အခန်း ၁၁၄၂

အခန်း(၁၁၄၂) နေရာ

အကြီးအကဲဖြစ်သူ စကားပြောပြီးနောက် ထိုသူနှစ်ဦးသည် သံယုကြယ်သို့ ဆက်လက်ပျံသန်းသွားကြလေသည်။ ထိုမဟူရာဂြိုဟ်ကြီးသည် ၎င်းတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် သံယုကြယ်၏ ကြယ်အရှင်သခင် နန်းဆောင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ထိုသူနှစ်ဦး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အစွမ်းထက်ပညာရှင်များကို မိမိဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော သခင်လေးသုံး ကွီရှူးသည် ရင်းနှီးနေသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ချက်ချင်းအာရုံခံမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းမျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး မိမိ၏အစ်ကိုကြီး သခင်လေး ကွီရှန်းနှင့် အခြားမဟာဆရာတစ်ဦး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ တံခါးပြင်ပသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ၎င်း၏အစ်ကိုကြီး သခင်လေး ကွီရှန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာကာ “အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သခင်လေး ကွီရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ခက်ထန်နေသည်။ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် မိမိဖခင်၏ မည်သည့်အရှိန်အဝါကိုမျှ အာရုံမခံမိတော့သောကြောင့်ပင်။ ဤကိစ္စသည် အမှန်တရားဖြစ်ပုံရချေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက တည်ကြည်သောအသံဖြင့် “ညီသုံး... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သံယုကြယ်ပေါ်မှာ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကြီးဖြစ်ပွားတာကို မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့ ချက်ချင်း အကြောင်းမကြားတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

သခင်လေး ကွီရှူးနှင့် အခြားသူများသည် မြောင်ကျင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်လာစဉ်က ပြင်ပလူများ မသိရှိစေရန် ဤသတင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လေမလုံသည့်တံတိုင်းဟူ၍ မရှိပေရာ သတင်းသည် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။ သခင်လေး ကွီရှန်းသည်လည်း လမ်းခရီးတွင် ဤသတင်းကို ကြားသိခဲ့ရသဖြင့် သံယုကြယ်သို့ လာရာလမ်းတွင် ၎င်း၏အရှိန်ကို မြှင့်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်လေး ကွီရှူးသည် ကနဦးက သတင်းကို အကြောင်းရင်းနှစ်ရပ်ကြောင့် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ ကြယ်အရှင်သခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ အလွန်မြင့်မားသဖြင့် သံယုကြယ်ပေါ်တွင် မငြိမ်မသက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ဤအချိန်ကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏အစ်ကိုကြီး သခင်လေး ကွီရှန်းအား အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားကာ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်အာဏာကို လျင်မြန်စွာ ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သတင်းကို ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သခင်လေး ကွီရှူးက မတတ်သာဘဲ “အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အဖေနဲ့ ဆရာသခင်တို့ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ငါတို့ သံယုကြယ်ဟာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ပုန်ကန်သူတွေ ပေါ်လာနိုင်သလို ရန်သူတွေကလည်း တံခါးလာခေါက်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ပရမ်းပတာမဖြစ်အောင် ငါက သတင်းကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်တာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သခင်လေး ကွီရှန်းသည် ၎င်း၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး “ညီသုံး... မင်း စေတနာကောင်းတာကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား။ မင်းမှာ တခြားရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိမိအစ်ကိုကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ သခင်လေး ကွီရှူးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။ ၎င်း၏ ဆရာသခင်သာ အသက်ထင်ရှားရှိနေသေးလျှင် ၎င်းသည် မိမိအား ဤကဲ့သို့ အထင်သေးသည့်အကြည့်ဖြင့် မည်သို့ရဲရဲကြည့်ဝံ့ပါမည်နည်း။

ဟွန်း... အစ်ကိုကြီး ကြယ်အရှင်သခင် နေရာကို လုယူဖို့ ပြန်လာမှာကို ငါက ကာကွယ်တာ ဘာဖြစ်လဲ။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ယခုအချိန်တွင် ဤစကားများကို ထုတ်မပြောဝံ့ဘဲ ရင်ထဲ၌သာ မြိုသိပ်ထားရပြီး တိတ်တဆိတ် ဒေါသထွက်နေကာ ၎င်း၏ဒေါသမီးသည် ချက်ချင်း တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။

“ကြယ်အရှင်သခင် နန်းဆောင်ကို သွားမယ်” ဟု သခင်လေး ကွီရှန်းက လက်တစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ကြေညာလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် မိမိ၏ ဆရာသခင်နှင့်အတူ ကြယ်အရှင်သခင် နန်းဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး သခင်လေး ကွီရှူးနှင့် သံယုကြယ်၏ အခြားပညာရှင်များသည် နောက်မှသာ လိုက်ပါသွားနိုင်ကြတော့သည်။

ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သခင်လေး ကွီရှန်းသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော နန်းဆောင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်အရှင်သခင်သည် ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေရာ ဤနေရာသည် ယခင်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါမှုမျိုး ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထို့နောက် သခင်လေး ကွီရှန်းသည် နန်းဆောင်၏ အထက်ပိုင်းရှိ ရာဇပလ္လင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ၎င်းသည် လှည့်၍ ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

သခင်လေး ကွီရှန်းသည် ကြယ်အရှင်သခင်၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အောက်တွင်ရှိသော လူများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သခင်လေး ကွီရှူးသည်ပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပျာပျာသလဲဖြင့် “အစ်ကိုကြီး... ဒါက အဖေရဲ့ နေရာလေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သခင်လေး ကွီရှန်းသည် ၎င်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် “အဖေက မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို ဆက်ခံမယ့်သူတော့ လိုအပ်သေးတာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့...”

သခင်လေး ကွီရှူးသည် ခေတ္တမျှ စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် စကား ဆက်မပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ အကြောင်းမူကား ၎င်းက ထိုစကားကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်နှင့် သခင်လေး ကွီရှန်းနှင့် ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး အဓိကအချက်မှာ ၎င်းအနေဖြင့် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ” ဟု သခင်လေး ကွီရှန်းက လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သခင်လေး ကွီရှူးသည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများကိုလည်း စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကွက်တိဆိုသလိုပင် ပြင်ပမှ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် “ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို ဆက်ခံမယ့်သူက မင်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ”

ဤစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ နန်းဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ လူများသည် တစ်ဖန် ထိတ်လန့်သွားကြရပြန်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သခင်လေး ကွီရှူးမှတစ်ပါး သံယုကြယ်ပေါ်၌ မည်သူက ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဝံ့ပါမည်နည်း။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ပြင်ပသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သခင်လေးငါး ကွီလင်းတို့သည် နန်းဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

သခင်လေး ကွီရှန်းသည် မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ “မင်းက ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘူးမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သံယုကြယ်သည် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူများသာ လုံးဝနေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများသည် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာခဲလှသည်။ သို့သော် သခင်လေး ကွီရှန်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် ဤနေရာတွင် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလူသည် အသက်သိပ်မကြီးသေးဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်း၏ကျင့်စဉ်သည် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင်။ ဤကောင်လေး၏ နောက်ခံက ဘာလဲ။

သခင်လေး ကွီရှန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ၎င်း၏အကြည့်ကို ချက်ချင်း ပို့လိုက်ပြီး “ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။ ဒါက သံယုကြယ်ရဲ့ နယ်မြေပဲ။ ဒီကလူ မဟုတ်ရင် ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။ စကားပြောပြီးနောက် သခင်လေး ကွီရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ခက်ထန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဤနေရာတွင် ထိုင်ရမည်ဟု လုံးဝ အသေအချာ ယုံကြည်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ရှေ့၌ ရှိနေသောလူသည် စေတနာကောင်းနှင့် လာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး မရှိတဲ့အချိန်မှာ အချို့သော ကိစ္စတွေကို ကြားဖူးချင်မှ ကြားဖူးလိမ့်မယ်” သခင်လေးငါး ကွီလင်းသည် ယခုအခါ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သခင်လေး ကွီရှန်းကို ကြည့်ကာ ဆက်လက်၍ “သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ။ သူက ငါတို့ သံယုကြယ်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပေမဲ့ အဖေကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အကြီးအကဲချင်ပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သခင်လေးငါး ကွီလင်း စကားပြောပြီးနောက် ၎င်း၏မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။ ဤစကားများကို ပြောခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏အစ်ကိုကြီးကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုရပ်တည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ကို ၎င်းသိရှိသည်။ စင်စစ်အားဖြင့် သခင်လေး ကွီရှန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစဉ်ကပင် သခင်လေးငါး ကွီလင်းသည် ၎င်းကို အာရုံခံမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဆရာသခင်သည်လည်း အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ပေရာ အစွမ်းထက်ပညာရှင်များနှင့်အတူ ပြန်လာသော မိမိ၏အစ်ကိုကြီး သခင်လေး ကွီရှန်းသည် ၎င်း၏ရာထူးအဆင့်အတန်းကို တိုက်ရိုက် ကြေညာနိုင်ခြေ အလွန်များလှသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြယ်အရှင်သခင် နန်းဆောင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သခင်လေး ကွီရှူးသည် မိမိရင်ထဲရှိ ဖိအားအချို့ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် “ဟုတ်တယ်။ ညီငါး ပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်။ သူက အထေကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အကြီးအကဲချင် ဖြစ်ပြီး ငါတို့ သံယုကြယ်ပေါ်မှာ ဩဇာအလွန်ကြီးမားတဲ့သူပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဟွန်း” ထိုစဉ်မှာပင် သခင်လေး ကွီရှန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အကြီးအကဲသည် ရုတ်တရက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် “ပြင်ပလူတစ်ယောက်က ငါတို့ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်ချင်တယ် ဟုတ်လား။ ဒါက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဒါ့အပြင် ကြယ်အရှင်သခင်ကလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ဘယ်သူက အသိအမှတ်ပြုဦးမှာလဲ။ ထွက်သွားစမ်း” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အကြီးအကဲသည် စကားပြောပြီးနောက် ၎င်း၏လက်ကို တိုက်ရိုက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြားတစ်ဖက်မှ လူက ကိစ္စရပ်ကို အင်အားသုံး၍ ဖြေရှင်းလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်တွေးဆထားပြီး ဖြစ်ရာ အခြားတစ်ဖက်မှ လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် ၎င်းသည် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏လက်ထဲတွင် စုစည်းထားသော ဓားချီသည် တိုက်ရိုက် လွတ်ထွက်သွားပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ချေမှုန်းပစ်လိုက်ကာ ထိုဓားချီသည် အခြားတစ်ဖက်ရှိသူထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဘုန်း။

သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ လူသည် ၎င်း၏လက်ဝါးကို တစ်ဖန် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြန်ရာ ကျောက်စိမ်းတုတ်ရှည်တစ်ချောင်းသည် ၎င်း၏လက်ထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး ဓားချီ၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ပြယ်ပျောက်သွားစေသည်။ ထိုအခါမှသာ ၎င်းသည် ဓားချီ၏ စွမ်းအားကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် “ကောင်လေး...မင်းမှာ အရည်အချင်း အနည်းငယ် ရှိတာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ၎င်းသည် အထက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဆင်းလာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ဆက်တိုက် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ၎င်း၏အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လွှမ်းမိုးထားပြီး ဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားနယ်ပယ်တွင်ပင် ဖြစ်သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှ လူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားသည် အလွန်ဝါရင့်လှပုံရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တံခါးပြင်ပသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းထုတ်လိုသည့်အလား ရှိနေသည်။