အခန်း ၃၈၀

အခန်း (၃၈၀) စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရခြင်း

ယနေ့ဖြစ်ရပ်သည် နန်ကုန်းမိသားစုနှင့် သက်ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသက်ဆိုင်သည်ဖြစ်စေ ဟွာရှနိုင်ငံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်းမှ အဖွဲ့ဝင်များကို မဖြစ်မနေ နှင်ထုတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုအချိန်မှစ၍...အဇူရာနန်းတော်အနီး ကျန်းနန်ဒေသမှ လူများကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။

နိုင်ငံခြားတွင် ရောက်ရှိနေသော အကြီးအကဲသုံးဦးနှင့် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အချို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသော ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူအားလုံး ရောက်ရှိလာကြပြီး အဇူရာနန်းတော်၏ အခြား အဓိကအဖွဲ့ဝင် နှစ်ရာခန့်လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။

လူတစ်စုလုံး သွားရောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

လဲ့ယန်သည်လည်း လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြစွာ ထကြွနေခဲ့သည်။

"သူဌေး... ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်..."

"မင်းက ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ ကို ကာကွယ်ဖို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့..."

ချန်ဖုန်းသည် လဲ့ယန်ကို ခေါ်မသွားခဲ့ချေ။

ထို့အစား သူသည် ဖုန်းတစ်ကောခေါ်ဆိုကာ ဘုန်းကြီးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လေ၏။

ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်း၏ ရုံးခွဲတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

...

ကျန်းနန်ရှိ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ရွာတစ်ရွာတွင်။

ရွာတစ်ရွာလုံးကို တောင်တန်းများက ဝန်းရံထားလေ၏။

ယခင်က ဤရွာတွင် လူနေထူထပ်ခဲ့သော်လည်း လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အတွင်းရှိ လူများသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြ၏။

အချို့က မြို့လယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။

အချို့မှာမူ အနီးအနားရှိ မြို့များသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာကြတော့ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်၌...

ဤနေရာရှိ ရွာသည် ကြီးမားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံရပြီး ယိုယွင်းနေသော အိမ်များမှာ ကာလကြာရှည်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားကာ လျှို့ဝှက်စခန်းတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေပြီ။

စခန်းအပြင်ဘက် နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကင်းလှည့်နေသူများ ရှိနေပေ၏။

၎င်းတို့သည် လက်နက်ကိုင် အကြမ်းဖက်အဖွဲ့အစည်းများထက် မလျော့နည်းသော အစစ်အမှန် သေနတ်များနှင့် ခဲယမ်းမီးကျောက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်း၏ လက်နက်ကြီးများအပေါ် စွဲလမ်းမှုက ၎င်းတို့ အားနည်းသည်ဟု မဆိုလိုချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်ပင်...

၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်က အလွန် အစွမ်းထက်ကြပေ၏။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက နယ်စပ်ပြင်ပတွင် ပဉ္စမမြောက် အကြီးဆုံး မြေအောက်အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

ယခုအချိန်၌...

စခန်းရှိ ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်း။

စစ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သတင်းတစ်ခုခု ရပြီလား..."

"မရသေးပါဘူး..."

ထိုအမျိုးသား၏ ဘေးတွင်ရှိသော လက်အောက်ငယ်သားက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေ အကုန်လုံး အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်... သူတို့ သေသွားတာ သေချာတယ်... ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဆက်လုပ်ရမှာလား..."

ဤစခန်းသည် ကျန်းနန်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ တည်ရှိခဲ့ပြီး ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်သောအခါမှ ရှာဖွေမတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။

အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ၎င်းတို့၏ အင်အားကို ပိုမိုထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို ခြေရာခံမိသွားပါက...

ထိုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“ဒါကို ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ…”

စစ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့က ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲလေ... ငါတို့ကို ပေးအပ်ထားတဲ့ အမိန့်တွေကို မဖြစ်မနေ ထမ်းဆောင်ရမှာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး... ငါတို့က အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေပြီး တစ်ဖက်လူက အလင်းထဲမှာ ရှိနေတာ..."

"အဇူရာနန်းတော်သခင်က ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ အဆုံးမှာတော့ သူ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပါပဲ..."

"ငါတို့ ဒီမစ်ရှင်ကို ပြီးတာနဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ရပြီ...ဒီစခန်းကို ထပ်ပြီး မလိုအပ်တော့ဘူးလေ..."

"တကယ်လား..."

လက်အောက်ငယ်သားမှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွားခဲ့ပေ၏။

၎င်းတို့၏ အမှတ်အသားများကို ဖော်ထုတ်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာမှ ရှားရှားပါးပါး ထွက်ခွာလေ့ရှိကြသည်။

စခန်းမှာ မြို့နှင့် ဝေးကွာပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အမြောက်တောင် သွားပစ်လို့မရဘဲ သာမန်လက်ချည်းသက်သက်သာ အသုံးပြုရပေသည်။

ဤသည်က တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှ၏။

"အင်း..."

စစ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အသင့်ပြင်ထားကြ... အဇူရာနန်းတော်သခင်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖို့က အရမ်းခက်ခဲတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့…”

ကွဲပြားခြားနားသော ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုက အားစိုက်ထုတ်မှု တစ်ဝက်ဖြင့် ရလဒ်နှစ်ဆကို ရရှိစေနိုင်ပေ၏။

"နားလည်ပါပြီ..."

၎င်းတို့အားလုံးသည် အလောင်းကောင်တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များထဲမှ လာခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ထံတွင် မည်သည့် ကိုယ်ကျင့်တရားမှ ရှိမနေခဲ့ကြချေ။

တာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်သရွေ့ မည်သည့်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ချန်ဖုန်းသည် လူရာပေါင်းများစွာကို ရွာသို့ ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့လေပြီ။

ပြောရမည်ဆိုလျှင်...

ဟွာရှနိုင်ငံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်း၏ ကင်းစခန်းများမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်လှပေ၏။

အထူးအမှတ်အသားရှိသူများကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းမှလွဲ၍ သာမန် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု တာဝန်များကို ၎င်းတို့ လက်မခံကြချေ။

မိမိကိုယ်ကို ဥပမာအနေဖြင့် ယူရမည်ဆိုလျှင်ပင်...

ခရီးစဉ်ကို ပိုမိုလွယ်ကူစေရန်အတွက် ချန်ဖုန်းသည် ရဟတ်ယာဉ် ဒါဇင်ကျော်ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်လုနီးပါးအချိန်တွင် လူတစ်စုက ရဟတ်ယာဉ်များပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာခဲ့ကြ၏။

၎င်းတို့သည် သစ်တောထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။

ဘုန်းကြီးတန်မှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အကြောက်တရားတို့ ရောယှက်နေပုံရပေ၏။

သူသည် ချန်ဖုန်း၏ ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း... ငါတို့ တကယ်ပဲ လူသတ်ရမှာလား... မသတ်ရင်ရော မရဘူးလား..."

"ရတာပေါ့..."

ချန်ဖုန်းက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျုပ်က နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျိုတိုကို ပြန်တော့မှာ... တကယ်လို့ ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်းက ဒီလူတွေကို မရှင်းလင်းပစ်ဘူးဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ သမီးကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြိုးစားလာတဲ့အခါ ကျုပ် တာဝန်မယူဘူးနော်..."

"ဒါက..."

ဘုန်းကြီးက ခေါင်းမာစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငါ့သမီးက ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်းကို ပြဿနာမရှာဖူးဘူးလေ... ဒါကြောင့် သူတို့က သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား..."

"ဟီးဟီး..."

ချန်ဖုန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျုပ်နဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ဘယ်သူမဆို ပစ်မှတ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ... ဘုန်းကြီး... ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ သီလကိုတောင် ချိုးဖောက်ပြီးပြီပဲ...လူသတ်ဖို့က ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ..."

"ငါ..."

ဘုန်းကြီးမှာ စကားပြောစရာမဲ့ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ကောင်းပြီလေ...

ငါ့သမီးအတွက်...ဆိုတောလည်း သတ်လိုက်တော့မယ်…”

လူတစ်စုသည် စခန်းအနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားကြလေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဇူရာနန်းတော်သည် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ငါးဦးကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသူများမှာ ကောင်းကင်ဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် စစ်သည်များဖြစ်ပြီး အချို့မှာ လက်နက်ကြီးများ တပ်ဆင်ထားကြပေသည်။

ထို့အပြင်...ဤစခန်းတွင် ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်း၏ အင်အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ရှိလေ၏။

၎င်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေချေပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ယခုအခါ ၎င်းတို့တွင် ကျောထောက်နောက်ခံပြုရန် ချန်ဖုန်းနှင့် ဘုန်းကြီးတန်ဟူသော ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦး ရှိနေပေသည်

"ဘယ်သူလဲ..."

ထိုအချိန်၌...

ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

ချန်ဖုန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် လူအရေအတွက် များပြားလွန်းသဖြင့် စခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"စလုပ်ကြ..."

ချန်ဖုန်းထံမှ တိုးတိတ်သော အော်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ပုံရိပ်အချို့က လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

ရွှစ်...

ရွှစ်...

ရွှစ်...

ကင်းစောင့်များ အချက်ပေးရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ၎င်းတို့၏ လည်ပင်းများပေါ်တွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး တောက်ပသော သွေးနီများ ပန်းထွက်လာခဲ့ပေ၏။

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ ဓားကို အိမ်ထဲပြန်သွင်းကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးတန်သည် သူ၏လက်မှ သွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်၏။ သူက ကင်းစောင့်တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် ချိုးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့သည် အလွန် မြန်ဆန်ကြသော်လည်း…

သို့တိုင်အောင် စခန်းရှိ လူတိုင်းကို အသိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အချက်ပေးသံများက လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် အရေးမကြီးတော့ချေ။

ယခုအချိန်၌ ချန်ဖုန်း၏ အဖွဲ့သည် စခန်းမှ မီတာ ၁၀၀ အကွာအဝေးပင် မရှိတော့ပေ။

နှစ်ဖက်စလုံး လျင်မြန်စွာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့်အောက်ရှိ အဇူရာနန်းတော် အဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ရိုက် ပစ်ခတ်မှုကြောင့် ရန်သူများသည် ဖိနှိပ်ခြင်းခံခဲ့ရ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့က ဒုံးကျည်ပစ်လောင်ချာများကိုပင် ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော စက်သေနတ်များဖြင့် ပစ်ခတ်လိုက်ကြလေ၏။

မဝေးလှသော တောင်မြင့်ပေါ်တွင် အဇူရာနန်းတော်မှ စီစဉ်ထားသော စနိုက်ပါသမားများပင် ရှိနေပေသည်။

၎င်းတို့သည် စခန်းရှိ ဝိညာဉ်အဖွဲ့အစည်းကို ဖက်ထုပ်တစ်ခုအလား ဝန်းရံလိုက်ကြ၏။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ပရမ်းပတာ အခြေအနေသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

စခန်းအတွင်း၌...

စစ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားလေ၏။

သူသည် ချန်ဖုန်း၏ လူများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ၎င်းတို့က စခန်းတွင်းသို့ အမှန်တကယ် ခိုးဝင်လာကြပြီး သူ့အား လှုပ်ရှားရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ချေ။

"ကပ္ပတိန်... အဲဒါ အဇူရာနန်းတော်ပဲ..."

လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ပြာယာခတ်လျက် အထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"သူတို့က ထိပ်တန်းစစ်သည် နှစ်ရာကျော်ကို စေလွှတ်ထားတယ်... ပြီးတော့ အဇူရာနန်းတော်သခင်က ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်လာတာ..."

"တကယ်လို့ ဒီတိုင်းဆက်သွားနေရင် ကျွန်တော်တို့ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"လက်နက်ကြီးတွေ အကုန်ထုတ်ပြီး သူတို့ကို ပစ်ကြစမ်း... လူရှစ်ရာက လူနှစ်ရာကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး..."

စစ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာလည်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့ပေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်...

သူက အခြားဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဌာနချုပ်... ကျွန်တော်တို့ အဇူရာနန်းတော်ရဲ့ ဝိုင်းရံတာကို ခံနေရတယ်... အကူအညီ တောင်းခံပါတယ်... တူ... တူ... တူ..."

“ချီးပဲ…”

စစ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဖုန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချပစ်လိုက်လေ၏။

ဌာနချုပ်မှ ဖုန်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်။

၎င်းတို့က သူတို့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။