အခန်း ၁၁၄၈

အခန်း(၁၁၄၈) စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပြည့်ဝလျှံတက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရချေသည်။ နောက်ထပ် သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းရန်အတွက်မူ အချိန်အတော်ကြာ လိုအပ်ဦးမည်ဖြစ်ရာ သို့မဟုတ်ပါက ဤနေရာရှိ မိုးကြိုးဓာတ်စွမ်းအင်သည် ယင်းအား ထပ်မံတိုးတက်အောင် မစွမ်းဆောင်ပေးနိုင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်တန်ရာသည်။

ထိုသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းမှ မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းကပင် မိုးကြိုးရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိနေမှန်းမသိဘဲ ပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးမိုးကြိုးများ၏ လုံးဝဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် လန့်ဖျပ်သွားချေသည်။

သို့သော်လည်း ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးကြိုးများနှင့် ပွတ်တိုက်တားဆီးနေကာ မိုးကြိုးများ အနီးသို့ မကပ်နိုင်ရန် တားဆီးပေးထားသည်။ ဤသည်မှာ မိမိခုနက စုပ်ယူလိုက်သော မိုးကြိုးဓာတ်စွမ်းအင်နှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယင်းသည် မိုးကြိုးပင်လယ်ပြင်ထဲမှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မိုးကြိုးရေကန်ထဲမှ ဝုန်းကနဲ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ကျူးရှန်းအမြောက်ကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျူးရှန်းအမြောက်သည် ယခုအခါ လုံးဝ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးဓာတ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ရချေသည်။

"သိမ်းဆည်းစမ်း"

ဤတစ်ကြိမ် ကျစ်လျစ်အောင် ပြုပြင်ပြီးနောက် ကျူးရှန်းအမြောက်၏ စွမ်းအသည် ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ကောင်းကင်မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိလာပြီး ၎င်းထုတ်လွှတ်နိုင်သော ကောင်းကင်မိုးကြိုးသည်လည်း ပိုမိုအားကောင်းလာပေလိမ့်မည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ယင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ယင်းက ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး မိမိနေထိုင်ရာ အဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ချေသည်။

ယင်း ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွီလင်းနှင့် ချန်ယွီတို့သည် မိမိအား မနားတမ်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်ယွီသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး ပူပန်သောမျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"နင် ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ"

"ငါ မိုးကြိုးရေကန် ဗတ္တိဇံနယ်ပယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကွီလင်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကွီလင်း၏ မျက်နှာတွင်မူ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် ပြောကြားလာသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်လုံးလုံး ကျွန်တော် မိုးကြိုးရေကန် ဗတ္တိဇံနယ်ပယ်ထဲမှာ သခင်လေးချင်ကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သခင်လေးရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး... ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ သခင်လေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေရင်ပဲ ရပါပြီ"

ကွီလင်းသည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။ ယင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မိုးကြိုးရေကန် ဗတ္တိဇံနယ်ပယ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ်ကတည်းက တစ်စုံတစ်ယောက်အား စောင့်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားသင့်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုသောအခါ ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝမတွေ့ရဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

ကွီလင်းသည် ချက်ချင်း ပျာယာခတ်သွားပြီး ချန်ယွီသည်လည်း သဘာဝကျကျ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့် ကွီလင်းသည် သံယုကြယ်တစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုနှစ်ယောက်၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"နင်က ပြုံးနိုင်သေးတယ်ပေါ့။ တမင်သက်သက် ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားတာက ဘာကစားနည်းလဲ။ သူများတွေ စိုးရိမ်နေကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား" ချန်ယွီက ဒေါသတကြီးဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသူတို့ မိမိအား နားလည်မှုလွဲသွားကြောင်း သိလိုက်သည်။ မိမိသည် အမှန်တကယ်ပင် မိုးကြိုးရေကန် ဗတ္တိဇံနယ်ပယ်၌ ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်က မိုးကြိုးဓာတ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေရင်း မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ မိုးကြိုးရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးရေကန်ထဲတွင် ထိုသူတို့သည် မိမိအား ရှာမတွေ့ခဲ့ကြသည်မှာ သဘာဝပင်။ ချန်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပူပန်နေသော အရိပ်အယောင်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ငါ့အတွက် စိုးရိမ်နေတာလား"

ချန်ယွီသည် ယင်း၏လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို စိုးရိမ်လို့လဲ။ နင် အပြင်မှာ သေသွားရင်တောင် ငါ နင့်အလောင်းကို သွားကောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။

"ပြောစမ်းပါဦး... ဒီအချိန်တွေမှာ နင် ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ ငါတို့ကို တမင် ရှောင်နေတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်လေးချင်... ဒီအချိန်တွေမှာ ဘယ်ကို ရောက်နေခဲ့တာလဲ" ကွီလင်းကလည်း နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မိုးကြိုးရေကန် ဗတ္တိဇံနယ်ပယ်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာပါ"

"လိမ်တုန်းပဲ။ ငါလည်း အဲဒီကို သွားခဲ့တာပဲ၊ သရဲရိပ်တောင် မရှိဘူး" ချန်ယွီက ဒေါသ မပြေသေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အောက်က မိုးကြိုးရေကန်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့လို့ပေါ့"

"ဘာ"

ချန်ယွီနှင့် ကွီလင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩမှင်သက်သွားကြပြီး ချန်ယွီက ပိုမိုမယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို နောက်နေတာလား"

သို့သော်လည်း သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယွုန်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက် လက်ဝါးကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ယင်း၏ လက်ဝါးမှ ထိုးထွက်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယင်းသည် ပူပြင်းထက်မြက်လှသော မိုးကြိုးဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ တောင်ကြီးတစ်လုံးဆီသို့ ဝုန်းကနဲ ပြေးဝင်သွားကာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ တောင်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အများစု ပျက်စီးသွားတော့သည်။

---

"ဘာတွေဖြစ်တာလဲ... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ထိုမျှ ကျယ်လောင်လှသော လှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သံယုကြယ်၏ ကာကွယ်ရေးအစောင့်များသည် ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာကြသည်။ ကွီလင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့က ပြောလိုက်သည်။

"ကြယ်အရှင်သခင်"

ကွီလင်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ၎င်းတို့အား ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အကိုချင်... အကိုက အဲဒီမိုးကြိုးရေကန်ထဲက မိုးကြိုးစွမ်းအားတွေကို တကယ်ပဲ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့တာလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါပဲ"

ကွီလင်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား အမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေရာကို ဘယ်သူမှ ခြေမချရဲကြဘူး... ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အစောင့်အရှောက်အိုကြီးတောင်မှ ခေါင်းသုံးလုံး မိစ္ဆာကို သန့်စင်ဖို့အတွက်ပဲ အဲဒီမိုးကြိုးစွမ်းအားကို သုံးခဲ့တာ... အကိုက အဲဒီထဲက စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

ချန်ယွီသည်လည်း မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာမျိုး ပြသနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမ၏ နူးညံ့ဖြူစင်သော ပါးပြင်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မေးရိုး ပြုတ်ကျတော့မယ်... သတိပြန်သွင်းဦး၊ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ"

ချန်ယွီသည် ငေးငိုင်နေဆဲဖြစ်ပုံရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်သော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အကြည့်များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကွီလင်းသည် အနည်းငယ် ပူပန်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေ့ရက်သည် အနှေးနှင့်အမြန် ရောက်လာလိမ့်မည်ကို ယင်းသိရှိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ယင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်မနေချင်ဘူးလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "မနေတော့ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့မှာ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့ပဲ"

ကွီလင်းသည် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပါက သံယုကြယ်သည် အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ရာ ပြင်ပကျူးကျော်မှုများကို ခုခံရာတွင် အလွန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ယင်း၏ စိတ်ထဲရှိ သက်ပြင်းချမှုကို မြင်တွေ့ပုံရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အစောင့်အရှောက်အိုကြီးရဲ့ ခေါင်းသုံးလုံး မိစ္ဆာ ရှိနေသေးလား"

ကွီလင်းသည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး "ရှိပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တော်တော်လေး ပျက်စီးနေပြီ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက "ကိစ္စမရှိဘူး... အဲဒါကို ငါ့ကို အရင်ပေးပါဦး"

ကွီလင်းသည် ၎င်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ခေါင်းသုံးလုံး မိစ္ဆာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အစောင့်အရှောက်အိုကြီး၏ ကိုယ်တိုင်ပေါက်ကွဲမှုအပြီးတွင် ခေါင်းသုံးလုံး မိစ္ဆာသည်လည်း ထိခိုက်မှုဒဏ် ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းကို လက်သို့ ရရှိပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယင်း၏ နောက်၌ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် လိုက်ပါလာပြီး ကွီလင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာသည်။ ကွီလင်းသည် ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားချေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခေါင်းသုံးလုံး မိစ္ဆာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပြုပြင်ပေးမှုကြောင့် လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ၎င်းသည် လက်ရှိ ခေါင်းသုံးလုံး မိစ္ဆာသည် ယခင် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အစောင့်အရှောက်အိုကြီး အသုံးပြုခဲ့စဉ်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ အထဲကို အထူးအရာအချို့ ထည့်သွင်းပေးထားတယ်... မင်း အသုံးပြုတဲ့အခါ သိလာလိမ့်မယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပေးအပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ခေါင်းသုံးလုံး မိစ္ဆာကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်းပညာရပ်ပဲ"

ကွီလင်းသည် ၎င်းကို ယူဆောင်ကာ ဖတ်ရှုကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ထိန်းချုပ်မှု နည်းလမ်းအသစ်များစွာ ပါဝင်နေပြီး ယခင် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အစောင့်အရှောက်အိုကြီး အသုံးပြုခဲ့သည့် ပုံစံများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်ကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။