အခန်း ၃၇၆
Vol. 38 Ch. 376
အခန်း (၃၇၆) ကုမ္ပဏီ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း
"နင်တို့ ကြားပြီးပြီလား... ရုံးချုပ်က သူဌေးကြီး ရောက်လာမယ်ဆိုပဲ..."
"ရုံးချုပ်ရဲ့ အကြီးအကဲ ပြောင်းသွားတာ လအနည်းငယ် ကြာပြီထင်တယ်... အခုက လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ..."
"ဒီသူဌေးကြီးက ပေါင်းသင်းရ လွယ်ကူပါ့မလား မသိဘူး... ပြီးတော့ သူက အနက်ရောင် စတော့ကင်တွေကို သဘောကျပါ့မလား..."
"..."
လူတစ်စုက အချင်းချင်း တီးတိုး ပြောဆိုနေကြလေ၏။
စကားပုံတစ်ခုရှိသည့်အတိုင်း "ဧကရာဇ်အသစ် တက်လာရင် နန်းတော်လည်း အသစ်ဖြစ်သွားတယ်" ဆိုသလိုပင်။
သူဌေးတိုင်းတွင် မတူညီသော အကြိုက်များနှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများ ရှိကြပေသည်။ အချို့သော သူဌေးများက စကားပြောကောင်းသော လက်အောက်ငယ်သားများကို သဘောကျကြပြီး အချို့ကမူ ရုပ်ရည်ချောမောသော လက်အောက်ငယ်သားများကိုသာ သဘောကျကြလေ၏။
ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်၌…
လူတိုင်းက အလွန် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။
၎င်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ရှိနေခဲ့၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန်အခြေအနေများအောက်တွင် သူဌေးသည် ရုံးခွဲတစ်ခုစီ၏ လည်ပတ်မှုကို စစ်ဆေးရန် နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်မှသာ ရုံးခွဲတစ်ခုစီသို့ လာရောက်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
‘အခုမှ စက်တင်ဘာလပဲ ရှိသေးတယ်လေ’
‘သူဌေးက ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတယ်ဆိုတော့ ဝန်ထမ်းအပြောင်းအလဲ အကြီးအကျယ် တစ်ခုခုများ လုပ်တော့မလို့လား…’ ဟု ၎င်းတို့က ထိုသို့တွေးကာ စိုးရိမ်ပူပန် နေကြတော့၏။
"ကောင်းပြီ... မြန်မြန် ပြင်ဆင်ကြတော့..."
အရောင်းမန်နေဂျာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေ၏။
သူမ၏ အကြည့်က လူအုပ်ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ရှောင်မန်ချီ ရော... သူ ဘာလို့ ဒီမှာ မရှိတာလဲ..."
"မန်နေဂျာ... သူမက ဖောက်သည်တစ်ယောက်ကို အခန်းလိုက်ပြနေလို့ပါ..."
"သူမကို ထားလိုက်ပါတော့... သူမက တရားဝင် အလုပ်ခန့်ခံရတာမှ မဟုတ်သေးတာ... နင်တို့ အကုန်လုံး အဆင်သင့် ပြင်ထားကြ... ပြီးရင် မန်နေဂျာချုပ် နဲ့ သူဌေးကြီး ကို သွားကြိုဖို့ ငါနဲ့အတူ အပြင်ကို လိုက်ခဲ့ကြ..."
"နားလည်ပါပြီ..."
လူတိုင်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
ငါးမိနစ်အကြာတွင်။
လူတိုင်းက တံခါးဝ၌ ရိုသေလေးစားစွာ ရပ်နေကြလေသည်။
ရှေ့ဆုံးနှစ်တန်းတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးများမှာ အရောင်းဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြပြီး အားလုံးက ရုံးဝတ်စုံများနှင့် အနက်ရောင် စတော့ကင်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြကာ ၎င်းတို့၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများမှာ တကယ်ကို ရှုချင်စဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။
၎င်းတို့၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသူများမှာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြပြီး လုံခြုံရေးဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
၎င်းတို့အားလုံးက တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ရှေ့သို့ ကြည့်နေကြလေ၏။
၎င်းတို့သည် Great Wall အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီ ၏ သူဌေးကြီး ဖြစ်လာနိုင်သူမှာ မည်သို့သော နောက်ခံမျိုး ရှိသနည်းဆိုတာကိုလည်း သိမြင်ချင်နေကြပေသည်။
ထိုအချိန်၌ ကြီးမားသော နားရွက်များရှိသည့် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။
"မန်နေဂျာချုပ်ရှာ..."
အရောင်းမန်နေဂျာက အလျင်အမြန် သွားရောက်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်
ဤ မန်နေဂျာချုပ်ရှာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာသာ လမ်းလျှောက်လေ့ရှိပြီး သူ ဤမျှ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည်ကို သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။
‘ထို့အပြင်...ရုံးချုပ်က သူဌေးကြီး လာမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား…’
‘သူဌေးကြီးက ဘယ်မှာလဲ…’
ရှာကြီးက သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို အလျင်အမြန် အကဲခတ်ကြည့်ရှုကာ မေးလိုက်သည်။
"သူဌေးကြီးရော... မင်းတို့ သူ့ကို မြင်လိုက်မိလား..."
“ဟင်…”
အရောင်းမန်နေဂျာက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
"မန်နေဂျာချုပ်ရှာ... သူဌေးကြီးက ရှင့်ဆီမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."
"ငါ ဖုန်းလက်ခံရရှိတုန်းက သူဌေးကြီးက ဒီမှာ အိမ်လာကြည့်နေတယ်လို့ ပြောတယ်လေ..."
ရှာကြီး၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ပို၍ ကြုတ်လာခဲ့သည်။
“သူတို့ ထွက်သွားကြပြီလား…”
သူ ဖုန်းဆက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရှောင်မန်ချီက ချန်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို ဦးဆောင်ကာ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
ရှာကြီး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားတော့သည်။
ထို့နောက် သူက အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေ၏။
"သူဌေး..."
ရုံးချုပ်က သူ၏ ဓာတ်ပုံကို စောစောက ပို့ပေးခဲ့ပြီးနောက် သူသည် သူဌေးကြီးကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရှာကြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း...လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့၏။
အထူးသဖြင့် အရောင်းပြခန်းထဲတွင် နေကြာစေ့စားနေခဲ့ကြသော အမျိုးသမီး အရောင်းဝန်ထမ်းများသည် ၎င်းတို့ အထင်သေးခဲ့သော လူငယ်လေးမှာ အမှန်တကယ်တော့ ကုမ္ပဏီ၏ သူဌေးကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။
၎င်းတို့ မှင်တက်သွားခဲ့ကြပြီ။
လုံးလုံးလျားလျား ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားခဲ့ကြလေပြီ။
‘မျက်နှာလုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးလဲ... ပြီးတော့ ငါတို့က အဲဒါကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရတယ်လေ…’ဟု တွေးကာ ၎င်းတို့က နောင်တရနေတော့၏။
တစ်ဖက်လူက သူဌေးကြီးမှန်း ၎င်းတို့သာ သိခဲ့မည်ဆိုပါက ဤအခွင့်အရေးကို ရှောင်မန်ချီအား ဘယ်သောအခါမှ ပေးခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။
ယခုအခါ ချန်ဖုန်းက ရှာကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။
"ရှာကြီး... ဒီလောက်ထိ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်က ဒီမှာ တိုက်ခန်း လာရွေးရုံသက်သက်ပါပဲ..."
"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."
ရှာကြီးက ချန်ဖုန်းကို အရောင်းပြခန်းဆီသို့ အလွန် ရိုသေလေးစားစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ဖက်ရည် နောက်တစ်ခွက် ဖျော်၍ ယူလာပေးရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခိုင်းစေလိုက်၏။
သူက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူဌေးက ဘယ်တိုက်ခန်းကို မျက်စိကျသွားတာများလဲ မသိဘူး... ဒီက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တိုက်ခန်းတွေက ရောင်းချဖို့တောင် မချရသေးပါဘူး..."
"သူဌေး ကြိုက်တာကို ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်..."
"ကျွန်တော် ကြည့်ပြီးသွားပါပြီ... အချက်အလက်တွေက ချီချီလေး ဆီမှာ ရှိပါတယ်..."
ချန်ဖုန်းက သူ၏ဘေးရှိ ရှောင်မန်ချီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။
"သူမရဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... ရှာကြီး... သူ့ကို ဒီက ဒုတိယမန်နေဂျာ အဖြစ် ခန့်လိုက်ရင် ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."
ရှာကြီး အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ပေသည်။
ထို့နောက် သူက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။
"ရှောင်ရှောင် က ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာ နှစ်လတောင် မပြည့်သေးပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ပါတယ်..."
“သူမက စိတ်အားထက်သန်တယ်... စေ့စပ်သေချာတယ်... ပြီးတော့ ရည်မှန်းချက်လည်း အရမ်းကြီးတယ်လေ…”
"သူဌေး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်... သူ့ကို လက်ထောက်မန်နေဂျာ အဖြစ် အခုချက်ချင်း ရာထူးတိုးပေးလိုက်ပါ့မယ်..."
ထိုအဖြစ်ကို ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြတော့သည်။
‘ရှောင်မန်ချီက ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်တာ နှစ်လပဲ ရှိသေးတယ်... တရားဝင် အလုပ်ခန့်ခံရတာတောင် မဟုတ်သေးဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ဒုတိယမန်နေဂျာ အဖြစ် ရာထူးတိုးသွားပြီလား…’
‘ဒါက ဒုံးပျံတစ်စင်းလို မြန်ဆန်လွန်းတဲ့ ရာထူးတိုးနှုန်းပဲ…’
ထို့အပြင်...ရှာကြီးသည် သူဌေးနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြောင်းကိုလည်း ၎င်းတို့ သိရှိနိုင်ပေ၏။
‘ဘာစွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းတာလဲ…’
‘ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးက စိတ်အားထက်သန်ပြီး စေ့စပ်သေချာဖို့ လိုအပ်လို့လဲ…’
ယနေ့မတိုင်မီက မန်နေဂျာချုပ်ရှာ သည် ရှောင်မန်ချီကို လုံးဝ သိရှိခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ လွန်ခဲ့သော ငါးမိနစ်ကမှ အရောင်းမန်နေဂျာကို မေးမြန်း၍ သူမအကြောင်းကို သူ သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
‘တကယ့် ဖားယားတဲ့ကောင်ပဲ…’ဟု ၎င်းတို့မှာ စိတ်ထဲက အမျိုးမျိုး တွေးတောကာ ကျိန်ဆဲကုန်တော့၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်မန်ချီမှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့၏။
သူမသည် မူလက ယာယီအလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေလုပ်ကိုင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူမ ဒုတိယမန်နေဂျာ ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည့် အရာမှာ
ချန်ဖုန်းက တကယ်ကြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီး ဖြစ်နေတာကိုပင်။
အချို့လူများမှာ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ချေ။
အရောင်းဝန်ထမ်း တစ်ဦးက သွားကိုကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"သူဌေး... ရှောင်မန်ချီ က ရှင့်ရဲ့ အတန်းဖော် ဖြစ်နေလို့ သူ့ကို မျက်နှာသာပေးလို့တော့ မရဘူးလေ..."
“ကုမ္ပဏီမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ရှိတယ်လေ...
စွမ်းဆောင်ရည်ပိုင်းမှာဆို ရှောင်မန်ချီ က ကျွန်မကို မယှဉ်နိုင်ဘူး…”
“လုပ်သက်ပိုင်းမှာလည်း ရှောင်မန်ချီ က ကျွန်မကို ယှဉ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး...
ဒုတိယမန်နေဂျာ ဖြစ်ဖို့ သူမမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိနေလို့လဲ…”
“ကျွန်မတို့ လက်မခံနိုင်ဘူး…”
"ရှောင်ဝမ်..."
ရှာကြီးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“သူဌေးကို ဘယ်လိုများ စကားပြောနေတာလဲ…”
ချန်ဖုန်းက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှေးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"မင်းတို့က လက်မခံနိုင်ဘူးပေါ့လေ...ငါ အရောင်းပြခန်းကို စရောက်လာတုန်းက မင်းတို့အားလုံး အဲဒီမှာထိုင်ပြီး နေကြာစေ့စားရင်း စကားတွေပြောနေကြတာလေ…”
“ငါက ငယ်ရွယ်ပြီး သာမန်ဝတ်စားထားတာကို မြင်တော့ အိမ်မဝယ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ပြီး ငါ့ကို ဧည့်ခံဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြတယ်...ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု စိတ်ဓာတ်လား…”
“မင်းတို့ဆီမှာ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရှိနေရင်တောင် စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ လုပ်သက်က ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ...
စာရိတ္တမကောင်းတဲ့သူက နောက်ဆုံးတော့ ကုမ္ပဏီကို ထိခိုက်နစ်နာစေမှာပဲ…”
“ဒါ့အပြင်...ငါ့ကို စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအကြောင်း လာမပြောနဲ့... ကုမ္ပဏီရဲ့ လုံခြုံရေးကင်မရာတွေကို ဖွင့်ပြီး မင်းတို့ အလုပ်ချိန်မှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ကြည့်ခိုင်းချင်နေတာလား…”
"ဒီကုမ္ပဏီက ငါ့ဟာလေ... ငါ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့တောင် မရဘူးလား..."
စကားပြောနေရင်းဖြင့်...ချန်ဖုန်းက ရှာကြီးကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
"ရှာကြီး... ဒီကနေ့ အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်... အလုပ်ချိန်အတွင်းမှာ ကုမ္ပဏီစည်းကမ်း ချိုးဖောက်တဲ့သူတိုင်းကို အလုပ်ထုတ်ပစ်..."
"နားလည်ပါပြီ..."
ရှာကြီး၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့သည်။
သူဌေးက ကုမ္ပဏီကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတော့မည့်ပုံ ပေါ်ပေ၏။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ သေလုမတတ် ဖြူလျော့သွားကြတော့သည်။
အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး အရောင်းဝန်ထမ်းများမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေကြပေ၏။
၎င်းတို့၏ စည်းကမ်းပိုင်းမှာ အမြဲတမ်း အတော်လေး လျော့ရဲခဲ့လေသည်။
အချို့လူများမှာ အလုပ်ချိန်တွင် နေကြာစေ့စားရင်း စကားပြောကြပြီး အချို့က အလုပ်ချိန်အတွင်း ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် နေ့လယ်ခင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းများပင် ပြုလုပ်ကြသည်။
အကယ်၍ အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်မည်ဆိုပါက...
ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်မည့်သူ အလွန်နည်းပါးလှပေ၏။
ချန်ဖုန်းက ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဆရာတော်တန်၏ သက်သေခံ အချက်အလက်များကို ရှောင်မန်ချီထံ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးကာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူ ထွက်သွားချိန်တွင်...
ရှောင်မန်ချီက သူ၏နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး စကားပြောစရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။
"ချန်ဖုန်း... ငါက ဒီမှာ လအနည်းငယ်လောက်ပဲ ယာယီလုပ်မှာလေ... အဲဒီနောက် ငါ ပြန်သွားတော့မှာ..."
"နင်က ငါ့ကို ဒုတိယမန်နေဂျာ ခန့်လိုက်တာ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား..."
"ဒါ့အပြင်...နင်က ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... ငါ့ကို ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ပညာ သင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."