အခန်း ၁၁၄

အခန်း ၁၁၄

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းတို့သည် ဘယ်ဟွာဂိတ်၏ တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သော ထိုအမျိုးသမီး နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့သည် မီးတိုင်များဖြင့် ထွန်းညှိထားသော အနီရောင်ပိုးထည်စများကို နင်းလျှောက်ကြသည်။

ဘယ်လောက်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို မသိတော့ပေ။

ထိုအမျိုးသမီးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ရှစ်မြှောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော အဖြူရောင်နေရာတစ်ခုသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်နိုင်မည့် ကုလားထိုင်များ ရှိနေသည်။

"ထိုင်ကြပါ"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းတို့သည် လမ်းညွှန်သည့်အတိုင်း ထိုင်လိုက်ကြသောအခါ အမျိုးသမီးသည် သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် သဘာဝကျကျ ဝင်ထိုင်သည်။

ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော ယူအူဆွန်းသည် နှာခေါင်းထိပ်သို့ ရောက်လာသည့် ရနံ့တစ်ခုကြောင့် စိတ်ဝင်စားကာ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အမျိုးသမီးက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီရနံ့ကို ကြိုက်လား"

"အာ... ဟုတ်ကဲ့"

"ဒါ အနောက်တိုင်းဒေသက လာတဲ့ နံ့သာတိုင်ပါ။ ဗဟိုလွင်ပြင်မှာ မရနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရနံ့ကို ထုတ်ပေးပါတယ်။ ပထမတော့ ရင်းနှီးမှု မရှိသလို ခံစားရပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်က တည်ငြိမ်လာပါလိမ့်မယ်"

ယူအူဆွန်းက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငြိမ့်လိုက်သည်။

ကျေနပ်အားရသော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည့် အမျိုးသမီးသည် လက်ချောင်းများကို တတောက်တောက် မြည်အောင် ခတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ပိတ်ထားသော တံခါးပွင့်လာပြီး မိန်းကလေးငယ်များ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုမိန်းကလေးများသည် ရေနွေးကြမ်းနှင့် လက်ဖက်ရည်အိုးကို သဘာဝကျကျ ပြင်ဆင်ပေးကြသည်။

လှုပ်ရှားမှုများ တပြေးညီ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် မိန်းကလေးများ ထွက်ခွာသွားသောအခါ အမျိုးသမီးသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မော့ကာ နှုတ်ခမ်းကို စိုစွတ်လိုက်ပြီးမှ စကားစလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည်က ဘဲ့ဆောပါ။ ဒီ ဘယ်ဟွာဂိတ်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပေါ့။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကရော"

"ကျွန်မ နာမည်က ဆွန်အာပါ။ ဒီဘက်ကတော့ ဂျင်ဆူဟွန်းပါ"

"ဂျင်ဆူဟွန်းက စကားမပြောတဲ့သူလေးလား"

"အာ... ဟုတ်ကဲ့ သူက စကားမပြောနိုင်တဲ့ ရောဂါကို ခံစားနေရလို့ပါ..."

"အာ ကျွန်မ မရည်ရွယ်ဘဲ အပြစ်ပြုမိသလို ဖြစ်သွားပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဘဲ့ဆောက တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကလည်း ပြန်လည် ဦးညွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဘာတော်စပ်ကြတာလဲ"

"ကျွန်မက သူမရဲ့ အစေခံပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ စကားပြောဖို့က ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဘဲ့ဆောသည် ခြေထောက်ကို ယှဉ်ထိုင်လိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းကို စိတ်ဝင်တစား အလှည့်ကျ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ထူးခြားလှသဖြင့် ယူအူဆွန်းသည်ပင် အဝတ်မပါဘဲ အစစ်ဆေးခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါနဲ့ ဘယ်ဟွာဂိတ်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

"အဲဒါက..."

ယူအူဆွန်းသည် ပြန်ဖြေရန် တွေဝေနေသည်။ ဘယ်ဟွာဂိတ်ဆိုသည်မှာ ဘာမှမသိရသော နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။ အချိန်အနည်းငယ် တွေဝေနေပြီးနောက် ယူအူဆွန်းက သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ သူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အစအနမရှိဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားလို့ပါ။ ဒီ... ဘယ်ဟွာဂိတ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာလေ"

"အို... တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကိစ္စပဲ။ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းတို့ သူငယ်ချင်း နာမည်ကို သိခွင့်ရမလား"

"အိုဆောဟွာပါ။ သူမက ဆောဟွာဟွန်းက မိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဒုတိယသမီးလေးပါ"

ယူအူဆွန်းသည် မကြာသေးခင်ကမှ ပျောက်ဆုံးသွားသော အမျိုးသမီးများထဲမှ တစ်ဦး၏ နာမည်ကို ပြောလိုက်ပြီး ဘဲ့ဆော၏ မျက်နှာကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘဲ့ဆောသည် ခဏတာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသကဲ့သို့ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင်မှ သူမ မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး"

"အာ... ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့။ နောက်ထပ် သိချင်တာ ရှိသေးလား"

ဘဲ့ဆော၏ မေးခွန်းကြောင့် ယူအူဆွန်းသည် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ငြိမ်သက်နေသော ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ခေါင်းကို ဘယ်ညာ ရမ်းကြည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်ပြီး ယူအူဆွန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် ဘဲ့ဆောပင် မကြားနိုင်ပေ။

ယူအူဆွန်းသည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် မူလနေရာသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သောအခါ ဘဲ့ဆောက စပ်စုသော လေသံဖြင့် မေးသည်။

"သူ ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"သူက ဒီ ဘယ်ဟွာဂိတ်က ဘာတွေ လုပ်တာလဲဆိုတာ သိချင်နေလို့ပါ"

"ဘယ်ဟွာဂိတ်အကြောင်း သိချင်တာလား"

ယူအူဆွန်းနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဘဲ့ဆောက ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။

"ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်ကြသော ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းတို့သည် ဘဲ့ဆောနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားကြသည်။ ဘယ်ဟွာဂိတ်၏ အတိုင်းအတာမှာ အတော်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် လျှောက်ခဲ့ရသော်လည်း စင်္ကြံလမ်းမှာ အဆုံးမရှိ ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။ လမ်းလျှောက်ရတာ ပျင်းစရာကောင်းလာပြီဟု တွေးမိခါနီးတွင် ဘဲ့ဆော ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒီဘက်ကို"

ဘဲ့ဆော လက်ညှိုးထိုးပြသည့် နေရာသို့ လျှောက်သွားသောအခါ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် အမျိုးသမီး အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။

ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများမှသည် အပျိုစင်များ၊ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးများအထိ အမျိုးမျိုးသော အရွယ်အစားရှိ အမျိုးသမီးများ စုရုံးနေကြသည်။ တစ်ချို့က တူရိယာ တီးခတ်နေကြပြီး တစ်ချို့ကတော့ သီချင်းဆိုနေကြသည်။

အပ်ချုပ်နေသူ၊ စာဖတ်နေသူများ ရှိသလို အစားအသောက်များကို အတူတူ ချက်ပြုတ် ဝေမျှစားသောက်နေသူများလည်း ရှိသည်။ သူတို့ လုပ်ဆောင်နေတာတွေက အားလုံး ကွဲပြားနေကြသော်လည်း တူညီသောအရာ တစ်ခု ရှိသည်။

သူတို့ ပျော်နေကြပုံပဲ။

ယူအူဆွန်း တွေးမိသည့်အတိုင်း အမျိုးသမီးများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီ ဘယ်ဟွာဂိတ်ဟာ အမျိုးသားတွေအတွက် တားမြစ်ထားတဲ့ နယ်မြေဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ဝင်အားလုံးက အမျိုးသမီးတွေချည်းပါပဲ"

"ဘာလို့လဲ"

ယူအူဆွန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ဘဲ့ဆောက လက်ပြားဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟူးဟူး... ဒီမှာ စုရုံးနေကြတဲ့သူတွေက... လောကကြီးနဲ့ လူတွေကြောင့် နာကျင်ခဲ့ရပြီး ထွက်ပြေးလာကြတဲ့ အမျိုးသမီးတွေမို့လို့ပါ"

"အာ..."

ဘဲ့ဆောသည် ယူအူဆွန်း၏ ဘေးသို့ နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာသည်။ ထို့နောက် ဟင်းချက်နေသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ မျက်နှာမှာ အမာရွတ်နဲ့ အမျိုးသမီးကို မြင်လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

"သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူရဲ့ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကြောင့် မျက်နှာတစ်ခြမ်း မီးလောင်ဒဏ်ရာ ရခဲ့တာပါ။ ချစ်ရသူလက်ချက်နဲ့ အရိုက်ခံပြီး သေသွားမှာကို ကြောက်လို့ ဒီ ဘယ်ဟွာဂိတ်ကို ရောက်လာတာပါ"

"ဒါ... ဒါကတော့..."

ယူအူဆွန်းသည် သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး"

ထို့နောက် ဘဲ့ဆောသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူတို့၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ဇာတ်ကြောင်းများကို ရှင်းပြပြန်သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဘယ်ဟွာဂိတ်တွင် ခိုလှုံနေကြသော အမျိုးသမီးအားလုံးမှာ ပုံမှန်ဘဝမျိုးကို မရှင်သန်နိုင်ကြသူများ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းကို ရှာဖွေရင်း ဘယ်ဟွာဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြခြင်းပင်။

"ဘယ်ဟွာဂိတ်က ဘာလုပ်ပေးသလဲဆိုတာ သိချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော် ဘယ်ဟွာဂိတ်ဆိုတာ လမ်းပျောက်ပြီး လွင့်မျောနေကြတဲ့ အမျိုးသမီးတွေအတွက် ခိုလှုံရာနဲ့ ကယ်တင်ခြင်းပါပဲ။ ကျွန်မတို့က သနားစရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို လက်ခံပြီး သူတို့အတွက် ဘဝသစ် ပေးပါတယ်။ အထောက်အထားသစ်၊ အလုပ်အကိုင်သစ်တွေ ပေးခြင်းအားဖြင့်... သူတို့ကို ဒုတိယဘဝတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပေးလိုက်တာပါ"

"အာ... ဒါဆိုရင်"

"မှန်ပါတယ်။ ဂန်စုဒေသမှာ အမျိုးသမီးတွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကိစ္စကလည်း ဒီ ဘယ်ဟွာဂိတ်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေပါပဲ"

ထိုအခါမှသာ ယူအူဆွန်းနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့သည် ဂန်စုတွင် ပျောက်ဆုံးသွားသော အမျိုးသမီးများ ဘယ်ရောက်သွားသလဲဆိုတာကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူတို့ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကယ်တင်ခြင်းကို ရှာဖွေရင်း ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ပြောခဲ့တယ်မလား"

"ဘာကိုလဲ"

ဘဲ့ဆောသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဘယ်ဟွာဂိတ်က အမျိုးသားတွေအတွက် တားမြစ်ထားတဲ့ နယ်မြေဆိုတာလေ။ ပြီးတော့ ဟိုမျက်နှာမှာ အမာရွတ်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နာမည်က... အိုဆောဟွာပါ"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းတို့ ရပ်နေသည့် ကြမ်းပြင်က ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ကလစ်။

မူလအနေအထားအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဘဲ့ဆောက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်ဟွာဂိတ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်"

"အိုး..."

ယူအူဆွန်းနှင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့က ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ခဏချင်းအတွင်း အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ

ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ အရိုးကျိုးတော့မှာပဲ။

နာကျင်ရမည့် အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်လိုက်သော ယူအူဆွန်းသည် မျက်စိကို တင်းတင်း မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။

နာကျင်ရမည့် အနာဂတ်မှာ မရောက်လာခဲ့ပေ။ ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ယူအူဆွန်းကို ဖက်ထားရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

"ဟေး... ဟေး မင်း အဆင်ပြေလား"

"နည်းနည်းတော့ ထုံကျင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခံနိုင်ပါတယ်..."

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေသော ယူအူဆွန်းကို ချပေးလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား သူတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ သိရန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများ ရှိနေသည်။

"ဟင်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းကို တွေ့လိုက်ရသည့် လူလေးယောက်မှာ မျက်တောင်ခတ်ရင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

"မူရုံ... "

သူတို့ကို မှတ်မိသွားသော ယူအူဆွန်းက ဝမ်းသာအားရ ချဉ်းကပ်သွားသော်လည်း အိုဆောဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သ…သူက ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော်ပါ ယူအူဆွန်းလေ"

"ယူအူဆွန်း"

"လူငယ်ခေါင်းဆောင်ယူ မဟုတ်ဘူးလား"

ယူအူဆွန်းကို မှတ်မိသွားသော မူရုံဆူဆူသည် သူ့ကို အံ့ဩသည့်အကြည့်ဖြင့် အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... မိန်းကလေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာလား"

"အာဟား... အဲ... တစ်စုံတစ်ရာ အကြောင်းရင်းကြောင့်ပါ"

"လိုက်ဖက်သားပဲ"

"ဟားဟား..."

မိန်းကလေးဝတ်စုံနှင့် ယူအူဆွန်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေသော မူရုံဆူဆူနှင့် အိုဆောဟွာတို့၏ အကြည့်က တပြိုင်နက်တည်း ဂျင်ဆိုဟွန်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ယူအူဆွန်းနှင့်အတူ ရောက်လာသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော်လည်း ချွန်ယဲရန်းနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သည့် ထူးခြားလှပသော ရုပ်သွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

အိုဆောဟွာ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းမှာ အားနာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသော မူရုံဆူဆူမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... လူငယ်သူရဲကောင်းဂျင်လား"

"ဘာ မင်းက လူငယ်သူရဲကောင်းဂျင် ဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး ဂျင်ဆိုဟွန်းအနားသို့ အမြန်တိုးကပ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ ကျစ်ဆံမြီးများကို ကိုင်ကြည့်ကြပြီး ပါးပြင်များကိုလည်း ထိတွေ့ကြည့်ကြသည်။

ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသည့်အလား မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့... ကျွန်မထက်တောင် ပိုလှနေရတာလဲ"

အိုဆောဟွာမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် ဆွံ့အသွားသည်။ မူရုံဆူဆူမှာလည်း အလားတူပင်။

"လူငယ်သူရဲကောင်းဂျင်ရဲ့ ရုပ်ရည်က တော်တော်လေး ချောမောတယ်လို့ သိထားပေမဲ့... ဒီလောက်တောင် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"အမ် အခုတော့... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ပေးကြပါဦး..."

"အာ တောင်းပန်ပါတယ် လူငယ်သူရဲကောင်းဂျင်က တကယ့်မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မှားလောက်အောင် လှနေလို့ပါ..."

စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို လိုက်ကိုင်တွယ်နေကြသော မူရုံဆူဆူနှင့် အိုဆောဟွာတို့က လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အံ့ဩရိပ်လွှမ်းနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ဆက်ကြည့်နေဆဲပင်။

"အရမ်း လိုက်ဖက်တာပဲ"

"ဒါနဲ့ ဘယ်ဟွာဂိတ်ထဲ ဝင်ဖို့အတွက် မိန်းကလေးပုံစံ ဝတ်လာခဲ့တာလား"

"ဒီနည်းလမ်းပဲ ရှိတော့လို့ပါ"

"တကယ်ပါပဲ ဘယ်ဟွာဂိတ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မကျဆုံးနိုင်တဲ့ ခံတပ်ကြီးမို့ မီးသေနတ်ကြီးတွေ မသုံးဘဲနဲ့တော့ အထဲဝင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါနဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

ဂျင်ဆိုဟွန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် မူရုံဆူဆူသည် ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဂန်စုဒေသ ပျောက်ဆုံးမှုကိစ္စကို စုံစမ်းရန် ဘယ်ဟွာဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာသော ပထမအဖွဲ့သည် ဂျင်ဆိုဟွန်းတို့နည်းတူ ဘဲ့ဆော၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဘယ်ဟွာဂိတ်အတွင်းပိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ်အတွင်း ပျောက်ဆုံးနေသော အမျိုးသမီးများအားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဤနေရာသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့ခြင်းပင်။

"မိန်းကလေးချွန်နဲ့ တခြား အဖွဲ့ဝင်တွေကရော"

"ကျွန်မတို့လည်း မသိဘူး။ မိန်းကလေးချွန်က တစ်ပတ်လောက်ရှိပြီ ထွက်သွားတာ မိန်းကလေးဟွမ်းနဲ့ မိန်းကလေးဂျူကတော့ နှစ်ရက်ရှိပြီ"

"ကျွန်တော်တို့က ယောကျ်ားလေးတွေမို့ ဖမ်းမိပြီး ပြုတ်ကျလာတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့တွေက ဘာလို့ ပြုတ်ကျလာရတာလဲ"

ယူအူဆွန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သောအခါ မူရုံဆူဆူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာဖြင့် ဖြေသည်။

"လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့လေ"

"လျှို့ဝှက်ချက်"

"ရှင်တို့ ဒီရောက်တဲ့လမ်းမှာ မြင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား ဘယ်ဟွာဂိတ်ကို ဘာအတွက် သုံးသလဲဆိုတာလေ။ ဘယ်ဟွာဂိတ်က သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ကို အပြင်ပြန်ထွက်ခွင့် မပေးဘူး။ လမ်းပျောက်ပြီး လွင့်မျောနေတဲ့ အမျိုးသမီးတွေအတွက်ဆိုပြီး ဒီနေရာမှာပဲ ပုပ်သိုးနေဖို့ ပြောနေကြတာ"

ဘယ်ဟွာဂိတ်သည် သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ချွန်ယဲရန်းနှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင်များကို ယခုအချိန်အထိ ဤနေရာတွင် ဖမ်းဆီးထားခြင်းပင်။

ထိုအခါမှသာ ပထမအဖွဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားသော ယူအူဆွန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ရောက်နေသောနေရာမှာ ထောင်တစ်ခုနှင့် တူသည်။

လေးဘက်လေးတန်ကို နံရံများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး လေဝင်လေထွက်အတွက် အပေါက်ငယ်တစ်ခုနှင့် အစားအသောက် ပေးပို့ရန် အပေါက်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ တစ်ခုတည်းသော တံခါးမှာ ရေချိုးခန်းသို့သွားသည့် တံခါးသာ ဖြစ်ပြီး ထိုရေချိုးခန်းမှာလည်း အပေါ့အပါးသွားရန်မှလွဲ၍ တခြား ထွက်ပေါက် မရှိပေ။ ၎င်းမှာ အလုံပိတ် အခန်းတစ်ခုနှင့် ဘာမျှ မခြားနားပေ။ ဤနေရာမှ ထွက်ရန်မှာ သူတို့ ပြုတ်ကျလာသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်တက်ရမည်ပင်။

"ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းက ကျွန်တော်တို့ ပြုတ်ကျလာတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ တက်ဖို့က အရမ်းမြင့်တယ်။ ဘယ်ဟွာဂိတ်က လှေကား မချပေးသရွေ့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့..."

မူရုံဆူဆူသည် သူမ၏ အောက်ဗိုက် ချီစွမ်းအင်တည်ရာနေရာရှိ ဒန်တျန်ကို လက်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ဟွာဂိတ်က ပေးတဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ရေတွေထဲမှာ အတွင်းအားတွေကို ပြန့်ကျဲစေတဲ့ အဆိပ်တွေ ပါနေတယ်"

"စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း"

ယူအူဆွန်းသည် သူ၏ အတွင်းအားများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ဒီကို မရောက်ခင် သောက်ခဲ့သော လက်ဖက်ရည်ထဲတွင် အတွင်းအား ပျက်စီးစေသော အဆိပ်များ ပါဝင်နေသည်။

"အာနိသင်က ဒီလောက်တောင် နှေးကွေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်မျိုး ရှိမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"သူတို့က အဆိပ်ပေါင်းစပ်မှုတွေကို အမြဲပြောင်းလဲနေတော့ ခုခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိဘူး"

အလုံပိတ် အခန်းထောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော မူရုံဆူဆူနှင့် အိုဆောဟွာတို့က ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ကြပေ။

ဂျင်ဆိုဟွန်းနှင့် ယူအူဆွန်းတို့အတွက်လည်း အလားတူပင်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ရှင်တို့မျက်နှာကို ပြန်တွေ့ရတာတော့ ဝမ်းသာပါတယ်"

အလုံပိတ် အခန်းထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် မူရုံဆူဆူနှင့် အိုဆောဟွာတို့၏ ဆန္ဒမှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ယူအူဆွန်းအတွက်လည်း အတူတူပင်။

ဘယ်လောက်ပဲ ကြည့်ကြည့် ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်း မရှိသလိုပင်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် ဝတ်ထားသော အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စကတ်ကို စတင် ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

"အယ်…ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ"

အံ့ဩသွားသော အိုဆောဟွာသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းက သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို လုံအောင် မဖုံးနိုင်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြင်ဆင်မှုပြီးဆုံးသွားသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းက သူ ပြုတ်ကျလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအပေါ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လူငယ်သူရဲကောင်းဂျင်"

မူရုံဆူဆူက နားမလည်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် သူ၏ အတွင်းအားများကို စုစည်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီလမ်းအတိုင်း အပေါ်ကို တက်လို့ရတယ် မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းမြင့်တယ် ပြီးတော့..."

"ကျွန်တော် ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

ဂျင်ဆိုဟွန်းသည် မြေပြင်ကို ခြေဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ နံရံပေါ်တွင် ကပ်တွယ်လိုက်သည်။

သူသည် အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်နှင့်ပင် ဆင်တူနေသည်။

နံရံကို လေးဘက်လေးလံဖြင့် တက်နေသည့် ဂျင်ဆိုဟွန်းကို ငေးကြည့်နေသော အိုဆောဟွာသည် မကြည့်သင့်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"...အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"