟုတ် အရည်အချင်း ကောင်းမွန်ခြင်းအပေါ်တွင် မူတည်နေပြီး အရည်အချင်းကို ဖော်ပြနိုင်သည့် အရာမှာ ဂုဏ်ပြုဆုများပင် ဖြစ်လေသည်။ ဂုဏ်ပြုဆုများ ရရှိနိုင်သည့် နည်းလမ်းမှာ အမှုဖော်ထုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး နယ်ပယ်မှာ အခြားနယ်ပယ်များနှင့် မတူညီဘဲ အမှုဖော်ထုတ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ ပါရမီအပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပြီး ကျန်ရှိနေသည့် အရာများမှာ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေလေသည်။ ရလျှင် ရမည်ဖြစ်ပြီး မရလျှင် မရနိုင်ဘဲ သင်္ချာပုစ္ဆာ တွက်ချက်ခြင်းနှင့် တူညီနေပေသည်။ အဖြေမှန်ကို မှန်းဆ၍ ရနိုင်သလို လုံးဝ မှန်းဆ၍ မရနိုင်ခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် မှုခင်းနယ်ပယ်တွင် အဖြေကို အမှန်တကယ် မှန်းဆ၍ ရခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုအရာက အလွန် ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်သွားမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် တစ်ဦးချင်း တတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု တစ်ခု ရရှိထားပါက ကောင်းမွန်သော ခံစားခွင့်များ ရရှိနိုင်ပြီး ရဲမှူးကြီး အဆင့်အထိ တက်လှမ်းကာ အငြိမ်းစားယူနိုင်သည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။ တစ်ဦးချင်း တတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု နှစ်ခုသုံးခုခန့် ရရှိထားပြီး လုပ်သက်ပြည့်မီကာ အထက်လူကြီးများကလည်း အကဲဖြတ်မှု ကောင်းမွန်နေမည် ဆိုပါက ရာထူးကို ထပ်မံ တိုးမြှင့်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။ တစ်ဦးချင်း ဒုတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု အများအပြား ရရှိထားပါက ရဲမှူးချုပ် အဖြစ် ပျိုးထောင်ခံရနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု နှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိုအရာကို တွေးတောရဲသော ရဲအရာရှိများမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရနိုင်လေသည်။ ရာထူးအတွင်း ရောက်ရှိနေလေလေ ဂုဏ်ပြုဆုများ ရရှိရန်အတွက် လိုအပ်သော ကံတရားနှင့် အရည်အချင်းကို ပိုမို သိရှိနားလည်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။ သာမန် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုများကိုပင် မရရှိနိုင်သူများအား ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု ရယူခိုင်းမည်ဟုဆိုသလော။ ရေချိုးပြီး အိပ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အိပ်မက်မက်ခြင်းကမှ ဤအရာထက် ပို၍ လက်တွေ့ကျသေးလေသည်။

"မင်းကောင်လေး... မင်း ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု ရထားတာကို ဘိုးဘေးတွေသာ သိသွားရင် မင်းရဲ့ ဒီအပြုအမူကြောင့် သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတလား အဖုံးတွေတောင် ပွင့်ထွက်လာလောက်တယ်..."

လီရှန်း က ကားမောင်းရင်း မနာလိုဖြစ်စွာဖြင့် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု ဆိုသည်မှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ရရှိဖူးပါက နှစ်သစ်ကူး အချိန်တွင် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ဘိုးဘေးများ၏ သင်္ချိုင်းဂူပေါ်၌ အက တစ်ပုဒ် ကပြလျှင်ပင် ဆွေမျိုးများနှင့် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များက သင်၏ ခွန်အားများကို ချီးကျူးကြမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ရွာထဲတွင် ဖြတ်သွားသော ခွေးတစ်ကောင်ကို ကန်ကျောက်လိုက်လျှင်ပင် ခွေးပိုင်ရှင်က သင်၏ ခြေထောက် နာမနာကို ဂရုတစိုက် မေးမြန်းမည် ဖြစ်ချေသည်။

သေချာပေါက် ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု ရရှိသူများက ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း နှစ်သစ်ကူး ကာလတွင် ပြည်နယ်အတွင်းရှိ အရာရှိကြီးများက သင့်ထံသို့ ဦးစားပေး လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ခံစားခွင့်များ ပေးအပ်ကာ လာရောက် အားပေးနှစ်သိမ့်ကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်လေသည်။

ဘိုးဘေးများ၏ သင်္ချိုင်းဂူမှ မီးခိုးပြာများ ထွက်ပေါ်လာသည် ဆိုသော စကားမှာ ဒုတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုကို တင်စားခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု ရရှိရန်မှာမူ ဘိုးဘေး မျိုးဆက် ဆယ့်ရှစ်ဆက်လုံး၏ ကံတရားများ အားလုံး သင့်ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာမှသာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် အကယ်၍ သင် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးပြီး အလုပ်ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသေးမည်ဆိုပါက သင်၏ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများမှာ ပြည်နယ်ရဲဌာနချုပ်မှ စတင်မည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... တပ်ခွဲမှူးလီ ခင်ဗျားလည်း ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုကို အရသာခံကြည့်ချင်လို့လား..."

ရွှီရှန်း က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့..."

လီရှန်း က အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပေသည်။ အားကျခြင်းနှင့် မနာလိုဖြစ်ခြင်းလောက်သာ ရှိလျှင် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အချုပ်ခန်းထဲသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ရောက်ခဲ့ရပြီး အချုပ်ခန်းထဲ ဝင်ရသည်မှာ အိမ်ပြန်ရသည်နှင့် တူညီနေလေသည်။ ဤအတွေ့အကြုံများက လူများကို လုံးဝ မနာလို မဖြစ်စေနိုင်သည့်အပြင် တစ်ဖက်လူအပေါ် သနားစိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်စေသေးလေသည်။ တကယ့်ကို ကံဆိုးသူလေးပင် ဖြစ်ချေသည်။

အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် ရဲကားမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဘီးလေးဘီးလုံး ကားပါကင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

"ဟိုတယ်ကို ရောက်ပြီ..."

"ငါတို့တွေ နောက်ကျမှာ စိုးလို့ ကြိုလာခဲ့တာ... ဒီမှာ နှစ်ရက်လောက် အရင်တည်းကြတာပေါ့..."

လီရှန်း က စကားဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဟိုတယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးသည့် အခမ်းအနားများတွင် အချိန်မီ ရောက်ရှိရန်သာ လိုအပ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုစကားမှာ သာမန် အခြေအနေများကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ကျခြင်းကဲ့သို့သော ရှောင်လွှဲ၍မရသည့် ကိစ္စရပ်များကြောင့် အချိန်မီ မရောက်နိုင်ခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများစုမှာ မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် ကြိုတင်၍ ရောက်ရှိလာလေ့ ရှိကြပေသည်။ ရွှီရှန်း မှာ ယခင်ဘဝက အကြိမ်များစွာ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤအပြုအမူကို သိရှိနားလည်ထားရာ အဘယ်ကြောင့် ကြိုတင် ရောက်ရှိလာရသနည်းဟု မေးမြန်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

"အခန်း နှစ်ခန်း ယူမယ်... သူ ပိုက်ဆံရှင်းလိမ့်မယ်..."

ရွှီရှန်း က ဧည့်ကြိုကောင်တာဘက်သို့ လှည့်ကာ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ စကားပြောလိုက်သော ထိုခဏမှာပင် သူ၏ ဘေးဘက်ရှိ ဦးထုပ်ဆောင်းကာ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားသော အမျိုးသား တစ်ဦးကလည်း စကားဆိုလာခဲ့ပေသည်။

"အခန်း တစ်ခန်း ယူမယ်..."

အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသား နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အလွန် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပေသည်။

'ဒီအသံက... တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပဲ...'

ရွှီရှန်း က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဘေးဘက်ရှိ ကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားသူကို ဖြည်းညင်းစွာ ကြည့်ကာ စမ်းသပ်သည့်ဟန်ဖြင့် စကားစလိုက်လေသည်။

"မင်းက..."

သူ စကားပြော၍ပင် မပြီးဆုံးသေးမီ နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောပိုးအိတ်လွယ်ထားသူမှာ အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ကမန်းကတန်း နောက်သို့ လှည့်လိုက်ကာ လုံးဝ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ..."

"ငါ ဝမ်ချောင် မဟုတ်ဘူး..."

သူက ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။