အခန်း ၁၁၅၆

အခန်း(၁၁၅၆) ဂိုဏ်းခွဲသိမ်းပိုက်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ချန်ယွီတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးတစ်ချက် အကြည့်ချင်းဆုံရုံမျှဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ကူးကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိနားလည်လိုက်ကြချေသည်။ ၎င်းတို့သည် နှုတ်မှ ထုတ်ဖော်၍ မပြောဆိုကြသော်လည်း ချန်ယွမ်ဂိုဏ်း တောင်ခြေတွင် ရှိနေသော ကျူးမိသားစုမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မုချ မျိုးပြုန်းပျက်စီးရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ချန်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိများကို အတွင်းစည်း တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနှင့် အပြင်စည်း တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးဟူ၍ ခွဲခြားထားချေသည်။ အတွင်းစည်း တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးသည် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ တရားဝင်တပည့်များကို အဓိက ထိန်းချုပ်ရန် တာဝန်ရှိပြီး အပြင်စည်း တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးမှာမူ ချန်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဝန်းရံထားသော မိသားစု အင်အားစုများနှင့် အခြားသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင် အင်အားစုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်ရှိ ခြိမ်းခြောက်မှုမှန်သမျှကို တည်ငြိမ်အောင် ရှင်းလင်းရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်းပင်။

စီမာရန်သည် ချန်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်း တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။ ဖုန်ယွီနှင့် ဖုန်ယွမ် မောင်နှမနှစ်ဦးသည် သက်သေခံတံဆိပ်ပြားများကို လက်ခံရရှိလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက ၎င်းတို့ မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်ကြပေသည်။ ထို့နောက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝူချင်းဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ ချန်ယွမ်တောင်အောက်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဆင်းသက်ခဲ့ကြတော့သည်။

ချန်ယွမ်ဂိုဏ်းသည် ချန်ယွမ်တောင်တန်း တစ်ခုလုံးပေါ်တွင်သာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ဤနေရာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ချန်ယွမ်တောင် မျိုးနွယ်စုကြီး၏ နဂါးအကြေးခွံအရှင်သခင် ဖြစ်သည့်အလျောက် လွန်စွာ သန့်စင်ထက်မြက်လှပေသည်။ ချန်ယွမ်တောင်ခြေတွင် ပြန့်နှံ့တည်ရှိနေသော မသေမျိုး နတ်ဘုရားဂိုဏ်း အင်အားစုများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ မိသားစု အင်အားစုများ ဖြစ်ကြကာ အချို့မှာမူ အခြားသော နယ်မြေခံ အင်အားစုများ ဖြစ်ကြချေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဒေသခံ နတ်ဘုရားများ၏ တည်ရှိမှုမှာ မြို့ကြီးတစ်မြို့ထက်ပင် မနည်းလှချေ။

ဖုန်မိသားစု၏ အခြေစိုက်ရာ နယ်မြေမှာလည်း ဤနေရာတွင်ပင် တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

---

ယခုအခါ အကြီးအကဲများ ကောင်စီ၏ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိရှိလိုက်ကြပြီ ဖြစ်ရာ ဖုန်မိသားစု မောင်နှမနှစ်ဦးအနေဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုတော့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပူပန်နေရမည်မှာ ကျူးမိသားစုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် "ဒီဝူချင်းဖုန်းက တကယ်ကို သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးပဲ... သူက အကြီးအကဲများ ကောင်စီအတွင်းမှာ ပြဿနာကို မီးမွှေးပြီး နောက်ဆုံးရလဒ်ကို သူ့စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပဲ" ဟု တွေးတောလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ဝူချင်းဖုန်းသည် ဤကိစ္စတွင် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော အားသာချက် ရှိနေခဲ့သည် ဖြစ်ရာ ၎င်း၏ တရားဝင်တပည့်များသည် အပြင်ဘက်တွင် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။ ၎င်းတို့သည် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်၊ အကယ်၍ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို မည်သူမျှ ခန့်မှန်းရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် ကျူးမိသားစုသည် မကြာသေးမီက ချန်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အချို့သော လူများနှင့် လွန်စွာ နီးကပ်လွန်းနေခဲ့ချေသည်။ မဟာအကြီးအကဲသည်လည်း ဝူချင်းဖုန်း ပြောဆိုခဲ့သော စကားများ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာပြီး အနာဂတ်တွင် ချန်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အမည်နာမမှာ ကျူးမိသားစုဂိုဏ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ကို လွန်စွာ စိုးရိမ်နေခဲ့ရခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ဝူချင်းဖုန်း၏ သဘောထားအတိုင်း လိုက်လျောရန် ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။ ယင်းက ချန်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းစည်းနှင့် အပြင်စည်းရှိ လူအားလုံးကို ဤကိစ္စ၏ အရေးကြီးပုံကို သိရှိနားလည်စေရန်နှင့် အခြားလူများကို သတိပေးစံနမူနာပြရန်အတွက် ရရှိလာသော အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်ချေသည်။

ဖုန်မိသားစု မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ချန်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်ရှိ မြို့ကြီးတစ်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မိန်းကလေး ချန်ယွီတို့ကို ဦးဆောင်လျက် လမ်းလျှောက်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသောအရာများကို ညွှန်ပြ၍ စကားပြောဆိုလာခဲ့ကြချေသည်။ မိမိတို့ကိုယ်မိမိ သတိမထားမိခင်မှာပင် ၎င်းတို့သည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အိမ်တော်ကြီး တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ ယင်းမှာ ဖုန်မိသားစု၏ နေအိမ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ မောင်နှမနှစ်ဦး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း အပြင်ဘက်ရှိ ကာကွယ်ရေးအစောင့်များသည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်ကြ၏။ “သခင်လေး... သခင်မလေး...”

ထို့နောက် ဖုန်မိသားစု မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မိန်းကလေး ချန်ယွီတို့ကို ဦးဆောင်ကာ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကျယ်ဝန်းလှသော စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းလျက် အဓိကခန်းမဆောင်ကြီး ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတွင်းဘက်မှ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရချေသည်။ “မင်းတို့ အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ... အဲဒီ ပုလင်းတောင်မျှော်စင်က ငါတို့ ဖုန်မိသားစု ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါး ကြိုးစားပမ်းစား တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ရတနာပိုင်ဆိုင်မှု ကွ... မင်းတို့ကတော့ အဲဒါကို ကာကွယ်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး... ကျူးမိသားစုက လုယူသွားတာကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြတယ် ဟုတ်လား...”

လူစု ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးတစ်ဦးက အောက်တွင် ရှိနေသော လူအချို့ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

“အဖေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ဖုန်ယွီက ပျာပျာသလဲ မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးသည် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားကာ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ဆိုလိုက်တော့သည်။ “ဖုန်ယွီ... ဖုန်ယွမ်... ငါ့ရဲ့ သားနဲ့ သမီး... မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာကြပြီပဲ...”

ဖုန်ယွမ်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လျက် မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။ “အဖေ... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ”

ထိုအလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးဖြစ်သူ ဖုန်ယီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မချဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဆိုလိုက်၏။ “ငါတို့ ဖုန်မိသားစုက အခုဆိုရင် ဆုတ်ယုတ် ပျက်စီးနေပြီ ကွ... ကျူးမိသားစုရဲ့ အင်အားက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး သန်မာလာနေတော့ သူတို့က ငါတို့ကို လုံးဝ မျက်စိထဲ ထည့်မကြည့်တော့ဘူး... မကြာသေးခင်ကပဲ သူတို့က မတရားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ၊ အဓမ္မ နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး ငါတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြတယ်... အခုဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ပုလင်းတောင်မျှော်စင်ကိုတောင် ကွယ်ရာကနေ လုယူသွားကြပြီ...”

ဖုန်ယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ချေသည်။

ပုလင်းတောင်မျှော်စင်သည် ဖုန်မိသားစုအတွက် လွန်စွာ အရေးကြီးသော ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ ယင်းကို ၎င်းတို့၏ ရှေးဟောင်းဘိုးဘေးများက စတင်တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယနေ့တိုင်အောင် ကောင်းမွန်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် အရောင်းရဆုံး လုပ်ငန်းအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ကျူးမိသားစုသည် ဤလုပ်ငန်းကို မက်မောနေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်ရာ အလင်းနှင့် အမှောင် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြပြီး ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့၏ အလိုဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်မိသားစုအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန်အတွက် လွန်စွာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ဖုန်ယီသည် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုကို လွန်စွာ ခံစားနေရပြီး သူ၏ မိသားစုမှာလည်း ပြိုလဲပျက်စီးလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ သားနှင့် သမီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ချက်ချင်းပင် ကောင်းမွန်သွားစေခဲ့သည်။ အဆုံးစွန်၌ သူ၏ အဖိုးတန်လှသော သားနှင့် သမီး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။ မိသားစု လုပ်ငန်းများကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလျှင်ပင် ၎င်းတို့ မောင်နှမနှစ်ဦး ဘေးကင်းရန်ကင်း ရှိနေသရွေ့ ယင်းကပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်ချေသည်။

“ဒါနဲ့... မင်းတို့က ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် တောင်အောက်ကို ဆင်းလာကြတာလဲ” ဟု ဖုန်ယီက အနည်းငယ် ဝေခွဲမရသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

မောင်နှမနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်ကြတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ဖုန်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားခဲ့ရချေသည်။ ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ သူသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲခုံကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရာ စားပွဲခုံမှာ တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီးနောက် သူက အေးစက်လှသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်တော့သည်။ “ကျူးမိသားစုက တကယ်ကို လွန်လွန်းလှပြီ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ့ရဲ့ ဖုန်မိသားစုက သူတို့ကို ထပ်ပြီး သည်းခံနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်ကြ... တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြစို့...”

သူ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် အမျှ ဖုန်ယွမ်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သက်သေခံတံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်ချေသည်။

“ဆရာသခင်က ဒီကိစ္စကို အကြီးအကဲများ ကောင်စီနဲ့ တိုင်ပင် ဆွေးနွေးပြီးသွားပြီ အဖေ... ချန်ယွမ်ဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကို တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းပေးမှာ ဖြစ်လို့ အဖေအနေနဲ့ စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး...”

ဖုန်ယွမ် ကမ်းပေးလာသော သက်သေခံတံဆိပ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း ဖုန်ယီ၏ မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရချေသည်။ ချန်ယွမ်ဂိုဏ်းက ဤကိစ္စတွင် အမှန်တကယ် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ခြင်းပင်။ ကောင်းလှချေသည်။ တကယ့်ကို အလွန်ကောင်းလှပေသည်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျူးမိသားစုသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ရိုင်းစိုင်းမောက်မာလာခဲ့ပြီး ကွယ်ရာတွင် ချန်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အင်အားစုများစွာကို ဆွဲဆောင်ကာ ဖုန်မိသားစုကို အဖက်ဖက်က နှိပ်စက်ညှင်းပန်းခဲ့သော်လည်း ဖုန်မိသားစုတွင် ၎င်းတို့ကို တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်း မရှိခဲ့ချေ။

ယခုအခါ ဤတရားဝင် သက်သေခံတံဆိပ်ပြား ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ကျူးမိသားစုအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်များအတွက် မုချ တန်ဖိုးပြန်ပေးဆပ်ရတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့နောက်တွင် ဖုန်ယွီသည် ဖုန်မိသားစု၏ အစောပိုင်းအဆင့် နတ်ဘုရား အချို့ကို ဦးဆောင်လျက် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိ စီမာရန်၏ နေအိမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။

---

“ဖုန်ယွီ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ တောင်အောက်ကို ဆင်းလာရတာလဲ” ဟု စီမာရန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

“အကြီးအကဲ စီမာကို ဂါရဝပြုပါတယ်” ဟု ဖုန်ယွီက ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးကာ သက်သေခံတံဆိပ်ပြားကို ကမ်းပေးလျက် ထပ်မံ ဆိုလိုက်သည်။ “ဒါက အကြီးအကဲများ ကောင်စီရဲ့ အမိန့်ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့အရာပါ...”

စီမာရန်သည် သက်သေခံတံဆိပ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့ရချေသည်။ ခဏမျှ အကြာတွင် သူသည် တံဆိပ်ပြားပေါ်ရှိ အချက်အလက်များကို လက်ခံရရှိလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်ကာ ဆိုလိုက်တော့သည်။ “ငါ အကြီးအကဲများ ကောင်စီရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နာခံတယ်... မင်းတို့လူတွေ အားလုံး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ...”

ဖုန်ယွီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စီမာရန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြချေသည်။

---

ထိုအချိန်တွင် ကျူးမိသားစု၏ အိမ်တော်ဝန်းအတွင်း၌မူ ပျော်ရွှင်မြူးထူးဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေသည်။ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ပြီးနောက် ဖုန်မိသားစု၏ ပုလင်းတောင်မျှော်စင်ကို အောင်မြင်စွာ သိရှိသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကျူးယန်သည် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် အောက်တွင် ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လျက် ဆိုလိုက်၏။ “မိတ်ဆွေတို့... ဒီနေ့မှာ ငါတို့က ဖုန်မိသားစုရဲ့ ပုလင်းတောင်မျှော်စင်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့လို့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်... ဒါက ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အချိုးအကွေ့တစ်ခုပဲ... ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ရည်မှန်းချက်ကတော့ သူတို့ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ လင်ရှန်း သတ္တုတွင်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို အလျင်စလို လုပ်ဖို့ မလိုသေးဘူး... အဆုံးစွန် ငါတို့က ဖုန်မိသားစုကို အကျပ်ကိုင်လွန်းရင် သူတို့က ငါတို့ကို အသေခံပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်လာနိုင်ခြေ ရှိတယ်...”

“ဟားဟား... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... အခု ငါတို့က ပုလင်းတောင်မျှော်စင်ကို ရလိုက်ပြီဆိုတော့ ဖုန်ယီကတော့ သွေးရူးသံရူး ဖြစ်နေလောက်ပြီ... သူက အခုလောက်ဆို ငါတို့ကို အသေခံ တိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေလောက်ပြီ ဗျာ...” ဟု အောက်ရှိ လူတစ်ဦးက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်ချေသည်။

ကျူးယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ “သူ အခုထိတော့ မလုပ်ရဲသေးပါဘူး...”

ထိုစဉ်မှာပင် မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်မှုကြောင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရက်များနှင့် သစ်သီးများ ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲခုံကို တိုက်မိကာ မှောက်ခုံလဲကျသွားစေခဲ့သည်။ ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ထိုမျိုးနွယ်စုဝင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ “မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ တက်ပြီဗျာ...”