အခန်း ၃၆၃

အခန်း (၃၆၃) ကျောင်းဖွင့်ချိန်

ကျန်းကျုံးတက္ကသိုလ်သည် ကျန်းနန်ဒေသတွင်သာမက ဟွာရှနိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးတွင်ပါ နာမည်ကြီးပြီး ၂၁၁ ပရောဂျက် (211 Project) တက္ကသိုလ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

ကျောင်း၏ အဆောက်အအုံ ဧရိယာမှာ စတုရန်းမီတာ ခုနစ်သိန်းခန့် ရှိလေသည်။

ဆရာ၊ ဆရာမများမှာလည်း အရည်အချင်း အလွန်ပြည့်ဝကြပေ၏။

တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျောင်းသားကျောင်းသူ နှစ်သောင်းခန့် ရှိချေသည်။

ချန်ဟွေ ကျောင်းသို့ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေ၏။

ကျောင်းဝင်းထဲတွင် စာသင်နှစ်သစ်အတွက် ကျောင်းအပ်နှံနေသော ကျောင်းသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အများစုမှာ မိဘများ မောင်းနှင်ပို့ဆောင်ပေးသော ကားများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြပြီး စျေးအပေါဆုံးကားမှာပင် ယွမ်လေးငါးသိန်းတန် BMW ဖြစ်နေခဲ့၏။ ယင်းတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ချန်ဖုန်း၏ကားမှာ အတော်လေး စုတ်ချာနေပုံရပေသည်။

ယနေ့ခေတ် မိသားစုအများစုတွင် ကလေးတစ်ယောက်သာ ရှိကြပြီး ၎င်းတို့၏ နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်းများမှာလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်ကြပေ၏။

ချမ်းသာသော မိသားစုအချို့လည်း ရှိကြလေသည်။ ၎င်းတို့၏ ကလေးများကို တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်းတစ်ခုသို့ ဝင်ခွင့်ရစေရန်အတွက် အချို့လူများသည် နေရာတစ်နေရာရရန် ငွေများကို ရေလိုသုံးနေကြချေသည်။

ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို အရင်က ကြားဖူးခဲ့ပေ၏။

ကျောင်းသားများစွာ၏ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်နေရာများကို ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားများက လုယူသွားခဲ့ကြပြီး အချို့ကျောင်းသားများမှာ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ ဝင်ခွင့်ရထားကြောင်းကိုပင် မသိရှိကြချေ။

ဒီကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားမှသာ မိမိနေရာကို အစားထိုးခံလိုက်ရကြောင်း သိရှိသွားကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သေချာပေါက်ပင် သာမန်မိသားစုများမှ ကလေးအချို့သည် ဤကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရရန် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ကြိုးစားပမ်းစား အားထုတ်ခဲ့ရပေ၏။

ချန်ဟွေကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ဖုန်းတွင် စနစ်မရှိခင်ကတည်းက ညီမဝမ်းကွဲဖြစ်သူ ချန်ဟွေသည် အမြဲတမ်း အမှတ်ကောင်းများ ရရှိခဲ့ပေသည်။

"အစ်ကို… ကျွန်မက ဘဏ္ဍာရေးမေဂျာကလေ… ဘဏ္ဍာရေးဌာနက ဘယ်နားမှာလဲ…"

ချန်ဟွေသည် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်လျက် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ကျောင်းအပ်ရမည့်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်၏။

သူမသည် အလွန်လှပပြီး အမှတ် ၁၀၀ ပေးလျှင် ၉၀ ခန့် ရရှိနိုင်ပေသည်။

သူမက မိတ်ကပ်လိမ်းရန် မနှစ်သက်သော်လည်း။

ယမန်နေ့က ရှန်ကွမ်ယွဲ့နှင့် ရှောင်လန်တို့က သူမကို သေချာစွာ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သဖြင့် သူမသည် အမှန်တကယ် လှပသော မိန်းမချောလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

ကျောင်းဝင်းထဲတွင် လှပသော မိန်းကလေးများနှင့် ရုပ်ဖြောင့်သော ကောင်လေးများစွာ ရှိနေသော်လည်း ချန်ဟွေ၏ အသွင်အပြင်က လူအချို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဆဲပင်။

အရှက်မရှိသော ကောင်လေးအချို့သည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့ကြပေ၏။

သူတို့က မျက်နှာဝင်ပြချင်နေကြခြင်းပင်။

သူတို့သည် ချန်ဖုန်း၏ရှေ့တွင်ပင် သူ၏ညီမဖြစ်သူထံမှ WeChat အကောင့်ကို တောင်းရမ်းနေကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့

ကျောင်းအပ်နှံခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံး အလွန် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ချန်ဖုန်းအတွက် အချိန်များစွာ သက်သာသွားစေခဲ့၏။

ထိုအချိန်၌ အလွန်အံ့သြသင့်နေသည့် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟိုမှာကြည့်… အဲဒါ Wolf Warrior 3 ရဲ့ အမျိုးသားဇာတ်ဆောင် ချန်ဖုန်း မဟုတ်ဘူးလား…"

"ဘယ်မှာလဲ…"

"ဟိုကောင်မလေးချောချောလေးရဲ့ ဘေးမှာလေ…"

"ဘုရားရေ… တကယ်ကြီးပဲ…"

"ဒါက ချန်ဖုန်း ရုပ်ရှင်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် သရုပ်ဆောင်တာလို့ ကြားတယ်… ပြီးတော့ သူက စတီဖင်ချောင် ကိုတောင် ကျော်တက်ပြီး ဒီကားနဲ့ ဒီနှစ်ရဲ့ အကောင်းဆုံးသရုပ်ဆောင်ဆု ကို ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အတွင်းသတင်းတွေတောင် ထွက်နေတာ…"

"ငါ Wolf Warrior 3 ကို ငါးခေါက်တောင် ကြည့်ပြီးသွားပြီ… သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်… အသေးစိတ်အချက်အလက် တိုင်းကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီး ပရိသတ်တွေကို ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အပြည့်အဝ စီးမျောသွားစေတာ…"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်… အခုမှ သူ့ကို အပြင်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာ… သူက အရမ်း ရုပ်ဖြောင့်တာပဲ…"

ယခုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးပရိသတ်တစ်စုသည် မဝေးလှသောနေရာတွင် ရပ်နေသည့် ချန်ဖုန်းအား မျက်လုံးများတွင် ကြယ်ပွင့်များ တောက်ပလျက် စိုက်ကြည့်နေကြပေ၏။

ရုပ်ရှင်ကြည့်စဉ်က ချန်ဖုန်းနှင့် ရွှီချင်းချန်တို့သည် ချစ်သူများဖြစ်မည်ဟု ၎င်းတို့ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် ကောလာဟလမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ချန်ဖုန်းသည် ယခုအချိန်၌ လူပျိုဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဘာလို့ ရပ်နေကြတာလဲ… မြန်မြန်သွားပြီး သူ့ဆီကနေ ဓာတ်ပုံနဲ့ လက်မှတ် သွားတောင်းကြရအောင်… သူက အခုထိ အကောင်းဆုံးသရုပ်ဆောင် မဖြစ်သေးဘူးလေ… တကယ်လို့ သူသာ ရွေးချယ်ခံရရင် သူ့ကို မြင်ရဖို့ ဒီလောက်လွယ်ကူတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ဟုတ်တယ်… ဟို A-အဆင့် နာမည်ကြီးတွေကို ကြည့်ပါလား… သူတို့က အမြဲတမ်း သက်တော်စောင့်တွေ ဝန်းရံနေတာဆိုတော့ သူတို့ကို မြင်ရဖို့တောင် တကယ် ခက်ခဲတာလေ…"

မိန်းကလေးများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် ၎င်းတို့အားလုံး ချန်ဖုန်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပေ၏။ သူ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် လူအများကို ပူးပေါင်းလာစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး လူပိုမိုများပြားလာကာ ချန်ဖုန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ပိုသိလာကြတော့သည်။

"ချန်ဖုန်း… ရှင် သရုပ်ဆောင်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ကို တကယ် သဘောကျတာပဲ…"

"ချန်ဖုန်း… ရှင်နဲ့ ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်ချင်လို့ပါ…"

"ကျွန်မအတွက် လက်မှတ်လေး ထိုးပေးလို့ရမလား… ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာပဲ ထိုးပေးပါ…"

"ကျွန်မလည်း လက်မှတ် လိုချင်တယ်…"

"ကျွန်မလည်း လိုချင်တယ်…"

မိန်းမချောလေးတစ်စုက သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအား ဝိုင်းရံထားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ဟွေ လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေငေးမောသွားရပေ၏။

‘ငါ့အစ်ကိုက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသွားတာလဲ…’

သူမ၏ အစ်ကိုသည် ပေ့ဟူတက္ကသိုလ်တွင် နာမည်ကြီးလူကြိုက်များသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ကို မည်သူကမျှ မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ယခင်က ရှန်ယန်းယန်း ပြောပြသည်ကို သူမ ကြားဖူးခဲ့လေသည်။

‘အခု သူမရဲ့

ကျောင်းရောက်နေတာတောင်…အစ်ကို စော်ကြည်နေသေးတယ်ပေါ့လေ

မိုက်တယ်ဟ…’ ဟု သူမ တွေးလိုက်၏။

သူမ၏အစ်ကိုအား ဝိုင်းရံထားသော မိန်းကလေးများမှာ စီနီယာကျောင်းသူများ ဖြစ်ကြောင်း ချန်ဟွေ သိရှိနိုင်ပေသည်။ ပထမနှစ်ကျောင်းသူများက ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နဲ့ မရင်းနှီးသေးဘဲ အတော်လေး ကြောက်ရွံ့နေကြမည် ဖြစ်၏။

အခြားသူများကမူ ၎င်းတို့၏ မိဘများက အဖော်ပြုပေးထားလေသည်။

သဘာဝကျကျပင် သူတို့သည် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ရဲကြချေ။

"မတွန်းကြနဲ့… မတွန်းကြနဲ့… တစ်ယောက်ချင်းစီ လာပါ…"

ချန်ဖုန်းမှာလည်း လုံးဝ ရူးသွပ်သွားတော့မတတ် ဖြစ်နေရ၏။

ကျန်းကျုံးတက္ကသိုလ်တွင် သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက ဤမျှ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

အချို့မိန်းကလေးများသည် ဖုန်းများကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်းကျောဘက်တွင် လက်မှတ်ထိုးပေးရန် တောင်းဆိုကြပြီး အချို့ကမူ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန်အတွက် သူ၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားကြလေသည်။

ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုကြားထဲတွင်။

သောက်ကျိုးနည်း… တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ညီလေးကို စတင်စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်နေသေး၏။

လန့်ဖြတ်သွားသော ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို အလျင်အမြန် စေ့ထားလိုက်ရပေသည်။

‘ကျစ်… သောက်ကျိုးနည်း…

ဒါက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ…’

ထိုအချိန်၌ ဖာရာရီ (Ferrari) ကားတစ်စီးသည် ကျောင်းဂိတ်ပေါက်မှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ကားပြတင်းပေါက် ပွင့်သွားရာ အတွင်းဘက်ရှိ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် နားကပ်တစ်ဖက်ကို ပန်ဆင်ထားပြီး ကွမ်းဝါးနေလေ၏။

သူသည် ဖာရာရီကားကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မောင်းနှင်နေပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ကားပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် တင်ထားပေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် မိမိုက်နေပုံရ၏။

ယနေ့ ကျောင်းတွင် ဇိမ်ခံကားများစွာ ရှိနေသော်လည်း အများစုမှာ ကလေးများကို ကျောင်းအပ်ရန် လိုက်ပို့ပေးသော မိဘများက မောင်းနှင်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှေ့ရှိလူမှာမူ ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ယွမ် သန်း ၂၀ ကျော်တန် ဖာရာရီကားတစ်စီးကို ကျောင်းသို့ မောင်းနှင်လာခြင်းက အတော်လေး ရှားပါးလှပေသည်။

သူ၏ အမည်မှာ လီရှန်ကျွင်း ဖြစ်၏။

ကျန်းနန်တွင် နာမည်ကြီးသော ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ဦးပင်။

ဒီနှစ်မှာ တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားလည်း ဖြစ်လေသည်။

လီရှန်ကျွင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"မိန်းကလေးတို့… ကိုယ် ပြန်လာပြီ…"

လွန်ခဲ့သောလက သူ၏မိသားစုထံမှ ဤဖာရာရီကားကို ဝယ်ပေးရန် သူ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး ယနေ့ ကျောင်းဖွင့်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် သူက ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ သူငယ်ချင်းအနည်းငယ်ကိုလည်း သူ့အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အစီအစဉ်များ ပြင်ဆင်ထားရန် သူ စေခိုင်းထားသေး၏။

“သခင်လေးလီ ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွက်လာတာပဲလေ…”

“ဒါက ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးကို ပွက်လောရိုက်သွားစေရမယ်…”

သို့သော် လီရှန်ကျွင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ…

သူ၏ကား ဤနေရာတွင် ရပ်ထားသည်မှာ ငါးမိနစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို သတိပြုမိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တောင် မရှိချေ။

ဤသို့ဖြင့် သူ၏ အကြည့်များသည် မဝေးလှသောနေရာသို့ စူးစိုက်သွားလေ၏။

ထို့နောက် မိန်းကလေးတစ်စုက ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို လှုပ်ရှား၍မရနိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းရံထားသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူတို့ ဘာလုပ်နေကြမှန်းကိုတော့ သူ မမြင်ချေ။

"ကျစ်… သောက်ကျိုးနည်း… ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို လုယူရဲတာလဲ…"

လီရှန်ကျွင်းက တိုးတိတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

ကျန်းကျုံးတက္ကသိုလ်မှ မိန်းကလေးများမှာ အတော်လေး လှပကြပြီး ဤဖာရာရီကားကို အသုံးပြုကာ ကောင်မလေးအချို့ကို ဖြားယောင်းရန် သူ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် သူက လီဗာကို နင်းလိုက်သည်။

ကျောင်းကားပါကင်တွင် သူ၏ကားကို သွားရောက်ရပ်နားရပေမည်။

သို့သော် ယနေ့ ကျောင်းအပ်သူ များပြားလွန်းသဖြင့် ကားပါကင်မှာ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ဤအချိန်၌ လီရှန်ကျွင်းသည် ကောင်းမွန်သော ကားပါကင်နေရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် BMW ကားတစ်စီး ရပ်ထားသဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

"ကျစ်… သောက်ကျိုးနည်း… ဒီကားပါကင်နေရာကို ငါ စောစောကတည်းက ကြိုမှာထားတာ… ဘယ်ခွေးကောင်က ဒီမှာ လာရပ်ထားတာလဲ…"

"BMW စုတ်လေး မောင်းလာတာကိုများ ရဲတင်းနေသေးတယ်…"

သူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်သွားပြီး ကားထဲမှ ရေမြှုပ်တစ်ခုကို ယူကာ ကားခေါင်းပိုင်းတွင် တင်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီဗာကို ညင်သာစွာ ဖိနင်းလိုက်သောအခါ BMW ကားသည် ရှေ့ရှိ ချုံပုတ်များထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းပို့ခံလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ ဖာရာရီကားကိုမူ ထိုကားပါကင်နေရာတွင် တိကျစွာ ရပ်နားလိုက်ပေ၏။

သူက သူ၏ကား မတော်တဆ ထိခိုက်ပျက်စီးမှု မရှိစေရန်အတွက် ရေမြှုပ်ကို ခံထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူ၏ကား ဘာဖြစ်သွားမည်ကိုမူ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။