အခန်း ၁၁၃၁

အခန်း(၁၁၃၁)

အကယ်၍ သူသည် အသံအနည်းငယ်မျှ ပြုလုပ်မိပါက ဤဧရာမသားရဲကြီး နိုးလာနိုင်ပေရာ ယင်းက ၎င်း၏ခြေဖဝါးကို တစ်ချက်မျှ မြှောက်ရုံဖြင့် သူ့အား အသားပြားဖြစ်အောင် ဖိခြေပစ်နိုင်ချေသည်။ ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတစ်ယောက် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေရသည်မှာ မတတ်နိုင်ပေ။ ထိုအချိန်တွင် ချန်ယွီသည် ကျင်ယွမ်နတ်သီးတော်ရှိရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ကျင်ယွမ်နတ်သီးတော် အနည်းငယ်ကို ၎င်း၏အိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းလိုက်ချေသည်။ ဤအရာများကို ရရှိပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ “မြန်မြန် ဆုတ်ကြရအောင်” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် လူသတ်လိုစိတ်များကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဦး ကာလမှ ထူးဆန်းသော သားရဲကြီးဖြစ်သည့် ပိရှားတိမ်တိုက်သားရဲသည် ၎င်း၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရချေသည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသတကြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထိုသို့သော တုန်လှုပ်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤကောင်ကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် လန့်နိုးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်ယွီ၏နောက်သို့ အမီလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချန်ယွီသည် ကျင်ယွမ်နတ်သီးတော်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ နှစ်လုံး သုံးလုံးခန့် လှမ်းပစ်ပေးရင်း “ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ အကြီးအကျယ် ချမ်းသာပြီဟေ့။ ဒါတွေကို နင် အရင်ယူထားလိုက်။ နင် ကင်းထောက်ပေးလို့ ရတဲ့ ဆုလာဘ်လို့ သဘောထားလိုက်ပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမက သူ့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ ဝမ်းမြောက်သွားရသည်။ သူသည် ကျင်ယွမ်နတ်သီးတော်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ပိရှားတိမ်တိုက်သားရဲကို အချိန်မရွေး ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် ဓားချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ချေသည်။

ချန်ယွီက သူ့ကိုကြည့်ကာ “အချိန်ဆွဲမနေနဲ့။ ငါတို့ အဲဒီကောင်နဲ့ မတိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြေးရအောင်။ ဘာပဲပြောပြော အဲဒီကောင်က ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတော့ ပြေးဖို့ အားအများကြီး စိုက်ရမှာ။ ငါ့အထင် ငါတို့ ချက်ချင်းပဲ သူ့ကို မျက်ခြေဖြတ်ပစ်နိုင်မှာပါ” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။ ထိုစကားက အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

ဤကောင်ကြီးသည် လိပ်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသဖြင့် အရှိန် အလွန်မမြန်ရာ သေချာပေါက်ပင် တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အတွင်း၌ သူတို့သည် ထိုသားရဲကြီးကို အဝေးတွင် ကျန်ရစ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ ဤကောင်ကြီး ဤမျှ ဖင့်နှေးလေးလံမှန်း သိပါက သူ ဤမျှ စိုးရိမ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ ပြေးနေရုံနှင့် မပြီးပေ။ ရပ်နားရမည့် အချိန်ဟူ၍ ရှိရပေမည်။ ထိုသတ္တဝါကြီးသည်လည်း သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ နောက်ကွယ်မှ အဆက်မပြတ် လိုက်လံ အမဲလိုက်နေသည်။ မြောင်ကျင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

---

ထိုအချိန်တွင် ချန်ယွီသည် ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ကြည့်စမ်း။ ဟိုမှာ နန်းတော်တွေ အများကြီးပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသံကြားရာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရချေသည်။ ရှေ့တွင် နန်းတော် အများအပြား ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး ယင်းတို့က မြင့်မားသော တံတိုင်းများ ဝန်းရံထားသည့် တော်ဝင်နန်းတော်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူကာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် နန်းတော်ကဲ့သို့သော အဆောက်အအုံများ မည်သို့ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။ ဤနေရာတွင် လူသားတို့၏ လှုပ်ရှားမှု အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေခဲ့ခြင်းလော။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး စဉ်ဆက်မပြတ် နီးကပ်သွားသောအခါ ဤနေရာသည် အလွန် ခြောက်ကပ်ပြီး သေဆုံးနေသော မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ခြောက်ချားဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ယွီက နန်းတော်တံတိုင်း၏ တံခါးဝကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “အစောင့်တွေ တောင် ရှိနေတာပဲ” ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ခုခု မူမမှန်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် မည်သည့် အစောင့်များ ရှိနေသနည်း။ ထိုအရာများမှာ မီးခိုးရောင် သက်သက် ဖြစ်သော်လည်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသကဲ့သို့ အသက်ဝင်လှသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီးများသာ ဖြစ်ချေသည်။ ဤနေရာသည် ပထမဆုံးသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သေဆုံးပြီးနောက် မိမိအတွက် တည်ဆောက်ခဲ့သည့် မြေအောက်နန်းတော်ကဲ့သို့သော တော်ဝင်ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတန်ရာလော။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းများကို အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဤခြောက်ကပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော နန်းတော်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ ချန်ယွီသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဒီနေရာက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းပြီး နိမိတ်မကောင်းသလိုပဲ။ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ ပုန်းကွယ်နေလဲ မသိဘူး။ ငါတို့ ဝင်သွားသင့်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း မည်သို့ ဆုံးဖြတ်ရမည်ကို မသိချေ။ ဘာပဲပြောပြော ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ ရောက်မလာဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော နန်းတော်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းက တော်ဝင်ဂူသင်္ချိုင်းနှင့် တူလှပေသည်။ အကယ်၍ အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော အရာများ ပုန်းကွယ်မနေပါက ယင်းက သေချာပေါက် သရဲတစ္ဆေများကို လိမ်ညာခြင်းပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။ သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ထစ်ချုန်းသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့၏နောက်ကွယ်မှ ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာချေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပိရှားတိမ်တိုက်သားရဲ လိုက်မှီလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “ငါတို့ ခုနက အဝေးကြီး ပြေးလာခဲ့တာဆိုတော့ စွမ်းအင်တွေ အတော်လေး ကုန်ခမ်းနေပြီ။ ဆက်ပြေးနေရင် အဆုံးမှာ ငါတို့ လုံးဝ နွမ်းလျသွားလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာထဲကို အရင် ဝင်သွားကြတာပေါ့။ ဘာပဲပြောပြော ပိရှားတိမ်တိုက်သားရဲရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုက ငါတို့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရောက်နေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယွီက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပြီ။ ဝင်ကြစမ်းတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပွင့်နေသော တံခါးကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့ တံခါးကို ဖြတ်ကျော် ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တံခါးဝ၏ ဝဲယာတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တု အစောင့်များသည် ၎င်းတို့၏ ကျောက်မျက်လုံးများကို ဝင်ပေါက်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ကြရာ အထူးပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

ဝူး...။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ယခင်က ပွင့်နေသော တံခါးကြီးသည် မမြင်နိုင်သော လက်တစ်စုံဖြင့် တွန်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားချေသည်။ ထို့အပြင် ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားသည် ဤနေရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး “ဒီနေရာက နဂါးတွင်း ကျားအုံလိုပဲ။ ငါတို့ ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်ရအောင်” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ တွေးတောမိသည်နှင့် သူသည် ထပ်မံ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ချန်ယွီကို ဆွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး မြို့တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ခါနီးတွင် မမြင်နိုင်သော တံတိုင်းတစ်ခုကို တိုက်မိသကဲ့သို့ ဒုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တိုက်ရိုက် နောက်ပြန် လွင့်စင်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ ထိမိလိုက်သော ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ရေတွက်၍မရသော တုန်လှုပ်ဖွယ် သရဲမျက်နှာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ယုတ်မာသော ရယ်မောသံများကို ထုတ်လွှင့်လိုက်ကြချေသည်။

ဟီဟီ ဟာဟာ... ဟာဟာ... ချက်ချင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး ဝေဟင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်များထဲတွင် ရေတွက်၍မရသော ဝိညာဉ်များ ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး စူးရှသော ရယ်မောသံများနှင့် သရဲဝံပုလွေများ၏ အူသံများ ရောနှောနေကာ လူကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထစရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် လွင့်မျောတိမ်တိုက်များကို နင်းကာ ရောက်ရှိလာသော ပိရှားတိမ်တိုက်သားရဲသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယင်းက တော်ဝင်မြို့တော်ထဲသို့ ပြေးဝင်ခါနီးတွင် ခြေလှမ်းကို ရုတ်တရက် အရှိန်သတ်လိုက်သည်။ ၎င်း တော်ဝင်မြို့တော်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတွင် မတော်တဆ ဝင်ရောက်မိမည်ကို စိုးရိမ် သကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလှည့်ကာ ခြေလှမ်းအောက်ရှိ လွင့်မျောတိမ်တိုက်များကို လှုံ့ဆော်၍ ဤနေရာနှင့် ဝေးရာ အရပ်သို့ ပျံသန်း သွားတော့သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ယွီနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်မိခြင်းက လုံးဝ အမှားကြီး မှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤနေရာ၏ တည်ရှိမှုက ရှေးဦ ကာလမှ ထူးဆန်းသော သားရဲကြီးထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ယွီကပင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် “ငါတို့ ဒီနေရာမှာ သေသွားမလား မသိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာ၏ ထောင့်တိုင်းတွင် နိမိတ်မကောင်းသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် အစောပိုင်းက ဤနေရာသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ အပြင်ဘက်တွင် ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေပုံရသဖြင့် ထွက်ခွာရန်မှာ မလွယ်ကူတော့ချေ။

“ငါတို့ ဒီနေရာမှာ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အရှိန်အဝါတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စုံစမ်းပြီး ဒါ ဘယ်လို နေရာမျိုးလဲဆိုတာ ရှာဖွေကြည့်ရအောင်”

“ကောင်းပြီ”

ချန်ယွီတွင်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ယခုအခါ သူတို့ အပြင်သို့ မထွက်နိုင်သဖြင့် ထွက်ပေါက်အတွက် သော့ချက် ရှိမရှိ အတွင်း၌သာ ရှာဖွေနိုင်တော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျယ်ပြောလှသော နန်းတော် အဆောက်အအုံများကြားတွင် စတင် လှုပ်ရှား သွားလာခဲ့ကြချေသည်။