အခန်း ၃၆၅

အခန်း (၃၆၅) ပြဿနာ ရောက်လာပြီ

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် အကြာတွင်။

သူ၏ ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လီရှန်ကျွင်းသည် အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ ကားပါကင်သို့ ရောက်ချိန်တွင် သူ လုံးဝ ဆွံ့အသွားခဲ့လေသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ငါ့ကားရော…”

သူ၏ ဖာရာရီကို ကားပါကင်နေရာတွင် အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ချေ။ ချုံပုတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော BMW ပင် မရှိတော့ချေ။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရကာသူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ အသစ်ဝယ်ထားသော ဖာရာရီမှာ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ တိုက်ထုတ်ခံထားရပြီး ဤနေရာနှင့် ဆယ်မီတာကျော် ကွာဝေးနေကြောင်း ရုတ်တရက် သူ သတိပြုမိသွားခဲ့၏။

ကားခေါင်းပိုင်းမှာ ပုံပျက်နေလေပြီ။ ဆေးတွေလည်း ပျက်စီးနေ၏။ ကားနောက်ပိုင်းမှာလည်း အနောက်ဘက်ရှိ နံရံနှင့် ဖိကပ်နေလေသည်။ ဒါက ယွမ်သန်း ၂၀ ကျော်တန်တဲ့ အသစ်စက်စက် ကားတစ်စီးလေ။ သူ မောင်းတာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး... ဒီအခြေအနေကို ရောက်သွားရတယ်လို့။

လီရှန်ကျွင်း အလွန် ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။ ဒေါသပင် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဒေါသများပင် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

“ဘယ်သူလဲ…”

"ဘယ်ခွေးကောင်လဲကွ"

လီရှန်ကျွင်းမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့ပေ၏။ သူက ဖုန်းကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူကာ နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဌာနမှူးဝမ်... ကျွန်တော့်ကား အတိုက်ခံရတယ်... ကျောင်းက စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းတွေကို ကျွန်တော် စစ်ဆေးချင်တယ်"

ဆယ်မိနစ် အကြာတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းများမှတစ်ဆင့် BMW ၏ လိုင်စင်နံပါတ်ပြားနှင့် ချန်ဖုန်းအပါအဝင် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများကို သူ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

"ကျစ်... သူပဲ ဖြစ်ရမယ်…တောက် အရမ်းဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ…”

"ဒီကောင်လေးက ငါ့ရဲ့ ကားကို ဖျက်စီးသွားတာပဲ... မင်း စောင့်နေလိုက်... မင်း ကျန်းနန်မှာ ရှိနေသရွေ့ ငါ မင်းကို ရှာတွေ့မှာပဲ"

သူက နောက်ထပ် နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

"သခင်လေးချန်... ကားတစ်စီးကို ခြေရာခံဖို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး"

…….

ချန်ဖုန်းသည် ချန်ဟွေနှင့် သူမ၏ အခန်းဖော်များကို ကုန်တိုက်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤကုန်တိုက်မှာ မယာလင်းယုန်နိုင်ငံ၏ ဧကရီဘုရင်မ အဲလစ်ဇဘက် ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ကြားသိခဲ့ရ၏။

ကုန်တိုက်တွင် စုစုပေါင်း အထပ်ခုနစ်ထပ် ရှိပေသည်။ ပထမသုံးထပ်မှာ အထူးစတိုးဆိုင်များနှင့် အရောင်းဧရိယာများဖြစ်ပြီး အလယ်နှစ်ထပ်မှာ စားသောက်ဆိုင်များဖြစ်ကာ ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမအထပ်များမှာ ဖျော်ဖြေရေး ဧရိယာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဧရိယာမှာ အတော်လေး ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှ၏။

ဤနေရာတွင် 'ရွှေရှန်လောင်' အမည်ရှိ ဟော့ပေါ့ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိကြောင်း ချန်ဖုန်း သိထားပေသည်။ အရသာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုကြ၏။

"အစ်ကို... ဘာစားမလဲ... ညီမလေး မှာပေးမယ်"

ချန်ဟွေသည် ချန်ဖုန်း၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ၏လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားရင်း မေးလိုက်လေသည်။

သူမ စိတ်ထဲတွင်လည်း ‘ငါ့အခန်းဖော်တွေက ခုနက ငါ့အစ်ကိုကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေပုံရတယ်... သူတို့ကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူး…’ဟု တွေးတောနေ၏။

"ရပါတယ်"

ချန်ဖုန်းက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူနှင့် စားပွဲတစ်လုံးတည်း အတူထိုင်နေသော မိန်းကလေး လေးဦးက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ပေသည်။

ယောကျာ်းတစ်ယောက်က မိန်းကလေး လေးယောက်ကို ညစာထွက်စားရန် ခေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရခဲပြီး အထူးသဖြင့် မိန်းကလေး လေးယောက်စလုံးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေချိန်တွင် ပို၍ပင် ရှားပါးလှပေ၏။ ၎င်းက သူ့ကို အနည်းငယ် နေရခက်စေခဲ့သည်။

"နင်တို့ အရင်မှာထားကြ... ငါ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း…

ချန်ဖုန်း အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေ၏။

သူ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် လီရှန်ကျွင်းသည်လည်း အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် ချန်ဖုန်း၏ကားကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူသည် ဤကုန်တိုက်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာခဲ့ကြလေ၏။

ရွှေရှန်လောင် ဟော့ပေါ့ဆိုင် မှာ လီမိသားစု ပိုင်ဆိုင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆိုင်ခွဲများလည်း ရှိပေသည်။

လီရှန်ကျွင်းသည် မူလက ဟော့ပေါ့ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများကို ချန်ဖုန်းအား ရှာဖွေပေးရန် အကူအညီတောင်းဆိုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဆိုင်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် အရေးပါသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့၏။

"အော်... ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကိုး"

သူသည် ချန်ဟွေတို့ ထိုင်နေသော စားပွဲဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးတို့... ဒီစားပွဲမှာ လူရှိလား... ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်ရင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မလား"

၎င်းတို့ မဖြေကြားနိုင်မီမှာပင် လီရှန်ကျွင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီနေရာမှာ လူရှိပါတယ်" ချန်ဟွေက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာပြော လိုက်သည်။ သူမရှေ့ရှိလူမှာ ဒီဇိုင်နာအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတော်လေး ရိုသေလေးစားဖွယ်ကောင်းပုံ ရပေ၏။

သို့သော် သူ၏ ပေါ့ပျက်ပျက်အသံနှင့် သူဝတ်ဆင်ထားသော နားကွင်းများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ ချန်ဟွေသည် သူမ၏ အစ်ကိုရှေ့တွင် လုံးဝ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်တတ်ပြီး လုပ်ချင်ရာကို လုပ်တတ်ပေ၏။

သို့သော် သူစိမ်းများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ အထူးသဖြင့် သူမ သဘောမကျသော သူစိမ်းဖြစ်နေပါက အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေသော အမူအရာမျိုး သေချာပေါက် ရှိနေမည် ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အခန်းဖော် သုံးဦးမှာလည်း အတော်လေး မှုန်ကုပ်နေကြပေ၏။ ဒီခေတ်က ယောကျာ်းတွေ အကုန်လုံး ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိကြတာလား။

"လူရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ"

လီရှန်ကျွင်းက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းတို့က ကျန်းကျုံးတက္ကသိုလ် က ကျောင်းသူတွေ မဟုတ်လား... ထပ်ပြီး ခန့်မှန်းကြည့်ရအောင်... မင်းတို့က ခုနက စုတ်ချာတဲ့ BMW တစ်စီးကို စီးလာခဲ့တာမလား... မင်းတို့ရဲ့ စုတ်ချာတဲ့ BMW က ကျောင်းထဲကနေ ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ယွမ်သန်း ၆၀ ကျော်တန်တဲ့ ဖာရာရီတစ်စီးကို ဝင်တိုက်သွားတယ်ဆိုတာကို ငါ ခန့်မှန်းလို့ရတယ်... ဒီလှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးနော်"

သူက ကား၏တန်ဖိုးကို တမင်တကာ ချဲ့ကားပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ဤစကားများကို ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုနေရာရှိ လူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အခြားတစ်ဖက်က ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြနိုင်ခြင်းက သူသည် ထိုဖာရာရီ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရပေ၏။ ကားပိုင်ရှင်က တံခါးလာခေါက်နေပြီလေ။

"ရှောင်ဟွေ..."

ချန်ဟွေ၏ အခန်းဖော်များထဲမှ တစ်ဦးက သူမကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ယွမ်သန်း ၆၀ ကျော်တန်တဲ့ ဇိမ်ခံကားကြီးနော်။

ချန်ဟွေ၏ အစ်ကိုက စစ်တုရင် (ဝိချီ) ကစားနိုင်ပြီး သရုပ်ဆောင်ကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ BMW တစ်စီးကို ဝယ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း သူက ဖာရာရီရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို တကယ်ပဲ လျော်ကြေးပေးနိုင်ပါ့မလား။

ချန်ဟွေသည်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်သွားခဲ့၏။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအပေါ် အလွန် ကြီးမားသော လေးစားမှုနှင့် ယုံကြည်မှုများ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ အစ်ကိုက မကြောက်မှတော့ ဒါက သူမတို့ သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ။

လီရှန်ကျွင်း၏ အကြည့်များက ချန်ဟွေနှင့် သူမ၏ အခြားအခန်းဖော်တစ်ဦးကြားတွင် ကူးလူးသွားလာနေခဲ့၏။ ဤမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ အတော်လေး လှပကြပြီး ၎င်းတို့သည် ဖြူစင်ရိုးသားသော ပထမနှစ်ကျောင်းသူများ ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

"မိန်းကလေးတို့... ငါကားရဲ့ ပြင်ဆင်စရိတ်က အနည်းဆုံး ယွမ် ၈ သန်း ဒါမှမဟုတ် ၉ သန်းလောက် ရှိတယ်... မင်းတို့က ငါ့ကို ဘယ်လို လျော်ကြေးပေးဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"

“ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပေးဆပ်မလား ဒါမှမဟုတ် လျော်ကြေးပေးမလား…”

"ခွေးကောင်…ဘာလျော်ကြေးလဲ"

ချန်ဟွေက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က လျော်ကြေးပေးရမယ်ဆိုရင် ငါ့အစ်ကိုကို လျော်ကြေးပေးရမှာက နင်ပဲ... ငါ့အစ်ကို့ကားကို အရင်ဝင်တိုက်တာ နင်လေ"

"အော်... မင်းအစ်ကိုပေါ့"

လီရှန်ကျွင်း၏ အသံမှာ ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားလေ၏။

"ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီနေ့ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီကနေ ထွက်သွားခွင့် မရှိဘူး... ပြင်ဆင်စရိတ် ယွမ် ၉ သန်းကို ညှိနှိုင်းလို့ မရဘူးနော်"

သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးချေ။ ရုတ်တရက် ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခုကြောင့် သူ မြောက်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလှသော အရွယ်အစား ၄၃ ရှိသည့် ခြေထောက်တစ်ချောင်းက သူ၏ ဗိုက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ သူသည် ရပ်မတန့်မီ ဆယ်မီတာကျော်အထိ နောက်သို့ လျောတိုက်သွားခဲ့လေသည်။

လီရှန်ကျွင်းမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူမှားသွားခဲ့၏။

"ကျစ်... ဘယ်ခွေးကောင်က ငါ့ကို ကန်ရဲတာလဲ"

လီရှန်ကျွင်း ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံတွေ့သွားကြ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသည့်အလား သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီသွားလေသည်။

"မင်းက တော်တော်မိုက်တာပဲ မဟုတ်လား... မင်းက ငါ့ကားကို ဝင်တိုက်ပြီး အခု ငါ့ညီမကိုပါ လာနှောင့်ယှက်နေတာ... မင်းက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ... မင်း လကမ္ဘာကို ပျံတက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ချန်ဖုန်းသည် မူလက ဤလူနှင့် နောက်မှ စာရင်းရှင်းရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်က သူ့ဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"မင်း... မင်းပဲ"

လီရှန်ကျွင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားလေ၏။ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဗီဒီယိုထဲတွင် သူမြင်ခဲ့ရသည်မှာ ဤလူက သူ၏ကားကို ဝင်တိုက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြားတစ်ဖက်က သူ့ကိုတောင် ကန်လိုက်သေးတယ်လေ။ သူ အလွန် ဒေါသထွက်သွားခဲ့၏။ ဂုဏ်သရေရှိ သခင်လေးလီ ဖြစ်တဲ့ သူက ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို စော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ။

"မင်း... ခွေးကောင်... ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား... မင်းက ငါ့ကို ကန်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

"ဘန်း..."

လီရှန်ကျွင်း ထရပ်လိုက်ချိန်မှာပင် ချန်ဖုန်းက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကန်လိုက်ပြန်၏။

"မင်းအဖေ ငါက ကန်လိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ"

တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

ဟော့ပေါ့ဆိုင် တစ်ဆိုင်လုံးမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူတစ်ဝက်ခန့်က လီရှန်ကျွင်း၏ သရုပ်မှန်ကို သိရှိကြပေ၏။ ဤလူမှာ တကယ်ကို မောက်မာလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရဲသူမှာ အလွန် နည်းပါးလှပေ၏။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူသည် အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်ကာ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများကို ကြားပြီးနောက် ဟော့ပေါ့ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းများနှင့် မန်နေဂျာတို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြသည်။ လီရှန်ကျွင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

"သခင်လေးလီ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

—