အခန်း (၇၃-၇၄)

အခန်း ၇၃ အခြားသူနှင့် ဖောက်ပြန်သည်ကို နှစ်သက်သော စိတ်ရောဂါ

အစိမ်းရောင် ဦးထုပ် ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း ဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်လာပေသည်။

ယခင်ဘဝက ဤစကားလုံးမှာ ယွမ်မင်းဆက်မှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုခေတ်က နန်းတော်မှ ပြည့်တန်ဆာများ၏ မိသားစုဝင်များသည် အပြင်ထွက်လျှင် အစိမ်းရောင် ခေါင်းပေါင်းကို မဖြစ်မနေ ပေါင်းရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့ရာ ပြင်ပမှ လူများက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မိသားစုထဲတွင် ပြည့်တန်ဆာ ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မျက်မှောက်ခေတ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင်မူ ဤစကားလုံး နှစ်လုံးမှာ မိမိ၏ အိမ်ထောင်ဖက် သို့မဟုတ် ချစ်သူ ဖောက်ပြန်ခြင်းကို တင်စားသော စကားလုံး ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။

အစိမ်းရောင်ဦးထုပ် ဆောင်းရခြင်းကို နှစ်သက်သော စိတ်ရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍မူ တွေးတောစရာ ဖြစ်လာလေသည်။

"အဲဒီ စိတ်ရောဂါကို ခွဲခြားပြီး အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရရင် ချစ်သူ ဖောက်ပြန်တာကို ခံရတဲ့အပေါ် စွဲလမ်းနေတာပဲ..."

ရွှီရှန်း က ဘေးဘက်ရှိ တွေးခေါ်ပုံများက ၁၉၈၀ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များဆီတွင်သာ ကျန်ရစ်နေသေးသော လူကြီး နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလိုက်မိခြင်း ဖြင့်ပင် နှုတ်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"တခြားသူတွေကို ဖောက်ပြန်အောင် လုပ်တာလား..."

လီရှန်း မှာ အနည်းငယ် ယုတ္တိမတန်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး စမ်းသပ်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကိုယ်တိုင် ဖောက်ပြန်ခံရတာကို ကြိုက်တာ..."

ရွှီရှန်း က တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ငြင်းဆန်လိုက်ပေသည်။

ဤစကားလုံးများ ထွက်ကျလာပြီးနောက် နေရာတွင် ရှိနေကြသော လူအချို့မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျောင်းသူလေးပင်လျှင် ဤအချိန်၌ ခေါင်းမော့ကာ မျက်နှာရဲရဲဖြင့် သူ့အား လှမ်းကြည့်လာခဲ့ချေသည်။

"စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အနှစ်ချုပ်ရရင် တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ချစ်သူနဲ့ အတူနေပေးတာကို အရမ်း သဘောကျနေတာပဲ... အဲဒါကိုပဲ အခြားသူနဲ့ ဖောက်ပြန်တာကို နှစ်သက်တဲ့ စိတ်ရောဂါ လို့ ခေါ်တာ..."

'အခြားသူနဲ့ ဖောက်ပြန်တာကို နှစ်သက်တဲ့ စိတ်ရောဂါ... တခြားသူတွေက ကိုယ့်ချစ်သူကို လုယူသွားတာမျိုးကို သဘောကျတယ်... ဆိုလိုတာက တခြားသူတွေက ကိုယ့်မိန်းမနဲ့ ကာမစပ်ယှက်တာကို သဘောကျတယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား...'

လီရှန်း ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်ကြီး ဟောင်းလောင်းဟလျက် ရင်ထဲရှိ စိတ်ခံစားချက်များမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ဆူပွက်နေခဲ့လေသည်။

"မင်း တကယ် ပြောနေတာလား..."

ချန်လုံ မှာလည်း တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကမန်းကတန်း မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။ ဤအရာက ယုတ္တိမတန်လွန်းလှချေ။

"ဒါက အရမ်းကို လူသိနည်းတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ တစ်မျိုးပဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်ဦးတည်းသော နစ်နာသူက ဒီလို ခံစားချက်မျိုးကို သဘောကျနေလို့ ယေဘုယျအားဖြင့် ရဲကို မတိုင်ကြားကြဘူး... ဒါကြောင့် အခုအချိန်အထိ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မသိကြသေးတာ..."

ရွှီရှန်း က နှုတ်ဟ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

နောင်နှစ်များတွင် သတင်းအချက်အလက် စီးဆင်းမှု အရှိန်အဟုန် မြန်ဆန်လာမှသာ ဤကဲ့သို့ အလွန် လူသိနည်းသော ဝါသနာများကို လူအများ သိရှိလာကြမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

လတ်တလောတွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အချို့ သိရှိနိုင်သော်လည်း သာမန် အရပ်ဘက် အငြင်းပွားမှုများနှင့် မသက်ဆိုင်သော မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးများ အနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် လေ့လာထားခြင်း မရှိပါက လူအနည်းငယ်ခန့်သာ သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် ကွန်ပျူတာများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေရသနည်း ဟု တွေးတောစရာ ရှိလေသည်။ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ နှင့် ၂၀၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အကြား ကွာခြားချက် သိပ်မရှိဘဲ အစစ်အမှန် ခွဲခြားနိုင်မည့် အချိန်ကာလမှာ ၂၀၁၀ ခုနှစ် ဝန်းကျင်ခန့်သာ ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှသာ ယခင်ကနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားသွားမည့် ခေတ်သစ် အချိုးအကွေ့ တစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ချေသည်။

"ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် သုံးမျိုး ခွဲခြားနိုင်တယ်..."

"ပထမတစ်မျိုးက ထူးဆန်းတဲ့ နှိပ်စက်ခံရမှုကို နှစ်သက်တဲ့ စိတ်ရောဂါပဲ... ဥပမာ စတော့ဟုမ်း ဆင်ဒရုန်း လိုမျိုးပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ သက်ဆိုင်ပြီး ဒီ ဖောက်ပြန်တာကို နှစ်သက်တဲ့ စိတ်ရောဂါ ကတော့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရ နှိပ်စက်ခံရတာကို နှစ်သက်တာ..."

"ဒုတိယတစ်မျိုးက ယေဘုယျအားဖြင့် အိမ်ထောင်ဖက်က အတော်လေး တင်းကျပ်တဲ့ သူမျိုး ဖြစ်နေပြီး ကိုယ်တိုင်က လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မရှိတဲ့အခါ ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဖက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ လူကို မြင်ရရင် အဲဒီလူ နေရာမှာ ဝင်ခံစားပြီး အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ရရှိတာ..."

"တတိယတစ်မျိုးကတော့ ကလေးတွေ အရုပ် ကြွားသလိုမျိုးပဲ... တခြားလူတွေက ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဖက်နဲ့ လာပြီး ကာမစပ်ယှက်တဲ့ အခါမျိုးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မင်းတို့တွေ ကစားနေကြပေမဲ့ ဒါက ငါ့မိန်းမပဲ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ စိတ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတာ..."

"တပ်ခွဲမှူးလီ... တပ်ခွဲမှူးချန်... လူသတ်သမားက ဘယ်အမျိုးအစားထဲမှာ ပါမယ်လို့ ထင်လဲ..."

'ဘယ်အမျိုးအစားလဲ... တတိယမြောက် ကြွားဝါချင်တဲ့ အမျိုးအစားလား...'

မဟုတ်ချေ။ လူသတ်သမားက ကင်မရာကို အသုံးပြု၍ ခိုးရိုက်ထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ဖက်လူ ရှာဖွေနေသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလိုသော စိတ်ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ဒုတိယ အမျိုးအစားလည်း မဟုတ်နိုင်ပေ။ နစ်နာသူ ကိုယ်တိုင်က ခေါင်းမာပြီး တင်းမာသော စရိုက်မျိုး မရှိသည့်အပြင် အားနည်းသူ တစ်ဦးဟုပင် ဆိုနိုင်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို လွှမ်းမိုး အနိုင်ယူရန် မလိုအပ်ဘဲ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ရုံဖြင့် မိမိထံမှ ခွာခွာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ အမိန့်နာခံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်ချေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

"ပထမ တစ်မျိုးလား..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုကို ပေးပြီးတော့တောင် ကျေနပ်မှုကို ခံစားနေရတာလား..."

ချန်လုံ မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။ သူက ရွှီရှန်း ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ယုတ္တိမတန်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူက ဤကဲ့သို့ ဖောက်ပြန်မှုနှင့် ပတ်သက်သော အမှုများကို မကြုံတွေ့ဖူးခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ချေ။ အများစုမှာ ဒေါသထွက်၍ လူသတ်မိခြင်းများသာ ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း အမှုဖွင့်လာသည်များမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့သူများက ရဲကို လာရောက် တိုင်ကြားခြင်းများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဝါသနာ ပါသူများမှာ ရဲကို တိုင်ကြားမည် မဟုတ်ရာ သူ မည်သို့ ကြုံတွေ့ဖူးနိုင်မည်နည်း ဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်လေသည်။

"ဒီလို လူမျိုး တကယ် ရှိလို့လား... ကိုယ့်မိန်းမကို တခြားလူနဲ့ ကာမစပ်ယှက်ခိုင်းရတာကို သဘောကျတယ်..."

လီရှန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း နာကျင်နေသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ပြီးတော့ ဒီလို လူမျိုးတွေက ခိုးကြည့်တတ်ကြတယ်... အမှောင်ထဲကနေ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ခိုးကြည့်ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်မှု ရယူကြတာပဲ... နှိပ်စက်ခံရတဲ့ အထဲကနေ ရလာတဲ့ သာယာမှု မျိုးကို အမြင့်ဆုံး အနေအထား အထိ ရောက်အောင် လုပ်ကြတာ..."

ရွှီရှန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ စကားများက တစ်ဖက်လူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို သာမန်လူများ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း မသက်ဆိုင်သော်ငြား အနည်းငယ် ဆင်တူသော ဥပမာတစ်ခုကို ပေးနိုင်ပေသည်။

လူငယ်ဘဝ နာကျင်မှု စာပေများ ဟူသည်မှာ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များနှင့် ၂၀၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်း ကျောင်းများ၌ အလွန် ခေတ်စားခဲ့သော စာအုပ်များ ဖြစ်ပြီး ချစ်သော်လည်း မရနိုင်သော နှိပ်စက်သည့် ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်ချေသည်။ အလွန် နာကျင်ရသော်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နှစ်သက်နေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မိမိချစ်သူအား အခြားသူနှင့် အတူနေစေလိုသည့် စိတ်ရောဂါသည်များ အတွက်မူ မိမိ၏ ဇနီးသည်က အခြားသူနှင့် ကာမစပ်ယှက်နေခြင်းမှာ သူတို့ အနှစ်သက်ဆုံးသော စာပေလက်ရာ တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဒီလို လူတွေက ယေဘုယျအားဖြင့် တံခါးဝမှာ ပုန်းပြီး ခိုးကြည့်တတ်ကြတယ်... ဒါမှမဟုတ် အဝတ်ဘီရို ဒါမှမဟုတ် ကုတင်အောက်တွေမှာပေါ့..."

"သေချာပေါက် ပင်အပ်ပေါက် အရွယ် ကင်မရာ တွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

ပင်အပ်ပေါက် အရွယ် ကင်မရာ ဟူသော စကားလုံးများက တော်ပီဒို တစ်လုံးကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်ငယ်များ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ကုတင်အောက်တွင် ပုန်းနေသူမှာ အမြဲတမ်း ဖောက်ပြန်သူ မဟုတ်နိုင်ဘဲ နစ်နာသူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။ နေရာ တစ်ခုလုံးတွင် အလွန် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ချေသည်။

"တကယ်လို့ ခိုးကြည့်တတ်တဲ့ စိတ်ရောဂါ အစား မိမိချစ်သူ ဖောက်ပြန်တာကို နှစ်သက်တဲ့ စိတ်ရောဂါ လို့ အစားထိုးပြီး ကြည့်မယ်ဆိုရင်..."

"ဒီအမှုက နစ်နာသူဟာ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှု လမ်းကြောင်းထဲမှာ ဘယ်သူဘယ်ဝါ မှန်း ထုတ်ပြောဖို့ အဆင်မပြေတဲ့ လျှို့ဝှက် ချစ်သူ တစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ..."

"ပြီးတော့ အဲဒီ ချစ်သူက ကိုယ်တိုင်က အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ရောဂါကို ခံစားနေရပြီး တစ်နေ့နေ့မှာ..."

လီရှန်း မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အမှုကို စတင် ဆက်စပ် တွေးတောလိုက်လေသည်။ စကားပြောနေရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒယ်အိုးမည်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားပြီး အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေခဲ့ချေသည်။

"အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုနဲ့ နစ်နာသူ လီရွှယ်ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး တခြားလူ တစ်ယောက်ကို အဓမ္မပြုကျင့်ခိုင်းခဲ့တာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်... အပျိုစင် ဘဝကိုတောင် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကမ်းပေးခဲ့တာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာက လတ်တလော နစ်နာသူရဲ့ မိသားစု အခြေအနေကို ကြည့်ရရင် တစ်ဖက်လူက မေတ္တာငတ်မွတ်နေတာ ဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို သူမက လုံးဝ လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီရှန်း က လီရွှယ်၏ မိသားစု အခြေအနေကို ပြန်လည် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များနှင့် မလွဲမသွေ ဆက်စပ်နေပေသည်။ လီရွှယ်မှာ ဖိအားများသော အခြေအနေအောက်တွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်အမင်း တင်းကျပ်နေခဲ့သဖြင့် သက်သာရာ ရစေမည့် နေရာတစ်ခု လိုအပ်နေလေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခု လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် လူသတ်သမား၏ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ လီရွှယ် အတွက်မူ ဖိအားများသော ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် ထပ်မံ၍ ဖိအားများ တိုးလာစေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်မှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်..."

"ဖိအားများတဲ့ မိသားစု အောက်မှာ မူလကတည်းက အနာဂတ်ကို မမြင်ရသလို သေဆုံးခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း မသိနားမလည်ခဲ့ဘူး..."

"ဖိအား နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးလိုက်ရင် တစ်ဖက်လူကို ပြိုလဲသွားစေရုံပဲ ရှိမှာမို့လို့ စတော့ဟုမ်း ဆင်ဒရုန်း ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရွှီရှန်း ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး လေးနက်တည်ကြည်နေလေသည်။

စတော့ဟုမ်း ဆင်ဒရုန်း ကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ခြင်း ဟု နားလည်နိုင်ပေသည်။ အခြားတစ်နည်းဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် တုတ်တစ်ချက် ရိုက်ပြီး သကြားလုံး တစ်လုံး ကျွေးခြင်းမျိုး ဖြစ်ကာ ဖိအားများသော အခြေအနေမှ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲပေးလိုက်သဖြင့် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီရွှယ် အတွက်မူ ဤအရာက ဖိအားပေါင်းအိုး တစ်လုံးကို ဟိုက်ဒရောလစ် စက်အောက်သို့ ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

"ဒါကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် လူသတ်မှုကြီး ပေါ်လာတော့တာပဲ..."

"မှုခင်းဆရာဝန်ရဲ့ အလောင်း စစ်ဆေးချက်တွေအရ နစ်နာသူရဲ့ ဦးနှောက်မှာ ထိခိုက်မိတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာ ဒါမှမဟုတ် တခြားသူက သတ်ဖြတ်တာကြောင့် ဖြစ်ရတာပဲ... လတ်တလော အခြေအနေအရ လီရွှယ်သာ ဒုတိယအကြိမ် အဓမ္မပြုကျင့်ခံရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့လာရပြီး ဒါက လူသတ်သမားရဲ့ အကြံအစည်ဆိုတာ သိသွားမယ်ဆိုရင်..."

"ရလဒ်က တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာပဲ..."

လူတစ်ဦး ပြိုလဲသွားခြင်းမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အလွန် လျင်မြန်လှပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တိုက်ပေါ်မှ ခုန်ချသူများအနက် အများစုမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်လာပြီး ဖျောင်းဖျသည်ကိုပင် မစောင့်နိုင်ဘဲ ခုန်ချသွားတတ်ကြလေသည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေသူများမှာမူ ယေဘုယျအားဖြင့် အသက်ရှင်ချင်စိတ် ရှိနေသေးပြီး မသေချင်သေးသူများသာ ဖြစ်ချေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ညှိနှိုင်းရေး ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက နတ်ဘုရားများ ဖြစ်နေ၍ သေချာပေါက် သေချင်နေသူ တစ်ဦးကို စကား နှစ်ခွန်း သုံးခွန်း ပြောရုံဖြင့် ဖျောင်းဖျနိုင်မည်လား ဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်ပေသည်။

မသေချင်သူများသာ အခြားသူများ၏ ဖျောင်းဖျမှုကို လက်ခံကြမည် ဖြစ်လေသည်။ တိုက်ပေါ်မှ ခုန်ချသူများမှာ ကိုယ်တိုင် သေချင်နေ၍ မဟုတ်ဘဲ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကြောင့် သေရန် ဖိအားပေးခံရခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။ အမှန်တကယ် သေချင်နေသူကို မည်သူကမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

ရွှီရှန်း မှာ ယခင်ဘဝက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသူ အများအပြားကို ကယ်တင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ပထမအကြိမ်တွင်သာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ပိုးသတ်ဆေး သောက်၍ ကယ်တင်ခံခဲ့ရသော်လည်း သေဆုံးခြင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ကြုံပြီးနောက် သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် ပိုးသတ်ဆေး ထပ်သောက်ရန် ရွေးချယ်သူများကိုမူ မည်သို့မျှ ကယ်တင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူတို့ကို လှုပ်ရှားမှု မရှိသော သက်မဲ့လူနာ အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းမှ လွဲ၍ အခြား နည်းလမ်း မရှိပေ။

"အဲဒီတော့ ပြဿနာက လာပြီ..."

လူအများ အံ့အားသင့်လျက် နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ ကျရောက်နေချိန်တွင် ရွှီရှန်း ၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"လီရွှယ်ရဲ့ အမှားဝင်ရောက်ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ဆိုတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာက ဖိအားများတဲ့ ရှင်သန်မှု ပတ်ဝန်းကျင်အောက်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ... အဲဒီလိုဆိုရင်..."

"လူသတ်သမားရဲ့ မိမိချစ်သူကို အခြားသူနဲ့ အတူနေစေလိုတဲ့ စိတ်ရောဂါ ကရော..."

"ဘယ်လို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးအောက်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာလဲ…”

အခန်း ၇၄ ကျန်းဟိုင်... အစွန်းရောက်လွန်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံပျက်မှုနှင့် မိသားစု

'ဘယ်လို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးအောက်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာလဲ...'

မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမျိုးမဆို ပေါ်ပေါက်လာရခြင်းတွင် အကြောင်းရင်း ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ရှိစမြဲပင် ဖြစ်လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ဆိုသည်မှာ ထိုအကြောင်းရင်းကို ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"မိမိချစ်သူကို အခြားသူနဲ့ အတူနေစေလိုတဲ့ စိတ်ရောဂါ ဆိုတာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြီးအကျယ် ပုံပျက်နေတဲ့ အခြေအနေ တစ်မျိုးပဲ... လူသတ်သမားက နစ်နာသူ သေဆုံးသွားတာတောင်မှ အလောင်းကို ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားသူဆီ ပို့ပေးပြီး ကာမစပ်ယှက်ခိုင်းတယ်... ပြီးတော့ အမှောင်ထဲကနေ ခိုးကြည့်နေသေးတယ်..."

"ဒါက သာမန် ဆိုးရွားရုံ အဆင့်တင် မဟုတ်တော့ဘူး..."

ရွှီရှန်း က မျက်စိရှေ့ရှိ လူများကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ၍ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

မည်သည့် ပုံမှန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမျိုးမဆို အစွန်းရောက်လွန်းသွားပါက အလွန် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသွားတတ်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကြင်နာသနားတတ်သော စိတ်ထားကို အစွန်းရောက်သွားလျှင် သူတော်စင်ကြီး ဖြစ်သွားမည်လားဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်လေသည်။ မဟုတ်ပေ။ ကြင်နာတတ်မှုက အစွန်းရောက်သွားပါက သားသတ်ဓားကို ချကာ ဘုရားဖြစ်အောင် ကျင့်ကြံမည် ဟူသော အယူအဆ အလွဲကြီးသာ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် လူသတ်သမားက ဘယ်လို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးအောက်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်လဲ..."

"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှိနေတဲ့သူက လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ဘယ်လို ပုံစံမျိုးနဲ့ ရပ်တည် ရှင်သန်နေမလဲ..."

'ဘယ်လို ပုံစံမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နေမလဲ...'

လီရှန်း က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"သူ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့..."

'စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး...'

ချန်လုံမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး မသိစိတ်အရ လီရှန်း ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... အဲဒါက ဘာသဘောလဲ..."

သူက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဒီကောင်လေးက အရင်တုန်းက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကိုယ်ခံစွမ်းအား ယန္တရား ဆိုတဲ့ သဘောတရား တစ်ခုအကြောင်း ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်..."

လီရှန်း က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရွှီရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကိုယ်ခံစွမ်းအား ယန္တရား ပါပဲ..."

"လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားလို့ ရနိုင်ပေမဲ့ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရဘူး... ကိုယ့်ရဲ့ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကိုလည်း လှည့်စားလို့ မရနိုင်ဘူး..."

ယခင် အမှုများတွင် ရွှီရှန်း က လီရှန်း အား ခန္ဓာကိုယ်၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအား ယန္တရား အကြောင်းကို ရှင်းပြခဲ့ဖူးလေသည်။ ဤအရာမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးသော ယန္တရား တစ်ခု ဖြစ်ကာ ဥပမာအားဖြင့် မေ့လဲသွားခြင်း အဖျားတက်ခြင်း သို့မဟုတ် လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဥပမာ တစ်ခု ပေးရရင်..."

"ပြုံးရွှင်နေတဲ့ စိတ်ကျရောဂါ လို့ ခေါ်တဲ့ အလွန် ထင်ရှားတဲ့ စိတ်ကျရောဂါ တစ်မျိုး ရှိတယ်..."

ပြုံးရွှင်နေသော စိတ်ကျရောဂါ ဆိုသည်မှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်ပြီး အဖြစ်များလှသော စိတ်ကျရောဂါ တစ်မျိုး ဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူများမှာ အပြင်ပန်းတွင် သဘောကောင်းပြီး ဖော်ရွေပုံရကာ လူတိုင်းက သူတို့နှင့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်ချင်ကြပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် လိင်များ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကိုလည်း ခံရကာ ပညာရေးတွင်လည်း ထူးချွန်ကြပေသည်။ သို့သော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး လောကကြီးအပေါ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်ဖက်လူတွင် စိတ်ကျရောဂါ ရှိနေကြောင်းကို မည်သူကမျှ ရိပ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စိတ်ကျရောဂါ၏ ပုံသေ သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ဤလူများမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းနှစ်ဖက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူများတွင် အမှန်တကယ်ပင် ရောဂါ ရှိနေကြပေသည်။

သူက မကြာမီလေးကမှ သင့်ကို ပြုံးပြနေခဲ့သော်လည်း မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည့် အချိန်လေး အတွင်းမှာပင် တစ်ဖက်လူက အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချသွားနိုင်ပေသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းလေး အလိုက သင့်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေခဲ့ပြီး ထိုလူမှာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိနေသူ တစ်ဦးဟု သင် ထင်မှတ်ထားခဲ့ကောင်း ထင်မှတ်ထားခဲ့နိုင်လေသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် တစ်ဖက်လူက ဓားယူကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားနိုင်ပေသည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ အသိစိတ်က ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ပေါ်လာတာက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကိုယ်ခံစွမ်းအား ယန္တရား တစ်မျိုးပဲ..."

"ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလိုအပ်နေလဲ ဆိုတာကို ကိုယ့်အသိစိတ်ထက် ခန္ဓာကိုယ် ကိုယ်တိုင်က ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာ..."

"မင်းရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့အထိ စိတ်ခံစားချက်တွေ လိုအပ်နေတဲ့ အခါမျိုးမှာ မသိစိတ်က မင်းရဲ့ စိတ်ရောဂါနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ အစွန်းရောက် လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးတော့တာပဲ..."

ရွှီရှန်း က ဥပမာ အနည်းငယ် ပေးကာ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ယေဘုယျအားဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံပျက်နေသူတွေက အပြင်ပန်းမှာ အစွန်းရောက် အခြေအနေ နှစ်ခုကို ပြသလေ့ရှိတယ်... တစ်ခုက ကိုယ့်ရင်ထဲက ရူးသွပ်မှုတွေကို အစွန်းရောက်တဲ့ အထိ ထုတ်ဖော် ပြသတာမျိုးပေါ့..."

"နောက်တစ်ခုကတော့ ရူးသွပ်နေတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ အလွန် ကောင်းမွန်တဲ့ ပုံစံမျိုးကို အစွန်းရောက်တဲ့ အထိ ပြသတာပဲ..."

"အဲဒီတော့... လူသတ်သမားက အလွန် ကောင်းမွန်တဲ့ အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိနေမယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

ချန်လုံက ချက်ချင်းပင် ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှသွားပြီး ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ဆရာ အချို့၏ အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

နစ်နာသူ သွားလာလှုပ်ရှားသည့် နေရာများမှာ ကျောင်း အိမ် နှင့် အက လေ့ကျင့်သည့် နေရာ ဟူ၍ ၃ နေရာသာ ရှိပြီး အိမ်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက လူသတ်သမားနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်သည့် နေရာ ၂ ခုသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။ ကျောင်းနှင့် အက လေ့ကျင့်သည့် နေရာများတွင် အဆင့်အတန်း အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး လူကြီးလူကောင်း ပီသသူမှာ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း စဉ်းစားစရာပင်။ ဆရာ ဖြစ်နေမည်လား ဟု တွေးတောမိပေသည်။

"ဆရာ ဖြစ်နေမလား..."

"အက ဆရာလား... ဟုတ်နိုင်တယ်... အနုပညာ ကျောင်းသားတွေက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဘဝမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးတတ်ကြတယ်... ပြီးတော့ တကယ်လို့ ယောကျာ်းလေး ဆရာသာ ရှိခဲ့ရင် နစ်နာသူနဲ့ အချိန်အကြာကြီး အတူတူ ထိတွေ့ဆက်ဆံရင်းနဲ့ အပြန်အလှန် သံယောဇဉ် ဖြစ်သွားတာကလည်း အရမ်းကို သဘာဝကျနေတာပဲ..."

စီးပွားရေး အင်အား ရှိခြင်း အဆင့်အတန်း ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် နစ်နာသူကို လုံခြုံမှု ပေးစွမ်းနိုင်သော အသက်အရွယ် ရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ချန်လုံ၏ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှသော်လည်း ထိုသို့ မြန်ဆန်လွန်းမှုကြောင့်ပင် သူ၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရပေသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... နစ်နာသူနဲ့ ဆက်သွယ်မှု ရှိခဲ့တဲ့ ဆရာတွေကို ရဲတပ်ဖွဲ့က စစ်ဆေးပြီးသွားပြီလေ..."

"ဒီလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစွန်းရောက်နေတဲ့ သူတွေက ရဲတပ်ဖွဲ့ကို လှည့်စားနိုင်ကောင်း လှည့်စားနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အမှုကျူးလွန်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အချိန်တွေကိုတော့ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

နစ်နာသူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းက ဆရာများကို အားလုံး စစ်ဆေးပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် မည်သည့် သဲလွန်စကိုမျှ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဆရာ မဟုတ်ဘူး... လီရွှယ် အတွက်တော့ ဆရာ ဆိုတာ ဖိအားတွေ ပေးတဲ့သူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ဂရုစိုက်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ သူမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

ရွှီရှန်း က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆရာ နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားခဲ့လေသည်။

"မင်း ရင်ထဲမှာ သံသယရှိတဲ့လူ ရှိနေပြီ မဟုတ်လား..."

လီရှန်း က သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးမြန်းလာလေသည်။

"တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်..."

ရွှီရှန်း က မငြင်းဆန်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

ချန်လုံမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

"ပထမဆုံး အနေနဲ့ ငါတို့ သိထားရမှာက နစ်နာသူရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လူသတ်သမားက သူမကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့သူ ချစ်ပေးတဲ့သူ တစ်ယောက် အဖြစ် နေရာယူထားတယ် ဆိုတာပဲ..."

"ဒုတိယ အနေနဲ့ တစ်ဖက်လူက စီးပွားရေး အင်အား အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိ ရှိပြီး ကျောင်းမှာ လွတ်လပ်တဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေ ရှိနေနိုင်တယ်... အသက်အရွယ်လည်း မငယ်တော့ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း များတယ်... အဲဒီအချက်က နစ်နာသူရဲ့ မေတ္တာငတ်မွတ်နေတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ကိုလည်း အတိအကျ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်... ကြီးမားတဲ့ အသက်အရွယ် ကွာဟမှုက တစ်ဖက်လူကို လုံခြုံမှု အပြည့်အဝ ပေးနိုင်မှာပဲ..."

ရွှီရှန်း က သူ၏ တွေးခေါ်မှုများကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

မိန်းကလေးငယ် အချို့မှာ ယေဘုယျအားဖြင့် စိတ်အားထက်သန်သော လူငယ်လေးများကို သို့မဟုတ် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သူများကို အလွန် သဘောကျတတ်ကြပေသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လူ ရုပ်ချောနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းလဲလွယ်သော အသက်အရွယ် အပိုင်းအခြားတွင် တည်ငြိမ်မှု သို့မဟုတ် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှု တို့က သူတို့ လိုချင်သော လုံခြုံမှုကို အပြည့်အဝ ပေးစွမ်းနိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် လီရွှယ်မှာ မိဘတစ်ပါးတည်းသာ ရှိသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူ ဖြစ်ရာ ရွယ်တူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အသက်ကြီးသူများ ပေးစွမ်းနိုင်သော လုံခြုံမှုကသာ သူမအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

"တကယ်လို့ ဆရာလည်း မဟုတ်ဘူး ရွယ်တူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး ဆိုရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်သေးလို့လဲ..."

လီရှန်း မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

နစ်နာသူ လီရွှယ် ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့သော နေရာများကို ခြုံငုံကြည့်ပါက ကျောင်းနှင့် အက လေ့ကျင့်သည့် နေရာ ဟူ၍သာ ရှိပြီး သူမနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့သူများမှာ ကျောင်းသား မဟုတ်ပါက ဆရာများသာ ဖြစ်လေသည်။ ထိုလူများမှလွဲ၍ အခြား မည်သူမျှ မရှိပေ။

"သတိပေးရရင် နစ်နာသူက အနုပညာ ကျောင်းသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အက ပညာကို သင်ယူနေတာ..."

ရွှီရှန်း က ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်ပြီး ဘေးဘက်ရှိ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေသော ကျောင်းသူလေးထံသို့ အကြည့်များကို ရွှေ့လိုက်ပေသည်။

"အက ဆိုတာက ချွေးတွေ ရင်းနှီးရတဲ့ အရာပဲ... တိကျတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှု စံနှုန်း မရှိတာကလွဲရင် လှုပ်ရှားမှု ပမာဏ အရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် အားကစား လို့ လုံးဝ ပြောလို့ ရတယ်..."

"အားကစားနဲ့ အတူ ယှဉ်တွဲ ပါလာတတ်တာက ဘာလဲ..."

'အားကစားနဲ့ ခွဲခြားလို့ မရနိုင်တာက ဘာလဲ...'

ချန်လုံမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မမြင်ရသော အလွှာပါးလေး တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်များ ရှင်းလင်းသွားခဲ့လေသည်။ အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ချန်လုံမှာ ရုံးခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ထဲမှ စကားပြောစက်ကို ထုတ်ယူကာ တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်း၍ အမိန့်ပေးနေလေသည်။

ချန်လုံ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အချိန်မီ ညွှန်ကြားရန် မဖြစ်နိုင်၍သာ မဟုတ်ပါက လီရှန်း ပင်လျှင် ပြေးထွက်သွားချင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း က ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"အားကစားနဲ့ အမြဲတမ်း ယှဉ်တွဲ ပါလာတတ်တာက ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတာတွေပဲ..."

ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ဆိုသည်မှာ မည်သည့် အက လေ့ကျင့်သူ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်သူ အားကစားသမား စသည့် ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်မှုများနှင့် သက်ဆိုင်သော မည်သည့် အဆင့်အတန်းမျိုးတွင်မဆို ခွဲခြား၍ မရနိုင်သော စကားလုံးများပင် ဖြစ်လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ အနိမ့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေလည်း အဆိုးဆုံးသို့ ကျဆင်းနေချိန်မျိုးတွင် မည်သူက သူမအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံပေးမည်နည်း စဉ်းစားစရာ ဖြစ်လာပေသည်။ ဆရာဝန် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"နစ်နာသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပုပ်သိုးခြင်းကနေ ကာကွယ်ဖို့ အစီအမံတွေ လုပ်ထားတယ်... ဆိုလိုတာက တစ်ဖက်လူမှာ အနည်းဆုံးတော့ ဆေးပညာ ဗဟုသုတ အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိ ရှိနေတယ် ဆိုတာပဲ..."

"အက လေ့ကျင့်ရေး စခန်းက ဟန်ဟိုင် တက္ကသိုလ်မှာ ရှိတာ... တကယ်လို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ်ရာရခဲ့မယ် ဆိုရင် လီရွှယ်အပေါ် ကောင်းနိုင်တဲ့လူက တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်..."

သတင်းအချက်အလက်များက ဤခဏတွင် လီရှန်း ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ တသီတတန်းကြီး ဆက်စပ်သွားခဲ့လေသည်။

"ကျောင်းဆရာဝန် လား..."

လီရှန်း က ရွှီရှန်း ကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

"ကျောင်းဆရာဝန် ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

အထက်တန်း အနုပညာ ကျောင်းသားများမှာ သာမန် ကျောင်းသားများနှင့် မတူညီကြပေ။ သူတို့သည် ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင် ယေဘုယျအားဖြင့် တစ်နေရာရာ၌ စုပေါင်း လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပြီး တက္ကသိုလ် အချို့တွင် လေ့ကျင့်လေ့ ရှိကြပေသည်။ ရဲတပ်ဖွဲ့က အထက်တန်းကျောင်း အက သင်တန်းကျောင်းနှင့် အနီးနားရှိ ဆေးခန်းများ စသည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာနှင့် သက်ဆိုင်နိုင်သော ဆရာဝန် ၃ ဦးကို စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။

ထို့နောက်တွင် ငွေစာရင်း ရှင်းတမ်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဟန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် ဆေးခန်းဆီသို့ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

"ဟန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် သင်တန်းကျောင်းမှာ ရှိတဲ့ လီရွှယ်ရဲ့ ငွေစာရင်း ရှင်းတမ်းက ပြဿနာ ရှိနေတယ်... တစ်ဖက်လူရဲ့ အသုံးစရိတ်က တခြား ကျောင်းသားတွေနဲ့ အတူတူပဲ ဆိုပေမဲ့ အသုံးစရိတ် အချိုးအစားကတော့ မမှန်ကန်ဘူး ဖြစ်နေတယ်..."

"အက လေ့ကျင့်တယ် ဆိုတာ အက ကျွမ်းကျင်မှုကို လေ့ကျင့်တာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ရဲ့ ဒုတိယလမှာ ငွေစာရင်း ရှင်းတမ်းတွေအရ သူမက အရမ်းကို အခြေခံကျပြီး ကျွမ်းကျင်နေသင့်တဲ့ အကတွေမှာတောင် ခဏခဏ အမှားတွေ လုပ်မိပြီး ဒဏ်ရာရလို့ ဆေးခန်းကို သွားကုသခဲ့ရတယ်လို့ ပြနေတယ်..."

ချန်လုံ နှင့် ရွှီရှန်း တို့ ဦးဆောင်၍ ဟန်ဟိုင် တက္ကသိုလ် ဆေးခန်းသို့ ဝင်ရောက် စီးနင်းခဲ့ချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ လူတစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။ ယနေ့နံနက်ပိုင်း ကတည်းက လုံးဝ ပေါ်မလာတော့သော လူတစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဒဏ်ရာရတဲ့ အချိန်တွေနဲ့ ဆေးခန်းရဲ့ တာဝန်ကျ ဇယားတွေကို အခြေခံပြီး စဉ်းစား သုံးသပ် ရှာဖွေကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ ပစ်မှတ် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်..."

"ကျန်းဟိုင် တဲ့... ဒီလူက ဟန်ဟိုင် တက္ကသိုလ်က ကျောင်းဆရာဝန် ၃ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ..."

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နစ်နာသူ အသတ်ခံရတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်း တချို့လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်..."

ည ၁၀ နာရီ ၃၀ မိနစ် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ ၃ ဖွဲ့က အမှောင်ထုထဲ၌ ကျန်းဟိုင် ၏ အိမ်ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး လီရှန်း က ရရှိထားသော နောက်ဆုံးရ သတင်းအချက်အလက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားဆိုနေပေသည်။

"ကျန်းဟိုင် က အခု အိမ်မှာ ရှိနေသလား..."

"မသိရသေးဘူး... အမျိုးသားနေ့ အားလပ်ရက် အချိန်ဇယားတွေအရ ဆိုရင်တော့ သူက လတ်တလော အိမ်မှာ အနားယူနေသင့်တယ်..."

စကားပြောဆိုနေရင်းမှ လူအများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူတို့က အခန်းတံခါး တစ်ချပ်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

လူ ၃ ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နေရာ တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပေသည်။ ချန်လုံက နံရံတွင် ကပ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားရလို ကြားရငြား နားစွင့်နေပေသည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်းပင် အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အင်း..."

သာယာယစ်မူးနေသော ခပ်သဲ့သဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ထိုခဏ၌ လူ ၃ ဦး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ကျန်းဟိုင် ၏ အချက်အလက်များအရ ကြည့်မည်ဆိုပါက တစ်ဖက်လူမှာ လူပျို ဖြစ်ပြီး မိဘတစ်ပါးတည်းသာ ရှိသော မိသားစု ဖြစ်ကာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများ ကွာရှင်းပြတ်စဲသွားခဲ့သဖြင့် မိခင်သာ ရှိပြီး ဖခင် မရှိဘဲ မိခင်၏ မျိုးရိုးနာမည်ကို ခံယူထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့က အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိတော့ပေ။ ရွှီရှန်း က တံခါးသော့ကို ဖျက်ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လူတစ်စုက ချက်ချင်းပင် တံခါးကို ချိုးဖျက်၍ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

"မလှုပ်နဲ့..."

"ထိုင်ချလိုက်... အားလုံးပဲ ခေါင်းကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်..."

"လုံးဝ မလှုပ်နဲ့..."

အရပ်ဝတ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် ထိုခဏ၌ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ဖြူဖွေးနေသော ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ အမျိုးသမီးမှာ အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပြီး အမျိုးသားမှာ အသက် ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာများပေါ်၌ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး စောင်ကို ပတ်လျက် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်နေကြလေသည်။

လူနှစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်မှာ ကျန်းဟိုင် မဟုတ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

လီရှန်း ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ လူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းချင်း က စောင်ကို ပတ်ထားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် လည်ပင်းကို ပုလိုက်လျက် စကားဆိုလာလေသည်။

"ဒါက ငါ့အိမ်ပဲ... ရှင့်တို့ ဘာလုပ်ချင်ကြတာလဲ..."

"အပိုစကားတွေ လာပြောမနေနဲ့..."

လီရှန်း က ရဲအရာရှိ ကတ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနေပေသည်။

ရွှီရှန်း က ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ အကြည့်များကို ရွှေ့လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူက ညာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကုတင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည့်တည့်တွင် ရှိသော အဝတ်ဘီရို အနီး၌ ရပ်တန့်လိုက်ကာ လက်ကို မြှောက်၍ အဝတ်ဘီရို၏ တံခါးလက်ကိုင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူက သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးလက်ကိုင်တွင် လက်သန်း လက်သည်းခွံ အရွယ်အစားခန့် ရှိသော အပေါက်လေး တစ်ပေါက် ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။ ထိုအပေါက်လေးမှာ အိပ်ခန်းထဲရှိ ကုတင်ကြီးနှင့် တည့်တည့် မျက်နှာမူထားလေသည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

မေးမြန်းမှုများ ပြီးဆုံးသွားသော လီရှန်း က မျက်နှာထား မည်းမှောင်လျက် ရွှီရှန်း ၏ အနီးသို့ ရောက်လာပြီး တစ်ဖက်လူ ငေးမောနေသည်ကို ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပေသည်။

"ကုတင်ပေါ်က လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."

ရွှီရှန်း က ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ ကုတင်ပေါ်ရှိ ဖြူဖွေးနေသော ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခုကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းဟိုင် ရဲ့ မိခင် ကျန်းချင်း နဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သူမရဲ့ ချစ်သူ အများကြီးထဲက တစ်ယောက်ပဲ..."

လီရှန်း က သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ခွေးကောင်... ဒီကောင်က ရဲတပ်ဖွဲ့ အမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်မယ် ဆိုတာကို ကြိုသိနေပြီး အစောကြီး ကတည်းက အစီအစဉ်ဆွဲပြီး ထွက်ပြေးသွားတာပဲ..."

သူ၏ စိတ်ခံစားချက် သိပ်မကောင်းလှသော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ လတ်တလော ဟန်ဟိုင်မြို့ ၏ ပိတ်ဆို့ထားမှု အတိုင်းအတာအရ တစ်ဖက်လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုနိုင်ပြီးနောက်တွင် ထွက်ပြေးချင်၍ ရနိုင်မည်လား စဉ်းစားစရာပင်။ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီအရာက ဘာလဲ..."

လီရှန်း က အဝတ်ဘီရို၏ တံခါးလက်ကိုင်တွင် ဖောက်ထားသော အရာဆီသို့ အကြည့်များကို ရွှေ့လိုက်ပေသည်။

"ကုတင်ပေါ်က လူတွေက ကျန်းဟိုင် ရဲ့ မိခင်နဲ့ သူမရဲ့ ချစ်သူ ဆိုတာ ခင်ဗျား သေချာလို့လား..."

ရွှီရှန်း က အဖြေမပေးသည့်အပြင် သူ၏ မျက်နှာထားက အလွန် ထူးဆန်းလာခဲ့လေသည်။

"ရုံးတွင်း အဖွဲ့နဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးပြီးပြီ... အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ဘူး... ဒီအရာက တကယ်တော့ ဘာလဲ..."

လီရှန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ အဝတ်ဘီရို၏ လက်ကိုင်မှာ ဖောက်ထားခံရကြောင်း သိသာလှပြီး လက်မအရွယ်အစားခန့် ရှိသော အပေါက်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

"ဒီအရာက ဟိုဟာနဲ့ တူနေတယ်လို့ ခင်ဗျား မထင်ဘူးလား..."

ရွှီရှန်း မှာလည်း အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

"မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ ကင်မရာကို ဖွက်ထားတဲ့ နေရာမျိုးနဲ့လေ..."

'ပင်အပ်ပေါက် အရွယ် ကင်မရာ...'

'ဒီနေရာမှာ ကင်မရာ ဖွက်ထားရတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ...'

လီရှန်း မှာ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ပေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားပြီး သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားကာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အေးစက်မှု တစ်ခုက ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။ သူက ကုတင်ပေါ်ရှိ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

"ဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုများ ရှိနေမလား... ကျန်းချင်း က အသက် ၄၀ ရောက်မှ ချစ်သူ ၁၀ ယောက်ကျော် ရှိလာတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့လေ..."

ရွှီရှန်း က စေတနာကောင်းဖြင့် သတိပေး စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက အသက် ၃၀ အရွယ် ဒါမှမဟုတ် ကျန်းဟိုင် ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက... ကျန်းချင်း မှာ ချစ်သူ ၁၀ ယောက်ကျော် ရှိနေခဲ့တာမျိုးများ ဖြစ်နိုင်မလား..."

'ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက ချစ်သူတွေ ရှိနေခဲ့ပြီ...'

"ခွေးကောင်..."

လီရှန်း ၏ နှုတ်မှ မသိစိတ်အရ ထွက်ကျသွားပြီး ဆဲရေးချင်သော်လည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲကာ မည်းမှောင်သည်အထိ အောင့်အည်းထားရပြီး နောက်ဆုံး စကားလုံးကိုမူ ပြောမထွက်တော့ပေ။

"ငရဲကို သွားလိုက်စမ်း..."

သူက တစ်ခွန်းမျှ ဆဲရေးလိုက်လေသည်။

ဤခဏတွင် ကျန်းဟိုင် ၌ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ပုံပျက်နေသည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမျိုး ရှိနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။ မိဘများ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း အကြောင်းကို စဉ်းစားမိပေသည်။ လီရှန်း က တစ်ဖက်လူ၏ မိဘများ အဘယ်ကြောင့် ကွာရှင်းခဲ့ကြသနည်း ဆိုသည်ကို သိရှိသွားခဲ့လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို ဇနီးမောင်နှံထဲတွင် ပုံမှန်လူ တစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"လူကို ဖမ်း..."

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ဟန်ဟိုင်မြို့ ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးပြီ..."

"ဒီကောင် လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး…”