အခန်း ၇၃

အခန်း (၇၃) - ဖခင်ဖြစ်သူ ဝှက်ကွယ်ထားသော အသားတုံးများ

မလွဲဧကန် အောင်မြင် ချောမွေ့တော့မည့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း ကိစ္စရပ်သည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်ခြည်း လေဆန် အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်သွားရသနည်း ဟူသည်ကို ယန်ပုကွေ့ တစ်ယောက် အဖြေရှာ မရဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေချေတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော တခဏတာကမျှ ယွီမိဘနှစ်ပါး၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါလျက် အဘယ်ကြောင့်များ ရုတ်တရက်ကြီး “နောက်မှပင် ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြပါစို့” လို့ဆိုပြီး စကားစဖြတ်သွားရသနည်း။

အမျက်ဒေါသ ထွက်ရုံမျှသာမက အနှမြောဆုံး ဖြစ်ရသည်မှာ ယုန်နှင့် ကြက်တို့ကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ဆယ့်ငါးယွမ်မျှသော ငွေကြေးကို သုံးစွဲခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက် ပင်ပန်းဆင်းရဲ ခံကာ လုံးပန်းခဲ့ရသမျှသည် နောက်ဆုံးတွင် အချည်းနှီး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေပြီ။ သို့ဆိုလျှင် ထိုဆယ့်ငါးယွမ်သော ငွေကြေးမှာလည်း အလဟဿ ဖြစ်သွားရရုံမက ကြက်နှင့် ယုန်တို့သည်လည်း ရေစုန်မျောသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

ထိုအပြင် ယန်ကျဲချန်ကလည်း စိတ်မရှည်နိုင်ဟန်ဖြင့် သူ့အား ကသိကအောက်ဖြစ်စွာ မေးမြန်းလေသည်။

“အဖေ... ဒီကိစ္စကို အဖေ ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲ။ ယွီလိအဖေက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သဘောမတူတော့တာလဲ”

ယန်ပုကွေ့ကလည်း စိတ်တိုတိုနှင့်ပင် ပြန်လည်အော်ငေါက် လိုက်မိသည်။

“မင်းက ငါ့ကိုလာမေးရင် ငါကကော ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ။ စောစောက အခြေအနေကို မင်းတို့လည်း အကုန်မြင်သားပဲဥစ္စာ။ အကောင်းကြီးကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာကြီး ပျက်သွားရတာလဲ မသိဘူး”

ထိုအခါ စန်းတာ့မားက ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်၍ ကူညီအကြံပြုလေသည်။

“ကျဲချန်... ဒီလိုလုပ်ကွာ မင်း ယွီလိဆီ သွားပြီးတော့ပဲ မေးကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ တို့မိသားစုဘက်က ဘယ်အချက်မှာများ သူ့မိဘတွေ သဘောမကျစရာ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိရအောင်လို့ပါ”

ယန်ကျဲချန်သည်လည်း ဤနည်းလမ်းမှ တစ်ပါး အခြား မရှိတော့သဖြင့် ခေါင်းညိတ် လက်ခံလိုက်ပြီး ဆိုလေသည်။

“ဟုတ်ပြီ... ညကျရင်တော့ ကျွန်တော် ယွီလိဆီ သွားပြီး မေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်”

မင်္ဂလာရှိပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ် ကောင်းလှသော စေ့စပ်ပွဲလေးသည် ယခုမူ မသာမယာသော အမည်းစက်များဖြင့်သာ နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရလေပြီ။ ယန်မိသားစုဝင် အသီးသီးတို့၏ မျက်နှာထက်နှင့် ရင်တွင်း၌ ညှိုးငယ်သော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြုံးရွှင်နိုင်ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။

အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ဘာမျှ နားမလည်ကြသေးသည့် ယန်ကျဲဖန်၊ ယန်ကျဲခွမ် နှင့် ယန်ကျဲတီ ဟူသော ကလေးငယ် သုံးဦးသာလျှင် ဤမကောင်းသော လေထုကို ရိပ်စားမိခြင်း မရှိကြချေ။ ထိုစဉ် သမီးငယ်ဖြစ်သူ ယန်ကျဲတီက ပြေးလွှားလာကာ ဂျီကျ ပူဆာလေတော့သည်။

“အမေ... သမီး အသားစားချင်တယ်။ ကြက်သားနဲ့ ယုန်သား စားချင်တယ်လို့”

အမှန်စင်စစ် ယနေ့တွင် ခမည်းခမက်လောင်းများကို တည်ခင်း ဧည့်ခံရာ၌ ကလေးငယ်များကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက် ယန်ပုကွေ့က ယန်ကျဲဖန်နှင့် ယန်ကျဲခွမ်တို့ကို ညီမငယ်ဖြစ်သူ ယန်ကျဲတီအား ခေါ်ဆောင်၍ အပြင်ဘက်၌ သွားရောက်ကစားရန် စေခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ပါ၍ ထမင်းစားချိန် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုကလေး သုံးဦးစလုံး အိမ်၌ ရှိမနေခဲ့ကြချေ။

စန်းတာ့မားက သမီးငယ်အား သနားစနိုးဖြင့် ပွေ့ချီကာ ချော့မော့ရှာသည်။

“ကျဲတီလေးက လိမ္မာပါတယ်နော်... ဒီနေ့တော့ အသားတွေ အကုန်လုံးကို ဧည့်သည်တွေကိုပဲ ကျွေးလိုက်ရလို့ပါ။ နောက်တစ်ခါ... နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ မေမေ ကျဲတီလေးကို ဝဝလင်လင် ကျွေးမယ်နော်”

ယန်ကျဲတီသည် မိမိအနေဖြင့် အသားစားခွင့် မရတော့ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ပါးစပ် အဟောင်းသား အော်ဟစ်ငိုယို တော့လေသည်။

ထိုအခါ သားငယ် ယန်ကျဲခွမ်ကမူ မကျေမနပ် ဖြစ်လျက် ပြေးဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေသည်။

“အမေကလည်း လိမ်ပြောနေတာပဲ။ အသားတွေမှ မကုန်သေးဘဲနဲ့ဟာကို”

စန်းတာ့မားမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားရပြီး စိတ်မရှည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်လို့ မကုန်ရမှာလဲ။ ဟောဒီ ပန်းကန်တွေထဲမှာ အသားတွေ ပြောင်သလင်းခါသွားတာ မင်းမျက်စိနဲ့ မမြင်ဘူးလား”

ယန်ကျဲခွမ်ကလည်း မလျှော့တမ်းဖြင့် အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ချလိုက်လေတော့သည်။

“ပန်းကန်ထဲက အသားတွေ ကုန်သွားတာတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ကျန်သေးတယ်လေ။ မနက်က အဖေ ကြက်နဲ့ ယုန်ကို သတ်တုန်းက အသားတုံးကြီး တစ်တုံးစီ ဖွက်ထားတာကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တယ်”

စန်းတာ့မားသည် လွန်စွာ အံ့အားသင့်လျက် ဆွံ့အမှင်သက် သွားပြီးနောက် ယန်ပုကွေ့ထံသို့ အကြည့်စူးစူးတို့ဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှု လိုက်လေသည်။

ယန်ပုကွေ့သည်လည်း အပြစ်ရှိသူပီပီ ဦးခေါင်းကို ကုတ်ဖဲ့ရင်း ခပ်တိုးတိုး ဆင်ခြေပေးရှာသည်။

“အာ... အဲဒီယုန်က အရမ်း ကြီးတာကိုးကွ။ ဆယ်ကျင်း ၅ ကီလိုဂရမ်ခန့်တောင် ရှိတာလေ။ သူတို့မိသားစုကလည်း လေးယောက်တည်း ရှိတာဟာ… ဘယ်လိုလုပ် အကုန် စားနိုင်မှာလဲ။ အကုန် ချက်ကျွေးလိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး...”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ စန်းတာ့မား၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားချေတော့သည်။ ယနေ့ကျင်းပသော ပွဲလမ်းသဘင်၌ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ပြဿနာ အရှုပ်အထွေး တက်ခဲ့ရသည် ဟူသော အကြောင်းရင်းခံကို သူမ ကောင်းစွာ သဘောပေါက် နားလည်သွားဟန် တူပေသည်။

ယန်မိသားစု၏ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းပွဲ မချောမွေ့ဘဲ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည့် သတင်းစကားကို ယန်ချုံးလည်း ကြားသိခဲ့ရလေသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူအပေါင်းက ထိုအကြောင်းကိုသာ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်ပြောဆို နေကြသော်လည်း သူ့အနေဖြင့်မူ အဆိုပါ ကိစ္စရပ်များအပေါ် အာရုံစိုက်နေရန် အချိန်မရှိပါချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယနေ့ တစ်နေကုန်လုံး ယန်ရှောင်ကျွမ်း၏ အခန်းငယ်လေး ပြင်ဆင်ရေးအတွက်သာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်တို့၏ အတိုင်းအတာ အရွယ်အစားများကို သေချာစွာ တိုင်းထွာပြီးနောက် သင့်တော်မည့် အရာများ ရှိမလားဟူ၍ လက်ဟောင်း ပရိဘောဂဆိုင်များသို့ ဦးစွာ သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်မည့် အရွယ်အစားကိုမူ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။

ထို့ကြောင့် လက်သမား ဆရာတစ်ဦးကို ခေါ်ယူကာ ပစ္စည်းအသစ်များကိုသာ အပ်နှံလုပ်ကိုင် စေခဲ့သည်။ ငွေကြေးအနည်းငယ် ပိုမို ကုန်ကျသွားသော်လည်း လုံခြုံရေးအရ ပိုမို စိတ်ချရသည့်အပြင် အခန်းသစ်ကလေးကိုလည်း ပိုမိုတင့်တယ် လှပစေသဖြင့် ဤသို့ ငွေကုန်ကြေးကျ ခံရခြင်းမှာ များစွာ တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်အသစ်များကို တပ်ဆင်လုပ်ကိုင် နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ယန်ချုံးသည် လက်သမားဆရာအား အိမ်ထောင် ပရိဘောဂအသစ် အချို့ကိုပါ ထပ်မံပြုလုပ်ရန် မှာကြားခဲ့သေးသည်။ သစ်သားခုတင် တစ်လုံးနှင့် စားပွဲတစ်လုံးကမူ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာများ ဖြစ်ချေသည်။ ထို့အပြင် အမျိုးသမီးငယ်များအတွက် လွန်စွာ အသုံးဝင်မည့် အဝတ်ဗီရို တစ်လုံးကိုလည်း အပိုထပ်ဆောင်းကာ ပြုလုပ်ခိုင်းခဲ့လေသည်။

ထိုကိစ္စရပ်များ အားလုံး ပြီးမြောက်သွားသောအခါမှ မိမိဆောင်ရွက်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသော အလုပ်တစ်ခုကို ယန်ချုံး ရုတ်တရက် သတိရမိသွားသည်။ ထိုအလုပ်မှာ ယနေ့တွင် ကျောက်ညီအစ်ကိုထံသို့ သွားရောက်ပေးအပ်ရမည့် ယုန်နှင့် တောကြက်များကို မပေးရသေးခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့ဖြစ်၍ သူသည် စက်ဘီးကို စီးနင်းကာ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

ကတိကဝတ်ပြု ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျောက်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာ၌ ကြိုတင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ညီအစ်ကိုသည် သူ့ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ ပစ္စည်းများကို အလောတကြီး လှမ်းယူခြင်း မပြုဘဲ အသံကို တိုးတိုး နှိမ့်ချလျက် သတိပေး စကား ပြောကြားလေသည်။

“အစ်ကို... အစ်ကို့နောက်ကနေ လူတချို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ မြီးကောင်ပေါက် လိုက်သလို လိုက်လာကြတယ်။ ကြည့်ရတာတော့ လူကောင်းတွေ ဖြစ်ပုံမရဘူး”

ယန်ချုံးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်သည်။ စစ်ဟဲ့ယွမ် ခြံဝင်းအတွင်းမှ စတင်ထွက်ခွာ လာကတည်းက မိမိ၏ နောက်ကွယ်၌ တစ်စုံတစ်ယောက် ခြေရာခံ လိုက်ပါလာပြီး ဤနေရာအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် ဟူသည်ကို သူ စောစောစီးစီး ကတည်းကပင် ရိပ်စားမိပြီးသား ဖြစ်ချေသည်။ ထို့ပြင် နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာသူမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး ငါးဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦးခန့်မျှ ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်ယီကလည်း အသံကို ပိုမိုတိုး၍ ဆိုသည်။

“အစ်ကို... အဲဒီအထဲက ကောင်တစ်ကောင်ကို ကျွန်တော် သိတယ်။ လမ်းသရဲ လူမိုက်ပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ဆီက ပစ္စည်းတွေကို မျက်စိကျပြီး လုချင်နေတာ များလား မသိဘူး”

ထိုအခါ ကျောက်ရှောင်အာက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခက်ထန်စွာ ဆိုလေသည်။

“တောက်... ငါတို့ ဆရာကြီးတွေကိုများ လာပြီး အကွက်ရွှေ့ချင် သေးတယ်ပေါ့လေ။ အစ်ကို... သူတို့ကို ချပစ်လိုက်ကြရအောင်”

ယန်ချုံးက ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် အကြောင်းမဲ့ သက်သက် ပြဿနာ ရှာတတ်သူ မဟုတ်သော်ငြား မိမိထံသို့ ပြဿနာ လာရောက်ရှာဖွေ လာပါကလည်း လုံးဝ တုန်လှုပ် ကြောက်ရွံ့တတ်သူ မဟုတ်ချေ။ မိမိ၏ နောက်သို့ ဤမျှအထိ ဗြောင်ကျကျ လိုက်လံဝံ့ကြသည် ဆိုလျှင် ရည်ရွယ်ချက်က ယုတ်ညံ့လှသည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ဤအရေးကို အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းလင်းပစ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သူက လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော အိတ်ကို ကျောက်ရှောင်ယီထံသို့ ကမ်းပေးရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူပြီး အရင်သွားနှင့်ကြ။ ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုးပဲ အေးအေးဆေးဆေး သွားကြနော်။ ပြီးရင် လမ်းကြားထိပ်ကနေ ပိတ်ထားပေးကြ… တစ်ယောက်မှ လွတ်မသွားစေနဲ့”

ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း နားလည်မှု အပြည့်ရှိသော အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တို့ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ကြ ပြီးနောက် ဦးခေါင်း ညိတ်ပြကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးသည် ယန်ချုံး၏ လက်ရုံးရည်နှင့် ထူးကဲသော အရည်အချင်းတို့ကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည် ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤငါးဦး၊ ခြောက်ဦးမျှသော လူစုမှာ ယန်ချုံးအတွက် ပြိုင်ဘက်ကောင်းများ မဟုတ်ကြဟူသည်ကို ယုံကြည်ထားသည့် အလျောက် မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိစေရန်အတွက် လမ်းကြားဝ၌သာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ သွားရောက်စောင့်ဆိုင်း နေကြချေသည်။

ယန်ချုံးသည် လမ်းထောင့်ကွယ် တစ်နေရာမှနေ၍ ထိုလိုက်ပါလာသော လူရိပ်များကို အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျောက်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း ထိုလူစုထဲမှ မည်သူတစ်ဦးမျှ နောက်သို့ လိုက်လံခြင်း မပြုကြချေ။ သို့ဖြစ်၍ ထိုသူတို့၏ အဓိက ပစ်မှတ်မှာ ရောင်းဝယ်သော ပစ္စည်းများ မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်နေကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်လိုက်ရလေသည်။

ယန်ချုံးသည် ဤလူစုမှာ မည်သည့်အရပ်၊ မည်သည့်နောက်ခံမှ ရောက်ရှိလာသည်ကို ချက်ချင်း မသိရှိနိုင်သေးသဖြင့် စီးကရက် တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဖွာရှိုက်ရင်း ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုအပေါ်၌ အေးအေးလူလူပင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာသော် သူ၏ ရှေ့မှောက်ဆီသို့ ခြေလှမ်းအချို့ ဆိုက်ရောက် လာကြချေတော့သည်။

သူသည် မျက်တောင် တစ်ချက် ဝေ့၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လှသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူကား လမ်းသရဲ လူမိုက် ဖုန်းဝူ ပင် ဖြစ်ချေသည်။ လွန်ခဲ့သော ကာလ အပိုင်းအခြား တစ်ခုက ယွီရှို့အပေါ် မောက်မာရိုင်းစိုင်းစွာ မကောင်းကြံစည်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့မှုကြောင့် သူကိုယ်တိုင် လက်သီးဖြင့် ဆုံးမပစ်ခဲ့ရသော ဖုန်းဝူ ဆိုသည့် လူမိုက် ဖြစ်ပေသည်။

“ဖုန်းဝူ...”

ယန်ချုံးသည် အနည်းငယ်မျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဖုန်းဝူကို မတွေ့မြင်ရသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက မိမိအပေါ် ကလဲ့စားချေလိုစိတ် ရှိသည်ဆိုလျှင်ပင် ယနေ့တိုင်အောင် စောင့်ဆိုင်းနေစရာ အကြောင်းရင်း မရှိနိုင်ပါချေ။

ဖုန်းဝူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ နှာမှုတ်လိုက်ရင်း ကြုံးဝါးလေသည်။

“ယန်မျိုးနွယ်ကောင်... မင်းက မင်းရဲ့ ဆရာကြီးဝူကို မှတ်မိသေးတာပဲကိုး။ မင်း ကြီးပွားချမ်းသာသွားလို့ ငါ့လို ဆရာကြီးဝူကို မမှတ်မိတော့ဘူးတောင် ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းပါတယ်... မှတ်မိသေးတယ် ဆိုရင်လည်း သိတတ်စမ်းပါ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ မင်းကို ဆုံးမပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးထားတယ်။ အဲဒါကြောင့် အရင်တစ်ခေါက်က ငါ့အကွက်တွေကို မင်း ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ အကြွေးဟောင်းပါ ပေါင်းပြီး အခု တစ်ခါတည်း ရှင်းကြတာပေါ့ကွာ”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ အမိန့်ပေး ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

“သူ့ကို ဝင်ချစမ်းကွာ… ပြီးရင် သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်”

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမိုက်စုသည်လည်း သူ့အား ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ကာ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြလေတော့သည်။

ထိုစဉ် ယန်ချုံးက လက်ဝါး ကာပြ၍ တားဆီးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“နေဦး...”

ထိုသို့ တားပြီး အေးအေးလူလူပင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဖုန်းဝူ... မင်း အခုနက ငါ့ကို ဆုံးမဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ပိုက်ဆံပေးထားတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်နော်”

ဖုန်းဝူက မာနတထောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆိုသည်။

“ဟုတ်တယ်... မင်းကို ပြောပြရမှာလည်း ငါ မကြောက်ပါဘူး။ မင်းသာ ပါးနပ်တဲ့ ကောင်ဆိုရင် မင်းရဲ့ လက်မ တစ်ချောင်းကို မင်းဘာသာမင်း ဖြတ်လိုက်စမ်းပါ။ ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာကြီးဝူက မင်းကို မျက်နှာသာပေးပြီး လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဟိုဘက်ကိုလည်း အလုပ်အပ်လို့ ရသွားတာပေါ့ကွာ”

ယန်ချုံးက စီးကရက်ကို နှုတ်ခမ်းတွင် ခဲထားလျက် လှောင်ပြုံး ပြုံးပြီး ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“တစ်ကယ်လို့... ငါက သဘောမတူဘူး ဆိုရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ”

ဖုန်းဝူသည် မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး ဖြစ်သွားကာ ခြိမ်းခြောက်လေသည်။

“သဘောမတူဘူး ဟုတ်လား... အဲဒီလို ဆိုရင်တော့ ငါ့လူတွေ ကိုယ်တိုင် လက်စွမ်းပြရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်လုံး ပြုတ်သွားမယ်သာ မှတ်ထားလိုက်”

ထိုအခါ သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော စစ်ဆန်းအာ ဟု အမည်ရသည့် လူမိုက်က ကြားဖြတ်၍ ကန့်ကွက်ပြောဆို လိုက်သည်။

“တော်ပါတော့ အစ်ကိုဝူရာ... သူနဲ့ ဘာတွေ အပိုစကားတွေ ဖျန်းနေတာလဲ။ ချသာ ချလိုက်စမ်းပါ”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိမိ၏ ကျောကုန်းဘက်မှ သစ်သားတုတ် တစ်ချောင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆွဲထုတ်ကာ ယန်ချုံး၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ချေတော့သည်။

ကြွင်းကျန်သော တခြားသော လမ်းသရဲ လူမိုက်များကလည်း အသီးသီးသော လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ပြသကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံရန် အသင့်အနေအထား ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

သို့ရာတွင် ယန်ချုံးက ရုတ်ခြည်းပင် နှုတ်ခမ်းကို ဟလိုက်ပြီးနောက် သောက်လက်စ ဖြစ်သော ရဲရဲတောက်နေသည့် စီးကရက်တိုကို စစ်ဆန်းအာ၏ မျက်နှာတည့်တည့်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွေးထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

စစ်ဆန်းအာသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အလှည့်အပြောင်းကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် ကမန်းကတမ်း လက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်မိရာ သူ၏ လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ထားသော သစ်သားတုတ်သည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းကိုပင် ပြန်လည်ရိုက်ခတ် မိသွားချေတော့သည်။

ချက်ခြင်းပင် သူသည် “အား...” ဟူသော စူးရှလှသည့် အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်း လဲကျသွားရရှာတော့သည်။

ကြွင်းကျန်ရစ်သော လူစုမှာ ဆွံ့အ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြရသည်။ အဘယ်သို့သော အကြောင်းခြင်းရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုပင် သေချာစွာ မသိရှိလိုက်ရမှီ အချိန်၌ ယန်ချုံးသည် လျင်မြန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကျစ်လျစ်စွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီးလျှင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ရှိနေသော ဓားမကြီးကို လျင်မြန်စွာ လုယူလိုက်ချေတော့သတည်း။